Ch 3

အခန်း ( ၃ ) - ပြီးပြည့်စုံသော အမျိုးသား

အေးစက်နေသော ရုံးခန်းထဲတွင် ကုဟွိုင်အန်းသည် မေးရိုး ခပ်တင်းတင်း ၊ နှုတ်ခန်း စေ့ပိတ်လျက် ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ 

ဝတ်ရုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော လူ အနည်းငယ်က အသက်တောင် ကျယ်ကျယ် မရှူရဲဘဲ ရုံးခန်း အလယ်မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချထားခဲ့ကြသည်။ 

လက်ရှိ အခြေအနေကို ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်း မသိတဲ့ စိတ်ဖြင့် တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေသော နားထင်သွေးကြောတွေကို သူ့လက်ဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ 

သူ သေသွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ 

သူ့အရင်ဘဝတုန်းက အက်ဆီးဒင့်အကြောင်း ပြန်တွေးမိတော့ ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ 

“ ထွက်သွားကြတော့။ ” 

“ ဟုတ်ကဲ့။ ” 

ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံက အေးစက်တင်းမာနေသော်လည်း လူ တချို့အတွက်တော့ ထိုအသံဟာ ကောင်းကင်ဘုံမှ လာတဲ့ တေးသံသာလိုပါပဲ။ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သလိုပင် သူတို့ အလွန် ပျော်သွားကာ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ 

သူတို့နောက်မှာ ရှိတဲ့ တံခါးကို ပိတ်ပြီးတော့မှ စိတ်အေးသွားတဲ့ သက်ပြင်းလေးကို နောက်ဆုံးမှာ မှုတ်ထုတ်နိုင်တော့သည်။ 

“ ဥက္ကဌကုရဲ့ အရှိန်အဝါက အခု‌တလော ပို,ပိုကြောက်စရာကောင်းလာတယ်လို့ မင်းတို့ မထင်ကြဘူးလား။ ” 

“ ငါ အသက်ရှူကျပ်လွန်းလို့ သေတော့မလိုပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလို့ တော်သေးတယ်။ ” 

“ ဥက္ကဌကုက တကယ့်ကို လူသားလေအေးပေးစက်ပဲ။ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံပြီး လေအေးပေးစက်ခလုတ်ကို သွားဖွင့်နေရမှာလဲ။ ဥက္ကဌကုဘေးမှာ ရပ်နေရုံနဲ့တင် ကုမ္ပဏီ တစ်ခုလုံး မီတာခတွေ ချွေတာနိုင်လိမ့်မယ်။ ” 

မျက်မှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသော လူက သူတို့ဘက် လျှောက်လာတဲ့ လူတွေကို မြင်သောကြောင့် တခြား လူတွေကို ချက်ချင်းပဲ ချောင်းဟန့် သတိပေးလိုက်၏။ 

“ ဘာဖြစ်တာလဲ။ လည်ချောင်းနာလို့လား။ ” 

ချောင်းဟန့် သတိပေးလိုက်တဲ့ လူ : “ … ” 

သူ မျက်လုံးအကြည့်ဖြင့်သာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သတိပေးလိုက်တော့မှ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်လည်း သဘောပေါက်သွားကာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာသော လက်ထောက်ကန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။ 

သူတို့ သုံးယောက်လုံး အလွန် ရှက်သွားမိသည်။ 

“ စကားပြောတာ ကြည့်ကြပ် ပြောကြစမ်း။ ” လက်ထောက်ကန်းက သူတို့ကို တည်တည်တင်းတင်း ကြည့်ကာ ဥက္ကဌကုရဲ့ ရုံးခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ 

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က နဖူးပေါ်က အေးစက်တဲ့ ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်၏။ “ သူ ငါတို့အတင်း ပြောလိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ မထင်ဘူးလား … ”

“ ငါ ထင်တာတော့ … မပြောလောက်ပါဘူး … ”

