Ch 21

အခန်း ( ၂၁ ) - ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးမလား

ရှန်းတန်က ကုဟွိုင်အန်း ရောက်လာမည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူမက ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မီးပုံရှေ့တွင်ထိုင်၍ ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ်များကို တမြုံ့မြုံ့ဝါးနေခဲ့သည်။ 

ကုဟွိုင်အန်းက ဂူပေါက်ဝတွင် ပေါ်လာသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကိုယ်ထင်ပြလာသည့်အလားပင်။

ရှန်းတန် အံ့ဩတကြီးဖြစ်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူမပါးစပ်ထဲမှ ဘီစကွတ်များကိုပါ ဝါးစားရန် မေ့သွားခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကြည့်သော်လည်း ထိုလူက သူမရှေ့တွင် ရှိနေဆဲသာ ဖြစ်သည်။

[သေလိုက်ပါတော့လား၊ ကုဟွိုင်အန်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ။]

[ဒါက စာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ဇာတ်ကွက်လည်း မဟုတ်ဘူးလေ။]

ကုဟွိုင်အန်း မျက်မှောင်ဖွဖွကြုတ်ထားပြီး ဂူထဲတွင်ရှိနေသော မည်သူကမျှ အသက်ပြင်းပြင်း မရှူရဲ ဖြစ်နေကြသည်။

လူတိုင်းက သူ့မျက်နှာကို မှတ်မိကြသည်။ ကုဟွိုင်အန်းက အလွန်အမင်းချမ်းသာရုံသာမကဘဲ အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ နီးနီးကပ်ကပ် မနေသော သူ၏ ဂုဏ်သတင်းက အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိပေသည်။

လူပေါင်းများစွာက သူ၏ ချွင်းချက်လေး တစ်ခု ဖြစ်လာရန် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးကြသည်။

ရှန်းတန် ကြောင်စီစီဖြစ်နေသည်ကိုမြင်ပြီး ကုဟွိုင်အန်းက အနားသို့ ရောက်လာပြီး သူမလက်ကိုကိုင်၍ မေးလိုက်သည်။ "မလာဘူးလား။"

"လာမှာ၊ လာမှာ။"

ရှန်းတန် သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှထရန် အားယူလိုက်သည်။

သူမ ပါးစပ်ထဲမှ ဘီစကွတ်ကို မြိုချပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဟိုလေ ရှင် ဒီကို ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာတာလဲ။"

[ငါ့ကို ကယ်ဖို့ သီးသန့်လာခဲ့တာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။]

ရှန်းတန် သူမဘာသာ သံသယဖြင့် တွေးနေလိုက်သည်။

"အစ်မထောင်နဲ့ ဦးလေးဟယ်က မင်းကို အရမ်းကို စိတ်ပူနေကြတယ်။"

ရှန်းတန် နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ကုဟွိုင်အန်း သူမကို သီးသန့်လာကယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။

သူမ၏ အတွေးများကို ကြားပြီးနောက် ကုဟွိုင်အန်း။  "....."

သူ အလုပ်က ခွင့်ယူပြီး လူကိုင်တိုင် လာခဲ့တာလေ၊ ဒါ သူမကို သူကိုယ်တိုင် သီးသန့်လာကယ်တာလို့ ပြောလို့ မရဘူးလား။

သို့သော်လည်း သူကိုယ့်သူ ရှင်းပြရန်အတွက် မလုပ်လိုက်ပေ။

ကုဟွိုင်အန်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။”

"ထုပ်ပိုးပြီး ဒီကနေ သွားကြရအောင်လေ။" အတင်းအဖျင်းပြောချင်စိတ်တို့ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံး ( ၅ ) စုံကိုကြည့်ပြီး ရှန်းတန် ပြောလိုက်သည်။

ဟော်ရင်ရင်က ခပ်ကြောက်ကြောက်ဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလာသည်။ "အစ်မရှန်းတန်၊ အစ်မနဲ့ မစ္စတာကုနဲ့ကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲဟင်။"

သူမ မေးလိုက်သည်နှင့် အခြားသော အမျိုးသားဧည့်သည် ( ၄ ) ဦးကလည်း နားစွင့်နေတော့သည်။

ရှန်းတန် ရယ်ချင်မိသွားသည်။ အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းက လူသားများ၏ ဗီဇသာ ဖြစ်ပေသည်။

"သူက အစ်မရဲ့ အလုပ်ရှင်၊ အလုပ်ရှင်ပါ။"

