MM Story Teller

Ch 57

Viewers 3k

အပိုင်း(၅၇) (က)

လူငယ်လေးက အပြာနုရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ ကိုယ်ထည်က ပိန်ပါးပြီး၊ ဓားနှယ် ထူထဲသည့်မျက်ခုံးနှင့် စူးနက်သည့် မျက်လုံးအိမ်များ ရှိလေသည်။ သူသည် နဂိုက သန်မာပြီးလွတ်လပ်သည့် အသွင်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ရှိသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုရှိနေသယောင် အနည်းငယ် ညှို့မှိုင်းနေပြီး သူမျက်ခုံးများက တစ်ဝက်လောက် တွန့်ချိုးထားသည်။

“တာဝန်ခံချန်.....”

လူငယ်လေးရှဲ့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုင်က လုံးဝနီးပါး ပြောင်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် သစ်သားစင်တချို့သာ ကျန်ခဲ့သည်။

“ သူ့မြေးလေးက စီရင်စုတရားသူကြီး ရာထူးခန့်အပ်ခံရလို့တဲ့၊ သူ့မိသားစုက သူ့နောက်လိုက်သွားတယ်၊ ရှင်က ဘယ်သူလဲ” ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်က သူ့လက်ထဲက စာလိပ်ကို တင်းနေအောင် ကိုင်ထားလိုက်ပြီး

“ တာဝန်ခံချန်က နှစ်မကုန်ခင် ဆီးပန်းပွင့်နှင့် သစ်ခွပန်းပွင့် ပန်းချီကားလိုချင်တယ်လို့ ပြောထားလို့၊ ကျွန်တော်...”

သူ့အသံက ဖြည်းဖြည်းချင်း တိမ်ဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် သည်နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်းတွင် သည်ပန်းချီများကို ဆွဲခဲ့ပြီး သည်ပန်းချီများ ရောင်းရသည့်ငွေတချို့ဖြင့် ကျောင်းလခ ပေးနိုင်မည်ဟု စဥ်းစားထားလေသည်။ မျှော်လင့်မထားဘဲ တာဝန်ခံချန်က ထွက်သွားပြီ။

စဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူက ထိုအကြောင်းကို မေ့နေခဲ့သည်ပင်။

ကျန်းယွင်ကျူးက နားထောင်လိုက်ပြီး ဘာဖြစ်နေမှန်းကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်သွားတော့သည်။ လူငယ်လေးက ဒီကို ပန်းချီကား ရောင်းဖို့ လာခဲ့တာကိုး။

“ဘာပန်းချီကားလဲ၊ ကျွန်မ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရမလား”

သူမသည် စိတ်ဝင်စားလာ၏။ ခုနကပဲ သူမက ဆိုင်ထဲမှာ ပန်းချီကားနည်းနည်းလောက် ချိတ်မယ်လို့ စဥ်းစားလိုက်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်က စာလုံးလိုပဲ ပန်းချီကားက မကောင်းခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ သူမက မလိုချင်ပါဘူး။

“မိန်းကလေးက ဝယ်ချင်လို့လား” ရှဲ့ချန်က မျက်လုံးကို ပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဒီဆိုင်ကို ငှားလိုက်တာ၊ ပြီးတော့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု ဖွင့်ချင်တယ်၊ နံရံမှာ ပန်းချီကားတချို့ ချိတ်ဆွဲထားချင်လို့၊ သခင်လေးက စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ချင်ပါတယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလိုက်သည်။ တချို့ပညာသင်များက သူတို့၏ပန်းချီကားကို စားသောက်ဆိုင်များတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို သဘောမကျကြပေ။

ရှဲ့ချန်က တွေဝေသွားလေသည်။ သူသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်လမ်းက ဝမ်ယွမ်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲက ကျောင်းသားများက သူ့ပန်းချီကားကို စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လျှင် သူတို့သည် စကားထူးထူးဆန်းဆန်း ပြောကြပေလိမ့်မည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက မလောလိုက်ပေ။ သူမသည် ပန်းချီကားဝယ်ဖို့ရာလည်း အလျင်မလိုပေ။ တိုက်ဆိုင်၍သာ မေးလိုက်ခြင်းပင်။

ခဏကြာပြီးနောက် ရှဲ့ချန်က ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“မိန်းကလေး ပန်းချီကားကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပါ”

နောက်ဆုံး ဝမ်းရေးနှင့် ပညာရေးက ပိုအရေးကြီးပေသည်။

သူသည် ပြောရင်းဆိုရင်း ပန်းချီကားတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ သည်ပန်းချီကားက ကျောက်ကမ်းပါးရံပေါ်တွင် အခိုင်လိုက်ပွင့်နေသည့် သစ်ခွပန်းတစ်စုကို ဆွဲပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပန်းချီကားက ဒေါင်လိုက်ရော အလျားလိုက်ပါ ပြန့်နှံ့နေသည်။ ဖွဲ့စည်းထားပုံက ကျက်သရေရှိလှသည်။ သူက သစ်ခွပန်း၏ ပြင်းပြလှသည့်အားမာန်ကို ထင်သာမြင်သာရှိအောင် ပုံဖော်ထားသည်မှာ ရှားမှရှားသည့် လက်ရာပင်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် စာအရေးအသားနှင့် ပန်းချီတွင် မတော်သော်လည်း မည်သို့ ရှုမြင်ရမည်ကိုတော့ သိလေသည်။ သူမသည် ပန်းချီကားကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် ပန်းချီကားကောင်းတစ်ခုမှန်း သိသည်။ ပန်းချီကားတစ်ချက်ကို တွေ့ရခြင်းမှာ လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ရခြင်းပင်။ လူငယ်လေး၏စိတ်ထဲတွင် စမ်းချောင်းတစ်ခု စီးဆင်းနေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ဒုတိယပန်းချီကားသည် အေးမြသည့် ဆီးပန်းပွင်းများကို ရေးဆွဲထားသည့် ပန်းချီကားတစ်ခုဖြစ်သည်။ တတိယပန်းချီကားသည့် ရှင်းလင်းလှသည့် ဝါးပင်ပုံ ပန်းချီကားဖြစ်သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် လေးခုမြောက် ပန်းချီကားကို ခန့်မှန်းပြီးသားပင်။ သူမသည် ထိုပန်းချီကားကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အေးမြသည့် ဂန္ဓမာပန်းပုံ ပန်းချီကားတစ်ခု အမှန်ပင်ဖြစ်နေတော့သည်။