ရုံးခန်းထဲမှာ ကုဟွိုင်အန်းက အေးစက်မှိုင်းညို့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အရင်ဘဝတုန်းက သူ သူတို့တွေကို အလျှော့ပေးခဲ့မိသည်။ အခု ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို ပြန်လည် မွေးဖွားခွင့်ပေးလာချိန်မှာတော့ အလွယ်တကူ ကျော်သွားမပေးနိုင်တော့ပါ။ 

တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ပြန်ပေးဆပ်ရမည်။ 

အရင်ဘဝတုန်းက သူ့ကို ပီကေလို တွယ်ကပ်နေခဲ့သော ရှန်းတန်အကြောင်း တွေးမိတော့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှ မကျန်တော့အောင် ခါယမ်းပစ်ရင်း ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အငွေ့တွေ ပေါ်လာသည်။ 

တကယ်လို့ သူသာ ရက် နည်းနည်းလောက် ပိုစောပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့လျှင် စာချုပ်ကို အခုထိ လက်မှတ်ထိုးရလောက်ပြီးမှာ မဟုတ်ပါ။ သူ အပိုဆောင်း ခံစားခွင့် စာချုပ် တစ်စောင်ကို ထပ်ဖြည့်ပြီး လက်ထောက်ကန်းကို ပေးလိုက်သည်။ 

“ ဒီစာချုပ်ကို ရှန်းတန်ကို ပေးပြီး လက်မှတ်ထိုးခိုင်းလိုက်။ ” 

သူ စဉ်းစားပြီးတော့ ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ သူမ လက်မှတ်ထိုးချင်တယ် ဆိုရင် သူမကို တစ်လကို နောက်ထပ် တစ်သန်းစီ ထပ်ပေးလိုက်။ ” 

ပိုက်ဆံနှင့် ဖြေရှင်းလို့ ရတဲ့ ပြဿနာတွေကို ပိုက်ဆံက ဖြေရှင်းသွားလိမ့်မည်။ ဒီ‌ပမာဏ နည်းနည်းလေးထက် ရှန်းတန် တွယ်ကပ်နေမှာကို သူ ပိုကြောက်သည်။ 

လက်ထောက်ကန်းက စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာတွေကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ 

သို့သော်လည်း လက်ထောက် တစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံး အလုပ်က စကား နည်းနည်းပဲ ပြောပြီး အလုပ် များများ လုပ်ဖို့ ဖြစ်သောကြောင့် စာချုပ်ကို သူ ယူသွားပြီးတော့မှပဲ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကိစ္စတွေအကြောင်း စတင် ပြောဆိုနိုင်ပါတော့သည်။ 

***

ရှန်းတန်သည် အစ်ကိုဝမ်၏ လမ်းညွှန်းမှုအတိုင်း နာမည်ကြီး အနုပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ ပရိသတ်တွေကို မတော်တဆ တမင်တကာ စော်ကားပြီးနောက် ထိုပရိသတ်တွေဆီမှာ အကြိမ်းမောင်းခံရရုံက လွဲလို့ လတ်တလော ဘာလုပ်စရာမှ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်နေ့ခင်းလုံး ဆိုဖာပေါ် လဲလျောင်းကာ ဂိမ်းဆော့နေခဲ့သည်။ 

သူမ အကြောအချင်ဆန့်ဖို့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့မှ ညရောက်သွားပြီ ဆိုတာ သိလိုက်သည်။ 

ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်လျှင် မီးရောင်တွေ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော မြို့ကြီးကို မြင်နိုင်သည်။ 

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကုမ္ပဏီမှာ အချိန်ပိုဆင်းနေကြတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ အများကြီး ရှိတာကို သတိထားမိခဲ့သည်။ ထိုဝန်ထမ်းတွေ အတင်း ပြောနေကြတာကို ရှန်းတန် နားထောင်နေလိုက်၏။ 

