Ch 7

အခန်း ( ၇ ) - ငါ ကြားဖူးတာတော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ဘော့စ်ကြီးတွေက တစ်ညမှာ အဲ့ကိစ္စကို ( ၇ ) ခါ လုပ်ကြတယ်တဲ့

ရှန်းတန်က သူ စကားပြောမှာကို စောင့်မနေဘဲ ဗီရိုထဲက မွေ့ရာခင်း အပါးလေးကို ယူကာ ဆိုဖာပေါ်မှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခင်းလိုက်သည်။ 

“ ခုတင်ပေါ်မှာ ရှင် အိပ်လိုက်။ ကျွန်မကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာပဲ အိပ်လိုက်မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့ ၊ ကျွန်မ အိပ်တာ အရမ်း ငြိမ်တယ်။ ဟောက်လည်း မဟောက်တတ်ဘူး။ ရှင့်ကို လုံးဝ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရဘူး။ ”

“ အဲ့လို လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်း ခုတင်ပေါ် သွားအိပ်လို့ ရတယ်။ ” 

ကုဟွိုင်အန်းက ထိုသို့သာ ပြောပြီး လက်‌ပ်တော့ပို ဖွင့်ကာ အလုပ် ဆက်လုပ်နေသည်။ 

ရှန်းတန်ကတော့ သူ့စကားကို အလေးအနက် မယူခဲ့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုဖာက ကြီးလည်း ကြီး ၊ နူးလည်း နူးညံ့ကာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။ 

ဒါပေမဲ့လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေက ဒီလောက်ထိ အလုပ်ကြိုးစားဖို့ လိုလို့လား။ 

“ ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်။ ” 

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၍ ရှန်းတန်က ဖိနပ်မစီးဘဲ ပြေးသွားကာ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ 

“ ဦးလေးဟယ်ပါလား။ ” တံခါးခေါက်သူက စံအိမ်ကြီးရဲ့ လုံခြုံရေး ဖြစ်ကာ သူ့မျိုးရိုးနာမည်ကလည်း ဟယ် ဖြစ်ပြီး ဗီလာက ဦးလေးဟယ်ရဲ့ အစ်ကို ဖြစ်ပါသည်။ 

ဒီဦးလေးဟယ်ကတော့ စကားမများ။ သူက အိတ် တစ်လုံးကို လှမ်းပေးသည်။ “ သခင်မကြီး ပို့ခိုင်းလိုက်တဲ့ အိတ်ပါ။ သခင်မလေး ဒီအိတ်ကို လုံခြုံအောင် သိမ်းထားရမယ်တဲ့။ ” 

ထုပ်ပိုးထားတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့် အထဲမှာ ဘာပါလဲ ဆိုတာ သူမ မပြောနိုင်ပေ။ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင် တစ်မျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှန်းတန် တွေးကာ ပြုံးရင်း ယူလိုက်သည်။ 

“ ဒါဆို သခင်မလေးတို့ အနားယူနေတာကို ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးနော်။ ”

ဦးလေးဟယ် ပြန်သွားတော့ ရှန်းတန်က ဝမ်းသာစိတ်ဖြင့် ထိုအိတ်ကို ကိုင်ထားလျက် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေမိသည်။ အဲ့ဒီနောက် သူမ အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လျှင် ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာအိုကျသွားလေသည်။ 

[ ဘုရားရေ။ ]

[ ဝါး။ လူချမ်းသာမိသားစု‌က လူတွေက ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အရမ်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိကြတယ်လား။ သူတို့ ပို့ပေးလိုက်တာ … တစ် ၊ နှစ် ၊ သုံး ၊ လေး ၊ ငါး … ငါးဘူးတောင်ပဲ။ ]

[ လက်တွေ့ကျကျ ပြောရရင် ဒါ အနုနည်းနဲ့ လူသတ်နေတာပဲ။ ဟန်ဆောင်လက်ထပ်ထားတာမို့လို့သာ တော်သေးတယ်။ ] 

ရှန်းတန်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကုဟွိုင်အန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 

[ ငါ ကြားဖူးတာတော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ဘော့စ်ကြီးတွေက တစ်ညမှာ အဲ့ကိစ္စကို ( ၇ ) ခါ လုပ်ကြတယ်တဲ့။ ဒီသကြားဖေဖေကရော အဲ့လို လုပ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ သိချင်တယ်။ ]