မည်သူမှ သူမ၏ စကားကို သံသယမဝင်ကြပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မတိုင်ခင်က ကစားပွဲထဲတွင် ရှန်းတန်က သူမ ဘယ်သောအခါမှ ရည်းစားမထားဖူးသလို မနမ်းဖူးဘူးဟု ပြောခဲ့ပေသည်။

ထို့အပြင် ကုဟွိုင်အန်းက လူတိုင်း ခူးယူချင်နေသည့် တောင်ပေါ်မှပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ဖြစ်သဖြင့် အဝေးမှသာ ငေးမျှော်ကြည့်နိုင်ပြီး ခူးယူခွင့်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဟော်ရင်ရင်က ရှန်းတန်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ကုဟွိုင်အန်း၏ အမူအရာက ချက်ချင်း အေးစက်သွားကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။

သူမ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး ရှန်းတန်၏ နောက်တွင် ချက်ချင်း ပြေးပုန်းမိသွားရသည်။ 

ဘုရားရေ၊ မစ္စတာကုက ကောလဟာလတွေထဲကလို တကယ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

ရှန်းတန်လည်း ကုဟွိုင်အန်း၏ မသာမယာမျက်နှာထားကိုမြင်ပြီး စိတ်ရှုပ်သွားရသည်။ သူ တစ်ခုခုကို စိတ်တိုနေတာလား။

သူမ သူ့ကို ချော့ချင်ပါသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးခြင်းက ပို၍ အရေးကြီးသဖြင့် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်းလည်း သူ ဘာကြောင့် ဒေါသထွက်မိသွားလဲ မသိတော့ပေ။ ခုနက ရှန်းတန် သူ့နားမှ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မသက်မသာခံစားနေရသည်။

သူက အဲ့လောက်တောင် ချဉ်းကပ်ဖို့ မလွယ်တဲ့ပုံပေါက်နေလို့လား။

သိပ်မကြာခင်တွင် လူတိုင်းက မိမိပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းပြီး အမှိုက်များကို ရှင်းလင်း၍ ကုဟွိုင်အန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အနောက်မှ လိုက်ခဲ့ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လေရော မိုးပါ သည်းထန်နေလျက် ရှိသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက သူ၏ ရှည်လျားသော အရပ်ဖြင့် ရှန်းတန်ကို မုန်တိုင်းထံမှ ကာကွယ်ပေးနေခဲ့သည်။

ရှန်းတန်လည်း ထိုအချိန်မှ သူ့အဝတ်အစားများ စိုရွှဲနေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ဤဇီဇာကြောင်သည့် အမျိုးသား၏ ဖိနပ်တွင်လည်း ရွှံ့များပေကျံနေခဲ့လေသည်။

ရုတ်တရက် သူမ နှလုံးခုန်မြန်လာခဲ့သည်။

ရှန်းတန် မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ ကာပေးထားသော အမျိုးသားတွင် ရှည်လျားသော အရပ်၊ ကျယ်ပြောသော ပခုံးပြင်များနှင့် သေးသွယ်သော ခါး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အိုး... သူမကို တစ်ချက်လောက် ရိုက်ပစ်ချင်သွားအောင် လက်ယားသွားစေသော တင်ပါးကောက်ကောက်လေးလည်း ရှိနေသေးသည်။

ကုဟွိုင်အန်း တောင့်ခနဲဖြစ်သွားကာ သူ့လမ်းလျှောက်ပုံက ကိုးရိုးကားရားဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ့ နားသန်သီးလေးများပင် နီရဲလာလေသည်။

ဒီမိန်းမ၊ သူ့ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ အဲ့လိုအတွေးတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နေတာ။

ရှန်းတန် နောင်တရစွာဖြင့် အကြည့်ပြောင်းလိုက်တော့သည်။ သူမ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ယွင်းနေသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလုနီးနီးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုဟွိုက်အန်း စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်တွေးလိုက်သည်။ သူမက အဲလိုလူပဲမဟုတ်လို့လား။

လှေပေါ်ရောက်ချိန်မှသာ ကုဟွိုင်အန်း၏ တောင့်ခဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်က ပြေလျော့သွားတော့သည်။ သူ ညွှန်ကြားအချို့ အလျင်အမြန်ပေးပြီးနောက်တွင် သူ့အခန်းသူ ပြန်လိုက်သည်။

သင်္ဘောက ကြီးသဖြင့် ရှန်းတန်နှင့် သူမ၏ အဖော်များအားလုံး တစ်ယောက် တစ်ခန်း ရခဲ့သည်။