ကုမ္ပဏီက အမျိုးသား အနုပညာရှင် တစ်ယောက်ဟာ အမျိုးသမီး ပရိသတ် တစ်ယောက်နှင့် အိပ်မိခဲ့ပြီး အခုတော့ ငွေညှစ်ခံနေရသည်တဲ့။ ပိုဆိုးတာက သူ့မှာ ဒီအနုပညာနယ်ပယ်ထဲကပဲ ချစ်သူကောင်မလေး တစ်ယောက် ရှိနေတာပါ။ 

ရှန်းတန် စုတ်သပ်လိုက်သည်။ ကိုယ့်ကျင့်တရား ဆိုတာ ယောက်ျား တစ်ယောက်ဘက်က ပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး လက်ဆောင်ပဲ။ ကိုယ်ကျင့်တရားမကောင်းတဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက်က အချစ်ခံရဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ 

ဒရိုင်ဘာက အောက်ထပ်မှာ သူမကို စောင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ မေးကြည့်လိုက်တော့ တစ်နေ့ခင်းလုံး သူမကို စောင့်နေခဲ့တာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ 

ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိ၏။ “ နောက်တစ်ခါကျ ရှင် ကိုယ် လုပ်စရာရှိတာကိုယ် လုပ်နေလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မကို ဒီမှာ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ” 

“ ကျွန်တော်က မဒမ် တစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဒရိုင်ဘာပါ။ ကျွန်တော်ရဲ့ တာဝန်က မဒမ့်ဆီမှာ ( ၂၄ ) နာရီလုံး အမှုထမ်းဖို့ပါ။ ” 

ရှန်းတန်သည် သူမရဲ့ အပေါစား ခင်ပွန်း၏ ရက်ရောမှုအပေါ် နောက်တစ်ခေါက် လက်ဖျားခါမိသွားသည်။ သူမတို့ နှစ်ယောက်က စာချုပ်ကြောင့် လက်ထပ်ထားတာ ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ သူမကို ပေးသင့်သော အဆောင်အယောင်တွေ မှန်သမျှ ပေးထားခဲ့သည်။ 

ရှစ်နာရီ မထိုးခင် သူမ အိမ်မပြန်တတ်ပါ။ 

ထိုအချိန်မှာ လက်ထောက်ကန်းကတော့ သူမကို စောင့်နေတာ အချိန် တချို့ ကြာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ 

သူက သူမကို အိမ်မှာ ရှိနေမည်ဟု ထင်ထားတာ ဖြစ်ပြီး အပြင်မှာ အလုပ် လုပ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထား‌ခဲ့ပေ။ ထိုအဖြစ်က လက်ထောက်ကန်းအား သူမအပေါ် အနည်းငယ် အထင်ကြီးသွားစေသည်။ 

စိတ်မမှန်တဲ့ အူကြောင်ကြောင် မိန်းကလေးအဖြစ်ကနေ စိတ်လည မမှန် ၊ အူကြောင်ကြောင်လည်း နိုင်ပေမဲ့ အလုပ်တော့ ကြိုးစားတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်အဖြစ်ပေါ့။ 

ဟမ့် ၊ အဲ့ဒါက အရမ်း ကွာတာတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ 

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို မြင်တော့ လက်ထောက်ကန်းက စာရွက်စာတမ်း တချို့ကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ပေးလိုက်သည်။ “ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့စာချုပ်တွေကို တစ်ချက်လောက် ဖတ်ပေးပါ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး ဆိုရင်တော့ မင်း လက်မှတ်ထိုးလို့ ရပါပြီ။ တစ်လကို နောက်ထပ် တစ်သိန်း အပို ပေးမယ်လို့ ဥက္ကဌကုက ပြောထားတယ်။ ” 

အစတုန်းက စာချုပ်တွေကို ဖတ်ချင်နေသော ရှန်းတန်သည် “ တစ်သန်း ” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပဲ ဘောပင် ကောက်ကိုင်ကာ လက်မှတ်ထိုးရမည့် နေရာလွတ်လေးမှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်လေသည်။ 

လက်ထောက်ကန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ မင်း အရင် မဖတ်တော့ဘူးလား။ ” 

