Ch 2

🏔️ Chapter 2

[English ဘာသာပြန်၏ မှတ်ချက် - 

ဒီတစ်ပိုင်းကနေစပြီး ဇွန်ဘီဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းနေရာမှာ မူလpinyinစာလုံးဖြစ်တဲ့ ကျန်းရှီကိုပဲ သုံးပါတော့မယ်၊ ဒီnovelမှာ ဇွန်ဘီလို့သုံးတာပါ သိပ်မမှန်ဘူးလို့ ထင်မိတာကတော့ walking deadထဲက ‌တောင့်တောင့်ကြီးနဲ့ ကိုးရိုးကားယား လမ်းလျှောက်တတ်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိလို့ပါ၊ အဲဒါကြောင့်မို့ ကျန်းရှီဆိုတာက တောင့်တင်းနေတဲ့အလောင်းကောင်၊ တရုတ်ဗန်ပိုင်းယားကို ဆိုလိုချင်တယ်လို့ မှတ်ထားပေးပါနော်၊ ကိုယ့်အမြင်မှာတော့ အဲဒါက မသေမျိုးတွေကိုပဲ ရည်ညွှန်းနေသလိုမို့ပါ ]

" ပါပါး ကျွန်တော့်ဗိုက်က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ…"

ကျန်းချိုးက ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် သူ့အဖေကိုပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

" ကျွန်တော် အရမ်းဝအောင် မစားပါဘူး… အား ကျွန်တော်က ပါပါးရဲ့ သားချောလေးဖြစ်နေတုန်းပဲ…"

သားဖြစ်သူ၏ဗိုက်ထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် ပါပါးကျန်း၏ မျက်လုံးထဲမှအမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ့သားလေး၏ ချိုမြိန်အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာကို ကြည့်မိသောအခါ ရုတ်တရက် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ပြောလိုသော စကားများကို ရင်ထဲသိမ်းထားလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ကားထဲ အရင်ဝင်ရအောင်…” 

ကားထဲရောက်သည်နှင့် ကျန်းချိုးက ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် အရိုးမရှိသလို ပျော့ခွေစွာထိုင်လျက် ခါးပတ်ပတ်ရင်း သမ်းလိုက်ကာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ မာမားရော…”

“အိမ်မှာ မင်းအတွက် ချက်ပြုတ်နေတယ်…”

ပါပါးကျန်းက တောင့်တင်းစွာ ဖြေပြီး ကားကို စတင်စက်နှိုးလိုက်သည်။ သားဖြစ်သူ၏  မှိုင်းညှို့နေသောမျက်လုံးကို မြင်သည့်အခါ သူက တိုးတိုးလေးမေးသည်။

“ကျောင်းမှာ ဘာစိတ်ဝင်စားစရာတွေရှိလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး…”

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ကျန်းချိုးက စိတ်ဝင်စားမှု ပြန်ရလာပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းဂူတွင် မကောင်းသော အတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့သော်လည်း ကုမုတိုင်းပြည် သင်္ချိုင်းဂူအပေါ် စူးစမ်းလိုစိတ်ကိုမူ  မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်း အံ့ဩဖွယ်ရာများကို နှစ်သက်သည်။ ထိုအရာများကြောင့်မဟုတ်လျှင် ရှေးဟောင်းသုတေသနမေဂျာကို ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။

"ပါပါး… သိပ်မကြာခင်က ချင်းလင်မှာ ရှန်မင်းဆက်ခေတ်က ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄,၀၀၀ လောက်ကဟာလေ…သတင်းက အရမ်းကို လူပြောများခဲ့တာ… ပါပါး တွေ့လိုက်သေးလား…"

ပါပါးကျန်း ရှန်မင်းဆက်ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားသည့်အခါ မျက်ခွံများ လှုပ်သွားသည်။

“ပါး မတွေ့ရသေးဘူး… နည်းနည်းပြောပြပါဦး…"

