Ch 56

အပိုင်း (၅၆) (က)

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ဆိုင်ကို ရသွားခဲ့သည်။ တစ်နှစ်လျှင် လျန်၃၀ နှင့် စာချုပ်ကို ဆယ်နှစ် ချုပ်လိုက်သည်။ ငှားရမ်းခကို နှစ်တိုင်း ၈%တိုးလိမ့်မည်။

“ ကျုပ်တို့တွေ သန်ဘက်ခါ မနက် အစောကြီး ဒီက ထွက်ကြမှာ” လူကြီးက ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆို ကျွန်မ အဘိုးတို့ကို လာနှုတ်ဆက်ပါ့မယ်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

စာချုပ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲက ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းယွင်ကျူးက မြို့မြောက်ပိုင်းကို သွားပြီး ကျန်းလင်နှင့် ကျန်းဝူတို့၏ကျောင်းလခကို သွာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သည်ကိစ္စသည် အလွန်မှ ချောချောမောမော ပြီးသွားခဲ့သည်။ သည်ပညာသင်အတန်းကို ၁လပိုင်း ၂၉ရက်နေ့တွင် စတင်လိမ့်မည်။

ဒီနေ့က ၁လပိုင်း ၁၇ရက်နေ့။ အဘိုးတို့မိသားစုက ၁၉ရက်နေ့မှ ထွက်မယ်။ ကျောင်းက ၂၀ရက်နေ့ စမယ်။ အချိန်က ကွက်တိပဲ။ ပစ္စည်းတွေက ရှုပ်ပွနေမှာဆိုပေမဲ့ လူနေလို့ရရင် တော်ပါပြီ။ သူတို့မိသားစုကလည်း အငတ်ဘေးက ရှောင်လာကြတုန်းက လမ်းမှာ တောင်ပေါ်နဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှ နေခဲ့ကြတာပဲ။ အဲဒီတုန်းကထက် စာရင်တော့ အခုက အများကြီး ပိုကောင်းပါသေးတယ်။

ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးသွားရင်တော့ ဆိုင်ကို အလှဆင်ရမယ်။ အဘိုးတို့မိသားစုတွေ ထွက်သွားတဲ့အထိ စောင့်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူမကပဲ တစ်ဖက်လူတွေကို မောင်းထုတ်သလိုဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ကြိုပြီးလုပ်ထားနိုင်တာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် သူမဘေးက ဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝင်သွားလိုက်လေသည်။

သည်ဆိုင်သည် ဆိုင်းဘုတ်ပြားများကို အထူးလုပ်ပေးသည့် ဆိုင်တစ်ခုဖြစ်လေသည်။

“မိန်းကလေး ဆိုင်းဘုတ်ပြား လုပ်ချင်လို့လား” လူငယ်အလုပ်သမားလေးတစ်ယောက်က သူမကို နှုတ်လိုက်သည်။

“အင်း”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမသည် ဆိုင်၏ အရွယ်အစားကို မတိုင်းတာခဲ့ရသည်ကို သတိရသွားတော့သည်။ သို့မှသာ ဆိုင်းဘုတ်ပြားတစ်ခု လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။

“မိန်းကလေးက စီရင်စုထဲမှာ လုပ်ငန်းလုပ်ချင်တာလား၊ စီရင်စုက ဆိုင်တွေရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ပြား အားလုံးနီးပါးကို ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက လုပ်ပေးထားတာပါ” လူငယ်အလုပ်သမားလေးက ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည်  အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

“ ဝမ်ယွမ်ကျောင်းတော်လမ်းပေါ်မှာ ဟုန်ယွမ် လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီဆိုင်ရှိတယ်၊ ရှင်က အဲဆိုင်အတွက် ဆိုင်းဘုတ်ပြား လုပ်ပေးခဲ့တာလား”

“ မိန်းကလေး နေရာမှန်ကို မေးလိုက်တာပဲ၊ သူတို့မိသားစုရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ပြားတွေကို ကျွန်တော့်မိသားစုမှာပဲ အမြဲလုပ်ခဲ့တာလေ”

“ဒါဆို သူတို့ဆိုင်ရဲ့ အရွယ်အစားကို ရှင်သိလား” ကျန်းယွင်ကျူးက ထပ်မေးလိုက်သည်။

“သိပါတယ်”

ကောင်လေးက မသင်္ကာ ဖြစ်သွားလေသည်။ ဟင်း... ဒီမိန်းကလေးက တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆိုင်းဘုတ်ပြား လက်ဆောင်ပေးမလို့ကိုး။

“ကျွန်မ အဲဆိုင်ကို ငှားလိုက်တာလေ ပြီးတော့ ဆိုင်းဘုတ်ပြားတစ်ခု လုပ်ချင်လို့ပါ”ကျန်းယွင်ကျူးက အသိပေးလိုက်လေသည်။

ကောင်လေးက ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး ဂုဏ်ပြုစကား ပြောလိုက်လေသည်။

“ဆိုင်က ကြီးပြီး နေရာကျယ်တယ်၊ မိန်းကလေးရဲ့လုပ်ငန်းက နောက်ဆိုရင် တိုးတက်လာပါလိမ့်မယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ ဒီဆိုင်ရဲ့လုပ်ငန်းက ကောင်းနေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ဒီကောင်လေးကိုပဲ ကြည့်လေ။

“မိန်းကလေးရဲ့ ဆိုင်နာမည်က ဘာများလဲ၊ စာရေးပေးမဲ့သူ ရှိလား၊ ရှိတယ်ဆိုရင် ဆိုင်ထဲမှာ ဆိုင်းဘုတ်ပြားတစ်ခု ထွင်းပေးလို့ရတယ်၊ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ဆိုင်က မိန်းကလေးကို စာရေးပေးဖို့အတွက် ကူညီပေးလို့ရပါတယ်။ စျေးကတော့ ဝမ်၅၀၀၊ ငွေ၁လျန်၊ ငွေ၃လျန်၊ ငွေ၅လျန် နဲ့ ငွေ၁၀လျန် ဆိုပြီးအမျိုးမျိုးရှိတယ်”