“ ဥက္ကဌကုကို ကျွန်မ ယုံပြီးသားပါ။ ဖတ်နေစရာ မလိုဘူး။ ” 

ကုဟွိုင်အန်းက စိတ်ထားကောင်းတဲ့ လူ တစ်ယောက် ဆိုတာ သူမ အစကတည်းက သိသည်။ ပြီးတော့ တစ်လ တစ်သန်း ဆိုတဲ့ ပမာဏကို သူမ မငြင်းဆန်နိုင်ပေ။

ထိုပမာဏက သူမကို မနက်တိုင်း အကြိမ် နှစ်သိန်းလောက် လန့်နိုးလာစေဖို့ လုံလောက်သည်။ လူ အများစုဟာ တစ်နှစ်မှာ အဲ့လောက် ပမာဏ များများကို ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။ သူမမှာ ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းပြချက် ရှိမတဲ့လား။ 

လက်ထောက်ကန်းက ရှန်းတန်အား ဥက္ကဌကုကို ဒီလောက် ယုံကြည်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားပေ။ သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပုံပေါ်သည်။ “ မင်း တစ်ခေါက်လောက်တော့ ဖတ်ကြည့်သင့်တယ်။ ” 

ရှန်းတန်သည် အဲ့ဒီတော့မှ အပိုဆောင်းခံစားခွင့်စာချုပ်ကို သေချာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ 

၁ - မလိုအပ်လျှင် တစ်ဖက်လူအနား ၃ မီတာ အကွာအဝေးထက် ပို၍ ချဉ်းကပ်မလာရ။ 

ကိစ္စမရှိဘူး။ ၃ မီတာတည်း မဟုတ်ဘူး ၊ မီတာ ၃၀ ဆိုရင်တောင် အဆင်ပြေတယ်။ 

၂ - မလိုအပ်လျှင် အသားချင်း ထိတွေ့မှုအား ကန့်သတ်ထားသည်။ 

ရှန်းတန် : “ ??? ” 

“ ဒီအချက် နှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု ချိတ်ဆက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မတို့ ၃ မီတာထက် ပိုပြီး အနားကပ်လို့ မရဘူး ဆိုရင် အသားချင်းလည်း ဘယ်လိုလုပ် ထိလို့ ရမှာလဲ။ ” 

သူမ အရပ်ကတောင် ၃ မီတာ မရှိပါ။ 

လက်ထောက်ကန်းက ခပ်တိုးတိုး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူလည်း ထို ထပ်တိုး အချက်အလက်တွေက အလွန် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရပါသည်။ 

ထိုအချက်တွေရဲ့ နောက်မှာတော့ သူမက ကိုယ့်နေရာကိုယ် သိရမည် ဖြစ်ကာ သူ့နားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဉ်းကပ်မလာဖို့ ဖော်ပြထားသည်။ 

စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာကို တစ်ကြိမ် ချိုးဖောက်သည်နှင့် သူ့မှာ စာချုပ်ကို ရပ်စဲဖျက်သိမ်းပိုင်ခွင့် ရှိသည်။ 

စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းမယ်တဲ့လား … ။ 

ထိုစကားကို ကြားတော့ ရှန်းတန်ရဲ့ နှလုံးသားက စည်းချက် တစ်ချက် လွတ်သွားသည်။ စာချုပ်သာ ဖျက်သိမ်းလိုက်ရင် ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးလည်း အငွေ့ပျံသွားမှာပဲ။ 

သန်း ၂၀၀ ဆိုတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးခံလိုက်ရမှာ … ။ 

ရှန်းတန်သည် စာချုပ်ကို ရင်မှာ ကပ်ထားလိုက်ကာ လက်ထောက်အန်းအား လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်၏။ “ ကျွန်မ ဒီအချက်အလက်တွေကို သေသေချာချာ မှတ်မိအောင် ကျက်ထားပြီး မနက် အိပ်ရာနိုးတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်တိုက် သတိပေးရင်း ကိုယ့်နေရာကိုယ် မမေ့အောင် အလွတ်ရွတ်နေပါ့မယ်လို့ ဥက္ကဌကုကို တစ်ချက် ပြန်ပြောပေးပါနော်။ ” 