ကျန်းချိုးက သူ့အဖေကလည်း ဤကဲ့သို့အရာမျိုးကို ကြိုက်မှန်း သိသည်။ အိမ်က စာအုပ်စင်တွင်လည်း များသောအားဖြင့် ဖုန်းရွှေ ဆိုင်ရာစာအုပ်များသာ ရှိတတ်ပေသည်။ သူက အဓိကသင်္ချိုင်းဂူ၏ ဒုတိယအလွှာတွင်ရှိသော မည်းနက်နေသည့် ကျောက်တိုင်ကိုးတိုင်ကို သတိရသွားသည့်အခါ သူ့အဖေကို မေးခွန်းများ ပိုမိုမေးမြန်းချင်စိတ်ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သင်္ချိုင်းဂူအကြောင်း အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့ပြီး သွေးနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသော အပိုင်းကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

“ကုမုတိုင်းပြည်က အခုခေတ်ဆို ရှန်းတုံးမှာရှိတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်္ချိုင်းက ရှီအန်းမှာ ရှိနေတယ်… ကျောက်စာတိုင်ပေါ်က ကမ္ပည်းစာမှာ ကုမုတိုင်းပြည်ဆိုတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးပါပေမယ့် တခြားအချက်အလက် ဘာမှ မရခဲ့ဘူး… ပြီးတော့ သင်္ချိုင်းဂူပိုင်ရှင်လည်း မရှိခဲ့ဘူး…ဒါကြောင့် တိကျတဲ့ခေတ်ကာလကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်…”

ကျန်းချိုးက သင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်အကြောင်းကို ဝိုးတဝါး ပြောပြသည်။

“ကျွန်တော်က ကျောက်တိုင်ကိုးလုံးက ပုံစံတချို့ကိုပဲ ဓာတ်ပုံနည်းနည်း ရိုက်လာခဲ့တာ… ပါပါး၊ အိမ်ရောက်ရင် အတူတူ သုတေသနလုပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြရအောင်နော်…”

“ဒါပဲလား၊ တခြား ဘာမှ မရှိဘူးလား…”

“မရှိဘူး…”

ကျန်းချိုးက သူ့အဖေကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

“ပါပါး… ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ…”

ကျန်းချိုးက တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်၍ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့အဖေနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်။ သူ့အဖေကို ' အလေးမထားဘဲ' (အရမ်းယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးစကားပြောတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ) စနောက် စကားပြောဆိုခြင်းမျိုးက ပုံမှန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဥ်ပင်။ ဘူတာက ထွက်လာကတည်းက သူ့‌အဖေ၏ စိတ်အခြေအနေက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီး အထူးတလည် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

“မင်း ငါ့ကို ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း… သင်္ချိုင်းဂူထဲမှာ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လား…”

ပါပါးကျန်းက ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သားဖြစ်သူ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက လိမ်ရင် နှာခေါင်းကို ကိုင်တတ်တယ်…အမှန်အတိုင်း ပြောနော်၊ မဟုတ်ရင် ငါရိုက်မှာ သတိထား…”

ကျန်းချိုး၏မျက်နှာက ရဲတွတ်သွားသည်။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ပါပါးကို ဘယ်လို ပြောပြရမလဲ…

သူက သူ့အဖေ အလေးအနက်ထားသည်ကို မြင်နေရသည်။ ထို့ကြောင့် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ကိစ္စကို ဖွင့်ဟပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်လည်း သေချာ မသိပါဘူး…တကယ်ပြောတာပါ ပါပါး… အဲဒီလူက သွေးနီရောင်မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်… ပြီးတော့ ကျွန်တော် သတိလစ်သွားတာ…အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း ကျွန်တော် သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး… နိုးလာတော့ အဲဒါတွေ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်…”

သူက အရာအားလုံးကို မနားတမ်း တစ်ခါတည်း ပြောချလိုက်သည်။ ပါပါးကျန်းက သွေးနီရောင် မျက်လုံးအကြောင်းကို ကြားလိုက်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခါတည်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားရာ ကျန်းချိုးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီကို သိလိုက်သည်။

