Ch 5

🏔️ Chapter 5

လောင်တာ့၏မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖန့်နေသော်လည်း လောင်အာ့ပြောသည့်အတိုင်းပင် သူတို့နှစ်ဖက်လုံးက ပဋိပက္ခတစ်ခုကို စတင်လိုက်ကြပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ ကျန်းစန်းလျန်က ဤလမ်းကြောင်း (ဂူသင်္ချိုင်းတူးဖော်သည့် လမ်းကြောင်း) တွင် မပါဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင်၊ ကျန်းစန်းလျန်က သူတို့၏ စီးပွားရေးအခြေအနေကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေရပေမည်။

(T/N - သူတို့ဝေစုခွဲရင် ကျန်းစန်းလျန်ကိုပါ ပေးနေရမှာကို စိုးရိမ်တာထင်ပါတယ်)

ကျန်းချိုးက ‌အနောက်ခုံတွင်ထိုင်နေပြီး နောက်ဆုံး၌ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ပထမဦးစွာ သူ့ကို ဝက်ကဲ့သို့ အိပ်နေသည်ဟု ပြောသည့်လူကို ကျိန်‌ဆဲလိုက်သည်။

ခင်ဗျားတို့ တစ်မိသားစုလုံးကမှ ဝက်တွေ…

ယမန်နေ့တွင် သူ့ဦးလေးက ဤလူအုပ်စုနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က သူတို့သည် ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်တစ်စုံတစ်ရာကို လုံးဝ ချန်မထားခဲ့ပေ။ သူက နောက်နေ့မှ ထိုကိစ္စကိုဆက်လုပ်ရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ဤလူအုပ်စုက မစောင့်နိုင်ဘဲ ညဘက်တွင် ခြံဝင်းထဲသို့ ခိုးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့မိပေ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာကိစ္စ ငါ့အဖေကို ပြန်ပေးဆွဲချင်နေရတာလဲ…

လောင်ဝူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းချိုး နိုးနေသည်ကိုတွေ့၍ ပြောလိုက်သည်။

" အစ်ကိုကြီး သူ နိုးလာပြီ…"

ထို့နောက် ကျန်းချိုးဘက်သို့လှည့်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြန်သည်။

" ကောင်လေး ထွက်ပြေးဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့နော် မဟုတ်ရင် နောင်တရစရာတွေ ဖြစ်ကုန်မယ်…"

လောင်တာ့က ကျန်းချိုးကို စိတ်ဝင်စားပုံမရ၍ အေးအေးလူလူသာ ပြောလိုက်သည်။

" သူ့ကို မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်ထား…"

ကားက ဗန်ကားဖြစ်ပြီး မောင်းနေသူက လောင်စစ်ဖြစ်ကာ လောင်တာ့က ခရီးသည်ခုံတွင် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကားအလယ်ခုံတွင် လောင်စန်း၊ လောင်အာ့နှင့် လောင်ဝူတို့ ထိုင်နေကြသည်။ ကျန်းချိုးက ထိုလူများ၏ အထောက်အထားကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားလိုက်၏။ သူက အနောက်ဆုံးခုံတွင် လီရှု ဟူသည့် ဆံပင်ရှည်ရှည်လူ၏ဘေး၌ ထိုင်နေရသည်။ သူ့ဘေးတစ်ဖက်တွင်မူ အနက်ရောင် ခရီးဆောင်အိတ်များစွာ ရှိနေသည်။

ကျန်းချိုးက ထိုလူမှာ ကျန်လူငါးဦးနှင့် သဇာတမဖြစ်သည့်အပြင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ဦးနှင့်လည်း မတူဟု အမြဲ ခံစားနေရသည်။ သူ ထိုလူကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က  ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူများပြည့်နေသော်လည်း ထိုလူက လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဟု သူ အမှန်တကယ်ပင် ခံစားနေရသည်။

ကားက တောင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်တော့သည်။ ၎င်းက ကြည့်ချင်စဖွယ် မရှိသော တောင်တက်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

" ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ…"

ကျန်းချိုးက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အရှေ့ဆုံးမှ လောင်ဝူက ခြိမ်းခြောက်သည့်ဟန်ဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်မှာ သူ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းချိုးက သူ့ကို လျစ်လျူရှု့လိုက်သည်။ သူ့ဘေးနားမှ ဆံပင်ရှည်ရှည်လူက နာရီကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလာ၏။

" ခြောက်နာရီ…"