လက်ထောက်ကန်း : “ ….. ” 

အဲ့လောက်ကြီးထိ လိုလို့လား။ 

“ သူမ တကယ် အဲ့လို ပြောလိုက်တာလား။ ” 

“ ကောင်းပြီ။ ” 

ကုဟွိုင်အန်းသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် စိုထိုင်းထိုင်း ဖြစ်နေသော သူ့ဆံပင်ကို ခြောက်အောင် သုတ်ရန် တဘက်ကို ယူလိုက်သည်။ အခုမှ ရေချိုးခန်းထဲကနေ ထွက်လာတာမို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကနေ ရေစက်ရေပေါက်တွေ စီးကျနေကာ စူးရှသော မျက်လုံး ၊ မျက်လုံးတို့ကတော့ ပိုလို့ စူးစူးရှရှ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ 

သွားရလာရ အဆင်ပြေ လွယ်ကူစေရန်အတွက် ကုမ္ပဏီနားက တိုက်ခန်းမှာ သူ တစ်ခါတရံ လာနေတတ်သည်။ 

ရှန်းတန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေသည်ဟု ပြောရပါမည်။ 

အရင်ဘဝတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်သတိရသွားတော့ ရှန်းတန် ကိစ္စကြီး တစ်ခုကို အစီအစဉ်ဆွဲနေတာ ဖြစ်ရမည်ဟု ကုဟွိုင်အန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ 

ထိုအတွေးကြောင့် သူ အလုပ် စမလုပ်သေးခင်မှာ အိမ်အကူဆီ မက်ဆေ့ခ်ျ လှမ်းပို့လိုက်ပါသည်။ 

တချို့ လူတွေက တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ အလုပ် လုပ်နေချိန်မှာ တချို့ လူတွေကတော့ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာ ပျော်ပါးနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာ ဒုတိယဘဝကို ရခဲ့ပြီမို့ ဒီဘဝကို ရှန်းတန် တန်ဖိုးထားရမည် ဖြစ်ကာ သူမကိုယ်သူမ ကျန်းမာရေးနှင့် ညွီညွှတ်အောင် နေထိုင်ရပါမည်။ ထို့ကြောင့် ည ဆယ့်တစ်နာရီ ထိုးသည်နှင့် အိပ်ဖို့ အဆင့်သင့် အနေအထားဖြင့် အိပ်ရာထဲ ရောက်သွားသည်။ 

ဆယ့်တစ်နာရီနှင့် နှစ်နာရီကြား အချိန်က ခန္ဓာကိုယ်တွင်း အဆိပ်အတောက်တွေကို အသည်းက ချေဖျက်သည့် အချိန် ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေးနှင့် ညွီညွှတ်တဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေကို ရှန်းတန် လိုက်နာသည်။ 

နောက်တစ်နေ့မနက် သူမ အိပ်ရာက နိုး,နိုးချင်း ပထမဆုံး လုပ်တဲ့ အရာက စာချုပ်ကို သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စွဲမြဲနေအောင် အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ဖတ်တာပဲ ဖြစ်သည်။ 

ပြောရရင် ထိုစာချုပ်က သူမဘဝရဲ့ လက်ကျန်သက်တမ်း တစ်ဝက် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် တိုက်ရိုက် အချိုးကျနေသည်။ 

ထို့နောက် သူမ ရေမိုးချိုးကာ Skin care လုပ်လိုက်၏။ 

ကံကောင်းချင်တော့ လက်ရှိ ရှန်းတန်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က အရင်ဘဝတုန်းက ရှန်းတန်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူမရဲ့ ပုံစံ အသစ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ညှိယူဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေတာပါ။ သူမတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု တစ်ခုတည်းကို မျှဝေထားသည်ဟု ခံစားရသည်။ 