အလုပ် လုပ်နေသော ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားကာ ချက်ချင်းပဲ သူ့နားရွက်ဖျားတွေက ရဲတက်သွားခဲ့သည်။ 

 ရှန်းတန်က အဲ့ဒါကို မြင်တော့ အမြော်အမြင်ရှိစွာ လေအေးပေးစက် အပူချိန်ကို လျှော့ပေးလိုက်၏။ 

သူမ ထိုအိတ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကာ ဖုန်းထဲက King of glory ဂိမ်းကို ဖွင့်လိုက်တော့ ထူးဆန်းစွာပင် သူမရဲ့ ဂိမ်းဆော့ဖော်လေးက လိုင်းပေါ်မှာ ရှိမနေခဲ့။ သူမအတွက် “ အားတင်းထား ” တို့ ၊ “ ဆော့တာ အရမ်း တော်တယ် ” တို့ ဘယ်သူ ပြောပေးမှာလဲ။ 

ထိုဂိမ်းဆော့ဖော်လေးရဲ့ ID က ချစ်စရာကြောင်မလေး ဖြစ်၍ ရှန်းတန်က သူမကို မြောင်မြောင်လို့ အမြဲတမ်း ခေါ်ခဲ့သည်။ 

[ နင် ဘာလို့ ဒီနေ့ အွန်လိုင်းမတက်တာလဲ မြောင်မြောင်။ ]

တစ်ဖက်လူရဲ့ WeChat မှာ “ စာရိုက်နေသည် … ” ဟူသော စာတန်းလေး ပေါ်လာလျက် အချိန် အတော်ကြာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ မက်ဆေ့ခ်ျ အရှည်ကြီး တစ်စောင်ကို ရှန်းတန် ဖတ်လိုက်ရသည်။ 

[ ဝူး ၊ ညီမ သဘောတူနေတဲ့ စုံတွဲလေးတော့ ကွဲသွားပြီး အစ်မမျောက်ရေ။ ညီမရဲ့ အစ်ကိုက ဘယ်ကကြည့်ကြည့် ညီမ ယောင်းမတော်ချင်တဲ့ မိန်းမလှလေးကို မမီတဲ့ မိန်းမကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲ့မိန်းမမှာ မျက်နှာလေး တစ်ခုက လွဲလို့ ကျန်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ညီမအစ်ကိုက ဟိုမိန်းမလှလေးကို ဘယ်လောက်တောင် သဘောကျလဲ ဆိုတာ ညီမ သိတယ် ၊ သူမ ပြန်လာရင် လက်ထပ်ပါမယ်လို့တောင် က‌တိပေးထားတာ။ အခု အခြေအနေကို ညီမ လက်ခံပေးလို့ မရဘူး။ လက်ရှိ မိန်းမကို သူ သဘောမကျဘူး ဆိုတာ ညီမ သိပေမဲ့လည်း သူမှာ အမည်းစက် ရှိသွားပြီမို့လို့ ညီမရဲ့ မိန်းမလှလေး ပြန်လာ‌ရင်တောင် သူက သူမနဲ့ လုံလုံလောက်လောက် မထိုက်တန်တော့ဘူး။ အား .. ယောက်ျားတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် အပြောင်းအလဲမြန်ရတာလဲ။ ]

ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ရှိသော အတင်းအဖျင်းကို ကြားလျှင် ရှန်းတန် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ 

ဒီဇာတ်လမ်းက နည်းနည်းလေး တူနေသလိုပါပဲလား။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အရေးမကြီးပါဘူးလေ။ ထားလိုက်ပါ။ 

ရှန်းတန် ချက်ချင်းပဲ ထိုင်ချကာ ဖုန်းကို တတောက်တောက် စတင် နှိပ်လိုက်သည်။ 

[ နင့်အစ်ကိုက ကောင်မလေး နှစ်ယောက်လုံးအပေါ် မကောင်းကြံတဲ့ တကယ့် လူယုတ်မာကောင်ပဲ။ ]

ပြောရင်း ပြောရင်း စကားဝိုင်းက ပိုလို့ အရှိန်ရလာသည်။ အဆုံးသတ်မှာတော့ မကောင်းတဲ့ ကောင်ကို သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။ 