ရေနွေးနွေးလေးဖြင့် ရေချိုးပြီး ဆံပင်ကိုခြောက်အောင် သုတ်ပြီးနောက်တွင် လူတိုင်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ထမင်းစားခန်းတွင် ဂျင်းပြုတ်ရည်နှင့် ပူပူနွေးနွေးဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ပေးထားလေသည်။

ရှန်းတန်က ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို အလွန်မုန်းသော်လည်း တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်ပစ်လိုက်သည်။

ဂျင်း မည်မျှပင် ထည့်ထားသလဲမသိ အလွန်ပူစပ်လှသည်။ 

တည်ခင်းထားသော ဟင်းလျာများက ဖွယ်ဖွယ်ရာရာရှိလှပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ်များသာ စားခဲ့ရသော သူတို့အဖို့ ဤသည်က တော်ဝင်စားတော်ပွဲကြီးပင် ဖြစ်ချေသည်။

 လူတိုင်း စကားတစ်ခွန်းပင်မဆိုဘဲ ငုံ့လွေးတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြမှ အောင်းကျစ်ဖျင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ့အဖေ ငါ့ကို အခုထိ လာမရှာသေးတာ တကယ်မယုံနိုင်ဘူး၊ ငါက သူ့သားအရင်းရော ဟုတ်ရဲ့လားဆိုပြီးတော့တောင် စပြီး သံသယဝင်လာနေမိပြီ။"

ဟဲယွမ်က မေးထောက်နေသည်။ "မင်းက ရှင်းယောင်အင်တာတိန်းမန့် စီအီးအိုရဲ့ သားဆိုတာ တကယ်ပဲလား။"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဘာလို့လဲ၊ စီအီးအိုရဲ့ သားနဲ့ မတူလို့လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ် မတူဘူး။"

ကျောက်ကျဲ့က သဘောတူစွာခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "မင်းက ဒီအတိုင်း သာမန် ကောလိပ်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်နဲ့ပဲ တူနေတယ်၊ လူချမ်းသာတွေနဲ့ မတူဘဲ အခက်အခဲတွေပါ သည်းခံနိုင်နေတယ်လေ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲမလို့ပေါ့၊ ငါ့မိသားစုက ပုံမှန်ထက် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ချမ်းသာတာပဲ ရှိတယ်၊ လူချမ်းသာတွေလို့ ပြောလို့မရဘူး။"

သူ့ပုံစံက အလွန်ရိုးသားနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုအတိုင်း အမှန်တကယ် တွေးထားသည့်ပုံပင်။

မတိုင်ခင်က အစ်ကိုဝမ်၏ ညွှန်ကြားချက်များအရ ရှန်းတန်က မေးခွန်းအချို့ ပို၍မေးရန် ကြံလိုက်ပါသော်လည်း ထိုအကြောင်းအရာကို လူတိုင်းရှေ့တွင် အကျယ်မချဲ့ချင်သလို သူမအပေါ် မကောင်းမြင်သွားမည်ကိုလည်းစိုး၍ သူမ မေးချင်သည့် မေးခွန်းများကို ပြန်မြိုချလိုက်ရသည်။

ကျိုးဟောက်က ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ "မင်းမိသားစုက ကုမ္ပဏီတစ်ခု ပိုင်တယ်ဆိုရင် ပိုနာမည်ကြီးတဲ့ ရသစုံရှိုးတွေကို မသွားဘဲ ဘာလို့ ဒီမှာ လာပြီး သောင်တင်နေရတာလဲ။"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဇာတ်ကြောင်းကို သိထားသည့် ရှန်းတန်မှလွဲ၍ မည်သူကမျှ ဤရှိုး နာမည်ကျော်လာမည်ဟု မယုံကြချေ။

အဓိကချန်နယ်ကြီးများတွင် နာမည်အကြီးဆုံး ရှိုးများမှာ ဒိတ်တင်းရှိုးနှင့် ကလေးထိန်းရသည့်ရှိုးများပင် ဖြစ်သည်။ ယခုလို ရှိုးပွဲများကို ကြည့်ရှုသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