ထို့နောက် ကျန်းချိုးကို အမူအရာမဲ့သည့်မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သို့ရာတွင် ကျန်းချိုးက သူ ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြောက်နာရီအိပ်ခဲ့သည်ကို တွေးမိပြီး သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။ စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသည့်လူများထံမှ ‌ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရ‌သော်လည်း မမျှော်လင့်စွာဖြင့် သူက ခြောက်နာရီတိုင်တိုင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ မည်သူမှ သူ့ကို နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

" ကျွန်တော်က ငယ်သေးတယ်လေ… များများအိပ်မှ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ကြီးထွားလာမှာ…"

သူ့နားထဲတွင် 'အင်း' ဟူသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းအသံက တိုးညင်းပြီး အေးစက်နေသော်လည်း ကျန်းချိုး၏ နားထဲသို့ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ ထိုအသံက သူ့အတွင်းအပြင်ကို မီးလောင်ကျွမ်းသွားစေသကဲ့သို့ နီရဲလာစေသည်။

ကားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ယိမ်းခါသွားသည်။ ကျန်းချိုးက ခဏတာမျှ သူ့ဟန်ပန်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သေးသည်။ မကြာမီတွင်မူ သူက တုန်ခါမှုဒဏ်ကို ခံစားလာရပြီး အန်ချင်သလိုလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။

" ကားရပ်… ကားရပ်ပေး…"

" မင်း ဘာတွေ ထအော်နေတာလဲ…"

လောင်စန်းက ပထမဆုံးကြိမ်းမောင်းလိုက်သူ ဖြစ်သည်။ သူက ယနေ့တွင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံထားရပြီး လူအိုကြီးထံမှလည်း ထိုးကြိတ်ခံခဲ့ရသည်။ လောင်ဝူက အလစ်အငိုက်တွင် ဝင်တိုက်ကာ သူ့အတွက် လက်စားချေပေးခဲ့သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ချဉ်စူးနေဆဲဖြစ်သည်။

" အော်မနေစမ်းနဲ့…"

သူ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး လက်မြှောက်ကာ ကျန်းချိုးကိုရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီရှုထံမှ အဟန့်တားခံလိုက်ရသည်။ လီရှုက တစ်ဖက်လူကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

" ကားရပ်လိုက်…"

လောင်စစ်က ခရီးသည်ခုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ လောင်တာ့က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံပေါ်သော်လည်း သင်္ချိုင်းဂူဖောက်ရာတွင် ကြုံရမည့်အန္တရာယ်များနှင့် လီရှု၏စွမ်းရည်များကို တွေးမိပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကြမ်းတမ်းသော ဘရိတ်အုပ်လိုက်ခြင်းနှင့်အတူ ဗန်ကားက ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းချိုးက ကားထဲမှ အမြန်ထွက်ရန် လုပ်သော်လည်း  သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက် အင်္ကျီကော်လံကို ကြက်တစ်ကောင်သဖွယ် ဆွဲချုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ ပြုတ်ကျသွားသည့် နေရာမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလိုပင်။

မာပြီးတော့ အေးစက်စက်နဲ့…

ကျန်းချိုးက တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ့ ဦးနှောက်က ဘာလုပ်ရမည်ကို မတွက်ဆရသေးမီမှာပင် အစာအိမ်က ပျို့တက်လာခဲ့သည်။ ကြီးမားသောလက်တစ်စုံက သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန်းထုတ်လိုက်ရာ သူက ကားတံခါးကိုဖွင့်၍ မီတာ ၁၀၀ ပြေးပွဲပြေးသလို ကားပေါ်မှ ဖြောင့်တန်းစွာ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ့နောက်ကွယ်မှ အရိပ်တစ်ခုက  လျှပ်တစ်ပြက် လျင်မြန်စွာဖြတ်သွားသည်။ ကျန်းချိုးက သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်ရှိ အမှောင်ရိပ်တစ်ခုတွင် အန်ချလိုက်သည်။

အစာအိမ် ဗလာဖြစ်သွားသည့်အခါ သူ့ဘေးနားသို့ ရေဘူးတစ်ဘူး လှမ်းပေးလာခဲ့သည်။ ရေဘူးကို ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းများမှာ အရိုးအဆစ်များ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အသားအရေက ဖြူဖွေးနေသည်။ ကျန်းချိုး လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းက ဆံပင်ရှည်အမျိုးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

‌ကျန်းချိုး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖြူဖွေးနေသော အသားအရေရှိသည့်ထိုလူက အတော်လေး အရပ်ရှည်သည်ကို သတိထားမိသွားသည်။

" ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…"