နှစ်ခု ကျန်သေးသည်။ တစ်ခုက အပြာရောင်ကျိုးကြာငှက် ပန်းချီကား တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျန်းတစ်ခုမှာ မိုင်ထောင်ချီဝေးသည့် တောင်များနှင့် မြစ်များကို ရေးဆွဲထားလေသည်။

သည်ပန်းချီကားနှစ်ခုက ဆီးပန်းပွင့်၊ သစ်ခွ၊ ဝါးပင်နှင့် ဂန္ဓမာပန်းတို့ထက် ပိုထင်သာမြင်သာရှိပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ရှေ့ပိုင်းပန်းချီကားက အချိုးကျဖွဲ့စည်းထားသည့် ပန်းချီကားတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံး ဒါက အနည်းငယ်တမင်ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာ ပညာရှင်၏ တိုက်ရိုက်ခံစားချက်များကို ချပြထားလေသည်။

“ဘယ်လောက်လဲ”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သည်ပန်းချီကားများကို သဘောကျသွားတော့သည်။ သို့သော် အလွန် စျေးကြီးနေလျှင်တော့ သူမက တတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“တစ်ကားကို ဝမ် ၅၀၀ ပါ” ရှဲ့ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ် ၅၀၀။ ဒီပန်းချီကားက အဆင့်ကို စဥ်းစားကြည့်လိုက်ရင်တော့ စျေးချိုတယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

“ ကျွန်မ ဒီနှစ်ကား လိုချင်တယ်”

သူမသည် အပြာရောင် ကျိုးကြာငှက် ပန်းချီကားနှင့် မိုင်ထောင်ချီဝေးသည့် တောင်များနှင့်မြစ်များကို ရေးဆွဲထားသည့် ပန်းချီကားကို ရည်ညွှန်းလိုက်မှန်း ပြောရန်ပင် မလိုချေ။

ရှဲ့ချန်က အခိုက်တန့် မှင်တက်သွားတော့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက သူမ၏ဆိုင်အတွက် ဆီးပန်းပွင့်၊ သစ်ခွ၊ ဝါးပင်နှင့် ဂန္ဓမာပန်း ပန်းချီကားများကို လိုချင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့လေသည်။

“ ဒီပန်းချီကားနှစ်ခုက လက်ရာမြောက်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ရှဲ့ချန်၏ တွန့်ချိုးသည့် မျက်ခုံးများသည် မသိမသာပြေလျော့သွားတော့သည်။ ဒီမိန်းကလေးက ပန်းချီကားတွေကို နားလည်နေတာကိုး။ ဒါကြောင့် သူ့ပန်းချီကားကို သူမဆိုင်မှာ ချိတ်ဆွဲရမှာကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်တယ်လို့ မစဥ်းစားမိတော့ဘူး။

“ ဟုတ်ကဲ့” သူက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့ကို ငွေ၁လျန် ချက်ချင်းပေးလိုက်လေသည်။ ရှဲ့ချန်က ငွေကို လက်ခံလိုက်ပြီး ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို သူမအား ပေးလိုက်ပြီး၊ ကျန်သည့်ပန်းချီကားများကို လိပ်လိုက်ကာ ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်လေသည်။

သည်အခိုက်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးက နောက်ကိစ္စတစ်ခုကို စဥ်းစားမိလိုက်လေသည်။

“ ကျွန်မ သခင်လေးရဲ့ပန်းချီးကားကို အရမ်းသဘောကျတယ်၊ ကျွန်မက ဆိုင်မှာသုံးဖို့ ကြွေထည်ပစ္စည်း တစ်သုတ်လောက် ဖုတ်ခိုင်းမလို့၊ ရှင် ကျွန်မအတွက် ပုံလေးတစ်ခုလောက် ဆွဲပေးချင်မလားလို့”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ရှဲ့ချနိ၏ပန်းချီကားက ကောင်းမွန်ပြီး စျေးသက်သာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူက သေချောပေါက် ငွေပိုများကို စုနိုင်မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး

“ ကျွန်တော် လတ်တလောတော့ နည်းနည်းလောက် အလုပ်များနေအုံးမှာ”

သူက ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေးနှင့် ငြင်းလိုက်မှန်း ကျန်းယွင်ကျူး နားလည်လိုက်လေသည်။ သူမက သူ့ကို ဖိအားမပေးဘဲ ချက်ချင်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး

“ ကောင်းပါပြီရှင်”

ရှဲ့ချန်က သူ့လက်ထဲတွင် ပန်းချီကားများကိုင်ပြီး ဆိုင်မှ ထွက်သွားတော့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက မိုင်ထောင်ချီဝေးသည့် တောင်နှင့်မြစ်များ ပန်းချီကားကို ခံစားကြည့်ရှုနေချိန်တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အသံက ထွက်လာခဲ့သည်။

“ ပန်းချီကားကောင်းတစ်ချပ်ပဲ၊ ဒီပန်းချီကား ဘယ်လောက်လဲ၊ ကျွန်မ လိုချင်တယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် အော်ရယ်မိမလိုဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမက အခုလေးတင်ပဲ ဝယ်ခဲ့တာလေ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီပန်းချီကားကို သူမဆီပြန်ဝယ်ချင်တယ်တဲ့လား။

မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဆိုင်တံခါး၌ ရပ်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ရှည်လျားသည့် ကြည်ပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဗာဒံစေ့မျက်လုံး၊ မက်မွန်ရောင် ပါးပြင် နှင့် သူမ၏မျက်လုံးထဲွင် ရေလိုရွှမ်းစိုနေသည်။ အသက် ၁၅- ၁၆ နှစ်လောက်ရှိပြီး သူမတွင် အပြစ်ကင်းစင်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် မှင်တက်အံ့ဩသွားတော့သည်။ တခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူမသည် သည်မိန်းကလေးကို သိနေခြင်းကြောင့်ပင်။ ဒီမိန်းကလေး၏ မျိုးရိုးနာမည်သည့် ချင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏နာမည်မှာ ယောင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုစီရင်စုပြည်နယ်က ချင်မိသားစု၏ လူချမ်းသာ ကုန်သည်တစ်ယောက်၏ သမီးဖြစ်သည်။

ချင်မိသားစုသည် ဆန်စပါးစီးပွားရေးကို အထူးလုပ်ကိုင်ကြပြီး လုစီရင်စုပြည်နယ်တွင် အချမ်းသာဆုံး စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ချင်ယောင်းသည် လုစီရင်စုပြည်နယ် တရားသူကြီး၏သားဖြစ်သူ ဟယ်ချင့်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းယွင်ကျူးနှင့် သိကျွမ်းလာခဲ့သည်။

သူမက ကျန်းယွင်ကျူး၏ နောက်ခံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမကို စိတ်ရင်းနှင့် ဆက်ဆံပေးခဲ့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးကလည်း သူမကို တခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ပင်ကိုအတိုင်း ဆက်ဆံခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်ယောင်း၏ဘဝသည် လုံးဝမလွယ်ကူချေ။ ဟယ်ချင့်က လက်ထပ်ပြီး ပထမနှစ်နှစ်တွင် ညတိုင်း သူမ၏အခန်းထဲတွင် အိပ်ချင်ခဲ့သည်။ ထိုလတ်ဆတ်လှသည့် နှစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် သူသည် ငြီးငွေ့သွားကာ သူမကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားတော့သည်။ သူက အပြင်ထွက်ပြီး တနေ့လုံး ပန်းများနှင့် မိုးမခပင်များ ရှိရာနေရာတွင်သာ အိပ်ခဲ့သည်။ မိသားစုတွင် ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် အစေခံမ အမည်ခံများ ပိုပိုပြီးများလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယောင်းသည်လည်း သည်လို မဟုတ်သေးပေ။ ကျန်းယွင်ကျူးရှေ့တွင် နည်နည်းပါးပါး ပြုံးသည်ကလွဲလျှင် သူမသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အေးတိအေးစက်မျက်နှာထားတစ်ခု ဆောင်ထားလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သည်လို နေရသည်က သူမအတွက် မကောင်းလာနိုင်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူမကို ကွာရှင်းနိုင်အောင် ခပ်ရေးရေး နားချခဲ့လေသည်။

အဲဒီတုန်းက ချင်ယောင်းက ဘယ်လိုပြန်ပြောခဲ့သလဲ။ ဒါက သူမရဲ့ကံပဲ။ သူမက ဒါကိုလက်ခံရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။

မျှော်လင့်မထားဘဲနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်ကျတော့ သူမက ချင်ယောင်းကို ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ လာတွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ အခု သူမရဲ့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ သူမ အဲလို ဘာကြောင့်ဖြစ်လာခဲ့တယ်ဆိုတာကို စဥ်းစားလို့မရဘူး။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ မိန်းကလေးက ပန်းချီကားကို မတွေ့ရသေးဘဲနဲ့တောင် ပန်းချီကားက လက်ရာကောင်းတယ်ဆိုတာ သိတယ်ပေါ့”

ချင်ယောင်းသည် တံခါးနားတွင် ရပ်နေပြီး ကျန်းယွင်ကျူးက သူမကို မျက်နှာမူကာ ပန်းချီကားကို ကြည့်နေလေသည်။ ချင်ယောင်းသည် ပန်းချီကား၏ကျောဖက်ကိုသာ မြင်နိုင်လေသည်။ ပန်းချီကောင်း တစ်ချပ်ဖြစ်မည်ဟု သူမက မည်သို့ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။

ချင်ယောင်းသည် အနည်းငယ်ရှက်သွားသော်လည်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ ကျွန်မ ကောင်းတယ်ဆိုရင် ကောင်းတယ်ပေါ့၊ ဘယ်လောက်လဲ၊ ကျွန်မ လိုချင်တယ်”

ထို့နောက် သူမက ငွေ၂တုံးကို ထုတ်လာလိုက်သည်။ တစ်တုံးကို ၁၀လျန် တန်ဖိုးရှိလေသည်။ ငွေ၂တုံးသည် လျန်၂၀ ပင်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပန်းချီကားကို သိမ်းလိုက်ပြီး

“ ဒီပန်းချီကား အဲလောက် တန်ဖိုးရှိမှန်း ကျွန်မမသိခဲ့ဘူး၊ ဒီလိုဆိုတော့ ကျွန်မ ဒါကို မရောင်းနိုင်တော့ဘူး”

ဟုတ်တယ်လေ။ ချင်ယောင်းမှာ ပန်းချီကားကို ဝယ်ချင်တဲ့ တခြားရည်ရွယ်ချက် တော့ရှိရမယ်။

“ရှင်”

ချင်ယောင်းသည် ဒေါသကြောင့် ဖြူဆွတ်သွားပြီး လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက တစ်လှမ်း နှစ်လှမ်းလောက် လှမ်းလိုက်ပြီး ဆိုင်တံခါးနားတွင် ရပ်လိုင်လေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏အတွေးများက လှိုင်းထသွားတော့သည်။

သည်အချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းပဲ”

ကျန်းယွင်ကျုးက ဘယ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် သခင်လေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာသည် ပေါင်ဒါမှုန့်များ တင်ထားပုံရသည်။ သူသည် ခိုပြာရောင်ဘရိုကိတ် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူ့ကို မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ဟု ထင်ရစေပြီး ချောမောကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းရသူတစ်ယောက်ဟု မြင်ရစေလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သည်လူကို မသိပေ။

လင်ယွိပိုင်သည် ယပ်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို မှတ်မိသွားတော့သည်။ ထိုနေ့က ဝမ်ယွဲ့လိုတွင် သူ၊ လင်ထင်အန်းနှင့် တခြားသူများက အပေါ်ထပ်မှ ကြည့်နေပြီး သူမက မီးရှူးမီးပန်းများကို ရပ်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။

