MM Story Teller

Ch 55

Viewers 3k

အပိုင်း (၅၅) (က)

ရှန်ဖုန်းမင်သည် သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်တွင် နူးညံ့လှပသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမ၏အကြည့်က ရေပေါ်တွင် မျောနေသည့် ငှက်မွေးလေးတစ်ခုနှယ် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ကြည်လင်ကာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး အနည်းငယ် လှိုင်းထသွားလေသည်။

နှစ်သစ်ကူး ၆ရက်မြောက်နေ့တွင် ချီလင်သက်တော်စောင့်များသည် ရှီးရုံနိုင်ငံမှ သူလျှိုများက နန်းတော်ထဲတွင် ပုန်းခိုနေသည့် သဲလွန်စတစ်ခုကို ရခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မင်းကြီးက ၁လပိုင်း ၁၅ရက်နေ့တွင် မီးပုံးများကို ရှုစားနေစဥ် ယမ်းသေနတ်ဖြင့် မင်းကြီးကို လုပ်ကြံသ-တ်ဖြတ်ချင်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် နန်းတော်သို့ ဝင်ချင်သော်လည်း ချီလင်သက်တော်စောင့်များက ပုံမှန်ဆိုလျှင် နန်းတော်သို့ ဝင်ခွင့်မရှိပေ။ နန်းတော်ထဲက တော်ဝင်နန်းစောင့်တပ်က လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားသည်။

သူသည် ထိုကိစ္စကို မင်းကြီးထံ လျှောက်ထားလိုက်သည်။ မင်းကြီးက အမျက်ထွက်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ဆက်ပြီး စုံစမ်းခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူက နန်းစောင့်တပ် စစ်သူကြီးဖန်ကို ထိုကိစ္စအား တာဝန်ယူဖို့ ပြောလိုက်သည်။

၁လပိုင်း ၉ရက်နေ့တွင် ရှန်ဖုန်းမင်သည် သတင်းတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ သည်ကိစ္စ၏ သတင်းက ပေါက်ကြားသွားပြီး ထိုသူခိုးများက အစီအစဥ်ကို ကြိုတင်စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူသည် ချက်ချင်း နန်းတော်သို့ဝင်ကာ မင်းကြီးအား တွေ့ခွင့်တောင်းခဲ့ပြီး ထိုကိစ္စကို သူ့အား လျှောက်တင်မည် ပြင်လိုက်စဥ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ယမ်းငွေ့နံ့တစ်ခုကို ရလိုက်ပြီးနောက် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက သူ့ဆီလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးက သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည်။ ဘယ်သူကမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူက မင်းကြီးကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုနောက်သို့ ခုန်ဝင်လိုက်ကာ မင်းကြီးကို ကာကွယ်ပေးရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို တစ်ချက်လာမှန်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သို့တိုင် သူက တရားခံနောက် လိုက်ရမည့်အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သေးသည်။

ထိုတရားခံအဖွဲ့သည် ပြန်ဆုတ်ဖို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။ သူသည် သူတို့နောက်သို့ တစ်လမ်းလုံး လိုက်လာပြီး လျောင်ပေမှ တုန်းချင် ထို့နောက် ကျင်းကျိူး သို့ရောက်လာ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိုလူများကို လုမြို့တွင် လိုက်မီလာပြီး ထိုနေရာမှာပင် သူတို့ကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ကျန်းယွင်ကျူးကို ထိုလမ်းကြားလေးထဲတွင် တွေ့လိုက်ချိန်က သူသည် ၅ရက်နှင့် ၆ညလုံး မျက်လုံးပင် မမှိတ်ခဲ့ရချေ။ သူသည် နံရံကို မှီထားပြီး လုံးဝစိတ်မလျှော့ရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမက သူ့ရှေ့သို့ လျှောက်လာချိန်တွင် သံပယိုဆပ်ပြာနံ့ သင်းသင်းလေးက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာလေသည်။ သူ တင်းနေအောင်ချည်ထားသည့် ကြိုးက ရုတ်ခြည်းပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

“မိန်းကလေးကျန်း” ရှန်ဖုန်းမင်က ခေါ်လိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် မတည်ငြိမ်မှုတစ်ခုဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ အဲနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တာကို မမှတ်မိလေောက်ပါဘူးနော်။ ဟုတ်တယ်မလား။

“ ရှင် နိုးပြီလား” သူမက ပြောလိုက်၏။

ရှန်ဖုန်းမင်သည် ထိုနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာများကို တစ်ခုမှ မမှတ်မိခဲ့ချေ။ သို့သော် သူမက သူ့ဘေးနားတွင် အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့သည်ကိုတော့ သိနေလေသည်။

“အင်း ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့တာလဲ” သူက ကြည်လင်သည့်အသံတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ နှစ်ညနဲ့ တစ်ရက်ပါ”

ရှန်ဖုန်းမင်က အချိန်ကိုတွက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

“လူကြီးမင်းယန်က မြို့တော်မှာ ဖြေရှင်းစရာရှိလို့ဆိုပြီး သူက ကျွန်မကို ရှင့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာနဲ့ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ခေါ်ပြန်လာခဲ့တာ၊ ရှင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ” ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်၏။

ဝမ်းဗိုက်က မသက်သာသေးဘူး။ သူ ဒဏ်ရာတချို့ကို ရခဲ့တာသေချာပေမဲ့ မပြင်းထန်ပါဘူး။ ကျောဘက်မှာတော့ နည်းနည်းနာနေသေးတယ်။ ဒဏ်ရာရထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်” သူက ပြောလိုက်သည်။

အဆင်ပြေတယ်တဲ့လား။ ကျန်းယွင်ကျူးက ထရပ်လိုက်ပြီး

“ခဏနော်၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဆေးသွားကြိုပေးမယ်၊ ကျွန်မ ဆေးသွားကြိုရင်း ရှင့်အတွက် စားဖို့တစ်ခုခု ယူလိုပေးမယ်”

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုအခိုက်လေးအတွင်းက ရှန်ဖုန်းမင်၏စိတ်အခြေအနေကဲ့သို့ပင် အခန်းက တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ရုတ်တရက် သူက ပြောလိုက်၏။

“ဝင်လာခဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့”

ပြတင်းပေါက် အနောက်ဘက်က တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ထိုလူက ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။

သူ့အဝတ်အစားများကိုကြည့်လျှင် သူသည် ချီလင်သက်တော်စောင့်တစ်ယောက်ပင်။

“အခု အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ” ရှန်ဖုန်းမင်က မေးလိုက်၏။

“တပ်မှူး၊ ဒုတပ်မှူးဆီက စာရောက်လာပါတယ်”

