Ch 44
Viewers 12k
Chapters 363

အခန်း (၄၄) မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ထင်လဲ

 

ငါးအသားက နူးညံ့ချောမွေ့ကာ ဆန်ပြုတ်၏ မွှေးရနံ့သည် လေထုထဲ သင်းပျံ့နေပါသည်။

 

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှန်းယောင်ရဲ့ လက်ထဲက ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံး၏ အောက်ခြေကိုတောင် ရောက်သွားခဲ့သည်။

 

“အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ။”

 

“အရသာရှိတယ်” ရှန်းယောင်သည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက ထိပ်တန်းပဲ။”

 

“ရှင့်ရဲ့ ချီးမွမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကျီကျောက်က ချီးမွမ်းတာကို လက်ခံပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်နေခဲ့သည်။

 

ရှန်းယောင်သည် ဆန်ပြုတ်နှစ်ပန်းကန်ကို အဆက်မပြတ်သောက်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မစားနိုင်တော့သဖြင့် ပန်းကန်လုံးနှင့် ထမင်းစားတူတွေကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ချလိုက်သည်။

 

“ငါတို့ရှန့်ဟဲရွာအပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ရေကန်က ခန်းခြောက်သွားပြီလို့ ငါ အစ်ကိုတာ့ကျွမ်းဆီက ကြားခဲ့တယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ပန်းကန်တွေကို ဆေးကြောသန့်စင်နေရင်း သူ့ယောက်ျားကို စူးစူးစမ်းစမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ “မြစ်ထဲမှာ ငါးတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဟုတ်လား။”

 

“ငါးတွေတင်မကဘဲ ပုစွန်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အကောင်ကြီးတွေတော့ မဟုတ်ဘူး။” ခြင်းတောင်းကို သန့်ရှင်းနေတဲ့ ရှန်းတာ့ရှန့်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဦးလေးဟူကျစ်က ငါတို့ကို ငါးနဲ့ပုစွန်တွေ အတူတူ မွေးမြူဖို့ ခေါ်ထားတယ်။ သူက ပိုက်ဆံအများကြီးရှာဖို့ လူတိုင်းကို ခေါ်ချင်ပေမယ့် အဆုံးမှာတော့ သုံးနှစ်ဆက်တိုက် မိုးခေါင်ခဲ့တယ်။ မြစ်အထက်ပိုင်းနဲ့သာ သိပ်မဝေးဘူးဆိုရင် ငါးပုစွန်တွေအားလုံး ရေကန်အထဲမှာ ခန်းခြောက်သွားမှာကိုစိုးရိမ်မိတယ်။”

 

“ဒီနှစ်ကတော့ သိပ်မဆိုးဘူးတဲ့နှစ် မဟုတ်လား။ ဦးလေးဟူကျစ်က ငါးနဲ့ပုစွန်တွေကို အရင်ဖမ်းပြီး အရင်းအနှီး နည်းနည်းလောက် ပြန်ရနိုင်မလားလို့ ခရိုင်မြို့မှာ သွားရောင်းချင်နေတယ်” ရှန်းတာ့ရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့မိသားစုလည်း အဲဒီတုန်းက ငွေချောင်း နှစ်ဆယ်လောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တယ်မလား။ ဒါကြောင့် ဦးလေးဟူကျစ်က ငါ့ကို ငါးနဲ့ပုစွန် နည်းနည်းလောက် ကူဖမ်းပေးဖို့ ပြောလာတယ်။”

 

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ခဏနေကျရင် ရှင် တတိယလေးကို ခေါ်သွားချေ။ ကျွန်မ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စိုက်ပျိုးဖို့ သွားလိုက်မယ်” ကျောက်လန်ဟွာက အသာလေး ခေါင်းညိတ်သည်။

 

“အမေ ကျွန်မလည်း အပြင်ထွက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာလေးတွေ သွားကြည့်လို့ရမလား” ဒုတိယမရီးရှန်းက ကျောက်လန်ဟွာထံ အမြန်ချဉ်းကပ်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး တောင်းဆိုလိုက်သည်။

 

“နင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ” ကျောက်လန်ဟွာက မပျော်ရွှင်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

 

“ကျွန်မ အာ့ထောင်ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်မယ်လေ” ဒုတိယမရီးရှန်းက ကျီကျောက် ကမန်းကတန်း မျက်စပစ်ပြပြီး အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အာ့ထောင်၊ နင် ဒုတိယချွေးမကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပေးနိုင်ရဲ့လား၊ သေချာလား။”