အောင်းကျစ်ဖျင် သူ့ခေါင်းသူ ကုတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါ့မိသားစုနောက်ခံကို ငါ မမှီခိုချင်တာကြောင့်ပဲ၊ ဒီရှိုးကိုလာတာက ငါ့ကိုယ်ပိုင်အကြံပါ၊ငါ ဒီရှိုးကို တကယ်ကြိုက်တာလေ၊ အိုး ဟုတ်သား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းတို့တွေ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို လျှို့ဝှက်ပေးထားလို့ရမလားဟင်၊ အနာဂတ်မှာ ငါ့ကို ငါ့မိသားစုကို အသုံးချပြီး အမြင့်ကိုတက်လာတာလို့ အပြောမခံချင်လို့ပါ။"

ရှန်းတန်က နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ အောင်းကျစ်ဖျင်က အတော်လေး စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းရိုးသားသည့်ပုံပင်။ သူမကို ခြေနင်းကျောက်တုံးအဖြစ် ချနင်းချင်ပုံမပေါ်ပေ။

အစ်ကိုဝမ်က သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး သဘောတူလိုက်ကာ သူမကို အသုံးချ၍ အောင်းကျစ်ဖျင်ကို နာမည်ကောင်းရစေလိုသည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့် အလုပ်မဖြစ်လဲဆိုသည်ကိုတော့ ရှန်းတန်လည်း မသိတော့ပေ။

လူတိုင်း ပျော်ပျော်ကြီး စားသောက်ပြီး စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက် ဟော်ရင်ရင်က ထပြောလာခဲ့သည်။ "အစ်မရှန်းတန်၊ မစ္စတာကုက အစ်မကို အတော်လေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတယ်နော်။"

ရှန်းတန်။ "?"

"ဟမ်။"

ဟော်ရင်ရင်က သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို သုံးပြီး ရေတွက်ပြလိုက်သည်။ "အစ်မ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ အောင်းကျစ်ဖျင်ရဲ့ အဖေကတောင် ရောက်မလာသေးဘူး မစ္စတာကုက အမြန်ကြီး ရောက်လာခဲ့တယ်၊ ဒါက သူ အစ်မကို ဘယ်လောက်စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။"

အောင်းကျစ်ဖျင်။  "....."

"ပြီးတော့ ညီမတို့တွေ အကုန်လုံး လမ်းလျှောက်နေတုန်းက အစ်မကို ခဏခဏအဆင်ပြေလားဆိုပြီး လှည့်ကြည့်နေတာကို သတိထားမိသေးတယ်။"

"သူက အစ်မအပေါ် အတော်လေး ကောင်းတာပဲ။"

ရှန်းတန်၏ စိတ်ထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံနေရ၍ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ထိုသူက အလွန်ကောင်းမွန်ထူးချွန်လှသည်။ သူမလို စာချုပ်ဇနီးသည်ကိုပင် အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးနေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမက ကိုယ့်နေရာကိုယ် သိပေသည်။ စာချုပ်က ( ၂ ) နှစ်တာကာလပြီးလျှင် ကုန်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ သူမက ပိုက်ဆံယူပြီး ထွက်သွားမည်ဖြစ်၍ စာအုပ်ထဲကလို ဇာတ်လမ်းရှုပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဘေးအခန်းထဲတွင် ကုဟွိုင်အန်း၏ အမူအရာက အနည်းငယ် အကျည်းတန်နေခဲ့သည်။

ဗွီဒီယိုကောတွင် တစ်ဖက်လူက ဖြေးဖြေးချင်း ပြောနေပြီး တစ်ခုခု မှားပြောမိမည်ကို အဆက်မပြတ် စိုးရိမ်နေလေသည်။

ဖုန်းချခါနီးတွင် ကုဟွိုင်အန်းက အေးစက်စွာဖြင့် စကားနှစ်လုံးကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်လုပ်။"

တစ်ဖက်လူက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖုန်းချသွားသည်။

ကုဟွိုင်အန်း သူ့နှဖူးကြောသူနှိပ်လိုက်ပြီး သူ ဘာဖြစ်နေလဲ ဘာကြောင့် မသက်မသာဖြစ်နေသလို ခံစားနေရလဲ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူမက အမှန်အတိုင်း ပြောခဲ့တာပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ထို့နောက်တွင် ရှန်းတန်က သူ့အကြောင်း ဆက်မတွေးတော့ဘဲ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူကစားရင်း အချိန်ကောင်းလေး တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်နေခဲ့သည်။

ဘေးအခန်းတွင် ကုဟွိုင်အန်းက တစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေချိန်၌ အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသံတို့  ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူက မည်သည့် လှုပ်ရှားသက်ဝင်မှုမှ မရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ထဲတွင် ပေါင်းစပ်နေလေသည်။