ရေဘူးကို ယူပြီးနောက် ကျန်းချိုးက တစ်ကျိုက်မော့သောက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်ကျိုက်ခန့် ဆက်သောက်လိုက်သည်။ သူက ဤလူနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ 

ကားထဲမှ ပြင်ပလူကို မနှစ်သက်သော (xenophobic) လူငါးယောက်က ထိုလူကို သိသိသာသာ ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း အတူတကွ ခရီးသွားနေကြသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။ ကျန်းချိုးက  သူ၏ ဖြူဖွေးသောသွားများကို ထုတ်ဖော်ပြကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

" သူတို့က ခင်ဗျားကို လီရှု လို့ ခေါ်တာကြားတယ်... အဲဒါ ဘယ်စာလုံးတွေလဲဟင်…"

ကျန်းချိုးက လီရှု၏ မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နေရာတွင်ပင် တောင့်ခဲသွားသည်။ သူ့ရင်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်ချက်လေးကို တစ်ဖက်လူက မြင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

" သေဆုံးခြင်းနဲ့ ရှင်သန်ခြင်း၊ ခွဲခွာခြင်းနဲ့ ပေါင်းစည်းခြင်း၊ ကွဲပြားတဲ့လမ်း တူညီတဲ့ပန်းတိုင် [生死离别，殊途同归] "

သူ့လေသံက ယခင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသော်လည်း ခြောက်ခြားဖွယ်အရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။ ထိုစကားလုံးများက ကျန်းချိုး၏ ကျောရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေပြီး သူ့ကို နေရာတွင် ခဏတာ အေးခဲတောင့်တင်းသွားစေသည်။ သူ အသိစိတ်ပြန်ကပ်လာသောအခါ လီရှုက ကားထဲပြန်ဝင်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းချိုးက ထိုစာလုံးရှစ်လုံးကို ပြန်ရွတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့နာမည်က လီက မျိုးရိုးနာမည် မဟုတ်ဘူးလား…

ကားထဲမှ လောင်စန်းက ဆဲရေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းချိုးက မျက်လုံးလှိမ့်မိလိုက်သည်။ သူက ရွေးချယ်စရာမရှိသောကြောင့် ကားထဲပြန်ဝင်ရမည်သာဖြစ်သည်။ သူ တောထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလျှင်လည်း မည်သည့်နေရာကို သွားရမည်အား မသိပေ။

ကားက ဆက်လက်၍ ယိမ်းထိုးနေပြန်သည်။ ကျန်းချိုးက အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဗိုက်ထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့သော်လည်း နေ၍မကောင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူက ခဏမျှ မူးဝေမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီးနောက် ပြန်အိပ်ချင်လာပြန်သည်။ သူ့ခေါင်းက တစ်ချက်တစ်ချက် ငိုက်ကျသွားလိုက်၊ ပြန်ထောင်လာလိုက် ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက မည်သည့်နေရာကို မှီမိသွားမှန်းမသိပေ။ သက်သောင့်သက်သာရှိသော နေရာနှင့် အနေအထားကို ရှာဖွေလျက် အမှန် တကယ်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။

သူ နိုးလာသောအခါ နေဝင်ရီတရောအချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့အခြေအနေကိုမြင်ပြီး ‌သတိလစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

ငါ လီရှုရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားတာပဲ…

ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ 5.3 အမြင်အာရုံနဲ့ဆိုရင် လီရှုဘောင်းဘီရဲ့ ပေါင်နေရာမှာ သံသယဖြစ်စရာ  ရေစွန်းကွက်ကို တွေ့နေရတယ်…

" နိုးပြီလား… အိပ်လို့ကောင်းရဲ့လား…"

လီရှုက အမြဲတမ်း အေးတိအေးစက်နေတတ်သော်လည်း ယခုတွင်မူ ကျန်းချိုးက သူ့လေသံထဲမှ လှောင်ပြောင်သရော်သံကို ကြားနေရသည်။

သို့ရာတွင် ကျန်းချိုးက အရေထူသူဖြစ်ရာ မျက်နှာတည်ဖြင့် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ချောမွေ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ အိပ်နေစဉ်အတွင်း သူများပေါင်ကို ဖက်တွယ်ထားသူမှာ သူ မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

" အင်း ကောင်းပါတယ်…"

ကျန်းချိုးက မျက်နှာပြောင်တိုက်မှုအတွက် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရှက်ရွံ့စရာ အခြေအနေမျိုးတွင် သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်လည်ဖြေကြားနိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းပေသည်။