အဲ့ဒါတွေ ပြီးတော့ မနက်စာ စား ၊ ဖျော်ရည် သောက် ၊ သူမကိုယ်သူမ အလိုလိုက် ၊ အလှအပ ကုထုံးတွေ ခံယူခြင်းဖြင့် အဆင်ပြေ လွယ်ကူသော နေ့ရက်တွေ တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်လွန်လာခဲ့သည်။ 

ဆေးရုံတက်နေရတဲ့ သူမရဲ့ လူမမာ မောင်လေးကို သတိရသွားတော့ ရှန်းတန်သည် ဆေးရုံကို ကိုယ်တိုင် လူနာသွားတွေ့ခဲ့၏။ သနားစရာ ကလေးလေးဟာ လူနာခုတင်ပေါ်မှာ မျက်နှာဖြူလျော်စွာ လဲလျောင်းနေသော်လည်း အလွန် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် သူမကို အစ်မတန်ဟု ချစ်ခင်စွာ ခေါ်ဝေါ်နေသေးရဲ့။ သူမရဲ့ နှလုံးသားလေး အရည်ပျော်ကျသွားပြီး သူ့ကို အထူး လူနာခန်းသို့ ရွေ့ပေးလိုက်ကာ အထူးနာ့စ် တစ်ယောက်ကိုလည်း ငှားရမ်းပေးခဲ့သည်။ 

မျက်စိ တစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ရက် အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားကာ သူမရဲ့ အသားအရေကလည်း ပိုလို့ နူးညံ့ချောမွတ်လာခဲ့သည်။ 

သို့သော်လည်း … 

ရှန်းတန်သည် သူမရဲ့ နူးညံ့သော ဗိုက်လေးကို ဖျစ်ညှစ်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ ဝိတ်တက်လာတာလား။ 

ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ ကျွန်မ ပိုဝလာတာလားဟင် ဦးလေးဟယ့်။ ”

ဦးလေးဟယ့်ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်စွန်းတွေ ကော့တက်သွားသည်။ တစ်နေ့ တစ်‌နေ့ စားလိုက် အိပ်လိုက် လုပ်နေတာ ၊ သူမ ဝိတ်မတက်လာတာကမှ ထူးဆန်းတာ မဟုတ်လား။ 

ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးအတွက်ကတော့ ထိုအရာကို လက်ခံဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။ ပြီးတော့ မိန်းကလေးတွေဟာ နည်းနည်းလောက်တော့ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ရှိမှ ပိုကြည့်ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ 

ဦးလေးဟယ့်က ဂရုတစိုက် စကားလုံး ရွေးပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ နင် အရင်တုန်းက အရမ်း ပိန်ခဲ့တာလေ။ အခု အနေတော်လောက်ပါပဲ။ ” 

ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒါဆို သူမ တကယ်ကြီး ဝလာတာပဲ။ စားချင်စဖွယ် အစားအသောက်တွေ ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲကို ကြည့်ပြီး သူမ နာကျင်စွယ တံထွေးမျိုချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ အစ်မထောင်ကို ကျွန်မအတွက် ဝိတ်ကျစေမယ့် အစားအစာတွေပဲ ချက်ခိုင်းလိုက်ပါ ဦးလေးဟယ့်။ ” 

“ ထားလိုက်ပါဦးမယ်။ ဒီနေ့ မလုပ်သေးဘဲနဲ့ မနက်ဖြန်မှ စလုပ်လည်း ရတာပဲ။ ” 

ရှန်းတန် တစ်ယောက် စိတ်ထဲကနေ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ မနက်ဖြန်က စပြီး ကြိုးကြိုးစားစား ဝိတ်လျှော့မည်။ 

ဦးလေးဟယ့်က ခေါင်းတခါခါဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။ သခင်မလေး ရောက်လာကတည်းက အိမ်မှာ ရှိတဲ့ အေးစက်မှုတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်ကာ အသက်ဝင် တက်ကြွမှုတွေက နေရာယူသွားခဲ့လေသည်။