နာရီ အချက်ပေးသံ မြည်တော့မှ ည ဆယ့်တစ်နာရီ ထိုးပြီ ဆိုတာ ရှန်းတန် သိသွား၏။ အိပ်ဖို့ အချိန်ကျပြီ။ 

ဒါပေမဲ့ သူမ တစ်စက်ကလေးတောင် မအိပ်ချင်မိဘဲ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်ဖို့တောင် တက်ကြွနေပါသေးသည်။ 

လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ အပေါစား ခင်ပွန်းက အလုပ် လုပ်နေဆဲ။ 

သူက စက်ရုပ်လား။ 

သူ လုံးဝ မပင်ပန်းဘူးလား။ 

ရှန်းတန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ အိမ်နေရင်း စီးသည့် ခြေညှပ်ဖိနပ် အပါးလေးကို စီးကာ နို့ တစ်ခွက်လောက် သောက်ရန် အောက်ထပ်ဆင်းခဲ့လိုက်သည်။ 

သူမ နွားနို့ယူပြီး အပေါ်ထပ် ပြန်တက်တော့မည့် အချိန်မှာပဲ လက် တစ်ဖက်က သူမရဲ့ နွားနို့ခွက်ကို ယူသွားကာ တစ်ထိုင်တည်း မော့သောက်ပစ်လိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ပေနေသော နွားနို့စက်လေးတွေကိုတောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျက်နေသေးသည်။ 

“ ကျေးဇူးပါ မရီး။ ကျွန်တော် ရေဆောနေမှန်း မရီး ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။ ” 

ရှန်းတန် : “ … ” 

“ ဒါက ကျွန်တော့်အစ်ကိုအတွက် ပြင်ထားတာများလား။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုက ကော်ဖီပဲ သောက်တယ် ၊ နို့ မသောက်ဘူး ဆိုတာ မရီး မသိဘူးလား။ ”

ရှန်းတန် စိတ်ရှုပ်သွားကာ အကြိမ် အနည်းငယ်လောက် လက်ချောင်းတွေကို ကွေးလိုက် ၊ ဆန့်လိုက် လုပ်ပြီးမှ မျက်နှာတည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ ဘယ်သူက အဲ့လို ပြောလို့လဲ။ အဲ့ဒါက ကျွန်မ သောက်မလို့။ ” 

“ အိုး ၊ ကျွန်တော် သိပြီ။ ” 

သူ့အကြည့်က မရိုးသားဘူးဟု သူမ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။ ရှန်းတန်သည် နောက်ထပ် နွားနို့ တစ်ခွက် ထပ်ထည့်ပြီး အပေါ်ထပ် တက်လာခဲ့ချိန်ထိတိုင်အောင် သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်က သူမဆီမှာ ကပ်ပါလာတယ် ဆိုတာကို ခံစားရသည်။ ထိုအကြည့်က သူမကို ကြက်သီးထစေပါသည်။ 

အခန်းထဲ ရောက်တော့ နွားနို့ခွက်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပြီး စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းမောလေး တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ 

“ ဘာဖြစ်လာတာလဲ။ ”  ကုဟွိုင်အန်းက သူ့နှာခေါင်းပေါ်က ကိုင်းပျောက်မျက်မှန်လေးကို ပင့်တင်းရမ်း လှမ်းကြည့်သည်။ 

ရှန်းတန်က သူ့ကို မကျေမချမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ 

“ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ”

[ ရှင့်ညီက ကျွန်မကို ဖြားယောင်းချင်နေတဲ့ပုံပဲလို့ ကျွန်မ ပြောသင့်လို့လား။ ]

[ သူ ကျွန်မကို ကြိုက်နေတယ်လို့ ပြောရင်လည်း အဲ့ဒါက သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ ရှင့်ညီမှာ အကြံအစည် တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိနေလိမ့်မယ်။ အဲ့လူယုတ်မာက သိပ်ယုတ်မာတာ။ ]

[ နှစ်သန်း ၊ နှစ်သန်း ၊ နှစ်သန်း ၊ နှစ်သန်း။ ဟဲဟဲ ၊ ဘယ်သူမှ ငါ ပိုက်ဆံရှာမှာကို မတားဆီးနိုင်ဘူး။ ]

ကုဟွိုင်အန်း : “ … ” 