ကျန်တာကိုတော့ ကောင်လေးက မပြောတော့ပေ။

ဟုတ်ပါသည်။ စျေးနှုန်းက ငွေရှိတိုင်း ဆိုင်းဘုတ်ပြားတစ်ခုတော့ ရနိုင်သည်။ ဝမ်၅၀၀တစ်ခုကို ဘေးလမ်းက ရှို့ချိုင်တစ်ယောက်က ရေးပေးသည်။ သူက ကောင်းကောင်းရေးတတ်ပါသည်။ ငွေ၁၀လျန်အတွက်တော့ စီရင်စုထဲမှ နာမည်ကြီးဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာပေးလိမ့်မည်။ လက်ရေးလက်သားကတော့ ရှို့ချိုင်တစ်ယောက်ထက် အလိုလို ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်ပြားကို ချိတ်ထားလျှင် မျက်နှာပွင့်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် မဆုံးဖြတ်နိုင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဆိုင်ကို ကျောင်းတော်၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဖွင့်ရမည်။ အဓိကစားသောက်သူများကလည်း ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာများ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမဆိုင်၏ လက်ရေးလက်သားက အလွန်မှ ဆိုးရွားနေလို့မဖြစ်ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူမ၏ဆိုင်က မကောင်းဘူးဟု ထင်သွားပြီး လာမစားဘဲနေကြလိမ့်မည်။

သည်နေ့လို ခေတ်အခါမျိုးတွင် သည်ပညာသင်များသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ အထက်တန်း ဆန်ကြလေသည်။

သို့သော် ကောင်းမွန်သည့်လက်ရေးလက်သားရဖို့ရန်က.... သူမမှာ စုစုပေါင်းမှ ၅၈လျန်လောက်ပဲ ရှိတာလေ။ ၃၀လျန်ကို ဆိုင်က ဆိုင်ငှားလိုက်ပြီ။  ၁၆လျန်က ဆိုင်ကို ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်မွမ်းမံဖို့။ အခုတော့ ၁၂လျန်လောက်ပဲ ကျန်တော့တာ၊ ဆိုင်အလှဆင်ဖို့ကလည်း လိုသေးတယ်။ လက်ရေးလှစာလုံး ရေးဖို့အတွက် ဘယ်မှာလဲ ငွေ။

ကုယန်ကျိုးကို ရေးခိုင်းရမလား။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက သူမက တစ်ဖက်လူရဲ့မင်္ဂလာပွဲကို ငြင်းခဲ့ပြီးပြီလေ။ အခုချိန်မှ တဖက်လူကို တောင်းဆိုလို့လဲ မကောင်းလေဘူး။

သည်အခိုက်တွင် ရေခဲတမျှ အေးစက်သည့် အသံတစ်ခုက ပြောလိုက်လေသည်။

“ ကျွန်တော် ရေးပေးမယ်လေ၊ မင်း ဘာရေးချင်တာလဲ”

ရှန်ဖုန်းမင်။

ကျန်းယွင်ကျူးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမအတွက် ဆိုင်းဘုတ်ပြားပေါ်မှာ စာရေးပေးချင်တာတဲ့လား။

“ မိန်းကလေးကျန်းက ကျွန်တော့်လက်ရေးကို ဆိုးတယ်လို့ မြင်လို့လား” ရှန်ဖုန်းမင်က မေးလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် မြန်မြန် ခေါင်းခါလိုက်တော့သည်။ သူ့လက်ရေးက အမှန်တကယ် ကောင်းတဲ့ဟာကို။ ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ချီလင်တပ်မှူးရဲ့လက်ရေးကို စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ပြားတစ်ခုအနေနဲ့ ချိတ်ထားမှာတဲ့လား။ တခြားသူတွေက သိသွားခဲ့ရင်တော့... သူမသည် ရှန်ဖုန်းမင်က ဘယ်လက်ရုံး စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် ရာထူးတိုးသွားပြီးကို မသိသေးချေ။ မဟုတ်လျှင် သူမသည် ပိုပြီး ပျာယာခတ်သွားပေတော့မည်။

“ ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးလွန်းရာ ကျနေမှာပေါ့” သူမက တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

“မိန်းကလေးကျန်းက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေး ထားတာပဲ၊ ကျွန်တော့်အတွက် အစားအသောက်လည်း ချက်ပေးတယ်၊ ဆေးလည်းကြိုပေးတယ်၊ ပင်ပန်းတယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူးလေ” ရှန်ဖုန်းမင်က ပြောလိုက်၏။

ဒီလို တွေးတော့လည်း ဟုတ်နေတာပဲ။

ဘေးတွင် အလုပ်သမားကောင်လေးက အလိုလိုသိစိတ်ဖြင့် ဆန်စာရွက်၊ စုတ်တံနှင့် မှင်ကို ပြင်ပေးလိုက်လေသည်။ ရှန်ဖုန်းမင်က စားပွဲဆီလျှောက်သွားလိုက်ပြီး စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ မှင်ထဲနှစ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ ကျန်းယွင်ကျူးက ခဏလောက်စဥ်းစားလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်လေသည်။

“ ‘ချီရှန်းကျွီ’လို့ ခေါ်ရအောင်၊ တောင်ပေါ်မှာနေပြီး မိုးသံကို နားထောင်ရင်း စာအုပ်ပေါင်းထောင်ချီကို ဖတ်မယ်”

ရှန်ဖုန်းမင်၏စုတ်တံသည့် နဂါးတစ်ကောင်နှင့် မြွေများလို လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် သူသည် ထိုစားလုံး သုံးလုံးကို ရေးပြီးသွားတော့သည်။

“ လူကြီးမင်း တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရေးအသားပဲဗျ”

သူ ရေးလို့ပြီးသွားသည်နှင့် အလုပ်သမားကောင်လေးက မနေနိုင်တော့ဘဲ ချီးကျူးလိုက်တော့သည်။ သူသည် မကြာခဏဆိုသလို ဧည့်သည်များ’ တောင်းဆိုမှုကို ကူညီပေးရန် ကိုယ်တိုင် စာအုပ်တချို့ကို ဖတ်ခဲ့လေသည်။ သူသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သိမြင်တတ်သည့်မျက်လုံးတစ်စုံ ရလာခဲ့သည်။ ရှန်ဖုန်းမင်၏ စာလုံးသုံးလုံးသည် တက်ကြွ၊ သန်မာ၊ ထူထဲကာ အားကောင်းသည်။ ထိုစာလုံးများသည် စီရင်စုထဲက နာမည်ကြီးဆရာ ရေးပေးခဲ့သည့် ထိုစာလုံးများထက် အဆတစ်ရာပိုသာလေသည်။

တကယ်ပါ။ ဒီလူကြီးမင်းက ထက်မြက်မဲ့ပုံပဲ။ အလုပ်သမားလေးက သည်လို လက်ရေးစာတစ်လုံး ဝူလင်စီရင်စုတွင် ပေါ်လာခဲ့ဖူးသည့်အချိန်ကို စဥ်းစားနေခဲ့မိသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က ကျန်းယွင်ကျူးဖက် လှည့်လိုက်၏။

“ လက်ရေးက လှလိုက်တာ”

ကျန်းယွင်ကျူးက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။ အခုတော့ သူမသည် ဝူလင်လို နေရာငယ်လေးတစ်ခုတွင် သူ့လက်ရေးကို မည်သူမှ မသိပါစေနှင့်လို့သာ ဆုတောင်းမိတော့သည်။ မဟုတ်လျှင်တော့...

ဘယ်သူမှ မသိလောက်ပါဘူးလေ။ ရှန်ဖုန်းမင်ရဲ့ လက်ရေးက အပြင်ဘက်ကို ပြန့်သွားတယ်ဆိုတာ တော်တော် ရှားပါတယ်။ သူမရဲ့အိပ်မက်ထဲမှာ သူမ အန်းဖင်နယ်စားအိမ် ရှိနေခဲ့တာပဲ။ သူက အိမ်တော်ကို မလာခဲ့ရင် သူ့လက်ရေးကို လုံးဝတွေ့ဖူးမှာမဟုတ်ဘူး။

ထိုသို့စဥ်းစားလိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးက တစ်ဖန် သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်လေသည်။ ဒီလိုဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုနဲ့သာဆိုရင် အဲဒီပညာသင်တွေက ဒါနဲ့ပက်သက်ပြီး အပြစ်ရှာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

“ ကျွန်မ နေ့လယ်စာအတွက် အရသာရှိတာလုပ်ပေးမယ်နော်” သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

“အင်း”

ရှန်ဖုန်းမင်၏အသံက ကြည်လင်နေသည်။

နေ့လယ်ခင်းတွင် လုပ်စရာရှိသည်များအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ကျန်းယွင်ကျူးသည် စျေးသို့ သွားလိုက်လေသည်။ သူမ အားလပ်ချိန်တွင် စျေးသို့ သွားလည်ရသည်ကို သဘောအကျဆုံးဖြစ်သည်။ ဝူလင်စီရင်စုက အလွန်မှသေးငယ်ပြီး စျေးကလည်း ငယ်သည်ကတော့ နှမြောစရာပင်...

ကျန်ယွင်ကျူးသည် စဥ်းစားနေရင်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို လမ်းတစ်ဖက်က စျေးသည်ထံမှ တစ်ခုခုကို မျက်စိကျသွားတော့သည်။ အဲဒီပစ္စည်း မဟုတ်လောက်ဘူးမလား။

သူမက ထိုဆိုင်ဖက်သို့ တည့်တည့်သွားလိုက်လေသည်။

ငါးရောင်းသည့် ဆိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် တခြားဆိုင်များနှင့် မတူ။ သည်ဆိုင်က ရေခဲရိုက်ငါးများကို ရောင်းခြင်းပင်။ ဘယ်ဖက်က ငါး။ ငါး လို့ထင်ရပေမဲ့ ငါးက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်။ အရောက်တောက်တောက် ငွေရောင်မျက်နှာပြင်နဲ့ ရှည်ရှည်မျောမျော။ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းခါးပတ်နဲ့တောင် တူသေးတယ်။

ညာဖက်မှာလည်း အလျားပေတော်တော်ရှည်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခု။ အဲဒီပစ္စည်းရဲ့ ခြေထောက်ပေါ်မှာ အဝိုင်းသေးသေးလေးတွေ အများကြိးပဲ။ တော်တော့်ကို အဖုအထစ် ခိုးလိုးခုလုနဲ့။

“ လာဝယ်ကြနော်၊ အရသာရှိတဲ့ တရုတ် ငါးပါးနီနဲ့ ရေဘဝဲတွေနော်၊ တောင်ပိုင်းကလာတာ အားလုံး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပဲ၊ စျေးလည်း ပေါတယ်နော်”

ဆိုင်ရှင်သည် အသက်၂၀ဝန်းကျင် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အညိုရောင် အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားလေသည်။ ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့မျက်ခုံးပေါ်တွင် ပေါ်နေ၏။

သူက အော်ပြောရင်း သည်ငါးနှစ်မျိုးမှာ အရသာရှိကြောင်းကို သက်သေပြဖို့ရာ မီးသွေးမီးဖိုတစ်ခုတွင် မီးမွေးနေလေသည်။ အကင်ဇကာပေါ်တွင် ငါးတံခွန် ကင်တစ်ခုနှင့် ရေဘဝဲကင်တစ်ခု ရှိသည်။