သက်တော်စောင့်က ပြောလိုက်ပြီး စာတစ်စောင် ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ စာကို အထူးကော်ဖြင့် ကပ်ထားပြီး မည်သူမှ စာဖောက်မဖတ်ထားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က စာကိုယူပြီး ဖွင့်လိုုက်၏။

စာထဲတွင် ယန်ရှန့်၏ အတွန့်အတက်များနှင့် လက်ရေးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ မင်း နိုးလာတာနဲ့ ဒီမကောင်းတဲ့သတင်းကို သေချာပေါက် မေးလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိနေတယ်၊ ပြောပါအုံး၊ မင်း ကောင်းကောင်း အနားမယူနိုင်ဘူးလား၊ မင်းကြီးက ငါတို့ကို နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး စုံစမ်းခွင့် မပြုခဲ့ဘူး၊ သူ ငါတို့အတွက် စိုးရိမ်ပြီး ငါတို့တွေက နန်းတော်ကိစ္စ ဝင်စွက်ဖက်မှာ စိုးနေတာ အသိသာကြီးပဲ၊ ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ။

မင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် အဲဒီနေ့က... ထားလိုက်တော့ ဒီစကားတွေက ပြောဖို့မလွယ်ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ အရှုပ်ထုပ်ကြီးကို ရှင်းလိုက်ပြီ။

မစိုးရိမ်နဲ့၊ မင်းကြီး ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ကျန်တာကို ငါ ရှင်းနိုင်တယ်၊ မင်းတာဝန်က ကောင်းကောင်းအနားယူဖို့ပဲ၊ မင်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားတယ်လို့ ငါ မင်းကြီးကို လျှောက်ထားလိုက်မယ်၊ ဒါက သူ့ကို ကယ်ရင်းနဲ့ ရခဲ့တဲ့ဒဏ်ရာပဲ၊ သူ မင်းကို တစ်နှစ်လောက်ဖြစ်ဖြစ် အနားယူခွင့်ပေးမှာပါ ဟုတ်တယ်မလား။

ငါ ဒီကိစ္စကို မင်းကြီးကို လျှောက်ထားပြီးပြီ၊ ဒီတော့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်ကောင်းလာပြီး ငါက မင်းကြီးကို တမင်လိမ်ညာနေတာလို့ ထင်သွားအောင်လုပ်ပြီး မင်းကြီးကို လိမ်လည်မှုနဲ့ ငါ အပြစ်ပေးခံရအောင် မလုပ်နဲ့။

မှတ်ထား၊ မှတ်ထားနော်”

ယန်ရှန့်၏စာကို ဖတ်လိုက်ပြီး လူကိုယ်တိုင် လာပြောနေသည်ကို နားထောင်နေရသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူ သည်စကားများကို ပြောနေချိန်တွင် ဖြစ်နေမည့် သူ့အမူအရာကို မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်လေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က သူ့အင်္ကျီလက်ထဲက မီးခတ်ကျောက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး စာကို မီးရှို့လိုက်၏။

ပြာစတချို့ မြေကြီးပေါ် ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ရှန်ဖုန်းမင်က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ တစ်နှစ်လောက် နားရမယ်တဲ့လား။

ချီလင်သက်တော်စောင့်တပ်၏ တပ်မှူး ရှန်ဖုန်းမင်သည် မင်းကြီးကို ကယ်တင်ပေးရာက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် တရားခံနောက်သို့ မိုင်ထောင်ချီအောင် လိုက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် တရားခံအားလုံးကို သ-တ်လိုက်သော်လည်း သူ့အသက်အန္တရာယ်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

မင်းကြီးက အလွန်မှ အမျက်ဒေါသထွက်ရသဖြင့် နန်းတော်ထဲတွင် ဣန္ဒြေပါ ပျက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အစားအသောက် ယမကာအပြည့်နှင့် မကောင်းသည့်ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည့် အရာရှိများနှင့် စစ်တပ်အရာရှိများအားလုံးကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုခဲ့သည်။ မည်သူကမှ သူ့ပူပင်သောကကို မျှယူမပေးနိုင်ဟု ဆိုသည်။

နိုင်ငံ၏ အရာရှိနှင့် စစ်တပ်အင်အားတစ်ခုလုံးက တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

မင်းကြီးက ရှန်ဖုန်းမင်ကို ဘယ်လက်ရုံး စစ်သေနာပတိချုပ် ရာထူးတိုးပေလိုက်ပြီး ရွှေသား လျန်တစ်ထောင်၊ ပိုးဖဲလိပ် အခုသုံးထောင်နှင့် များပြားလှသည့် ရှားပါးကျောက်မျက်ရတနာများ ချီးမြှင့်ခဲ့လေသည်။

သူသည် စစ်သူကြီးဖန်ကို နန်းစောင့်တပ်၏ စစ်သူကြီးရာထူးမှ ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး နန်းစောင့်တပ်စစ်သူကြီးနေရာကို ဒုစစ်သူကြီးအား ပေးလိုက်လေသည်။

ရှမင်းဆက် မြို့တော်၏ သေနာပတိချုပ်ဌာန၌ မြို့တော်၏ အတွင်း နှင့် အပြင်တွင် စစ်တပ်နှင့် အစောင့်တပ်များကို အမိန့်ပေးတာဝန်ယူထားသည့် စစ်သေနာပတိချုပ် ငါးယောက်ရှိလေသည်။ ဘယ်လက်ရုံး စစ်သေနာပတိချုပ်သည် သူ့လက်ထဲတွင် စစ်တပ်အင်အားရှိသည်။ အချုပ်ခန်းနှင့် အစောင့်တပ်များကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် ချီလင်သက်တော်စောင့်တပ်နှင့် လုံးဝကွာခြားလေသည်။

မင်းကြီးက ရှန်ဖုန်းမင်ကို စစ်တပ်အာဏာ အမှန်အကန်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။ ရှန်ဖုန်းမင်အပေါ် ထားသည့် သူ့ယုံကြည်အားကိုးမှုကို ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

အမှန်ပင်။ ထိုအချိန်က ရှန်ဖုန်းမင်သာ မရှိလျှင် သူသည် ကံတော်ကုန်သွားလောက်ပေပြီ။

ထိုဖြစ်ရပ်က ရုံးတော်ထဲတွင် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ အားလုံးက ရှန်ဖုန်းမင်၏ သဘောထားနှင့် သူ့ဒဏ်ရာအခြေအနေ သေလောက်အောင် ပြင်းထန်သလားဆိုသည့် ကိစ္စများကို သိချင်နေကြတော့သည်။