အခိုက်တန့်လေးဆိုသော်လည်း အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေဖို့ရာ လုံလောက်လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် မိန်းမလှအကြောင်းကို ကဗျာစပ်ဆိုခဲ့ကြပြီး ထိုမိန်းကလေးက လူများ ဖမ်းမိနိုင်အောင် တဒင်္ဂအတွင်း ခံစားချက်ကောင်းတစ်ခုနှယ် ဖျတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားပုံကို တမ်းတမ်းတတ ရေးစပ်ခဲ့ကြသည်။

ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီကဗျာတွေကို တခြားသူတွေ စပ်ခဲ့တာပါ။ သူ့ဟာက... အဟွတ်။ ထားလိုက်ပါတော့လေ။

လင်ပိုင်ယွိသည် ကျန်းယွင်ကျူးကို သည်နေ့၌ ဝူလင်စီရင်စုမြို့လေးလို နေရာလေးတစ်ခုတွင် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

“သခင်လေးက..ဘယ်သူ” ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်မျိုးရိုးနာမည်က လင် ပါ”

လင်ပိုင်ယွိက ကျန်းယွင်ကျူကို ထပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက သူမလက်ထဲက ပန်းချီကားဆီ ရောက်သွားပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ ကျွန်တော် မိန်းကလေးလက်ထဲက ပန်းချီကားကို ကြည့်လို့ရမလား”

ကျန်းယွင်ကျူးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး

“ရပါတယ်”

ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး သူမက ပန်းချီကားကို ဖွင့်ကာ သူ့ကို ပြလိုက်လေသည်။

လင်ပိုင်ယွိသည် အပေါယံသာ ကြည့်လိုက်၏။ စကားတစ်လုံး နှစ်လုံးလောက် ချီးမွှမ်းချင်လိုက်သော်လည်း သူသ်ည သင့်တော်သည့် စကားလုံးများကို စဥ်းစားမရနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့က ယပ်တောင်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ ပန်းချီကားကောင်းတစ်ခုပဲ၊ ပန်းချီကားကောင်း တစ်ခုပဲ”

ဒီတော့ သူက သူမရဲ့ပန်းချီကားကို ဝယ်ချင်ပြန်ပြီလား။ ကျန်းယွင်ကျူးက ရယ်ချင်သွားတော့သည်။

“မိန်းကလေး ဒီပန်းချီကားကို ရောင်းပေးနိုင်မလား”

လင်ယွိပိုင်က သည်မေးခွန်းကို မေးလိုက်ချိန်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးသည် နောက်ဆုံး၌ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ရောင်းဖို့အတွက် မဟုတ်ပါဘူးရှင်” သူမက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တော့သည်။

လင်ယွိပိုင်သည် ဆို့နစ်သွားတော့သည်။ သူ့မျက်နှာလှလှလေးကို အနီရောင် ဆေးဆိုးပြီးသား ဖြစ်သွားလေသည်။ ၃လပိုင်း၏ မက်မွန်ပွင့်များကဲ့သို့ တင့်တယ်လှပေနေတော့သည်။

“ မိန်းကလေး မစဥ်းစားတော့ဘူးလား” လင်ယွိပိုင်က မေးလိုက်၏။

“မစဥ်းစားတော့ပါဘူး”

“မိန်းကလေး....”

လင်ယွိပိုင်က သူမကို မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီလက်ထဲက ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်လာခဲ့လေသည်။ ဒါက သူလုပ်နေကျ နည်းလမ်းလေ။ သူ့အမေဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့အဒေါ်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့တွေက သူ့ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ တွေ့လိုက်ရရင် သူ့တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောရတော့တာပဲ။

လင်ယွိပိုင်၏မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်ပုံက မက်မွန်ပွင့်ပေါင်း သုံးထောင်လောက် ငွားငွားစွင့်စွင့် ပွင့်ကာ လှပနေသည့်ကို ကျန်းယွင်ကျူးသည် ဝန်ခံရပါသည်။ ထို့အပြင် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နိုင်သည့် ပြုစားတတ်သည့်ပုံစံလေးဖြစ်သည့်အပြင် ရှင်းသန့်သည့်မျက်လုံးများပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ငယ်ရွယ်ကာ မခံချင်တတ်လွန်းသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ပါနေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူကို နှစ်ခါထက်ပိုပြီး ကြည့်မိလိုက်တော့သည်။

လင်ယွိပိုင်သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကိုင်ထားပြီး ပန်းချီကားကို ဝယ်မည်ဟု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲ တွင် အေးစက်သည့် အလင်းရောင်တစ်ခုကြောင့် သူ့မှာ အေးခဲသွားတော့သည်။ သူသည် ဆိုင်ထဲမှ လျှောက်ထွက်လာသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူသည် ထက်ရှသည့်ဓားတစ်လက်၊ မတ်စောက်သည့်တောင်ထိန်၊ နိုင်လိုမင်းထက် စိုးမိုးနိုင်လွန်းသည့်မြ င်ကွင်းတစ်ခု ကဲသို့ပင်။ လူများကို အသက်ရှူကြပ်အောင် လုပ်နေတော့သည်။

လင်ယွိပိုင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို လိမ္မာသည့်ပုံစံဖြစ်လာပြီး သူ့အဖေကို တွေ့တုန်းကထက်ပင် ပိုပြီး ရိုကျိူုးနေလေသည်။

“မိန်းကလေး ခွင့်ပြုပါအုံး”

ထိုစကား ပြောလိုက်ပြီး သူသည် ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သူက ချင်ယောင်း ထွက်သွားသည့်ဘက်သို့ သွားလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ရှန်ဖုန်းမင်က မေးလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမလည်း ဒီအကြောင်းကို နားမလည်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဪ ဟုတ်သားပဲ။ သူမ ဒီပန်းချီကားကို ရှန်ဖုန်းမင်ကို ပြရမယ်။

