MM Story Teller

Ch 11

Viewers 2k

🍃 Chapter 11

ကားလို့စ်ဟူသည့်အမည်က ရှီဝိန့်ထံတွင် ကောင်းမွန်သည့်အမြင်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ယင်းနာမည်က ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် အမှတ် 148 မှတ်ရသွားခဲ့သည့် ကျောင်းသား၏အမည်ပင်။ ရှီဝိန့် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူက စာမေးပွဲတွင် ပထမရခဲ့ရုံသာမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ရာတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် တစ်စက်မျှ မရှိချေ။ သူက ငယ်ရွယ်နေဆဲဖြစ်သော်ငြား တည်ငြိမ်သည့် စိတ်နေစိတ်ထားရှိနေပြီဖြစ်ကာ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသည့် အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်မှန်း သိသာထင်ရှားပေသည်။

သူ၏မိတ်ဆက်မှုပြီးသွားသည့်နောက် ကလဲယ်၏အလှည့်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ကလဲယ်ကလည်း အယ်လ်ဖာတစ်ယောက် ဖြစ်သော်ငြား သူ့ထံမှ အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်၏ကြီးစိုးချယ်လှယ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မျိုး လုံးဝမထွက်ပေါ်လာချေ။ ဤတစ်ချိန်လုံး သူ့စားပွဲပေါ်မှာသာ မှောက်အိပ်နေခဲ့ပြီး သူ့အလှည့်သို့ နောက်ဆုံးရောက်လာချိန်တွင် စင်မြင့်ထက်သွားသည့်လမ်းတွင်ပင် ခလုတ်တိုက်နေခဲ့သည်။ ကလဲယ်က သူ့ခေါင်းလေးကို ကုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ချင်မူးတူးအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက...ကလဲယ်လို့ခေါ်ပါတယ်...ငါလည်း အယ်လ်ဖာပဲ..."

ကျောင်းသားအများစု၏မျက်ဝန်းများထဲ ရေးထားသည့် 'သဘောမကျမှု'ဟူသည့် စကားလုံးကိုပင် ရှီဝိန့် မြင်နိုင်ပေ၏။

စာမေးပွဲမှာ အနိမ့်ဆုံးအမှတ်ရတဲ့ ကလဲယ်ဆိုတဲ့ကောင်က IQ နိမ့်တဲ့အယ်လ်ဖာပဲဖြစ်မှာ သိသာနေတာပဲကို...အာ...ဒီကောင်က အယ်လ်ဖာတွေကို အရှက်ရစေတာပဲ...

ဤသည်က ကျောင်းသားများ၏စိတ်ထဲရှိသည့် အတွေးများပင်။

"စကားမစပ်...ဒီအတန်းထဲမှာလည်း ငါ့ရဲ့အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ..."

ကလဲယ်က နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ရာမှ နိုးထလာခဲ့ပြီး ရှီဝိန့်ရှိရာထံကြည့်ကာ မျက်လုံးများက တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူက လေးလေးနက်နက်ပြောလိုက်သေးသည်။

"သူ့နာမည်က ရှီဝိန့်တဲ့...ငါတို့နှစ်ယောက်က တစ်ရက်တည်း မွေးပြီး အတူတူကြီးလာကြတာလေ...ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ခံစားချက်ကလည်း အရမ်းကောင်းတာ...သူက အိုမီဂါတစ်ယောက်လေ လူတိုင်း သူ့ကိုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်..."

ရှီဝိန့် : "..."

မင်း ဒီကိုဆင်းလာခဲ့စမ်း ကလဲယ်...ငါမင်းကို မသတ်ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်...

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မိတ်ဆက်ခြင်း"ကဘာလဲဆိုတာ မင်းသိရောသိရဲ့လား အတန်းဖော်ရ...ဘယ်သူက ငါ့ကိုမင်းနဲ့အတူ ဆွဲချဖို့ပြောလို့လဲ...

အတန်း၏နောက်တွင် ထိုင်နေသည့်ရှီဝိန့်က မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။ ကလဲယ်၏"မိတ်ဆက်စကား"က အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ဆရာမက ထင်သွားပုံပင်။ သူမက ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မိတ်ဆက်ရအောင် မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းကောင်းကို ဒီနေရာခေါ်လိုက်မလား..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ကလဲယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှီဝိန့်ကိုစင်ပေါ် ဦးဆောင်ခေါ်သွားရန် စင်မြင့်ထက်မှ ဆင်းလာလိုက်သည်။ သို့သော် ရှီဝိန့်ထံမှ စိုက်ကြည့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သူ့လက်လေးကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