လူမမာသတင်းမေးခြင်းအတွက် လာရောက်မည့်ဖိတ်စာနှင့် အလည်အပတ် လာရောက်ရန် ဖိတ်စာများကလည်း ရှန်မိသားစုထံသို့ နှင်းပွင့်များကို တဖွဲဖွဲ ရောက်လာကြလေသည်။

သည်အခိုက်တွင် မင်းသမီးတန့်ယန်းနှင့် တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်တို့သည် လူတစ်ယောက်နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေလေသည်။

“ ဖုန်းမင်ရဲ့ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုရှိလဲ” မင်းသမီးတန့်ယန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

“သမားတော်က ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်ရင် ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်စရာမရှိပါဘူးလို့ပြောပါတယ်”

ယန်ရှန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါဆို ပြန်အနားယူဖို့ ဘာလို့ မြို့တော်ကို ပြန်မလာခဲ့တာလဲ” မင်းသမီးတန့်ယန်းက သေမတတ်ပင် စိတ်ပူနေလေသည်။

ယန်ရှန့်က မျက်တောင်ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ်ဖြစ်သွားတော့သည်။ မြို့တော်ကို ပြန်လာရမတဲ့လား။ ရှန်ဖုန်းမင်က အနားယူပြီး ပြန်အားပြည့်အောင်တောင် နေနိုင်ပါ့မလား။

“သမားတော်က သူ့အတွက် လှုပ်ရှားလို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ပြောထားလို့ပါ၊ လက်ရှိနေရာမှာပဲ ပြန်အားပြည့်အောင်လုပ်တာ အကောင်းဆုံးပါတဲ့၊ ပြီးတော့ မင်းသမီးလည်း တွေ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ မြို့တော်မှာ သူ့ကို တွေ့ချင်နေတဲ့သူတွေက အများကြီးလေ၊ သူ ပြန်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ အနားယူလို့ရမှာလဲ” သူက အမှန်တဝက်ရောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူးဆိုရင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခုနက သူပြောတာတော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိဘူးဆို။ သူ့စကားလုံးတွေကလည်း ရှေ့နောက်လုံးဝ မညီဘူး။ မင်းသမီးတန့်ယန်း၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားတော့သည်။

“ မင်း ငါ့ကို တမင်လိမ်နေတာမလား။ ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေလိုက်၊ ငါ မင်းကို ဒီနေ့ ရှန်အိမ်တော်က ထွက်သွားခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ယန်ရှန့်သည် စိတ်ထဲမှ ခါးခါးသီးသီး အော်ဟစ်မိတော့သည်။ သူက လုံးဝမလာချင်ပေမဲ့ လာခဲ့ရတာလေ။ နောက်ဆုံး ဒီနှစ်ယောက်က ရှန်ဖုန်းမင်ရဲ့ မိဘအရင်းတွေကိုး။ သူက သူတို့ကို ပြောပြရမဲ့ တာဝန်တော့ရှိတာပေါ့။

သူက တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်ကများ သူ့ကို နားလည်ပေးနိုင်မလား။

တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်သည် နေ့တိုင်း ညီလာခံ တက်နေရပြီး အခြေအနေကို သိလေသည်။ သူသည် ယန်ရှန့်၏ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းနားလည်နိုင်ပေသည်။ ယခုအချိန်က ရှန်ဖုန်းမင်သည် ဘေးကျပ်နံကျပ်အခြေအနေထဲတွင် ရောက်နေပြီး သူ့အင်အားကို ဖုံးကွယ်ထားကာ သူ့အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရမည့် အချိန်ဖြစ်လေသည်။ ဒဏ်ကို ပြန်ကောင်းအောင် အနားယူခြင်းက ကောင်းပေမည်။

သူက သူ့မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲက ချီးကျူးလိုက်၏။ သူသည် ရှန်ဖုန်းမင်က အလွန်မှ သန်မာနေသဖြင့် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ခဲ့ရသည်။ အခု ထိုအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒါသည် အလွန်မှ ကောင်းလေသည်။

“ သူတကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား”

သူသည် အရင်ဆုံး အတည်ပြုပြီးမှ စိတ်အေးရပေမည်။

“ ကျွန်တော် မိုးနတ်မင်းကို တိုင်တည်ပါတယ်၊ သူ အဆင်ပြေပါတယ်”

ယန်ရှန့်က ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး တိုင်တည်လိုက်လေသည်။

...

အပိုင်း (၅၅) (ခ)

တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်က စိတ်အေးသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“ မြို့တော်ကို ပြန်မလာတာ ကောင်းတယ်၊ သူ့ကို ကောင်းကောင်းအနားယူလို့ပြောလိုက်၊ ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ သူက လုပြည်နယ်မှာနော် ဟုတ်လား၊ ငါတို့တွေကို တိတ်တိတ်လေး သွားတွေ့ကြရင်ကော၊ စိတ်မပူပါနဲ့ ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး”

ဒါက.... ယန်ရှန့်သည် မွန်းကြပ်သွားတော့သည်။

မင်းသမီးတန့်ယန်းသည် ရှန်ဖုန်းမင် အဆင်ပြေနေသည်ကို နောက်ဆုံးတော့ ယုံကြည်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏အာရုံက လုပြည်နယ်ဟူသည့် စကားတွင် ရပ်သွားတော့သည်။ လုပြည်နယ်။ ဒါ ရှန်ဖုန်းမင်အတွက် လုပြည်နယ်ကို သွားတာ သုံးကြိမ်မြောက်ပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ဒီတစ်ခါ တရားခံတွေနောက် လိုက်ခဲ့တာဆိုပေမဲ့ သူက လုပြည်နယ်မှာ အနားယူဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာတဲ့လား။

သူမသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ခေါက်က ရှန်ဖုန်းမင် ယူပြန်လာသည့် အစားအသောက်များနှင့် ကြွေခရားအိုးပေါ်က လက်ရေးကို စဥ်းစားလိုက်မိလေသည်...

“ ဟုတ်တာပေါ့၊ သူ့အတွက် လှုပ်ရှားဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး၊ သူ့ကို သွားတွေ့ရင်ကော အဆင်ပြေမလား”

သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

သူမနှင့် တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်တို့သည် ကိစ္စတစ်ခုကို သဘောတူညီမှုရရန် အလွန်မှာရှားပါးလေသည်။

“ အခုက လူတိုင်းက ရှန်အိမ်တော်ကိုပဲ မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်နေကြတာ၊ မင်းသမီးနဲ့ တော်ဝင်ပညာရှင် ရှန် တို့ တိတ်တိတ်လေး ခိုးထွက်လဲ အလုပ်ဖြစ်မယ်မထင်ဘူးလားလို့ပါ” ယန်ရှန့်မှ သတ္တိမွေးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ သိသွားရင်....”