သူသည် မှန်ကန်အောင် မလုပ်တတ်သည်သာ တစ်ခုပင်။ ငါးညီနံ့က ကင်လိုက်လျှင် အလွန်မှ ပြင်းလေသည်။

ဝူလင်စီရင်စုသည် ကုန်းတွင်းပိုင်းတွင် ရှိသည်။ ထို့ထက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးက သည်ခေတ်တွင် မဖွံ့ဖြိုးသေးချေ။ သာမန်လူများသည် ပင်လယ်စာများကို မစားဖူးကြပေ။ သူတို့သည် သည်ငါးညီနံ့ကို ရုတ်တရက် ရလိုက်သောအခါ နှာခေါင်းပိတ်လိုက်ကြပြီး ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

“ ငါ ပြောပါတယ် ဟူအာရယ်၊ မင်းဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ ဒီလောက်ထူးဆန်းတဲ့အနံ့ကို၊ တော်ပါတော့၊ ငါ့အစားအသောက်တွေ နံကုန်လိမ့်မယ်”

ကောင်လေးဘေးတွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးတစ်ယောက်က ရွံ့ရှာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါကို ပင်လယ်စာလို့ ခေါ်တယ်ဗျ၊ ဒီလိုဟာမျိုးက ပင်လယ်ထဲမှာပဲ ကြီးပြင်းကြတာ၊ ခင်ဗျား ဘာနားလည်လို့လဲ”

ဟူအာဆိုသည့် ကောင်လေးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

“ပင်လယ် ၊ မင်း ပင်လယ်ကိုတောင် မြင်ဖူးလို့လားကွာ” သက်လတ်ပိုင်းဆိုင်ရှင်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ မြင်ဖူးတာပေါ့ဗျ၊ ဒါက ပင်လယ်အရသာပဲ၊ ခင်ဗျား ရှူကြည့်ပါလား”

ဟူအာက ပြောလိုက်ပြီး ရေဘဝဲကင်တစ်ခုကို သက်လတ်ပိုင်းလူကြီး၏နှာခေါင်းနား ကိုင်ပြလိုက်လေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက နောက်ကို ကျုံ့သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ ဝေးဝေးယူသွားစမ်း၊ ဝေးဝေးယူသွားစမ်းပါ”

ဟူအာက ပစ္စည်းကို ဖယ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူက သူ့နေရာသို့ ပြန်လာပြီး မဲ့ရွဲ့ကာပြောလိုက်လေသည်။

“ ဒီလို အရသာလား၊ နဂါးနန်းတော်က ဆွဲထုတ်လာတယ်လို့ပြောရင်တောင် ဘယ်သူမှ ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဟူအာ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းအမြင်မှားသွားပြီ”

သည်ဟူအာသည် အရင်က ဘယ်သူမှ မရောင်းဖူးသည့် ပစ္စည်းများကို အထူးရောင်းချသူဖြစ်သည်။ သူသည် ပထမဆုံးရောင်းချသူဖြစ်ရာ သူ ရောင်းချင်သည့်ပစ္စည်းများကို ရောင်းတတ်သည်။ မကြာခဏဆိုသလို တခြားနေရာ ၃ဝမ်လောက်သာ ကျသည့် ပစ္စည်းများကို သူက ဝူလင်မြို့သို့ ယူလာချိန်တွင် ဝမ် ၂၀-၃၀ အထိ တင်ရောင်းလေသည်။

သူလုပ်သည့်အရာက ငွေအများကြီးရှာနိုင်ခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ပစ္စည်းအသစ်တိုင်းကတော့ ငွေမရှာပေးနိုင်ပေ။ ဥပမာ သည်ထူးဆန်းသည့်ငါးနှင့် သည်ထူးဆန်းသည့်ပစ္စည်းပင်။ သူသည် သည်ပစ္စည်းများကို နှစ်သစ်ကူးစကတည်း ထုတ်ရောင်းခဲ့ပြီး နည်းနည်းပါးပါးသာ ရောင်းရသေးသည်။ ဝယ်သူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပစ္စည်းဝယ်သွားပြီး သိပ်မကြာလိုက်ခင်မှာပင် ပြန်ယူလာပြီး ငွေပြန်ယူသွားကာ ပစ္စည်းကို နူးညံ့နေအောင ကြော်လို့မရဘူးဟု ပြောသွားသေးသည်။

ဟူအာသည် ဒေါပွသွားတော့သည်။ သည်တစ်ခေါက်တော့ အမှန်ပင် လွဲချော်ခဲ့လေသည်။ သူသည် ဆိုင်ပေါ်က ရေခဲတုံးကြီးနှစ်တုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပူသွားတော့သည်။ ဘာလုပ်ရမလဲ။

“သူဌေး တရုတ်ငါးပါးနီနဲ့ ရေဘဝဲကို ဘယ်လိုရောင်းလဲ”

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်၏။ ဒါက တကယ် ငါးတံခွန်နဲ့ ရေဘဝဲပဲ။ ရေဘဝဲကို ထားလိုက်အုံး၊ ငါးတံခွန်ကိုပဲကြည့်။ သူမက အိပ်မက်ထဲမှာ မြို့တော်ကို ရောက်ခဲ့ပြီးမှ ရှမင်းဆက်ရဲ့ ရေကြောင်းခရီးသွားလာရေးကနဲ့ ကုန်တင်သင်္ဘောတွေက ဂျာဗာ၊ ဆူမာတရာ နဲ့ တခြားနေရာတွေကို ရောက်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သည်လို ပင်လယ်နက်ပိုင်းငါးမျိုးကို စိတ်ဝင်စားမှာ ပြောစရာတောင်မလိုဘူး။

တစ်ခုက ဒီခေတ်မှာ ဒီလိုငါးမျိုးတွေကို လူတွေမသိကြတာပဲ။ ပြီးတော့ အနည်းအကျဥ်း ဆိုရုံလောက်ကပဲ ဒီငါးကို စားကြတာ။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် မြို့တော်တွင် သည်ငါးမျိုးကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် အခိုက်တန့် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ သူမသည် သည်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း သည်လိုငါးမျိုးကို တွေ့လိုက်ရမည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