“ပါပါး ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

“မင်း ဗိုက်ထဲမှာ အဲဒီ သွေးနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ကျန်းရှီရဲ့သန္ဓေသား ရှိနေတာ…”

ပါပါးကျန်းက သားဖြစ်သူ၏မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူက ကားကို စက်ပြန်နှိုးလိုက်သည်။

“မင်း ပြောတဲ့စကားအရဆိုရင် အဲဒီယောကျာ်းက နှစ်ပေါင်း ၃,၀၀၀ ကျော် သက်တမ်းရှိတဲ့ ကျန်းရှီတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်တယ်…”

ကျန်းချိုး၏စိတ်ထဲတွင် သူက ကျန်းရှီ၏ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေရသည်ဟူသည့်အကြောင်းနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထိုအကြောင်းက သူ့ဦးနှောက်ထဲ ရေလွှမ်းမိုးသွားသလို အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လာသည်။ မိုးကြိုးပစ်ချခံရသလို ဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ တံခါးဝနား ရောက်သည့်တိုင်အောင် မူးဝေနေဆဲပင်။

ယောကျာ်းတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်တာလဲ…

ပြီးတော့ ကျန်းရှီရဲ့ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရတယ်တဲ့…

ကျန်းချိုးက ဝင်ပေါက်ဝတွင်ကြောက်လန့်တကြား ရပ်နေသည်။ ပါပါးကျန်းက သားဖြစ်သူ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်မိသည့်အတွက် နောင်တရမိသည်။ သူက သားဖြစ်သူ ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စက ဖြေရှင်းလို့ မရတာ မဟုတ်ဘူး… အရင်ဆုံး ဝင်ပြီး ထမင်းစားရအောင်… မင်းရဲ့မာမားကို စိတ်ပူအောင် မလုပ်နဲ့…”

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မာမားကျန်းက သားအဖနှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

 “နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာကြပြီပဲ… လက်မြန်မြန်ဆေးကြလေ ထမင်းစားရအောင်…”

သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တစ်ခုခုဖြစ်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

 “ဘာဖြစ်လာတာလဲ…မျက်နှာက ဒီလောက် ဖြူဖျော့နေတာ…”

ကျန်းချိုးက မချိပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ့မာမားပခုံးပေါ် သနားစဖွယ်ပုံစံဖြင့်မှီလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မာမားကို သတိရနေတာ…” 

မာမားကျန်းက အားပါးတရ ပြုံးလိုက်သည်။

“သားလေး မင်း ကြိုက်တဲ့ စားစရာတွေ အများကြီး မာမား ချက်ထားတယ်…အရင်ဆုံး ဖြည်းဖြည်းဝင်လာခဲ့… ကားမူးလာတာလား…”

ပါပါးကျန်းက ဘေးမှ ဖုံးဖိပေးလိုက်ရာ မာမားကျန်းက သံသယမဝင်တော့ဘဲ သားဖြစ်သူ ကားမူး၍ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ဟုသာ ထင်လိုက်သည်။

ကျန်းချိုးက မျက်နှာသစ်လိုက်သည့်အခါ စိတ်အခြေအနေက ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။ ညစာစားပွဲပေါ်တွင် သူ့အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည့် အထုံအစပ် အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့စားချင်စိတ်က ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ သူက ထမင်းပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ပြီး စစ်တိုက်သလို စားနေသည်။ ထိုအခါမှသာ မာမားကျန်းက စိုးရိမ်စိတ်များကို ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်တော့သည်။

ပါပါးကျန်းက ဝက်လို စားနေသည့် သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သားဖြစ်သူ စိတ်ထဲ၌ လေးလံနေသည်ကို သူ သိသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့မျိုး လေးလံနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းချိုးက ထမင်းပန်းကန်လုံးပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့ပါပါး၏ အထင်သေးသောမျက်လုံးများကို မြင်လိုက်သည်။ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။

ငါ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ… ငါက အရမ်းဝမ်းနည်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတာလေ…