မင်းသမီးတန့်ယန်းက တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်နှင့် အတွေးတူနေသည်။

“ ရက်အနည်းငယ်ကျရင် ဖုန်းမင်က လူကြီးမင်းတို့အတွက် စာပို့လာပါလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ သူနှင့် တိုင်ပင်လိုက်ပါလား” ယန်ရှန့်သည် သူ့မှာ သည်လိုသာ လုပ်နိုင်တော့သည်ဟု ထင်လိုက်မိတော့သည်။

မင်းသမီးတန့်ယန်းနှင့် တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်တို့ကလည်း ထိုသို့သာ တတ်နိုင်လေသည်။

ယန်ရှန့်က နှုတ်ဆက်စကားပြောပြီး ထရပ်လိုက်၏။ သို့သော် သူ လှည့်ထွက်သွားလိုက်ချိန်မှာပင် မင်းသမီးတန့်ယန်း မေးလာသည့်စကားကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်းပါ၊ ဖုန်းမင်က လုပြည်နယ်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် တွေ့နေပြီမလား”

ကံအားလျော်စွာ ယန်ရှန့်ကသည် ကိုယ်ကို လှည့်ပြီး ဖြစ်နေလေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် မင်းသမီးတန့်ယန်းက သေချာပေါက် သဲလွန်စတစ်ခု ရသွားပေလိမ့်မည်။

“ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး”

ထိုသို့သာ ပြောလိုက်ပြီး ယန်ရှန့်သည် ကြံရာမရ ထွက်ပြေးလာခဲ့တော့သည်။

မင်းသမီးတန့်ယန်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ရုံးတော်အတွင်းက အခြေအနေသည် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ချန်ရှီရွာလေးကတော့ တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းနေဆဲပင်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ရှန်ဖုန်းမင်အတွက် အရင်ဆုံး အသီးအရွက်ဆန်ပြုတ်ကို ပြုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အတွက် ဆေးကြိုပေးလိုက်လေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်သည် အမှန်ပင် ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်သည်။ အငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နွေးထွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူက ဆေးပန်းကန်ကို လက်ခံကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ ကိစ္စမရှိပါဘူး” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

နေ့လယ်ခင်းတွင် ကျန်းမိသားစုသည် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားလှသည့် မိသားစုပြန်ဆုံပွဲ ညစာ စားလိုက်ကြသည်။

နေ့လယ်ခင်းတွင် ကျန်းယွင်ကျူးက စီရင်စုမြို့ထဲတွင် ဆိုင်ခန်းတစ်ကို ငှားရန် သွားရမည်ဖြစ်သည်။ မသွားခင် သူမက ထောင့်တစ်ခုကို လှည့်လိုက်ပြီး ဘေးအခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်၏။ သူ့နက်မှောင်သည့်ဆံပင်က ပြောလျော့နေပြီး သူ့အရပ်မြင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်က ချောမောကာ ကျက်သရေရှိနေလေသည်။

“ ရှင် ထတောင်ထနိုင်နေပြီလား” ကျန်းယွင်ကျူးက အံ့ဩသွားလေသည်။

“ကျွန်တော် အများကြီးကောင်းလာပါပြီ”

ရှန်ဖုန်းမင်၏ ဒဏ်ရာများက အစကတည်းက ထူးထူးခြားခြား ပြင်းထန်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အပင်ပန်းလွန်သွား၍သာ သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားများက ထိုနေ့က ယန်ရှန့် အလျင်စလို လဲသွားပေးသည့် အဝတ်အစားများဖြစ်သည်။ နှစ်ရက်ဝတ်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများသည် တွန့်ကြေသွားလေသည်။

သည်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ယန်ရှန့်နှင့် အလျင်စလို လမ်းခွဲခဲ့ရသဖြင့် သူ့အတွက် ဘာအဝတ်အစားမှ မပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

“ ကျွန်မ စီရင်စုမြို့ကို သွားမလို့၊ ရှင့်အတွက် အဝတ်အစားတချို့ ဝယ်ချင်မလားလို့” ကျန်းယွင်ကျူးက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က သူ့အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး

“ ကျွန်တော် မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်”

“ ရှင် ကျန်းမာရေးကရော”

“ကောင်းနေပါပြီ”

“ကောင်းပါပြီ”

ကျန်းယွင်ကျူးက စိတ်ထဲမထားပေ။ သူကိုယ်တိုင် သွားဝယ်မည်ဆိုလျှင် အနည်းငယ် ပိုသင့်တော်တာ ရလိမ့်မည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က သူ့ဆံပင်ကို ချည်လိုက်ပြီး သူ့အဝတ်အစားကို ခါလိုက်ကာ ထွက်လာခဲ့လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျန်းချိန်၏လားလှည်းပေါ်တက်ပြီး စီရင်စုမြို့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းယွင်ကျူး၏ စိတ်ကူးမှာ အရင်ဆုံး သူ့အတွက် အဝတ်အစားပေးလိုက်ပြီးမှ သူက ပြန်သွားသည်ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်နေရာတွင် အနားယူနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အရင်ဆုံး ပိုးဖဲဆိုင်တစ်ခုသို့ သွားလိုက်ကြသည်။

ပိုးဖဲဆိုင်တွင် အသင့်ဝတ် အဝတ်အစားများ ရှိသော်လည်း သူတို့က ကွက်တိ တော်ချင်မှ တော်လိမ့်မည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက အဆင်ပြေမည့် ပိုးဖဲဆိုင်တစ်ခုကို သည်အတိုင်းရွေးလိုက်ပြီး ဝင်သွားလေသည်။

ဆိုင်တာဝန်ခံက အသက်၃၀ဝန်းကျင်ရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းယွင်ကျူးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားတော့သည်။ သူမသည် အလွန်မှ လှပသည့်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပင်။ သူသည် နောက်မှလိုက်ဝင်လာသည့် ရှန်ဖုန်းမင်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ စကားပြောဖို့ပင် မေ့လုနီးနီးဖြစ်သွားတော့သည်။

“ မိန်းကလေး၊ လူကြီးမင်း ဘာကြည့်ချင်ပါသလဲ”

တာဝန်ခံက ခဏလောက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“ သူ ဝတ်နိုင်မဲ့ အဆင်သင့်ချုပ်ပြီးသား အဝတ်အစားများ ရှိလား” ကျန်းယွင်ကျူးက ရှန်ဖုန်းမင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ ကျွန်တော် မိန်းကလေးကို ပြပေးပါ့မယ်”