“ ဒီမှာ ကျွန်မ ဒါကို အခုလေးတင်ပဲ ဝယ်ခဲ့တာ၊ ဒီပန်းချီကားကို ဆိုင်ထဲမှာ ချိတ်ချင်လို့၊ ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ”

ရှန်ဖုန်းမင်က အပေါ်အောက် သေချာကြည့်လိုက်ပြီး

“ ပန်းချီကားက မဆိုးပါဘူး”

“ကျွန်မလည်း အဲလိုထင်တယ်”

“တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း ဆွဲတတ်ပါတယ်”

ကျန်းယွင်ကျူး : ... သူက ပန်းချီဆွဲတတ်တယ်တဲ့လား။ အိမ်တော်ကြီးက လူကြီးမင်းက ပန်းချီတော့ ဆွဲတတ်သင့်တယ်မလား။

ရှန်ဖုန်းမင်၏ လက်ရေးလက်သားနှင့် ပန်းချီပညာကို တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန် ကိုယ်တိုင် သင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပန်းချီကားများက အမှန်ပင် လက်ရာမြောက်လေသည်။ သူသည် ပန်းချီကို ကြာကြာမှ တစ်ခါလောက်သာဆွဲပြီး ဓားကိုသာ ခဏခဏ ကိုင်နေရခြင်း တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ဝယ်ပြီးသွားပြီပဲလေ။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် သူ့ကို ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ချင်တော့ပေ။

...

အပိုင်း (၅၇) (ခ)

တတိယနေ့တွင် ကျန်းယွင်ကျူးက ဆိုင်မျက်နှာစာကို အလှဆင်ရန် လူများကို ညွှန်ကြားနေစဥ် ပန်းချီကားရောင်းသည့် လူငယ်လေးက ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

“မိန်းကလေး ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မိန်းကလေး ပြောခဲ့တာလေ...” ရှဲ့ချန်က တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။

“ ရှင် ကျွန်မကို ပုံစံလေး ဆွဲကူပေးလို့ရမလားဟင်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလိုချင်တာလဲ” ရှဲ့ချန်က မေးလိုက်၏။

“ ကျက်သရေရှိပြီး တင့်တယ်နေတဲ့ပုံစံမျိုးပေါ့”

ရှဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးက ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

“ ပန်းကန်လုံး တစ်စုံ၊ ဟင်းရည်ထည့်တဲ့ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်ခု၊ ပန်းကန်ပြားကြီး ၆ချပ်၊ ပန်းကန်ပြားငယ် ၆ချပ်၊ ပန်းကန်လုံး ၁၂လုံး နဲ့ အချဥ်ရည်တဲ့ပန်းကန်းသေးလေး ၁၂ ခု၊ ပုံစံငါးမျိုး ဆွဲပေးပါ၊ ဘယ်ေလောက် ကျမလဲ မသိဘူးနော်”

“ ငွေ ၁လျန်ဆို လောက်ပါပြီ” ရှဲ့ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးကလည်း သင့်တော်သည်ဟု ထင်သည်။ မိုင်းတွင်းသည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်က ပြန်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ထမင်ဘူးလုပ်ငန်းကလည်း ပြန်စနေပြီ။ နေ့တိုင်း သူမသည် ငွေ၅လျန် ရနေသည်။ မျက်စိပသာဒဖြစ်စေသည့်အရာက ငွေ ၁ လျန် တန်သည်ဟု ခံစားမိလေသည်။

“ ကျွန်မတို့ ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြမယ်၊ သခင်လေးက ဘယ်တော့ပြီးမှာလဲ၊ ကျွန်မအလုပ်အတွက် အရေးတကြီး လိုနေလို့”

ရှဲ့ချန်က စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

“မနက်ဖြန်ဆိုရင် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက ငွေစလေးစတစ်ခု ထုတ်ကာ သူ့ကို လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ သခင်လေးအတွက် စရံငွေလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ့မယ်”

ရှဲ့ချန်က ငွေကိုယူကာ ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူုးက အလုပ်ဆက်လုပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုင်ထဲတွင် ကြက်သွေးရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ တခြားလူ မဟုတ်ဘဲ ချင်ယောင်းပင်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ရှဲ့ချန်ထွက်သွားသည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ခန့်မှန်းမိလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှဲ့ချန်က ပုံစံများကို လာပို့လေသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်စိတ်ကျေနပ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ကျန်သည့်ငွေအား သူ့ကို ရှင်းပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ချိန်က ထွက်သွားတော့မည် ပြင်လိုက်စဥ် ကျန်းယွင်ကျူးက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး ကျွန်မဆိုင်အသစ်က ဖွင့်တော့မှာ၊ ဆိုင်မှာ စာရင်းကိုင်တစ်ယောက်လိုတယ်၊ အားတဲ့အချိန်ကျရင် ကျွန်မကို လာကူပေးနိုင်မလား”

သည်တစ်ကြိမ်တွင် ရှဲ့ချန်သည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ချေ။

“ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါမယ်”

“ တစ်လကို လျန်ငွေ၅ပြား”

လက်တိုလက်တောင်းအလုပ်သမား တစ်ယောက်လစာငွေထက် အနည်းငယ်မြင့်သည်။ နောက်ဆုံး ဒါသည် ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးရသည့် အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ သို့တိုင် အထူးတလည် အလုပ်များခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ စာရင်း လုပ်ပေးရသည့်အလုပ်သည် နေ့တိုင်း လုပ်စရာမလိုပေ။ ရှဲ့ချန်တွင် အချိန်ရှိသ၍ ရက်အနည်းငယ်တိုင်း စာရင်းကို လာစစ်ပေးနိုင်လျှင် အဆင်ပြေသည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး” ရှဲ့ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်းကျူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဆိုင်ဖွင့်တဲ့အထိ စောင့်ပေးပြီးရင် ရှင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာခဲ့ပါ”