သူက တစ်ဖက်လှည့်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ပြောသည်။

“မာမား… မာမားရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာတာပဲ…”

မာမားကျန်းက ပို၍ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ညနေပိုင်းတွင် သူ့အမေက သူမသူငယ်ချင်းညီအစ်မများနှင့် ပလာဇာကို သွားသည်။ ကျန်းချိုးက သူ့အဖေနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။ 

"ပါပါး…"

" ဒီည စောစောအိပ်လိုက်ပါ… မနက်ဖြန်ကျ ပါးနဲ့အတူ နေရာတစ်ခုကို လိုက်ခဲ့ရမယ်…"

ကျန်းချိုးက မေးမြန်းချင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့အဖေက စာကြည့်ခန်းထဲဝင်ကာ တံခါးပိတ်သွားသည်။

နေ့မင်းကြီး မတောက်ပလာမီ အချိန်တည်းက ကျန်းချိုးကို သူ့အဖေက လာနှိုးပြီး ခရီးသည်ထိုင်ခုံပေါ် တိုက်ရိုက်ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ပါပါးကျန်းက ရထားဘူတာကို တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားသည်။ ကျန်းချိုးက ခေါင်းမှီပြီး အိပ်ပျော်ကာ သွားရည်များပင် ကျနေသည်။ ဘူတာကို ရောက်သောအခါ ပါပါးကျန်းက သူ့ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်၍ သူက ခေါင်းကိုပွတ်ပြီး ဝမ်းနည်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ပါပါး… ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ… မာမားနဲ့ရော ပြောပြီးပြီလား…”

သူက မေးသည်။

ထိုစကားကို ပါပါးကျန်း ကြားသောအခါ မျက်ခွံများ လှုပ်သွားပြီး သဘာဝမကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တယ်…”

ပြောပြီးနောက် ကျန်းချိုး ခေါင်းကို တစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။

“ရထားပေါ် အရင်တက်ရအောင်…”

ကျန်းချိုးက သူ့စိတ်ထဲ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူ့မာမား စာကို မြင်သောအခါ မည်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ကို မြင်ယောင်နိုင်ပေသည်။

ရထား၏ဦးတည်ရာက ကျန်းစုရှိ ခရိုင်ငယ်လေးတစ်ခုသို့ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာကို ကျန်းချိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ နွေရာသီဖြစ်သောကြောင့် ရထားပေါ်တွင် လူများ အလွန်များပြားသည်။ ကျန်းချိုးက ထိုင်ခုံရသောအခါ သူ့အဖေနှင့်အတူ ထိုင်လိုက်သည်။ အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရာ ရှစ်နာရီခန့်ကြာမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ကောလိပ်ကျောင်းသူနှစ်ယောက် ရှိသည်။ သူတို့က မူလတွင် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးများ ပွတ်နေသော်လည်း ကျန်းချိုး ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် လန်းဆန်းတက်ကြွသွားသည်။ ဤရထားပေါ်တွင် ခံ့ညားသော လူချောလေးကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားကြပေ။ သူတို့က ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး မည်သို့ စကားစရမည်ကို စဉ်းစားနေကြသည်။

ထိုမိန်းကလေးများက သူတို့၏ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ကြပေ။ အနည်းဆုံး ကျန်းချိုးက မြင်လိုက်ပေသည်။ အခုအချိန်တွင် သူက ဤညီမလေးများနှင့် စကားပြောရန် စိတ်မပါသေးပေ။ ထို့ပြင် သူ့ဘေးတွင် ပါပါးကျန်း ရှိနေသေးသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးများနှင့် လိုက်မရှုပ်ဝံ့ပေ။ သို့သော် မိန်းကလေးများကို သူ့၏ ခံ့ညားသော လူငယ်အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးရုံဖြင့် သူ့စိတ်ကို အလွန်ကျေနပ်စေပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့မျက်နှာကို လှည့်လိုက်ပြီး ခံ့ညားသည်ဟု ယူဆနိုင်သော ထောင့်ကျသော ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ပြလိုက်ရာ မိန်းကလေးနှစ်ဦးက ပင့်သက်ရှိုက်သံပေးပြီး 'အရမ်းခံ့ညားလိုက်တာ၊ အရမ်း ချောလိုက်တာ၊ အရမ်း တော်တာပဲ' စသဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောနေကြသည်ကို သူ အမှန်တကယ် ကြားလိုက်သည်။