ခဏကြာပြီးနောက် တာဝန်ခံသည် အဝတ်အစားတချို့နှင့် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်ရောင် (အဝါဖျော့ အကြည်ရောင်)၊ ခိုပြာရောင်၊ ရေညှိစိမ်းရောင်၊ မိုးပြာရောင်၊ ပန်းခရမ်းရောင်နှင့် ကြက်သွေးနီရောင်- အရောင်ခြောက်မျိုး ရှိနေသည်။

“ ဒါတွေက သခင်လေးတွေ ကြိုက်တတ်တဲ့အရောင်တွေပါ၊ မိန်းကလေး ဘယ်တစ်ခု ကြိုက်ပါသလဲ”

သူသည် ကျန်းယွင်ကျူးကို ဖောက်သည်တစ်ယောက်လို့ လုံးဝ သတ်မှတ်ထားလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ရှန်ဖုန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ ဘယ်အရောင်ကို ကြိုက်မလဲ။

ရှန်ဖုန်းမင်က တစ်ခုပြီးတစ်ခု လေ့လာကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် အရင်က အဝတ်အစားများကို တစ်ခါမှ ကိုယ်တိုင် မဝယ်ခဲ့ဖူးချေ။

“လူကြီးမင်း သဘောကျရင် စမ်းဝတ်ကြည့်လို့ရပါတယ်”

နောက်ဆုံးတော့ တာဝန်ခံက ရှန်ဖုန်းမင်ကို စကားပြောလိုက်၏။

ရှန်ဖုန်းမင်က ကျန်းယွင်ကျူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်ဖက်ရည်ရောင် ဝတ်စုံကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမကို မေးလိုက်၏။

“ ဒီတစ်ထည်ဆို ဘယ်လိုလဲ”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ထိုနေ့က နှင်းတောထဲတွင် အဖြူရောင်သားမွေး ဝတ်ထားသည့်သူ့ကို အမှတ်မထင် သတိရသွားလေသည်။ လက်ဖက်ရည်ရောင်က တကယ်ပဲ အနက်ရောင်ထက်တော့ ကောင်းပါသေးတယ်။ သူမက တစ်ယောက်တည်း တွေးမိလိုက်သည်။

“ ရှင် အရင်ဝတ်ကြည့်လိုက်ပါလား” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

“ ဟုတ်ပါတယ် လူကြီးမင်း စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်ပါ”

တာဝန်ခံက ကြက်တူရွေးလို နောက်မှလိုက်ပြောလေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က အဝတ်အစားများကို ယူကာ အနောက်ဖက်သို့ သွားလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ကျန်သည့်အဝတ်အစားများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ခိုပြာရောင်။ တကယ်လှတာပဲ။ မိုးပြာရောင်။ ဒါလည်းလှတယ်။ ပန်းခရမ်းရောင်၊ ကြက်သွေးနီရောင်.... ရှန်ဖုန်းမင်သာ ဒီအရောင်အဝတ်အစားတွေနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေမလဲ မသိဘူး။

သူမကတော့ ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်မိမှာပဲ။ နောက်ဆုံးက သူက ချောမောတဲ့သူပဲလေ။ ဒါဆို...

သူမ၏စိတ်တို့သည် ရောက်တတ်ရာရာ စဥ်းစားနေမိစဥ် ရှန်ဖုန်းမင်က ဘေးမှ မေးလိုက်လေသည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် ‘အရောင်အဝါတို့က နိမ့်ကျသည့်အိမ်တစ်ခုကို တောက်ပြောင်စေသည်’ ဟူသည့်စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ရှန်ဖုန်းမင်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ ဇာမဏီငှက်မျက်လုံး၊ နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ ပခုံးကျယ်ကျယ်နဲ့ ခါးသိမ်သိမ်လေး။ တောင်ထိပ်က နှင်းဖုံးနေတဲ့ထင်းရှူးပင်လိုပဲ မျက်လုံးထဲမှာ တောက်ပနေတာပဲ။ ပြီးတော့ သူ နေမကောင်းလို့ထင်ပါတဘ်။ သူ နိုးလာကတည်းက အရင်ကလို ခြိမ်းခြောက်ပြီး အေးစက်တတ်တဲ့ပုံ မပေါ်တော့ဘူး။

ဥပမာ သူ အခုလှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ပုံစံက အရင်ကထက် အများကြီး နူးညံ့နေတယ်။

“ ကြည့်လို့ကောင်းတယ်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်၏ မျက်ထောင့်များက မသိမသာ ကွေးတက်သွားလေသည်။

“တခြားအရောင်တွေကို စမ်းဝတ်ကြည့်ချင်သေးလား”

ကျန်းယွင်ကျူးက ကြက်သွေးနီရောင်အဝတ်အစားကို ကိုင်ထားရင်း မေးလိုက်လေသည်။ ဟုတ်ပါတယ်။ သူမ ဝန်ခံတယ်။ ဒီပုံစံထဲမှာ သူဘယ်လိုရုပ်ထွက်လာမလဲဆိုတာ သူမ သိချင်တာ။

ရှန်ဖုန်းမင်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ သူသည် သည်အရောင်ကို မကြိုက်ပေ။

ကျန်းယွင်ကျူး :... သူက အဖြူနဲ့အမည်းကို တကယ် သေသေချာချာ သိတာပဲ။ အဖြူ မဝတ်ရင် အမည်းပဲ ဝတ်နေတာလေ။

ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီလက်ဖက်ရည်ရောင်လည်း ကောင်းပါတယ်။

“ဆိုင်ရှင် ဒီအဝတ်အစားတွေက ဘယ်လောက်လဲ” ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်သည်။

“ ငွေ၂လျန်ပါ”

တာဝန်ခံသည် ငေးမောနေမိတော့သည်။ သူသည် ကျန်းယွင်ကျူး၏မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ချိန်မှ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အဝတ်အစားများကို သည်လိုခံစားချက်မျိုးနှင့် ဝတ်ထားသည်ကို တခါမှ မမြင်ခဲ့ဖူးချေ။ အဝတ်အစားများသည် သာမန်ဖဲသား မဟုတ်တော့ဘဲ ဝယ်ရခက်ခဲသည့် ဘရိုကိတ်သားဖြစ်သွားသည့်နှယ်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ငွေကို ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် ရှန်ဖုန်းမင်က သူ့လက်ထဲက ငွေကို ထုတ်ယူပြီး တာဝန်ခံကို ပေးနှင့်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

သူ့မှာ ငွေရှိနေတာကိုး။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သူတို့သည် ပိုးဖဲဆိုင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် သူတို့ကို ကြည့်နေကြသည့်လူအရေအတွက်မှာ တိုးလာလေသည်။ အထူးသဖြင့် ရှန်ဖုန်းမင်ကို ဖြစ်သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့အတွက် အနက်ရောင် ဝတ်ထားသည်က ဆိုးဝါးသည့်စိတ်ကူး မဟုတ်မှန်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လူအများကြီးက သူ့ကို ကြည့်ရဲမှာမဟုတ်ဘူးလေ။

“ ကျွန်မ ဆိုင်တွေကို သွားကြည့်အုံးမယ်၊ ရှင်ရော....”