ရှီဝိန့်က အတန်းရှေ့ကို သူကိုယ်တိုင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက စင်အောက်မှ ကျောင်းသားများကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်းပဲ မင်္ဂလာပါ...ငါ့နာမည်က ရှီဝိန့်ပါ...ဒါပေမဲ့ ငါက သဘောကျစရာလည်း မကောင်းဘူး ချစ်စရာလည်းမကောင်းဘူး ညင်လည်းမညင်သာဘူး...ပြီးတော့ ကာကွယ်ခံစရာလည်း မလိုဘူး...မင်းတို့အရင်က ငါနဲ့ပတ်သက်ပြီး မှားယွင်းယူဆထားတာမျိုးရှိရင် ဖြစ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် အမှန်ပြန်ပြင်လိုက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရှီဝိန့်က ပြုံးကာ ဦးညွှတ်လိုက်ချိန်တွင် စင်အောက်တွင် ထိုင်နေကြသည့် ကျောင်းသားများက အနည်းငယ် ကျောချမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နေပါဦး...သူက တကယ်အိုမီဂါလား...ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့မှာ အယ်လ်ဖာတွေထက်တောင် သန်မာတဲ့အရှိန်အဝါ ရှိနေရတာတုန်း...

‐-------------------------------------------

ရှီဝိန့်၏ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မိတ်ဆက်မှုက လူတိုင်းကို အံ့သြသွားသော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ထိုစကားကို တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့ခြင်းမှာ "ရှီဝိန့်က အိုမီဂါတစ်ယောက် ဒါကြောင့် ငါတို့က သူ့ကိုကာကွယ်ပေးသင့်တယ်"ဟူသော ကလဲယ်၏သဘောထားကို မုန်း၍ပင်။

ဘယ်သူက မင်းရဲ့ကာကွယ်မှုကို လိုနေလို့လဲကွ...

ထို့ကြောင့် သူတို့၏အတန်းပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုတွင် သူက လူများကို ပြောပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ငါက မနူးညံ့ဘူး ချစ်စရာမကောင်းဘူး ကာကွယ်ပေးခံစရာ လုံးဝကိုမလိုအပ်တာ...

သူက ဤလူအုပ်စုနှင့်ကိုးနှစ်ကြာအောင် အတူရှိနေရမည်ဖြစ်ကာ ထိုအချိန်အတောအတွင်း သူ့ကို "ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်" ဟုနေ့တိုင်းပြောခံရမည်ကို မကြားချင်ပေ။ တွေးလိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် သူ့အား ကြက်သီးထလာစေလေသည်။

ရှီဝိန့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ့အခန်းဖော် အိုင်ဒန်အလှည့် ရောက်သွားခဲ့သည်။ ရှီဝိန့်၏ရဲရင့်ပြီး ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့်ရောင်ဝါနှင့်ယှဥ်ပါက အိုင်ဒန်တွင်မူ သမာရိုးကျ အိုမီဂါတစ်ယောက်၏ပုံစံရှိပေသည်။

သိမ်မွေ့ကျိုးနွံပြီး အပြုအမူကောင်းပေ၏။ သူက စင်ပေါ် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးကာ နူးညံ့သည့် အသံသေးသေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်း မင်္ဂလာပါ...ငါ့နာမည်က အိုင်ဒန်ပါ..."

ထို့နောက် လူတိုင်း၏အကြည့်များအောက်တွင်ပင် မူးလဲသွားခဲ့သည်။

ကလေးများအားလုံးက ကြက်သေသေသွားကြပြီး ရှီဝိန့်က ပထမဆုံးတုံ့ပြန်သည့်တစ်ယောက်ပင်။ သူက စင်ပေါ်ကို တဟုန်ထိုးပြေးတက်သွားပြီး အိုင်ဒန်၏လက်လေးကိုကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အိုင်ဒန်...ဘာဖြစ်တာလဲ...ငါပြောတာကြားလား...အိုင်ဒန်..."

ဆရာမကယ်လီလည်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမက အတန်းများစွာကို သင်ကြားဖူးပြီး ရှီဝိန့်က သူမ မြင်ဖူးသမျှထဲ အထူးခြားဆုံးအိုမီဂါပင်။ ရှီဝိန့်၏ကျယ်လောင်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသည့် မိတ်ဆက်မှုကို သူမထိတ်လန့်နေစဉ် အခြားအိုမီဂါလေးတစ်ယောက်က အမှန်ပင် ရုတ်တရက်ကြီး မူးလဲသွားခဲ့သည်။

ကယ်လီက အလျင်အမြန်ပင် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေသည့် ဖြူဖျော့နေသော ကလေးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သတိလစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် သူမက ချက်ချင်း ထူမလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမ သူ့ကို ကျောင်းဆေးခန်းခေါ်သွားလိုက်မယ်..."