ငါးတံခွန်က အဆီနည်းတယ်။ သူ့ကို ဆီမပါဘဲ ဒီလိုပျံကျစျေးမှာ တိုက်ရိုက်ကင်လိုက်ရင် ငါးညီနံ့က သေချာပေါက် ကျန်ခဲ့မှာပဲ။

“မိန်းကလေး ဒီငါးနှစ်မျိုးကို ဝယ်ချင်လို့လား”

ဟူအာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ့အင်အားများ ချက်ချင်း ပြန်ရလာတော့သည်။

“ဘယ်လောက်လဲ”

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ စျေးတင်လိုက်မည်စိုးသဖြင့် သူမ စဥ်းစားနေသည့်အရာကို သူ့အား ပေးမသိပေ။

ဟုတ်ပါသည်။ ဟူအာက ထိုပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက သိလို၍မေးခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်သွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အရင်ဆုံး စျေးကို ချပေးလိုက်လေသည်။

“ တရုတ်ငါးပါးနီက တစ်ပိဿာကို ၁၈ဝမ်၊ ရေဘဝဲကတော့ တစ်ပိဿာကို ၂၅ဝမ်”

သည်စျေးသည် ဒေသထွက်ငါးများထက် စျေးနှစ်ဆကြီးလေသည်။ ထို့အပြင် အရသာကလည်း  မရှိပေ။ မည်သူမှ မဝယ်သည်ကလည်း မဆန်းပေ။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ကျွန်မ ပိုဝင်ချင်တယ်၊ စျေးလျှော့ပေးနိုင်အုံးမလား”

“မိန်းကလေးက ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ”

“ကျွန်မကို အရင်ဆုံး ပေးနိုင်မဲ့စျေး ပြောပါ၊ စျေး ပေါတယ်လို့ထင်ရင် ပိုဝယ်မယ်”

ဟူအာက အံကြိတ်လိုက်ပြီး

“ မိန်းကလေးက အားလုံးကို ဝယ်မယ်ဆိုရင် တရုတ်ငါးပါးနီ ကို တစ်ပိဿာ ၁၅ဝမ် နဲ့ ရေဘဝဲကို တစ်ပိဿာ ၂၂ဝမ်ပေးမယ်”

“အိမ်မှာရော ရှိသေးလား” ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်၏။

“ ရှိပါတယ်၊ ဒါက အိမ်ကလှည်းတစ်ဝက်စာပါ”

“ ဘယ်နှစ်ပိဿာလောက်ရှိမလဲ၊ ရေခဲမပါဘဲနဲ့”

“တရုတ်ငါးပါးနီက ပိဿာ ၂၀၀ ၊ ရေဘဝဲကတော့ ပိဿာ ၁၀၀”

“အင်း ကျွန်မ အားလုံးယူမယ်၊ တရုတ်ငါးပါးနီးကို တစ်ပိဿာ ၁၂ဝမ်၊  ရေဘဝဲကို တစ်ပိဿာ ၁၈ဝမ်” 

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်လေသည်။

ဟူအာသည် ဆွံ့အသွားတော့သည်။

“မိန်းကလေးက အားလုံးကိုလိုချင်တာလား”

“ ရှင်က စျေးကိုက်တယ်လို့ ထင်ရင် ကျွန်မ ဝယ်ပါမယ်....”

“ ကိုက်တယ်၊ ကိုက်ပါတယ်”

ဟူအာက ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ သူသည် သည်စျေးနှင့် အများကြီး မမြတ်သော်လည်း အမြတ်တော့ကျန်ပါသေးသည်။ အဓိကမှာ သည်ငါးများက သူ့လက်ထဲတွင် ပုပ်သိုးသွားတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းပင်။ အခုတော့ ကျန်းယွင်ကျူးက အားလုံးကို ဝယ်မည်ဆိုသဖြင့် သူသည် အလကားမဖြစ်တော့ဟု ခံစားမိလိုက်လေသည်။

...

အပိုင်း (၅၆) (ခ)

ကျန်းယွင်ကျူးက ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ သူက ငါးတံခွန်နှင့် ရေဘဝဲများကို ရေခဲထဲမှ ထုခွဲက ထုတ်လိုက်ပြီး အလေးချိန်လိုက်ကာ ကျင်းယွင်ကျူး၏လှည်းပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

“ မိန်းကလေးမိသားစုက ဘယ်မှာနေတာလဲ၊ ကျွန်တော် ငါးတွေကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီးရင် မိန်းကလေးရဲ့အိမ်ကို လာပို့ပေးပါ့မယ်” ဟူအာက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူမ၏လိပ်စာကို ပေးလိုက်ပြီး အတည်ပြုလိုက်လေသည်။

“ရှင့်အိမ်က ငါးတွေက ဒီငါးတွေနဲ့ အတူတူပဲမလား၊ မပျက်စီးနေပါဘူးနော်”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီထက်တောင် ပိုကောင်းပြီး ပိုလတ်ဆတ်သေးတယ်၊ ကျွန်တော ဂျယ်ဂျူကို သွားခဲ့တာလေ၊ ဒီအချိန်ဆိုရင် အဲမှာ အရမ်းအေးတာ၊ ရေမခဲပေမဲ့ ရေခဲတုံးတွေတော့ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဆိပ်ကမ်းက ယူလာတဲ့ငါးတွေက အကောင်းဆုံးပဲ၊ ညတွင်းချင်း ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့တာလေ၊ မြောက်ပိုင်းကို ပိုသွားလေလေ ငါးတွေကို ပိုခဲထားလေလေပဲ၊ သေချာပေါက် မပျက်သွားပါဘူး”