ကျန်းချိုး၏ လှပသော နှလုံးသားလေးက လျင်မြန်စွာ ပွက်လောရိုက်လာသည်။

အနည်းငယ် မျက်တောင်ခတ်ပြီး နေရာ ရွှေ့လိုက်သည်။ ထိုအခါ မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးက ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်သွားသည်။

“ဆယ်လီတွေထက်တောင် ပိုချောသေးတယ်…”

“ အရမ်းကြည့်ကောင်းတာပဲ… သူ့ဆံပင်ရှည်တွေကို ကြည့်ပါဦး… ဒါပေမဲ့ မိန်းမနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးနော်…”

“အားးးး သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီ… ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဘာလုပ်ရမလဲ…ငါတို့ အသံတွေ ကျယ်သွားတာလား၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို ချောတာနော်…”

ကျန်းချိုး: နေပါဦး… ဘာ ဆံပင်ရှည်လဲ… ပြီးတော့ ငါ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားတာလေ…

သူတို့ ပြောနေသည်က သူ့အကြောင်း မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သောအခါ ကျန်းချိုး အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားသည်။

ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက် ဆံပင်ရှည်ထားတာက ဘယ်လောက်များ ချောနေလို့လဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့…

ဆံပင်များ ဖွာလန်ကြဲနေသော ခံ့ညားသူ ကျန်းချိုးက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်သည်။

ရှည်သွယ်ကျဉ်းမြောင်းသော အေးစက်စက် မျက်လုံးများ…

ကျန်းချိုးက ရုတ်တရက် သူ့ဆံပင်မွေးများ ထောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် သူက အရုပ်ကြိုးဆွဲထားသလို ဖြစ်နေပြီး အကြည့်ကို ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။ သူ့ဘက်ခြမ်းမှ မိန်းကလေးများ၏ ချီးကျူးသံ တိုးတိုးလေးများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြားနေရသေးသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ကျန်းချိုးက အခြားအရာများကို မတွေးနိုင်တော့ပေ။ သူက ထိုလူ၏အကြည့်မှာ အေးစက်နေသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး ကျန်းချိုး၏မျက်နှာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။ ထိုသူက နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သူက သက်ပြင်းကို တိတ်တဆိတ် ချမိကာ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် လှည့်ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ သို့သော် သူ့ကျောနောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

ကျန်းချိုးက အလျင်အမြန် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ နဖူးကို တို့ကြည့်လိုက်ရာ ချွေးစေးများကို ခံစားနေရသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုမျက်လုံးအကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိသည်။ 

ဘာလို့ ဒီမျက်လုံးတွေကို အရင်က မြင်ဖူးသလိုမျိုး ရင်းနှီးနေတယ်လို့ ခံစားနေရပါလိမ့်…

သူ့ဘေးနားက ပါပါးကျန်းက လမ်းတစ်ဖက်ရှိ လူအနည်းငယ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိသော အနက်ရောင်အိတ်ကို ကြည့်နေသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ပါပါးကျန်း၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေပြီး နားရွက်များ လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုအိတ်ထဲမှ သံသတ္တုများ၏ တချွင်ချွင်မြည်သံကို သူ ကြားနိုင်ပေသည်။

ပါပါးကျန်းက အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုပိုက်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။

မူလက အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော ကျန်းချိုးက အမှန်တကယ်ပင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သင်္ချိုင်းဂူထဲက သွေးနီရောင်မျက်လုံးများကို မြင်မက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုမျက်လုံးများက သူ့ကို အဆိပ်လျှာပမာ အနီးကပ် စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ သူ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ခုန်အုပ်တော့မယောင် ရှိသည်။