ကျန်းယွင်ကျူးက ရှန်ဖုန်းမင်ကို မေးလိုက်၏။

“ ကျွန်တော် မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်”

ထိုသို့လည်း ဖြစ်လေသည်။

“ တကယ်လို့ ရှင် နေလို့မကောင်းရင် သေချာပေါက်ပြောနော်” သူမက သတိပေးလိုက်သည်။

“အင်း”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ဝမ်ယွမ်ကျောင်းတော်လမ်းသို့ သွားလိုက်လေသည်။ နှစ်သစ်ကူးတစ်လ မတိုင်ခင်က သူမသည် သည်နေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူမသည် ငှားရမ်းမည်ဟု စာရေးထားသည့် လမ်းဖက်မျက်နှာမူထားသည့် ဆိုင်နှစ်ခုကို သဘောကျနေခဲ့သည်။ တစ်ခုက နည်းနည်းသေးပြီး တစ်ခုက မသိမသာ ပိုကြီးသည်။ ထိုအချိန်က သူမတွင် ငွေမရှိသဖြင့် အငယ်တစ်ခုကို ငှားရမ်းချင်ခဲ့သည်။ အခုတော့ အကြီးတစ်ခုအတွက် ငှားရမ်းခကို မေးနိုင်တော့မည်။

ဆိုင်ကို သော့ခတ်ထားပြီး တံခါးရွက်ပေါ်တွင် ‘ မင်္ဂလာဆိုင် ငှားမည်’ဟု ရေးထားလေသည်။ သူမက အနီးနားက လူတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူက မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်က စုတ်တံနှင့် စာရွက်ဆိုင်တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ အဲဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်လေ”

ကျန်းယွင်ကျူးက လျှောက်သွားလို်ကလေသည်။

သည်လမ်း၏ ဆယ်ဆိုင်ထဲတွင် သုံး , လေးဆိုင်က စာရွက်နှင့်စုတ်တံတို့ကို ရောင်းကြသည်။ သည်ဆိုင်က တော်တော်ကြီးပြီး စုတ်တံမျိုးစုံ၊ မှင်၊ စာရွက် နှင့် မင်ခဲများ ရောင်းလေသည်။ စင်ပေါ်တွင် ရောင်းမည့်စာအုပ်များတောင် ရှိသေးသည်။

သည်အချိန်တွင် ကျောင်းသားများအားလုံးသည် စာသင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်ထဲတွင် မည်သူမှ မရှိကြပေ။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်က ဆိုင်ခန်းကို ငှားချင်သည်ဟု ကြားလိုက်သောအခါ သူက သော့ကို ချက်ချင်းယူလိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်က ဆိုင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲက အခြေအနေကို သူမအား ကြည့်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

သည်ဆိုင်သည် အရင်က ပိုးဖဲပိတ်စ ရောင်းသည့်ဆိုင် ဖြစ်လောက်သည်။ ဆိုင်ထဲတွင် ယိုင်နဲ့သည့်စင်တချို့က ရှိနေသေးသည်။ ဆိုင်ခန်းက တော်တော်လည်း ကျယ်ဝန်းလေသည်။

“ နောက်ဖေးမှာ ခြံဝင်းတစ်ခုနဲ့ ရေတွင်းတစ်ခုလည်း ရှိတယ်၊ နေဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပစ္စည်းသိမ်းဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် တော်တော် အဆင်ပြေပါတယ်” တာဝန်ခံမန် က ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေးပြောလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးက နောက်ဖေးသို့ သွားကြည့်လိုက်လေသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ပင်မဆောင် ၃ခုနှင့် အဆောင်ငယ် ၂ခုပါသည့် ခြံဝင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဆောင်များသည် အနည်းငယ် ယိုယွင်းနေသော်လည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသွားလျှင် နေထိုင်နိုင်လိမ့်မည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သည်ဆိုင်ကို သဘောကျပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမက မျက်နှာပေါ်တွင် မဖော်ပြပေ။ သူမက သည်ဆိုင်ခန်းငှားခကို တာဝန်ခံမန်အား မေးလိုက်လေသည်။

“ တစ်နှစ်ကို ငွေ၂၈လျန် နဲ့ တစ်ခါတည်း ချေပေးရမယ်”

စျေးက အရမ်းများမနေချေ။ သို့သော် ကျန်းယွင်ကျူးတွင် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမသည် သည်ဆိုင်ကို ငှားမည်ဆိုလျှင် တစ်ခါတည်းနှင့် ဆယ်နှစ်စာ စာချုပ်ချုပ်ပေးမည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်ဖက်က စာချုပ်ကို ဖောက်ဖျတ်ခဲ့လျှင် ကျန်တစ်ဖက်ကို လျန်ငွေ၁၀၀ ပြန်ပေးရမည် ဟူ၍။

ဆိုင်ငှား၏ စီးပွားရေး ကောင်းလာလျှင် ဆိုင်ရှင်များက စျေးကို ယာယီ တိုးတောင်းတတ်ကြသည့် အခြေအနေများစွာကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီးဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် သို့မတွေ့ကြုံချင်ပေ။ ဆိုးရွားလွန်းလျသည်။

“ဆယ်နှစ်ဟုတ်လား၊ မိန်းကလေးက ဆယ်နှစ်စာငှားရမ်းခကို တစ်ချီထဲနဲ့ ပေးမှာလား” တာဝန်ခံမန်က မေးလိုက်၏။

“ တစ်နှစ်စာ အရင်ပေးထားတယ်၊ ပြီးရင် အဲဒီနှစ်ရဲ့ ငှားရမ်းခကို နှစ်သစ်ကူးတာနဲ့ ပေးမယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ ဒီလိုဆိုရင် သူဌေးမန်လည်း ဒုက္ခမများတော့ဘူးပေါ့”

“ငှားရမ်းခကရော” သူဌေးမန်က မေးလိုက်သည်။

“သူဌေးမန်ရဲ့ စိတ်ကူးကရော”

“ ကျုပ်တို့ နိုင်ငံက လူတွေက တဖြည်းဖြည်း ချမ်းသာလာကြတာ မိန်းကလေးလည်း သိပါတယ်၊ ကျုပ်ဆိုင်က ကျောင်းတော်ရဲ့ဘေးမှာ ရှိနေတာလေ၊ ဒီတော့ ငှားရမ်းခက စျေးတက်သွားမှာပဲ”