ဟူအာက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကြေညာလိုက်လေသည်။ သူသည် သည်အလုပ်တွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီးဖြစ်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးလည်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူက သူ ငါးလာပို့သည်ကို စောင့်ဖို့သာရှိတော့သည်။

သူမ အိမ်ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဟူအာက သူ့လှည်းလေးနှင့် ငါး လာပို့လေသည်။ သို့သော် သည်တစ်ကြိမ်တွင် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။ ငါးများသည် ရေခဲထဲတွင် ခဲနေဆဲပင်။ သူက သူမအတွက် အားလုံးကို ထုခွဲပေးခဲ့သင့်တာမလား။

ဒါပေမဲ့ ထုတ်လိုက်ပြီးရင်လည်း ထားဖို့ နေရာမရှိဘူး။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သည်အတိုင်းထားလိုက်တော့သည်။

ဒါဆို ဒါကို ဘယ်လိုချိန်မှာလဲ။

“ ရှင် ဝယ်လာတုန်းက အလေးချိန်လာတယ်မလား၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မက စီရင်စုမြို့မှာ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်မလို့၊ နောက်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မက ဒီငါးနဲ့အသားတွေကို ထပ်မှာဖို့ ရှိသေးတယ်” 

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်သည်။

ဟူအာသည် နားလည်သွားတော့သည်။ တောရွာတွင်နေသည့် ကျန်းယွင်ကျူးက တစ်ကြိမ်တည်း အများကြီး ဝယ်ရသည့်အကြောင်းအရင်းကို ပြောနေခဲ့သေးသည်မဟုတ်ပါလား။

ဒါက ဖောက်သည်ကြီးပဲ။ အလုပ်ဖြစ်သွားရင် သူ့ပစ္စည်းတွေ ရောင်းဖို့အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ သူ ငါးတွေကို ဝယ်လာတုန်းက သေချောပေါက် ချိန်ခဲ့တယ်လေ။ ပြီးတော့ ရောင်းပြီးသွားတာ မပါဘဲနဲ့ ကျန်တဲ့ပိဿာအရေအတွက်ကိုလည်း သိတယ်။

“တရုတ်ငါးပါးနီက ၂၁၅ပိဿာ ရှိမယ်၊ ၂၁၀ပိဿာလို့ပဲ တွက်လိုက်ပါ၊ ရေဘဝဲကတော့ ၁၆၀ပိဿာ ရှိမယ်၊ သူ့ကို ၁၅၀ပိဿာလို့တွက်လိုက်ပါ၊ မိန်းကလေး ပေးတဲ့စျေးအရဆိုရင် စုစုပေါင်း ၅လျန်နဲ့ ၂ဝမ်ကျပါမယ်၊ ၅လျန်ပဲ ပေးလိုက်ပါ” ဟူအာက ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပါပြီ”

ကျန်းယွင်ကျူးကလည်း မှန်သည်ဟု သိလိုက်သည်။ ထိုနောက် သူမက ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ နောက်ဆိုရင် ရှင့်မှာ အသစ်အဆန်းတစ်ခုခု ပါရင် စီရင်စုက ချီရှန်းကျွီကို ပို့လိုက်ပါ၊ ပစ္စည်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရင် ကျွန်မ ဝယ်ပါမယ်”

“ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့ဗျ” 

ဟူအာက အားတက်သရော ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ သည်ငါးကို ရောင်းရသည်က သူ့အတွက် ဒုက္ခအများကြီး သက်သာသွားတော့သည်။ သူသည် မနက်ဖြန် တောင်ပိုင်းသို့သွားပြီး ပစ္စည်းများကို သွားယူရမည်။

ဟူအာက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။

“ယွင်ကျူး အမေတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” အမျိုးသမီးချန်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးတွင်  အမှန်ပင် အစီအစဥ်များ ရှိပြီးသားဖြစ်လေသည်။ သူမက ရွှင်လန်းတက်ကြွစွာ ပြောလိုက်၏။

“အခု အေးလာပြီလေ၊ ဒီငါးတွေကို ခြံအနောက်ဖက်မှာပဲ ထားပြီး ကောက်ရိုးလိုက်ကာတစ်ခုနဲ့ အုပ်ထားလိုက်မယ်၊ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်တာနဲ့ ဒီငါးတွေက အသုံးဝင်လာမှာ”

ဆိုင်အသစ်ဖွင့်ဖို့ ဟင်းပွဲအသစ်နှစ်မျိုး လုပ်လိုက်ရင် ကွက်တိပဲ။

ငါးတွေက လောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့တောင် သူမ တော့ထင်တယ်။ တကယ်တော့ သူမက ဟူအာကို ဒီလိုငါးတွေ တောင်ပိုင်းက သွားသယ်လာပေးဖို့တောင် ပြောမိတော့မလိုဖြစ်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ ပထမလ ကုန်သွားပြီး ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း နွေးလာမှာကို စဥ်းစားမိလိုက်လို့ မပြောဘဲ ထားထားလိုက်တော့တာ။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် နယ်စားအန်းဖင်အိမ်တော်က ရေခဲအခန်းကိုပင် အနည်းငယ်လွမ်းသွားတော့သည်။ သူမက သည်နှစ် ငွေရှာနိုင်သည်နှင့် ကိုယ်တိုင် ရေခဲခန်းတစ်ခု တူးဖို့စဥ်းစားထားလိုက်တော့သည်။ သူမသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနိုင်သည့်အပြင် ရေလည်း ခဲထားနိုင်သည်။ နောက်နှစ်နွေရာသီတွင် သောက်စရာများ ရနိုင်လိမ့်မည်။

ဒါက သူမရဲ့အစီအစဥ်လေ။ အခုတော့ ငါးတံခွန်နဲ့ ရေဘဝဲတွေကို လုပ်လိုက်အုံးမယ်။

ငါးတံခွန်ကို လုပ်စားရသည်နည်းက ၁၂မျိုးမကရှိလေသည်။ ခေတ်သစ်က အဘွား၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်မည်။ ကျန်ယွင်ကျူး၏အကြိုက်ဆုံးမှာ ငါးတံခွန်ပန်ကိတ်အစာသွပ်ဖြစ်လေသည်။