ရှဲ့ချန်က ပြန်သွားလိုက်သည်။

၂လပိုင်း ၆ရက်နေ့တွင် ဆိုင်ဖွင့်ရန် ရက်ကောင်းဖြစ်ပြီး သင့်တော်လေသည်။

ချီရှန်းကျွိသည် အသွင်သစ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူး၊ ကျန်းချိန်၊ အမျိုးသမီးချန်.... အဘိုးချန်တို့အပါအဝင် အားလုံးက အဝတ်အစားအသစ်များနှင့် ဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် ပြုံးရွှင်စွာ ရပ်နေကြသည်။

ဆိုင်သစ်ဖွင့်ပွဲအနေဖြင့် ကျန်းယွင်ကျူးက ကုယုံသယ်တို့ မိသားစု၊ အဒေါ်ကြီးဖုန်းတို့ မိသားစု၊ အာမခံဌာနခေါင်းဆောင်လီမိသားစု။ အမျိုးသမီးလျို၊ ဝမ်သယ် နှင့် တခြားလူများကို ဖိတ်လိုက်သည်။

အစက သူမသည် မင်္ဂလာပွဲကို ငြင်းဆိုထားသည့်အတွက် ကုမိသားစုက သူတို့ကို ရှောင်ကြဥ်နေမှာ စိုးမိခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ကုယုံသယ်နှင့် အမျိုးသမီးလင်း တို့တင်မကဘဲ ကုယန်ကျိုးကလည်း သူ့သူငယ်ချင်းအဖွဲ့ကို ခေါ်လာပေးခဲ့သည်။ ဘယ်ဖက်ခြမ်းက ချက်ချင်းဆိုသလို စည်ကားသွားတော့သည်။

ညာဖက်ခြမ်းတွင်တော့ အာမခံဌာနခေါင်းလီက သူ့လူများကို ဦးဆောင်ကာ ထိုနေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ ထွားကြိုင်းသည့် ယောက်ျားများ အတန်းလိုက် ရှိနေသည်။ တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းသည့် မြင်ကွင်းပင်။ ချီရှန်းကျွီကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ဆိုင်ဖွင့်ပွဲကို စောင့်ကာ ငွေကုန်ခံပြီး ပြဿနာရှာချင်ကြသည့် ထိုလူယုတ်မာများသည် သည်အနေအထားကို တွေ့သွားပြီး တတ်နိုင်သမျှ ဝေးသည်ထက်ဝေးအောင် ထွက်သွားကြတော့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူး၏မျက်နှာက အပြုံးများနှင့် ပြည့်နေလေသည်။ သူမက ဘယ်ညာ နှစ်ဖက်က လူတန်း ၂ ခုကိုကြည့်လိုက်၏။ ဘယ်ဖက်တွင် ပညာသင်များစွာရှိပြီး ညာဖက်တွင်တော့ သန်မာသည့်ယောက်ျားများ ရှိလေသည်။ ရှန်မင်းဆက်က ရွှေရောင်ခန်းမ၏ နှစ်ဖက်လုံးတွင် ရှိနေကြသည့် မင်းမှုထမ်းနှင့် စစ်မှုထမ်းများနှင့် အတော်ဆင်တူနေတော့သည်။

သူမသည် သည်အချိန်တွင် သည်လိုအတွေးမျိုး ဝင်လာသဖြင့် ရယ်ချင်သလိုဖြစ်သွားတော့သည်။ မီးရှူးမီးပန်းသံများက ထွက်လာသည်။ အချိန်ကျ လာပြီ။ ကျန်းယွင်ကျူးက သူမဘေးက လှေကားပေါ် တက်လိုက်ပြီး သူမလက်ထဲက အနီရောင်ပိုးစကို ဆွဲလိုက်လေသည်။ ‘ချီရှန်းကျွီ’ ဟူသည့် စာလုံးသုံးခု ပေါ်လာတော့သည်။

သည်အချိန်တွင် ဗုံမောင်းသံများ ထွက်လာခဲ့သည်။ ခြင်္သေ့အကအဖွဲ့ကလည်း တရုန်းရုန်း ဖြစ်နေလေသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“ မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဖွင့်ပွဲနေ့လေးပါ”အားလုံးက အတူတူ ကျန်းယွင်ကျူးကို ဂုဏ်ပြုလိုက်လေသည်။

သည်အချိန်တွင် ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားများကလည်း နေ့လယ်စာ အတန်းနားချိန်ဖြစ်လေသည်။ ကျောင်းသားတော်တော်များများက သည်နေရာက စိတ်လှုပ်ရှားစရာမြင်ကွင်းကို တွေ့သွားကြပြီး လာရောက် ကြည့်ရှုကြလေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူတို့သည် ဆိုင်းဘုတ်ပြားပေါ်က ‘ချီရှန်းကျွီ’ဟူသည် စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို တွေ့လိုက်ကြသည်။ သည်စာလုံး သုံးလုံးသည် ဂိတ်တံခါးကိုဖြတ်လာသည့် မြောက်လေလို အေးစက်ပြီး၊ ထိုက်တောင်လို့ ခံ့ညားကာ ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်ပြီး အားအင်များ ပြည့်နေသည်။

အားလုံးသည် ပညာသင်များဖြစ်လေရာ သူတို့သည် အကောင်း အဆိုးကို အလိုလိုသိကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ချီးကျူးလိုက်ကြလေသည်။ ကောင်းလိုက်တဲ့ လက်ရေး။ သူတို့ ဆရာတွေလာရင်တောင် လက်ခုပ်တီးပေးရုံပဲ တတ်နိုင်မှာ။

သည်လူများသည် ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားလာကြပြီး ဆိုင်နား ချဥ်းကပ်လာကာ ဆိုင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

တချို့လူများက သည်နေရာသည် အရင်က လက်ရေးနှင့်ပန်းချီရေးပေးသည့် ဆိုင်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မှတ်မိတေသည်။ တစ်ချိန်ကျတော့ စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သွားတယ်တဲ့လား။

စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုနဲ့ တူပါတယ်။

ဆိုင်ကို အသစ်ပြန် အလှဆင်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်တွေကို ဇကာကွက်အကောင်းစားနဲ့ အစားထိုးထားတဘ်။ သန့်ရှင်းနေတာပဲ။ စားသောက်ဆိုင်နဲ့မတူဘဲ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုနဲ့ တူနေတာပဲ။