သူဌေးမန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“သူဌေးမန် လိုရင်းကို ပြောပါ” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

သူဌေးမန်၏မျက်လုံးများသည် ဟိုကြည့်သည်ကြည့် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲလေ။ ဒီလမ်းပေါ်က ဆိုင်ခန်းငှားက တစ်နှစ်တစ်မျိုး ဖြစ်နေတာ။ ဆယ်နှစ်စာ စာချုပ်ချုပ်လိုက်ရင် သူ ကျန်းယွင်ကျူးဆီက ငှားရမ်းခ ဘယ်လောက်ရမှာလဲ။ အရမ်းများနေရင် သူမက သေချာပေါက်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူလျှော့ပြီး တောင်းမိရင်လည်း သူပဲ ရှုံးမှာလို့ ထင်မိတယ်လေ။

သူ့ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးသည် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားတော့သည်။

“သူဌေးမန် သတ္တုမိုင်းတွင်းကို ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းက စီရင်စုထဲမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ လူတွေရဲ့ဘဝကလည်း ပိုပိုကောင်းလာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက သူ့အကန့်အသတ်နဲ့သူပဲ၊ သူ့အကန့်အသတ်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ စျေးကလည်း ဆက်တက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ထိုစကားကို တမင်ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အမှန်တွင်လည်း စီရင်စုအတွင်း အခြေအနေက သည်လိုဖြစ်နေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာပြီးနောက်တွင် ကြီးထွားသည့် နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ပြီးသွားလျှင် ငြိမ်သက်သည့် ဆင်ခြေလျှောတစ်ခုသို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်။ ဆက်တက်နေအုံးမည် ဖြစ်သော်လည်း အများကြီး တက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူဌေးမန်သည် သူမက စျေးနှိမ်ချင်နေသည်ဟု ထင်လိုက်လေသည်။ သည်နှစ်များတွင် သည်လမ်းက မည်မျှချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့မှန်း သူတို့ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့လေသည်။ သူ ဂုဏ်အယူရဆုံးမှာ ထိုအချိန်က သည်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကို ဝယ်ခဲ့ခြင်းပင်။ တစ်ဆိုင်ကို ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပြီး တစ်ဆိုင်ကို ငှားရမ်းခဖြင့် ငွေရှာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သည့်လူများက သူ့ကို အားကျခဲ့ကြသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ဆက်မပြောတော့ပေ။ မရင့်သေးဘဲ ခူးလိုက်သည့်ဖရဲသီးက ချိုမည်မဟုတ်ပေ။

သူဌေးမန်က ကျန်းယွင်ကျူးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ ငှားရမ်းခကို တစ်နှစ် တစ်ခါပဲ လုပ်ကြတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ် ဒီနှစ် မိန်းကလေးကို စျေးလျှော့ပေးမယ်၊ စျေးကို နောက်နှစ်မှ ဆက်ပြောတာပေါ့”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ကျွန်မ တာဝန်ခံမန်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး”

ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမက လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

“ဟေ့ မသွားနဲ့လေ၊ ငှားရမ်းခကို နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်....”

သုံးနှစ်ဟု ပြောလိုက်ပြီးနောက် တာဝန်ခံမန်က ထပ်မပြောတော့ချေ။ ဒါသည် သူလုပ်နိုင်သည့် ကန့်သတ်ချက်ပင်။

ကျန်းယွင်ကျူးက လုံးဝ မရပ်တော့ပေ။ ဆယ်နှစ်က ဆယ်နှစ်ပင်။

“ ဖွီး ဘယ်လိုလူလဲဟ”

ကျန်းယွင်ကျူး အဝေးသို့ရောက်သွားချိန်တွင် တာဝန်ခံမန်က မြေကြီးပေါ် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက မကြားလိုက်ပေ။ သူမသာ ကြားလိုက်လျှင် သူမ ဘယ်လိုလူဖြစ်ကြောင်းက သူ့ကို သိအောင်လုပ်ပေးလိုက်အုံးမည်။

သည်အချိန်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးသည် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုငယ်သည့်ဆိုင်ကို သွားကြည့်လိုက်လေသည်။

“မိန်းကလေး ဆိုင်ငှားချင်လို့လား” သည်အခိုက်တွင် အနီးနားက လူကြီးတစ်ယောက်က မေးလာသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ရပ်လိုက်ပြီး

“ဟုတ်ပါတယ်”

လူကြီးက ထိုဆိုင်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ သူဌေးမန် လိုက်မလာသည်ကို တွေ့သွားပြီး သူက ကျန်းယွင်ကျူးကို လေသံဖြင့် ပြောပြလိုက်လေသည်။

“ ကျုပ် မိန်းကလေးကို အဲဒီဆိုင်ကို မငှားဖို့ အကြံပေးချင်တယ်၊ အဲဒီ မန်မျိုးနွယ်က သူ့ကိုယ်သူ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဆိုပြီး အခွင့်အရေးယူဖို့ ဆိုင်ကို ခဏခဏလာတယ်လေ၊ ဒီဆိုင်ရဲ့ နောက်ဆုံး တာဝန်ခံကဆို သူ့ကို မုန်းနေတာ”

“ ကျွန်မ အဲဒီဆိုင်ကို မငှားချင်တော့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို သတိပေးတဲ့အတွက် အဘိုးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကျန်းယွင်ကျူးက ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေးပြောလိုက်၏။

လူကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

“ ကျုပ်ဆိုင်ကိုဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် နားမလည်သလို ဖြစ်သွားတော့သည်။

လူကြီးက အနည်းငယ်ရှက်သွားပြီး ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ကျုပ်က မိန်းကလေး ကျုပ်ရဲ့ဆိုင်ကို ငှားအောင်လို့ သူ့မကောင်းကြောင်း ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ မိန်းကလေးက သူ့ဆိုင်ကို မငှားတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မလား၊ ဒါကြောင့် ကျုပ်က မေးတာပါ”

သည်လိုဖြစ်လေရာ

“ ဒါဆို အဘိုးကရော”

“ကျုပ်ရဲ့ဆိုင်က ဘိုးဘွာစဥ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတာ၊ ကျုပ်တို့မိသားစုက ပညာသင်မိသားစုလို့ ပြောလို့ရပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ နောက်မျိုးဆက်တချို့ကလည်း စာပေသင်ယူနေကြတယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ ရာထူးတစ်ခုပဲ ချီးမြင့်ခံရတာပါ။