ငါးတံခွန်ကို ဆေးကြောပြီး ဟင်းချက်ဝိုင်၊ တခြားဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တို့နှင့် နှပ်ထားပြီးနောက် အကြော်ဒယ်အိုးထဲတွင်ကြော်ရသည်။

သည်အခြေအနေအထိ ငါးညီနံ့က ရှိသေးသည်။ ခေတ်သစ်တွင် မီးဖိုဆောင်အငွေ့စုပ်စက်ကို ဖွင့်လိုက်လျှင် လုံလောက်သွားပြီ။ သို့သော် ရှေးခေတ်တွင်တော့ နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။ ဘေးတွင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းထားလျှင် အခြေခံအားဖြင့် အနံ့ပျောက်စေသည်။

ကြော်ထားသည့် ငါးတံခွန်ကို မြေအိုးထဲတွင် ထည့်ကာ အသားများ ကျွပ်လာပြီး အရိုးများ အိသွားသည်အထိ နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက် ပွက်ပွက်ဆူအောင်တည်ထားရသည်။

ပန်ကိတ်လုပ်ဖို့ရန် ဘာမှ ထပ်ထည့်စရာမလိုပေ။ ဆီနှင့်ဆားသာ လိုသည်။ လုပ်ပြီးသွားသည့် ပန်ကိတ်များကို ၆လွှာ ၇လွှာလောက်ထပ်ကာ ပေါင်းရသည်။ အပြင်ဖက်တွင် ကျွပ်ကျွပ်ရွရွနှင့် အတွင်းဖက်က နူးအိနေသည်။

သည်လိုပန်ကိတ်မျိုးကို ငါးတံခွန်နှင့်ထုပ်ပြီး ကိုက်စားရသည်မှာ အရသာရှိမည်ကတော့ ပြောရန်ပင်မလိုပေ။

ရေဘဝဲက လုပ်ရပိုလွယ်ကူသေးသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် သည်နေ့ ရေဘဝဲအစပ်လုပ်လိုက်သည်။

သည်အပြင် သူမက ထုပ်စားဖို့ သင့်တော်သည့် ဟင်းတချို့ကို လုပ်ခဲ့သေးသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းမိသားစု၏ နေ့လယ်စာတွင်  ပန်ကိတ်နှင့်အသီးအရွက်၊ အသားကော်ပြန့်လိပ်၊ ပဲပင်ပေါက်ကော်ပြန့်လိပ်၊ အသီးအရွက်ကော်ပြန့်လိပ်၊ မှိုကော်ပြန့်လိပ် ၊ ငါးတံခွန်ကော်ပြန့်လိပ် နှင့် ရေဘဝကော်ပြန့်လိပ်တို့ ပါလေသည်။ ကိုယ့်အကြိုက်နှင့်ကိုယ် တွဲဖက်စားနိုင်လေသည်။

ကျန်းချိန်နှင့်တခြားသူများအတွက်တော့ ငါးတံခွန်ကို စားဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးပင်။ သူတို့က သည်ငါး၏အသားသည် အလွန်မှနူးညံ့ပြီး အထူးယူမာမီအရသာတစ်ခု ရှိသည်ဟုသာ ခံစားမိလေသည်။

“ဒါက ပင်လယ်ရဲ့အရသာလား”

ကျန်းလင်က ငါးတံခွန်စားရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့်  မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်၏။

“ ဟုတ်မှာပေါ့၊ အစ်မတို့တွေ နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိလာခဲ့ရင် ပင်လယ်ဖက်ကို သွားကြည့်ရအောင်”

“ ဒီရေဘဝဲက တော်တော်အရသာရှိတာပဲ၊ အထိအတွေ့က တထုတ်ထုတ်နဲ့” အမျိုးသမီးချန်က မှတ်ချက်ပေးလေသည်။

“ အရသာရှိတယ်လို့ ငါလည်းထင်တယ်၊ ဆိုင်မှာ ရောင်းရင် သေချာပေါက်ရောင်းကောင်းမှာ”

ကျန်းချိန်က အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သူသည် ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ရာ မစောင့်နိုင်ဖြစ်နေတော့သည်။

ငါးတံခွန်နှင့် ရေဘဝဲက ကျန်းမိသားစုထံမှ တစ်ညီတစ်ညွှတ်တည်း ချီးကျူးခံလိုက်ရတော့သည်။

ရှန်ဖုန်းမင်အတွက်တော့ ကျန်းယွင်ကျူးသည် ပင်လယ်စာက တုံ့ပြန်မှုကောင်းသည့် အစားအသောက် ဖြစ်မှန်း ပြန်ရောက်လာမှ သတိထားမိလိုက်တော့သည်။ ရှန်ဖုန်းမင်က နေမကောင်းသေးဘူးလေ။ သူက ဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စားနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် သူမက သူ့အတွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အစားအသောက်တချို့ကို လုပ်ပေးလိုက်တယ်။

အထူးစောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူနေတဲ့ ရှန်ဖုန်းမင်ကတော့ သည်နေ့ နေသာနေပုံက ထူးထူးခြားခြားကို သာယာနေတယ်လို့ ထင်မိလေရဲ့။

၁လပိုင်း ၁၉ရက်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျန်းယွင်ကျူးသည် ဆိုင်ပိုင်ရှင် မိသားသုအတွက် သွားရေစာမုန့်တချို့နှင့် အသီးအနှံများကို ယူသွားပေးလိုက်လေသည်။

လှည်းငါးစီး။ တချို့ပစ္စည်းများကို သယ်သွားလို့မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြင့် ကျန်းယွင်ကျူးတို့ကို ပေးခဲ့လိုက်တော့သည်။