တကယ့်ကို ဒေါ်ငွေခင်ပဲ။ 

ကုဟွိုင်အန်းသည် ရှန်းတန်ရဲ့ စိတ်ထဲက အသံတွေကို သူ ကြားနိုင်မှန်း နားလည်သွားချိန်မှ စ၍ သူ့ဘဝကို သံသယဖြစ်နေခဲ့သည်။ 

သူ တကယ်ကြီး အချိန်ကူးပြောင်းလာတာလားလို့တောင် စတင် မေးခွန်းထုတ်မိလေသည်။ သူ့အရင်ဘဝတုန်းက အဖြစ်အပျက်တွေကရော တကယ် ဖြစ်ခဲ့တာလား။ မဟုတ်ရင် လူ တစ်ယောက် အဲ့လောက်ထိ ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မှာလဲ။ 

သူ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တဒင်္ဂ အတွေးတွေ အကုန်လုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ 

ကုစံအိမ်တော်မှာ တစ်ညပဲ အိပ်ခဲ့ကာ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ 

ဝေလီဝေလင်း အချိန်မို့ လူတွေ အများကြီး မရှိပါ။ 

ဒါပေမဲ့ သခင်မကြီးကု ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်ကြီး ၊ လက်ဆောင်လေးတွေကတော့ ရှန်းတန်ကို ဝမ်းနည်းသွားစေခဲ့သည်။ 

ပြောရရင် သူမက တကယ် လက်ထပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ 

ထို့ကြောင့် သခင်မကြီးကုက သူမ ပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းတွေကို လက်ဆင့်ကမ်း လွှဲပြောင်းပေးချိန်မှာ သူမ အတော်လေး တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ 

ရှန်းတန်သည် သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ခံစားရလွန်းလို့ ငိုချမိတော့မလိုတောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ 

ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို စောင်းငဲ့ ကြည့်သည်။ ပျော့ညံ့လိုက်တာ။ 

“ မင်းကို ပေးလိုက်တာနဲ့ မင်းပစ္စည်း ဖြစ်သွားပြီ။ ယူမှာသာ ယူပါ။ ” 

ရှန်းတန် အပျော်လွန်သွား၏။ “ တကယ်လား။ ” 

“ အေး။ ” 

“ ဟီးဟီး။ ကျေးဇူးပါ သကြားဖေဖေ။ ” 

ကုဟွိုင်အန်း : “ … ” သကြားဖေဖေ ဆိုတာ ဘယ်လို အခေါ်အဝေါ်ကြီးလဲ။ 

ထင်ထားသလိုပင် ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် သူဌေးကြီးတွေက သိပ်ကို ရက်ရောသည်။ 

ရှန်းတန် စိတ်ထဲမှာ ကျိတ်ပျော်သွားကာ ဒီလက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းပစ်လိုက်ရင် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ရမလဲ ဆိုတာ စတင် တွက်ချက်နေတော့သည်။ 

သို့သော် သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ကြာရှည်မခံလိုက်ပါ။ အိမ်ကို ပြန်မရောက်သေးခင်မှာပဲ သူမရဲ့ အေးဂျင့် အစ်ကိုဝမ်က အလုပ်ရှိကြောင်း ဖုန်းလှမ်းဆက်သည်။ 

ဒီတစ်ခေါက် အလုပ်က လူသုံးကုန်ပစ္စည်းတွေကို နာမည်ကြီး ဘလော့ဂါ တစ်ယောက်နှင့်အတူ ပရိုမိုးရှင်းဆင်းပေးရမှာ ဖြစ်သည်။ 

သူမက နာမည်ကြီး အနုပညာရှင် တစ်ယောက် ဆိုသော်လည်း နာမည်ဆိုးနှင့် ကျော်ကြားတာမို့ အခြေခံအားဖြင့် အလုပ်ကောင်းကောင်းတွေကို မရဘဲ လူပြောများ ရေပန်စားမှုကိုသာ မှီခိုရသည်။ 

သို့သော်လည်း ရေပန်းစားလေ ၊ လူတွေက သူမကို မကြိုက်ကြလေပါပဲ။ ရက်စက်တဲ့ သံသရာစက်ဝန်းက အဲ့ဒီလို လည်ပတ်နေတာပါ။ 