မဟုတ်သေးဘူးလေ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေက အဲလောက် မသားနားပါဘူး။

ကျယ်ဝန်းစွာ ဖွင့်ထားသည့် ဆိုင်တံခါးကို ဖြတ်ပြီး အနောက်နံရံ အလယ်တွင် မိုင်ထောင်ချီ တောင်နှင့်မြစ်များ ပန်းချီကားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့နိုင်လေသည်။ တောင်တွေနဲ့ မြစ်တွေကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။ တော်တော်လေးကို သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလိုက်တာ။ ဒီဆိုင် ရုတ်တရက်ကြီး ကွဲပြားသွားသလိုပဲ။

သားနားတဲ့ အလှဆင်ထားပုံကို မပြောနဲ့အုံး။ ခေတ်မီတဲ့ ထိုင်ခုံတွေ နဲ့ လက်ရာမြောက်တဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက် တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒီစားသောက်ဆိုင်က သူတို့ဆိုင်ထဲမှာ နှင်းပန်းအိုးနှစ်လုံးနဲ့ တူတယ်။ ခေတ်မီပြီး ကျက်သရေရှိတယ်။ တန်ဖိုးကြီးပေမဲ့ မထောင်လွှားဘူး။

ဒါက သူတို့ သဘောကျတဲ့ပုံစံပဲ မဟုတ်လား။ အစားအသောက် အရသာနဲ့ စျေးနှုန်းကပဲ ဘယ်လိုရှိမှန်းသာ မသိတာ။

ပညာသင်များ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးက ကျန်းလင်ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းလင်နှင့် တခြားသူများက ချက်ချင်း လက်ကမ်းစာစောင်များကို စတင်ဝေလိုက်လေသည်။

“အားလုံးပဲ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ကြပါနော်၊ အချိန်ရှိရင် ကျွန်တော်တို့ဆီ လာလို့ရပါတယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်, ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ကျန်းယွင်ကျူး၏ လက်ကမ်းစာစောင်အားလုံးသည် လက်ရေးဖြင့် ရေးထားခြင်းဖြစ်လေသည်။ စာရွက် အပေါ်ဆုံးတွင် ချီရှန်းကျွီ နာမည်ကို ရေးထားသည်။ အောက်တွင်တော့ ဆိုင်၏ဟင်းအမည်တချို့ကို ရေးထားသည်။

အဆွဲဆောင်ဆုံးတစ်ခုမှ မာပိုတိုဟူးဖြစ်လေသည်။ တစ်ပွဲမှ ၆ဝမ် သာကျသည်။

စျေးချိုလိုက်တာ။ အားလုံးက ဟင်းပွဲများ၏ စျေးနှုန်းကို မြင်သွားချိန်တွင် မှင်တက် အံ့ဩသွားကြတော့သည်။ ဟင်းပွဲစျေးနှုန်းတွေက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ဆိုင်မှာ အဲလောက် စျေးချိုရသလား။

အမှန်တွင်တော့ တခြားဟင်းများက စျေးမချိုပေ။ ဒါသည် ဆိုင်၏အစားအသောက်များက စျေးချိုသည်ဟု ထင်သွားစေနိုင်သည် စျေးကွက်နည်းပရိယာယ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သည်အချိန်တွင် အာမခံဌာနခေါင်းဆောင်လီနှင့် တခြားသူများသည် ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်နှင့်နေကြပြီး နေရာယူလိုက်ကြသည်။ အနောက်ဖက်မီးဖိုးဆောင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို အလုပ်များသွားပြီး - ကြော်လှော်၊ မီးကင်ပြီး ဆီနှစ်ကြော်ရသည်နှင့် အလုပ်များနေကြသည်။ ရနံ့မျိုးစုံက လူများ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြကာ လူများ၏ စားလိုစိတ်ကို ဆွဲထုတ်ချင်နေကြသည့်နှယ်။

လူတချို့က ဗိုက်ဆာလာပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ဆိုင်ထဲ ချက်ချင်းဝင်သွားတော့သည်။

ကျောင်းတော်ထဲက ကျောင်းသားများ အကြောင်းပြောရလျှင် သူတို့သည် စီရင်စုထဲက အထူးခြားဆုံးလူအုပ်စု ဖြစ်လေသည်။ သာမန်လူများ၏ ကလေးများသည် သည်နေရာတွင် ရောက်နေကြပြီး စီရင်စုထဲက အချမ်းသာဆုံး မိသားစုမှ ကလေးများကလည်း သည်နေရာတွင်ပင်။ ခြုံပြောရလျှင် သည်ကျောင်းသားများ၏လက်ထဲတွင် ငွေရှိလေသည်။ နောက်ဆုံး စာလေ့လာခြင်းက ကုန်ကျစားရိတ်များသည့် ကိစ္စတစ်ခုပင်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲက ထိုင်ခုံများသည့် တခြားစားသောက်ဆိုင်က ထိုင်ခုံများနှင့် မတူပေ။ တခြား စားသောက်ဆိုင်များတွင် သီးသန့်ခန်းများ သို့မဟုတ် ဧည့်ခန်းမတစ်ခုဖြစ်လေသည်။ ချီရှန်းကျွီကသာ သားနားသည့် လိုက်ကာငယ်လေးများနှင့် သီးခြားနေရာများဖြစ်အောင် ခွဲထားလေသည်။ တော်တော်လေး အဆင်ပြေလှသည်။

သူတို့သည် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သည်နေ့ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဟင်းနှစ်မျိုးရှိလေသည်။ ငါးတံခွန်ပဲနှစ်နှင့် ရေဘဝဲအစပ်ဟင်း ဖြစ်သည်။

တချို့က သည်ဟင်းနှစ်မျိုးကို မှာကြသည်။ သူ့မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာသည့်အရာက ပန်းပွင့်များ ကြွေကျနေသည့်နှယ် နှင်းဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်ပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသည့် နူးညံ့လှသည့် ဇီဇဝါပန်းများနှင့် အလယ်တွင် ရွှမ်းစိုကာနူးညံ့လှသည့် ငါးအသားတုံးများ ရှိနေသည်။ အားလုံးကို သေသပ်စွာ စီစဥ်ထားသည်။ ပန်ကန်းပြားရှေ့တွင် အလှဆင်ထားသည့် မုန်လာဥဖြူ ပန်းပွင့်များ ရှိနေပြီး ဟင်းပွဲကို ပိုပြီးလှပအောင် ပြုလုပ်ပေးနေသည်။

ဒီစားသောက်ဆိုင်က ဟင်းပွဲတွေက အခြေခံအားဖြင့် ဒီလိုပုံစံပဲ။ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ လူတွေရဲ့ လက်ချောင်းကို ယားယံသွားပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနဲ့ စားချင်လာတော့တယ်...