ရုတ်တရက် နိုးလာသောအခါ ကျန်းချိုးက မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေရသည်။ သူက အလွန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဘေးနားက ထိုင်ခုံ ဗလာဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့အဖေ ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို သူ မသိလိုက်ပေ။

“ရှင့်ဘေးနားကလူက အခုပဲ သန့်စင်ခန်း သွားတယ်…”

မျက်နှာချင်းဆိုင်က မိန်းကလေးက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝေဝါးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင် လမ်းကြားထောင့်နေရာက ထိုလူကို သူ မြင်လိုက်သည်။ ထိုသူက အမှန်တကယ် သိသာထင်ရှားနေသည်။ သူ မွေးဖွားကတည်းက ဤမျှ လှပသော ယောက်ျားကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

[ T/N - ဒီမှာသုံးထားတဲ့ လမ်းကြားဆိုတာကလေ aisleပါ၊ ဘတ်စ်ကား ဒါမှမဟုတ် ရထားပေါ်ကမျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခုံတန်းနှစ်ခုဘေးက လမ်းကြားတစ်ခုခြားထားတာမျိုးကို ပြောချင်တာပါ ]

အနက်ရောင်ဆံပင်ရှည်များက ရိုးရှင်းသေသပ်ပြီး အသားအရေကလည်း အလွန်ဖြူဖွေးသည်။ ရထားပြတင်းပေါက်မှ အလင်းရောင် ဖြတ်သန်းလာသောအခါ ထိုသူ၏ဖြူစင်ခြင်းကို ဖောက်ထွင်းမြင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဘေးတိုက်မျက်နှာသည်လည်း ပြီးပြည့်စုံသည်။ သူ့အကြည့်ကို အာရုံခံမိသည့်အလား ထိုသူက လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုသူ၏ မျက်လုံးများက ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်စရာ မကောင်းတော့ပေ။ လျစ်လျူရှု့ထားဟန်ရသော်လည်း ရန်လိုခြင်း မရှိပေ။

ထိုသူက နှုတ်ဆက်သည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြရာ ကျန်းချိုး ရုတ်တရက် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူကလည်း ချက်ချင်း ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်ပြပေသည်။ ထိုသူက ခေါင်းပြန်လှည့်သွားပြီး မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းချိုး : ဘာများ အရမ်းကြည့်ကောင်း‌နေလို့လဲ… ငါလည်း အရမ်းချောတာပါနော် ဟမ့်…

ထို့နောက် သူက ခေါင်းလှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်ပြင်ဘက်က ရိုးရှင်းသော ရှုခင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရထားက မကြာမီအချိန်တွင် ဘူတာကို ရောက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး သူ့အဖေကလည်း ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းချိုးက ထရန်မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ့အဖေက ထိုင်ခုံပေါ် ပြန်ဖိချလိုက်သည်။

“ဘူတာရောက်တဲ့အထိ စောင့်ဦးလေ…”

ကျန်းချိုးက လမ်းကြားတစ်ဖက် မျက်နှာချင်းဆိုင်က လူခြောက်ယောက်လည်း ထထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ ကျန်လူငါးယောက်က အိတ်ကြီးများ ဆောင်ထားကြသည်။ နောက်ဆုံးက လျှောက်သွားသော ဆံပင်ရှည်ယောက်ျားက ဘာမှမသယ်သွားပေ။ သို့သော် ဆံပင်ရှည်ယောက်ျားရှေ့က လျှောက်သွားသူက သူ့ကို လီရှု(离殊)ဟု ခေါ်လိုက်သည့်အတွက် သူတို့က အတူတူ ဖြစ်သည်မှာ သိသာသည်။

ထိုနာမည်က အလွန်ထူးဆန်းပြီး သူက ထိုစာလုံး၂လုံး(离殊)ကို မသိပေ။

ကျန်းချိုးက သူ့စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ခံစားနေရသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူ့အဖေက သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