ရှီဝိန့်က သူမနောက်လိုက်ကာ စာသင်ခန်းထဲမှထွက်လိုက်ပြီး ကလဲယ်ကလည်း သူ့နောက်မှ ကမန်းကတန်း လိုက်လာခဲ့သည်။

အတန်းထဲတွင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အယ်လ်ဖာနှင့်ဘီတာကျောင်းသားများက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အတန်းထဲမှ အိုမီဂါလေးနှစ်ယောက်ပဲရှိတာကို...တစ်ယောက်က အယ်လ်ဖာတွေထက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းပြီး နောက်တစ်ယောက်ကကျ မိတ်ဆက်ရင်းတန်းလန်း မေ့လဲသွားပြန်ရော...ဒီအတန်းက အဆင်တော့ပြေမှာပါနော်...

ထိုစဥ် အရှေ့တန်းတွင် ထိုင်နေသည့် ကားလို့စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုမီဂါတွေက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ..."

***

ကျောင်းဆေးခန်းတွင် ဆရာဝန်က အိုင်ဒန်အား ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးစမ်းသပ်မှုများလုပ်ကာ ချက်ချင်း အနှစ်ချုပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီကလေးမှာ အရမ်းရှားတဲ့ သွေးနီဥအလွန်အကျွံများတဲ့ လက္ခဏာရှိနေတယ်...အဲ့ဒါက သူ့ကိုငယ်ငယ်ကတည်းက ပြင်းထန်သွေးအားနည်းရောဂါ ဖြစ်သွားစေပြီးတော့ ကိုယ်ခံအားစနစ်ကိုလည်း အရမ်းဆိုးဝါးသွားစေတာ...ဒီနေ့က သူ့ဦးနှောက်ကို ထောက်ပံ့တဲ့သွေးက တော်တော်ဆိုးဆိုးကို မလုံလောက်နေလို့ ရုတ်တရက် မေ့လဲကျသွားတာပဲ..."

ကယ်လီက အလွန်တရာအံ့အားသင့်သွားပြီး မမေးဘဲမနေနိုင်တော့ချေ။

"သူက ဒီရောဂါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးရတာလဲ..."

ဆရာဝန်က ခုတင်ပေါ်လှဲနေသည့် အိုင်ဒန်ကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချ၍ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့မိဘတွေကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလား...မြန်မြန်ပြောပြလိုက်ပါ..."

ကယ်လီက ပြောလိုက်သည်။

"သူ စာရင်းသွင်းထားတဲ့တစ်ခုတည်းသော ဆက်သွယ်စရာက သူ့အိုမီဂါအဖေပဲ...ကျွန်မ သူ့ကို အခုဆက်သွယ်လိုက်မယ်..."

အတန်းပိုင်ဆရာမက အိုင်ဒန်၏အဖေကို ဆက်သွယ်ရန် အပြင်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ရှီဝိန့်နှင့်ကလဲယ်ကို ကျောင်းဆေးခန်းထဲ ချန်ထားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သိသိသာသာ စိတ်ရှုပ်နေသည့်မျက်နှာများဖြင့် အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသည့်ရောဂါကို ယခင်က သူတိို့တစ်ခါမှမကြားခဲ့ဖူးချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က အိုင်ဒန်၏အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မသိတော့ချေ။

ရှီဝိန့်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာဝန်ဦးလေး သွေးနီဥအလွန်အကျွံများတဲ့လက္ခဏာဆိုတာ ဘာရောဂါလဲဟင်..."

ဆရာဝန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်ရဲ့သွေးထဲမှာ RBC လို့ခေါ်တဲ့ သွေးနီဥလေးတွေရှိတယ်...သူတို့က သန့်ရှင်းရေးသမားတွေလိုမျိုး ဦးလေးတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အရာလေးတို့ကို ရှင်းလင်းရေးလုပ်ပေးတယ်လေ...ဒါပေမဲ့ RBC လေးတွေရဲ့အရေအတွက်က သာမာန်ထက်ပိုများနေမယ်ဆိုရင် သူတို့က ဦးလေးတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သာမာန်ဆဲလ်တွေကိုပါ တိုက်ခိုက်ပြီး ဦးလေးတို့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ရန်သူတွေဖြစ်လာကြမှာ...ဒီအခြေအနေက သွေးအားနည်းရောဂါတို့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေက ကောင်းကောင်းမလုပ်ဆောင်နိုင်တော့တာတို့ အဲ့လိုတွေဖြစ်သွားစေပြီးတော့ ပြင်းထန်ရင် သေတောင်သေသွားနိုင်တယ်ကွ..."