လူကြီးမိသားစုက ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး ငေးကြည့်လိုက်ပြီးမှ လှည်းပေါ်တက်သွားကာ ဝူလင်စီရင်စုမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် အလျင်စလို ထွက်သွားရသဖြင့် ပစ္စည်းတော်တော်များများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့  အချိန်မရှိပေ။ ပစ္စည်းအများစုကို ချန်ခဲ့ရလေ။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် အပြန်ပြန် အလှန်လှန် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲက အခြေအနေကို ကနဦး သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

“ အဖေ အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ဒီမှာပြောင်းလိုက်ပါ၊ ကျန်းလင်နဲ့ ကျန်းဝူတို့က မနက်ဖြန်စပြီး ကျောင်းတက်ရတော့မှာဆိုတော့ မြို့မှ နေဖို့လိုတယ်” သူမက ကျန်းချိန်ကို မှာကြားလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ဆိုင်၏အရှေ့နှင့် အနောက်တို့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ ချန်ဖုန်းစီရင်စုက  ကပ်ဘေးကနေ ထွက်ပြေးလာတာ နှစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းကဆိုရင် သူတို့တွေကိုယ်တိုင်အတွက်တောင် အမိုးအကာ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ သူတို့တွေက စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု ဖွင့်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

“ ကောင်းပြီ၊ အဖေ ချက်ချင်းသွားလိုက်မယ်”

ကျန်းချိန်က ပြန်သွားပြီး အမျိုးသမီးချန်နှင့် တခြားသူများကို သွားခေါ်လိုက်လေသည်။

သည်နေ့ကစပြီး တို့သည် စီရင်စုမြို့တွင် နေကြမည်။

“ သမီး တစ်ဖက်ကိုလည်း လွှတ်ထားလို့မရဘူးနော်၊ အမေက ကြက်တွေလည်း မွေးထားသေးတယ်၊ နွေးဦးရောက်ရင် ခြံထဲမှာ ဖရဲသီးနဲ့ အသီးအနှံတွင် စိုက်အုံးမှာ၊ ဒါက ငွေအများကြီး သက်သာစေနိုင်တယ်” အမျိုးသမီးချန်က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“အင်း သမီးတို့တွေ  အဲမှာလည်း လုပ်ငန်းဆက်လုပ်မှာပါ”

ဟုတ်ပါသည်။ သူတို့သည် မကြာခဏဆိုသလို ပြန်သွားရလိမ့်မည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ထိုအကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် ရွှယ်ကျင်းက တိုးတီးပြောလိုက်လေသည်။

“ သူဌေး ကျွန်တော် စီရင်စုမြို့ကို ဘယ်တော့ ပြောင်းလာလို့ရမလဲ”

သူသည် ရွာတွင်နေရသည်ကို မကောင်းဟုတော့ မထင်ချေ။ သူက ကျန်းယွင်ကျူးနောက်သို့ လိုက်ခဲ့လိုခြင်းသာ။ သူမဘေးတွင်နေလျှင် သူသည် အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို သင်နေရလိမ့်မည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူမက သူ့အတွက် ကိတ်မုန့်ကြီးတစ်ခုလို ဆွဲဆောင်မှုဖြစ်နေမှန်း သတိရမိသေးသည်။ သူမသည် မြို့တွင် စီးပွားရေးလုပ်လိုသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ချက်ချင်းကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကိုတော့ လုံးဝထင်မထားပေ။

“ စားသောက်ဆိုင်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်ထဲလေ၊ အားလုံးကို သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရွာက လုပ်ငန်းကိုလည်းလည်း ပစ်ထားလို့မရဘူး၊ ဒီလိုလုပ်မယ်လေ၊ ဒီမှာအခြေအနေ တည်ငြိမ်လာမှ ကျွန်မ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငှား....”

သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ရွှယ်ကျင်းက ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။

“သူဌေး လူတစ်ယောက် ထပ်ခေါ်ချင်ရင်လေ ကျွန်တော့် ထောက်ခံပေးနိုင်တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ယွင်ဟယ်လိုက ကျွန်တော့်လက်တွဲဖော်ဟောင်းလေးပါ၊ သူက အချက်အပြုတ်မှာ အရမ်း တော်တယ်၊ ဒါပေါ့ သူက သူဌေးနဲ့တော့ မယှဥ်နိုင်ပါဘူး”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ရွှယ်ကျင်းကို ယုံကြည့်လေသည်။ သူ ထောက်ခံပေးသည့်လူက ဆိုးဝါးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်

“ ဒီကိစ္စကိုလည်း တိုင်ပင်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရအုံးမယ်၊ အရင်ဆုံး စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ကြတာပေါ့”

“ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး”

ရွှယ်ကျင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ မျှော်လင့်ချက်ရှိသ၍ လုံလောက်ပေသည်။

အားလုံးက အနောက်ဘက်ခြံကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ကြပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကတော့ ဆိုင်ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် ဆိုင်ကို မည်သို့အလှဆင်မည့်အကြောင်း စဥ်းစား တွေးတောနေလေသည်။

လတ်တလောတော့ သူမ ချင့်ချိန်ပြီးသုံးရလိမ့်မည်။

သည်ကိစ္စတွင် သူမကိုယ်တိုင်လုပ်နိုင်လျှင် ကိုယ်တိုင်သာ လုပ်ရလိမ့်မည်။

သူမက ဆိုင်ကို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ကျက်သေရှိသည့်ပုံစံမျိုးက အလှဆင်ဖို့ စဥ်းစားထားလေသည်။ သည်လိုမှသာ ရည်မှန်းထားသည့် စားသုံးသူအုပ်စု၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီပေမည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ရင်း စီစဥ်နေစဥ် လူငယ်တစ်ယောက်က စုတ်တံတချို့ကို ကိုင်ကာ ရောက်လာလေသည်။ သူမကို တွေ့ရသဖြင့် သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားတော့သည်။

...