ထိုအလုပ်ကို ရှန်းတန် အမှန်တကယ် ငြင်းဆန်ချင်သည်။ 

မူရင်းစာအုပ်ထဲမှာ ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်ဖူးတယ် ဆိုတာကို သူမ မမေ့သေးပေ။ ကုမ္ပဏီက စီစဉ်ထားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သူမ အလွန်အကျူး အမွှန်းတင်ခဲ့သဖြင့် လူတွေက အရည်အသွေးမကောင်းတဲ့ အသီးတွေ ၊ အထူးသဖြင့် အရည်အသွေးမကောင်းတဲ့ ဒူးရင်းသီးတွေကို သွားဝယ်ခဲ့ကြသည်။ ဈေးကြီးရုံသာမက ပုပ်နေတဲ့ အသီးတွေ ၊ နာနေတဲ့ အသီးတွေကလည်း အများကြီးမို့ သူမလည်း ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ကြိမ်းမောင်းဆဲဆိုခံခဲ့ရပါသည်။ 

ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိ ငြင်းပယ်တာက နားမလည်နိုင်စရာကောင်း၏။ တစ်ဖက်လူက ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးထားသဖြင့် ကုမ္ပဏီကလည်း သူမကို ငြင်းပယ်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်။ ပြီးတော့ သူမ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝယ်သူတွေကို သတိပေးလို့ ရသည်။ 

“ ဟို … ရှင် ကျွန်မကို ကုမ္ပဏီကို လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလားဟင်။ ” 

“ ရတယ်။ ” 

ကုဟွိုင်အန်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ဒရိုင်ဘာကလည်း ကားကို တစ်ဖက်သို့ ချိုးကွေ့သွားသည်။ 

ရှန်းတန်းက သူမရဲ့ ဖုန်းကို ဖွင့်ပြီး အစ်ကိုဝမ် ပို့ထားတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပရိုမိုးရှင်းရဲ့ ပုံစံက လယ်သမားတွေကို ကူညီပြ သူတို့ရဲ့ မရောင်းရတဲ့ စိုက်ပျိုးရေး ထုတ်ကုန်တွေကို ကူရောင်းပေးရမှာ ဖြစ်သည်။ 

ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းသော်လည်း ရောင်းချသူနှင့် ဝယ်သူကြားမှာ ကုန်ပစ္စည်းကို ကိုင်တွယ်ထားတဲ့ ကြားလူ ( ပွဲစား ) တွေကတော့ အလွန် ယုတ်မာလေသည်။ 

စာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်နေစဉ်အတွင်း အပေါ်ယံ နှမ်းဖြူးရုံလောက်သာ လုပ်ကာ နောက်ခံအနေဖြင့်သာ ရှိနေဖို့ ရှန်းတန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ 

သို့သော် သူမဘေးမှာ ထိုင်နေသူရဲ့ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လေးနက်လာတာကိုတော့ သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ 

အပေါ်ယံမှာသာ ဟန်မပျက် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ အတွေးတွေ ဗလောင်ဆူနေသော ကုဟွိုင်အန်းက ရှန်းတန်ကို မသိမသာ ကြည့်လိုက်သည်။ 

သူမ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ 

စာအုပ်ထဲမှာ ပါတယ် ဆိုတာ ဘာကို ပြောချင်တာလဲ။ 

အဖြေက သူ့ရှေ့တင်ရယ်ပါ။ နည်းနည်းလောက် ထိတွေ့ကြည့်ရုံဖြင့် သူ သိနိုင်မှာ ဖြစ်သော်လည်း ကုဟွိုင်အန်း ရှေ့ဆက် မတွေးရဲပါ။ 

ဒရိုင်ဘာရဲ့ စကားကို ကြားတော့မှ ကုဟွိုင်အန်း ပြန်သတိဝင်လာသည်။ 

အဲ့ဒီတော့မှ ရှန်းတန်လည်း ကားပေါ်မှာ မရှိတော့ပြီ ဖြစ်ကာ သူလည်း ကုမ္ပဏီရောက်နေပြီ ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွား၏။ 

သူ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ကာ မျက်ခုံးတွေကို လက်ညိုး ၊ လက်မဖြင့် ဖျစ်ညှစ်လိုက်ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားလိုက်လေသည်။ 

အမှန်တရားက ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ ၊ လုပ်စရာရှိတဲ့ အလုပ်ကိုတော့ လုပ်ရပါမည်။ 

မှန်ပါသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် သူဌေး တစ်ယောက် ဆိုလျှင်တောင် သူ လုပ်ချင်တဲ့ အရာကို လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့ မရပေ။