ရှီဝိန့် : "..."

မူလတွင် အိုင်ဒန်က အပူရှပ်ရုံဟု သူထင်ထားခဲ့သော်ငြား မမျှော်လင့်ထားစွာဖြင့် ယင်းက ပြင်းထန်သည့် ရောဂါတစ်မျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သွေးကြောထဲက သာမာန်ဆဲလ်များကို ဝါးမြိုလိုက်သည်ဟူသည့်စကားက အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

"ကုနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရောရှိလား..."

ရှီဝိန့်က မေးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်က ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီရောဂါရှိတဲ့လူတွေက အဲ့အခြေအနေကို ယာယီထိန်းချုပ်နိုင်အောင်လို့ လက်ရှိတော့ ကင်ဆာဆဲလ်ကိုသတ်တဲ့ ဆေးမျိုးတွေကို မှီခိုလို့ရတယ်...လုံးလုံးပျောက်ကင်းသွားအောင် ကုသဖို့ဆိုရင် ရောဂါဖြစ်နေတဲ့သွေးရိုးခြင်ဆီကို ကျန်းမာတဲ့ပင်မဆဲလ်နဲ့အစာထိုးကုသမှပဲရမှာ...လူနာရဲ့သွေးအနီးစပ်ဆုံး ဆွေမျိုးတွေမှာ များသောအားဖြင့် ပင်မဆဲလ်တွေက ကိုက်ညီမှုရှိတတ်တယ်..."

ခုတင်ပေါ်တွင် အသိစိတ်ကင်းမဲ့နေသော ကောင်လေးကိုကြည့်ပြီး ရှီဝိန့်၏စိတ်ထဲ သနားစိတ်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထိုမျှ သေးငယ်အားနည်းလှသည့်ကလေးလေးက ဤကဲ့သို့ ရှားပါးလှသည့် ရောဂါကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ရသည်။ အိုင်ဒန်၏ကံက ဆိုးဝါးသည်မှာ ကျိန်းသေပေ၏။ သူ့စရိုက်လက္ခဏာက ထိုမျှတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိတော့ချေ။ သူ၏ထိုရောဂါက ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်ထားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ သူ သက်ဝင်တက်ကြွစွာ နေချင်လျှင်ပင် သူ၏ထိုရောဂါက ရုတ်တရက် ထကြွလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေရလိမ့်မည်ပင်။

မစ္စကယ်လီက မကြာမီပြန်ရောက်လာပြီး လေးလံနေသည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆရာဝန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မသူ့မိသားစုကို အကြောင်းကြားပြီးပြီ...ကလေးရဲ့အဖေက လာနေပြီ..."

သူမက အိုင်ဒန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားက ကလေးနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှီဝိန့်၊ ကလဲယ်...သားတို့နှစ်ယောက် အရင်ပြန်သွားလိုက်...တခြားကျောင်းသားတွေက မေးလာရင် အိုင်ဒန်က အပူရှပ်သွားတာလို့ပဲပြောလိုက်နော်...ဒါမှ သူတို့တွေ စိတ်မပူကြမှာ...အခုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စာလုပ်နေကြဦးလို့ပြောလိုက်...ဆရာမ စာသင်ခန်းကို မကြာခင်ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ရှီဝိန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမ...သားဒီမှာ အိုင်ဒန်နဲ့ တူတူနေချင်တယ်...ကလဲယ်ကို အရင်ပြန်သွားခိုင်းလိုက်ပါ..."

ကလဲယ်က "ငါမင်းနဲ့ ဒီမှာနေမှာ"ဟု ပြောချင်သော်ငြား ရှီဝိန့်ထံမှ စိန်းစိန်းဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ့စိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"အိုး ကောင်းပြီ...ငါ အရင်ပြန်နှင့်လိုက်မယ်..."

***

အိုင်ဒန်၏အဖေက မကြာမီရောက်လာခဲ့သည်။ သူက အလွန်ညင်သာသည့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဖြစ်ပုံပေါ်ကာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အိုင်ဒန်ကဲ့သို့ အုန်းခွံရောင်ဆံပင်တိုတိုနှင့် အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းများ ရှိပေ၏။ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အိုင်ဒန်နှင့် အလွန်ဆင်တူလှပေ၏။

ကယ်လီက သူမ အိုင်ဒန်၏အိုမီဂါအဖေကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်ဟု ပြောသည့်အတွက် ဤအမျိုးသားက အိုင်ဒန်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည့် အိုမီဂါအမျိုးသား ဖြစ်ရပေမည်။