 

“အမေ ဒုတိယမရီးနဲ့ အာ့ထောင်ကို အတူလွှတ်လိုက်ပါလား” ရှန်းယောင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “အဖေနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ငါးဖမ်းဖို့ သွားမှာပဲလေ။ ဒုတိယမရီးနဲ့ ကျီကျောက်ကို ကူပြီး စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်ပါတယ်။”

 

“ကောင်းပြီ” ကျောက်လန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် သတိပေးသည်။ “အာ့ထောင်။ နင့်ရဲ့ ဒုတိယမရီးကို ဂရုစိုက်ဖို့ မမေ့နဲ့။ သူများတွေ သူ့ကို မတွန်းမတိုက်မိစေနဲ့။”

 

“ဟုတ်ကဲ့”

 

နေ့လည်ရောက်တော့ ရှန်းဟယ်ရွာအပြင်ဘက် ရေကန်မှာ လူတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

 

ကျီကျောက်နှင့် ဒုတိယမရီးတို့သည် အတော်လေး ညီညာပြန့်ပြူးတဲ့ နေရာကို ရှာတွေ့ပြီး ရေကန်ထဲက မြင်ကွင်းကို အတူတူ ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။

 

ရေကန်က အလွန်ကြီးမားပြီး အနည်းဆုံး စတုရန်းမီတာ ရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသည်။

 

ရှန်းယောင်က သူ့ဘောင်းဘီအနားစကို ခေါက်တင်ပြီး ရေကန်ထဲသို့ ဆင်းလာသောအခါတွင် လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

 

“ရှန်းလောင်စန်း၊ မင်းလို ဒုက္ခိတတစ်ယောက်ကလည်း အပျော်ကစားဖို့ ရောက်လာတာလား။ ဟားဟား… ဟားဟား…”

 

နားဝင်ဆိုးတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျီကျောက်တစ်ယောက် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

အပေါက်ဆိုးဆိုး ပါးစပ်နှင့် မျောက်လို ရုပ်အသွင်ရှိသည့် ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရှန်းယောင်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ကျူပင်တစ်ချောင်းကို ကိုက်လျက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူက ရွဲ့စောင်းပြီး ပြောလာခဲ့သည်။ “ငါ့အမြင်အရ မင်းလို ဒုက္ခိတတစ်ယောက်က ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲထဲ ဝင်မပါသင့်ဘူးလို့ထင်တယ်။”

 

ရှန်းယောင်က သူ့ကို ခပ်တည်တည် ကြည့်နေခဲ့သည်။

 

“ဟေး… ဒုက္ခိတမှာရော ဒေါသရှိလား” ထိုလူက ဆက်လက်ပြောဆိုတော့မည့်အချိန်တွင် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် စူးစူရှရှ နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

 

ကျီကျောက်သည် ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုလူ၏ ဆံပင်အနည်းငယ်ကို ဆွဲကိုင်ထားခဲ့သည်။

 

“အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်…”

 

“နင့်အမေက နင့်ကို အပြင်မထွက်ခင် ပါးစပ်ဆေးကြောသွားဖို့ မသင်ပေးခဲ့ဘူးလား” ကျီကျောက်သည် ဒေါသတကြီးကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။

 

“မင်း… အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်…” ထိုလူ၏ မျက်နှာသည် လုံးဝ နီရဲသွားတော့မှ ကျီကျောက်သည် သူမ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

 

“မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ထင်လဲ။ မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။”

 

ထိုလူက ကျီကျောက်ဆီသို့ ဒေါသတကြီး လက်သီးရွယ်လိုက်သည်။

 

ကျီကျောက်က လှောင်ပြောင်ပြီး သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားလိုက်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး အဲဒီလူကို လှဲကျသွားအောင် ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

 

သူမသည် လက်ခုပ်တီးပြီး ထိုအမျိုးသားရဲ့ ကျောပြင်ပေါ် ခြေတစ်ချောင်း တင်လိုက်သည်။

 

“ငါ့နာမည်က ကျီအာ့ထောင်ပဲ။ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ထင်လဲ။”

 

“အာ့ထောင် သူ့ကို လွှတ်လိုက်ပါ။”

Prev Next