ပဲနှစ် ငါးတံခွန်ပါးစပ်အပြည့် တစ်လုတ်။ အရိုးတွေက ကျွပ်ရွပြီး အသားက နူးအိနေတာပဲ။ အရည်ရွှမ်းပြီး နူးညံ့လိုက်တဲ့အသား။ အရင်က တခါမှ မမြည်းဖူးတဲ့ ယူမာမီအရသာတစ်ခု ရှိနေတယ်။

နောက်ပြီး ရေဘဝဲအစပ်ဟင်း။ အဲဒီရေဘဝဲက နည်းနည်း ထူးဆန်းတဲ့ပုံဆိုပေမဲ့ စားလိုက်ရင်တော့ အထိအတွေ့က တထုတ်ထုတ်နဲ့ ယူမာမီအရသာက စွဲလောက်တယ်။

ဟုတ်တာပေါ့။ မာပိုတိုဟူးက အားလုံးရဲ့ အမှာအများဆုံး ဟင်းလျာပဲ။

ဒီဟင်းက စျေးချိုတယ်ဆိုပေမဲ့ ပြီးပြည့်စုံနေအောင် ချက်ထားတာနော်။ အစပ်အရသာတစ်ခုပါတယ်။ တခြားဆိုင်တွေမှာ ၁၀ယွမ်ပိုပေးပြီး ဝယ်စားရတဲ့ဟာထက် အဆတစ်ရာလောက် အရသာရှိတာ။

ထပ်ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဆန်မှုန့်ဝက်သားပေါင်း၊ ကြက်ကုန်းဘောင်၊ တုန်းဖိုဝက်သား နဲ့ သက်သက်လွတ် မုန်လာထုပ်ကြော်။ ကြိုက်တာ မှာလို့ရတယ်။ အရသာမရှိဘူးဆိုပြီး မစားချင်တဲ့ ဟင်းပွဲမရှိဘူး။ အားလုံးကို အရသာထိပ်တန်းဖြစ်ောင် လုပ်ထားပေးတယ်။

“ပေါင်ဖူလိုက ဒီနေရာလောက်တောင် အရသာမရှိဘူး” လူတစ်ယောက်က ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ပေါင်ဖူလိုအကြောင်း မပြောနဲ့၊ ငါ မြို့တော်ကို ရောက်ဖူးတယ်၊ မြို့တော်က ဟင်းပွဲတွေကတောင် ဒီနေရာလောက်မကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ်”

“ သူတို့ရဲ့စားသောက်ဆိုင်နာမည်ကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ချီရှန်းကျွီတဲ့၊ တောင်ပေါ်မှာ နေထိုင်ပြီး မိုးသံကို နားထောင်ရင်း စာအုပ်ထောင်ချီဖတ်မယ်၊ အဲဒီအဓိပ္ပာယ်ပဲ”

“ နာမည်အကြောင်း ပြောတော့ အပြင်ဘက်က ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်က စာလုံးသုံးလုံးကလည်း သေသေချာချာကို ရေးထားတာပဲ၊ ဘယ်သူ ရေးပေးထားတာလဲ မသိဘူး”

...

လူအများစုက စိတ်ထဲတွင် သည်ဆိုင်ကို ချက်ချင်းမှတ်ထားလိုက်ကြပြီး နောက်တစ်ခါ သူတို့မိဘများကို ခေါ်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

ငွေရှင်းဖို့ အချိန်ရောက်သောအခါ သည်ဆိုင်တွင် စရံငွေ ၁၀လျန် အနည်းဆုံး သွင်းထားနိုင်ကြောင်း သူတို့ကို အသိပေးလိုက်လေသည်။ သူတို့သည် ဆိုင်၏အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ နောက်ပိုင်း သူတို့ လာစားသည့်အချိန်တိုင်း သူတို့သည် ၂%လျှော့စျေးတစ်ခု ရမည်။ သူတို့သည် လျန်၅၀% စရံငွေ သွင်းထားလျှင်၅% လျှော့စျေးရနိုင်သည်။

တချို့လူများက အဖွဲ့ထဲတွင် အစေခံများ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် တစ်နပ်စာအတွက် လျန်ငွေအများအပြားသုံးနိုင်လေသည်။ သူတို့က ငွေကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့က သည်အဖွဲ့ဝင်ပုံစံက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု မြင်ပြီး လျန်၅၀ စရံငွေသွင်းလိုက်ကြသည်။

တချို့လူများက သူတို့အသုံးစားရိတ်ကို ချွေတာရသည်။ သူတို့သည် နောက်ပိုင်းတွင်လည်း သည်စားသောက်ဆိုင်တွင် သေချာပေါက် လာစားမည်ကို စဥ်းလိုက်ပြီး အရင်ဆုံးငွေကို စရံလုပ်ထားသည်က ပိုကောင်းမည်ဟု ထင်ကြလေသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူတို့သည် တစ်နပ်စာအတွက် ငွေနည်းနည်းပါးပါး ချွေတာနိုင်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ၁၀လျန် စရံ သွင်းထားလိုက်ကြလေသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ စရံငွေ မသွင်းကြသူများလည်း အများအပြားရှိပေသည်။

သို့တိုင် ဒါသည် ဖွင့်ပွဲပထမရက်သာ ရှိသေးလေသည်။

...

Prev Next