ယင်းက ရှီဝိန့်အတွက် ကလေးရှိသည့် အိုမီဂါယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးသည့်ပထမဆုံးအကြိမ််ဖြစ်ပြီး ဤလူက အိုင်ဒန်ကို မွေးခဲ့သည်ဟူသော အတွေးကြီးက သူ့အား တနည်းတဖုံ ကသိကအောက် ဖြစ်စေသည်။ သို့ရာတွင် သူ့ရှေ့ရှိအမျိုးသားက အလွန်ညင်သာသိမ်မွေ့သည့် အကျင့်စရိုက်ရှိပြီး သူ့ကိုမကြိုက်နှစ်သက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အမျိုးသားက အိပ်ရာနံဘေးသို့ စိုးရိမ်ပူပန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ့သား၏လက်လေးကိုကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူ့အခြေအနေဘယ်လိုလဲ ဒေါက်တာ..."

ဆရာဝန်က ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသားမှာ သွေးနီဥအလွန်အကျွံများနေတဲ့ရောဂါလက္ခဏာရှိတယ် အဲ့ဒါကိုသိလား..."

အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သိပါတယ်..."

ဆရာဝန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရောဂါကို အမြစ်ဖျက်ချေမှုန်းဖို့ဆိုရင် ပင်မဆဲလဲကို အစားထိုးကုသမှရမှာ...အိုင်ဒန်မှာ ‌မောင်နှမတွေရှိလား..."

အမျိုးသားက ခေါင်းငုံ့ကာဖြေလိုက်သည်။

"မရှိဘူး ကျွန်တော့်မှာကလေးတစ်ယောက်ပဲရှိတာ..."

ဆရာဝန်က ထိုအကြောင်းကို တစိမ့်စိမ့်တွေးဆလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းအမျိုးသားကို ဖြစ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆက်သွယ်ပြီး ကလေးထပ်ယူဖို့ အစီအစဥ်ဆွဲသင့်တယ်...ဒါမှ အစားထိုးကုသဖို့အတွက် ပင်မဆဲလ်ကိုက်ညီနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးက ပိုကောင်းလာမှာ...ဒီရောဂါကို နောင်လာမယ့်9နှစ်ထိပဲ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှာ...သူ အသက် 14 နှစ်ရောက်လို့ ကိုက်ညီတဲ့ပင်မဆဲလ်ကို မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းက ပိုကောင်းကောင်းသိသင့်တယ်..."

အမျိုးသား၏မျက်နှာက ဖျော့တော့နေပြီး တခဏကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားကာ နောက်ဆုံး၌ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သိပါတယ်...ကျွန်တော် နည်းလမ်းရှာမှာပါ..."

ထိုအခိုက် အိုင်ဒန်က နောက်ဆုံး၌ မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သည်။ သူနိုးလာသည်ကို မြင်ချိန်တွင်အမျိုးသား၏မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့သား၏နဖူးလေးကို ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုင်ဒန် မကြောက်နဲ့နော်... ဖေဖေ ဒီမှာရှိတယ်..."

အိုင်ဒန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့အဖေလက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ မစိုးရိမ်ပါနဲ့...သားအဆင်ပြေပါတယ်..."

အမျိုးသားက အိုင်ဒန်၏ခေါင်းလေးကိုထိပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"ဆရာမကယ်လီ...ကျွန်တော် ကျောင်းအုပ်ကြီးကို အိုင်ဒန်ရဲ့ အထူးအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားပြောမလို့...သူက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး...အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ကိုကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဆရာမကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..."

ကယ်လီက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ် မစ္စတာရန်ဒီ...ကျွန်မက လုပ်သင့်တာကိုလုပ်နေရုံပါ..."

ဒီတော့ ဒီအမျိုးသားရဲ့နာမည်က ရန်ဒီပေါ့...

ရှီဝိန့်တွေးနေစဥ်မှာပင် ရန်ဒီက သူ့ဘက်လှည့်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"သားက အိုင်ဒန်ရဲ့အခန်းဖော် တော်ဝင်အရှင်မင်းသားရှီဝိန့်ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား..."

ရှီဝိန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ရန်ဒီက ရှီဝိန့်ကို လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အနာဂတ်ကျရင် ကျွန်တော့်သားကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ အရှင့်သားကို ဒုက္ခပေးလို့ရမလား..."

ရှီဝိန့်က အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒုက္ခမများပါဘူး...စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကိုဂရုစိုက်မှာပါ..."

ရန်ဒီက ပြုံးကာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပထမမင်းသား..."

🍃🍃🍃

Prev Next