မိုးနတ်မင်းက သနားညှာတာပေးခဲ့ပါတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျုပ်မြေးက စာမေးပွဲ အောင်သွားတယ်လေ၊ မနှစ်က သူ့ကို ကျင်းရှင်းပြည်နယ် ဖူယွမ်စီရင်စုမြို့ရဲ့ စီရင်စုတရားသူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တယ်လေ၊ သူက ကျုပ်တို့မိသားစုကို ခေါ်ပြီး သူနဲ့အတူတူ လာနေစေချင်နေတာ၊ ကျုပ်ကလည်း ဆိုင်ကို မခွဲနိုင်တော့ လုံးဝ မသွားခဲ့ဘူး။

ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ကျုပ်တို့ မြေးချွေးမလေးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ သတင်းပို့လာတယ်၊ ဒီတော့ ကျုပ်မိန်းမက သူ့မြစ်ကလေးအကြောင်းပဲ စဥ်းစားနေတာ၊ သူက ကျုပ်ကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ် ပေးမလုပ်တော့ဘူးလို့ ပြောနေတာနဲ့ ကျုပ်လည်း ဆိုင်ကို ငှားထားချင်ခဲ့တာ”

လူကြီးသည် သည်အကြောင်းကို ပြောနေချိန်တွင် သူသည် ဝမ်းနည်းသလို ဝမ်းသာနေလေသည်။ နောက်မျိုးဆက်များက တော်ဝင်စာမေးပွဲအောင်ခြင်းမှာ လူတိုင်းနီးပါး၏ အစွဲအလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အိပ်မက်က အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စွန်းလွှတ်မှုအားလုံးက ထိုက်တန်ပေသည်။

“ဒါဆို အဘိုးကို အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ်၊ အဘိုးရဲ့မြေး အနာဂတ်က တောက်ပနေပါပြီ၊ ပြီးတော့ အခုလည်း မိသားစုမှ နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက် ရှိလာပြီနော်” ကျန်းယွင်ကျူးက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။

လူကြီးက ရယ်မောလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးက လူကြီး၏နောက်က ဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ပန်းချီနှင့်လက်ရေးစာ ရေးပေးသည့် ဆိုင်တစ်ခုပင်။ ဆိုင်က အလွန်မှကြီးလေသည်။ လူကြီးက ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေအောင် ထားထားသည်။

“လာ ၊ ဝင်ကြည့်ပါအုံး၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျုပ်မြေးက ကျုပ်ကို ဆက်မဖွင့်စေချင်တော့ဘူး၊ ကျုပ်ကလည်း လက်မလွှတ်ချင်ဘူး” လူကြီးက အထဲသို့ ဖိတ်လိုက်လေသည်။

“ အဘိုးက ကံကောင်းမှုကို ခံစားရမှာပေါ့၊ တရားသူကြီးရဲ့ အဘိုးလေ၊ နောက်ဆို ဘယ်သူပဲ အဘိုးကိုမြင်မြင် အဘိုးကို သခင်ကြီးလို ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေး ခေါ်ကြမှာ” ကျန်းယွင်ကျူးက စကားလုံးလှလှလေးကို တမင်ရွေးပြောလိုက်လေသည်။

လူကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ စိတ်ချမ်းသာသွားပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို ဆိုင်ထဲတွင် ပတ်ကြည့်ဖို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ဆိုင်ကို ပတ်ကြည့်လိုက်၏။ သည်ဆိုင်က ဘေးကဆိုင်ထက် ပိုကြီးသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် လက်ရေးလှစာများနှင့် ပန်းချီကားအမျိုးမျိုးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ နောက်ဖေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ခြံဝင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဘေးဆိုင်ထက် အများကြီးပိုကြီးလေသည်။ တစ်ဖက်စီတွင် ပင်မဆောင် ၄ခန်းနှင့် အခန်းငယ်၂ခန်းရှိသည်။ ခြံဝင်း၏တဖက်တွင် ရေတွင်းတစ်ခုရှိသည်။ ရေတွင်းဘေးတွင် မက်မွန်ပင်တစ်ပင်ကို စိုက်ထားသည်။

“နောက်ဖေးမှာ ကျုပ်တို့မိသားစု နေတာလေ၊ ကျုပ်တို့တွေ နှစ်ရက်အတွင်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းပြီရင် ပြောင်းကြတော့မှာ”

လူကြီးက စကားနေစဥ် အခန်းထဲက ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်လုံးက ၄၀ ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားက လည်စည်းတစ်ခုကို ပတ်ထားပြီး စာဂျပိုးဟန် အပြည့်ပါလေသည်။ မိန်းမကတော့ အနည်းငယ် ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းရှိသည်။ သူတို့သည် လူကြီး၏သားနှင့် ချွေးမဖြစ်လောက်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သည်ဆိုင်ကို တော်တော်သဘောကျမိလေသည်။ သို့တိုင် သူမက ရှင်းအောင် ပြောပြလိုက်လေသည်။

“အဘိုး ကျွန်မ ငှားမယ်ဆိုရင်လေ ဆယ်နှစ်စာ စာချုပ်ချုပ်ချင်တာ၊ ငှားရမ်းခကိုလည်း နှစ်တိုင်းရဲ့ နှစ်အစပိုင်းမှာ အပြည့် ပေးမှာပါ”

“ဆယ်နှစ်ဟုတ်လား”

လူကြီးက မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်လေသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးနှင့် သူဌေးမန်တို့ သဘောတူညီမှု မရခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းကို သွားသယောင်။ ဆယ်နှစ်။ နောက်ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။

“ ချက်ချင်း မဆုံးဖြတ်လည်း ရပါတယ်၊ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပေါ့၊ မဖြစ်ဘူးဆိုရင်...”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အသံကျယ်ကျယ် မိန်းမသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်လာလေသည်။

“ ဖြစ်တာပေါ့၊ ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ၊ ဒါဆိုလည်း ဆယ်နှစ်”

အသံနှင့်အတူ အဘွားကြီးတစ်ယောက်က နောက်ဖေးမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အဘွားကြီးသည် သူမ၏ဆံပင်ကို သေသေချာချာ ဖြီးထားလေသည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည့်လူတစ်ယောက်မှန်း သိနိုင်သည်။

“ ဟာ- မင်း”

လူကြီးက အဘွားကြီးကို တွေ့လိုက်သောအခါ ကူကယ်ရမဲ့သလို ပြောလိုက်တော့သည်။

အဘွားကြီးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို တန်းပြောလိုက်လေသည်။

“ ဆယ်နှစ် ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငှားရမ်းခကိုတော့ ညှိနှိုင်းရမယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်လေသည်။ သည်တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံသ၍ ငှားရမ်းခက မတရား မများသ၍ သူမက လက်ခံနိုင်ပါသည်။

...

Prev Next