“ဆင်းကြမယ်…”

ခရိုင်ငယ်လေးဖြစ်ခြင်းကြောင့် ရထားပေါ်မှ ဆင်းသူ များများစားစား မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချိုးနှင့် သူ့အဖေတို့က ထိုလူခြောက်ယောက်နှင့် မကြာမီပင် ဆုံသွားသည်။ ထိုလူများထဲမှ အရပ်ရှည်ပြီး ကြွက်သားများအပြည့်နှင့် ယောကျာ်းတစ်ယောက်က သူတို့ကို ရန်လိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။ ကျန်းချိုးက စိတ်ရှုပ်သွားပြီး ဤလူတွင် ပြဿနာရှိနေသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

“လူအိုကြီး… ခင်ဗျားက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လာစိုက်ကြည့်နေတာနော်… ခင်ဗျား မျက်လုံးကို သတိထားဦး…”

ကျန်းချိုးက ချက်ချင်း ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက ရူးနေတာလား… ဘယ်သူက မင်းကို ကြည့်နေလို့လဲ…”

ထိုသူက ဒေါသထွက်ပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျန်းချိုးထံ တည့်တည့် လျှောက်လာသည်။ ထိုအဖွဲ့မှတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

“လောင်စန်း ပြဿနာမရှာနဲ့… မြန်မြန် သွားရအောင်…”

ကျန်းချိုးက ထိုသူ ပြဿနာရှာချင်နေသေးသည်ကို မြင်သော်လည်း ထိုသူ၏ အရပ်အမောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့အဖေကိုလည်း အသေးအမွှား ကိစ္စများကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် မလုပ်ချင်ပေ။ သူက ရှေ့မှပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ပါပါး၊ မြန်မြန် ရဲ ပြေးခေါ်လိုက်ပါ… ကျွန်တော် တာဝန်ယူလိုက်မယ်…”

ပါပါးကျန်းက သူ့သားကို တစ်လျှောက်လုံး မိုက်မဲပြီး အသိဉာဏ်မဲ့သူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုကလေးက မိဘအပေါ် ရိုသေလေးစားသော သားလိမ္မာလည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ 

ငါ မလှုပ်ရှားရတာ ဘယ်နှနှစ် ရှိပြီလဲ…

ယနေ့က သူ့လက်စွမ်းပြရန် အခွင့်အရေးပင်။

ပြိုင်ဘက်က လူကောင်ကြီးကာ အရပ်ရှည်သည်။ သူက ကျန်းချိုးကို ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကို ငုံ့ကြည့်သကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရယ်မောခြင်းများအပြည့် ရှိနေသည်။ လေအေးနှင့်အတူ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ့လက်သီးက ကျန်းချိုး မျက်နှာထက် ပိုကြီးနေသည်။

ပါပါးကျန်းက ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကို  ဆွဲကိုင်သကဲ့သို့ ကျန်းချိုး၏ကော်လံကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးကလည်း ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူ ဘာအားစိုက်ထုတ်မှုမှ မလုပ်ခဲ့ရပေ။

“သွား…”

အသံက အေးစက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ်နှင့် တိကျပြတ်သားသည်။ ကျန်းချိုးက ဆံပင်ရှည်ယောက်ျားကို မြင်လိုက်သည်။ ဖောက်ထွင်းမြင်ရလုမတတ် ဖြူဖွေးနေသော လက်မောင်းက လောင်စန်း၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ရှိနေသည်။ ထိုသူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဖြူဖွေးသွယ်လျသော်လည်း လောင်စန်း၏မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ဆဲရေးချင်သကဲ့သို့ ပါးစပ်က လှုပ်ရွသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မကျေမချမ်းဖြင့် လက်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းချိုးက ကျေးဇူးတင်စကားပြောရန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူက ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီကို တွေ့လိုက်သည်။

🏔️🏔️🏔️