×××××

ဗန်ကားအပြင်ဘက်၌ လူလေးယောက်က စခန်းချရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ လောင်တာ့ကမူ လက်ထဲတွင် တွန့်ကြေနေသည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်လျက် တီးတိုးရေရွတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေသည်။

ကားကို တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများရှိရာ၌ အမှန်တကယ် မောင်းနှင်ရပ်နားထားသည်ကို ကျန်းချိုး သိလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး သူက မည်သည့်အရပ်မျက်နှာကိုမှ ခွဲခြားမရအောင် ရှုပ်ထွေးနေပေသည်။

သူက သူ့ဘေးနားတွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသော လီရှုကိုကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

" ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲဟင်…"

တစ်ဖက်လူက လက်ပတ်နာရီကိုကြည့်ပြီး အချိန်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။

" ကျွန်တော် တကယ်ကြီး ၂၄နာရီနီးပါးလောက် အိပ်ပျော်သွားတာပဲ…"

လီရှုက ပြန်မဖြေသည့်အခါ ကျန်းချိုးက သူ့ဗိုက်ကိုပွတ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

" ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာနေတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး…"

......

တဲရှေ့တွင် မီးပုံတစ်ခုဖိုထားပြီး ထိုမီးပုံပေါ်၌ ရေနွေးအိုးတစ်အိုး တည်နေသည်။

ကျန်းချိုးကို ဘီစကစ်အကြေတစ်ထုပ်ကို ပေးထား၍ သူက ထောင့်တစ်နေရာတွင်ထိုင်ကာ ဘီစကစ်ထုပ်ကို သွားများဖြင့် ကိုက်ဖောက်လိုက်သည်။ သူက ရှဉ့်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုက်စားလိုက် လျက်လိုက် လုပ်နေသည်။ စားနေစဉ် အစအနများက ပြန့်ကျဲနေသလို စားလေ အာခေါင်ခြောက်လေ ဖြစ်လာ၍ မီးဖိုပေါ်ရှိ ရေနွေးအိုးကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရေနွေးက မဆူသေးပေ။ ထိုအခိုက်တွင် သူ့ဘေးမှ လီရှုက ခွက်တစ်ခွက်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“?”

လီရှုက သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းချိုးက အနည်းငယ် တုံ့နှေးသွားသည်။ တစ်စက္ကန့်ကြာမှ ထိုလူက သူ့ကို တစ်ခုခု ပေးလိုက်သည်ကို သူ သဘောပေါက်သွား၍ ထိုခွက်ကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် သောက်လိုက်ကာ လီရှုကို တိုးတိုးလေး ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း လီရှုကို လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လောင်စန်းက ကျန်းချိုးကို ရန်လိုစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ လူမှား၍ ပြန်ပေးဆွဲမိသည့်အတွက် အစ်ကိုကြီး၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ထိုဒေါသများ အားလုံးကို  ကျန်းချိုးအပေါ် ပုံချထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

လောင်စန်းက လက်ထဲတွင် ကျောက်စရစ်ခဲများကို ကိုင်လျက် ခွက်ကိုကိုင်ပြီး ရေမော့သောက်နေသည့် ကျန်းချိုးကိုကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။

ကျန်းချိုးက ဘီစကစ်များကို ပါးစပ်အပြည့်စားပြီး ရေသောက်တော့မည့်အချိန်တွင် စူးရှသည့် ဝှစ်ခနဲအသံနှင့်အတူ ဗုန်းခနဲ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့မှ မီးပုံက ရုတ်တရက် ထပေါက်ကွဲသွား၍ ရှေ့တွင်ထိုင်နေသည့် လူသုံးယောက်အပေါ် ရေနွေးများပက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

" ချီးပဲ… ဘယ်ကောင်လုပ်တာလဲ…"

လောင်စန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရေနွေးများစိုသွားသည့်အဝတ်ကိုခါကာ ကျန်းချိုးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းချိုး : "..."

ငါ့ဘာသာငါ ဘီစကစ်စားနေတာလေ…

လီရှုက ကျန်းချိုး၏ ရှေ့မှနေ၍ ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော လောင်စန်းကို အေးစက်စက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လောင်စန်းက ထိုမျက်လုံးများကြောင့် သွေးများခဲတော့မတတ် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူက ထိုနေရာတွင် နှစ်စက္ကန့်မျှ မတ်တတ်ရပ်နေပြီးမှ ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

" မင်းလုပ်မှန်း ငါထင်သားပဲ…"

လောင်စစ်နှင့် လောင်ဝူတို့ကလည်း ရှေ့ထွက်လာပြီး လောင်စန်းဘက်မှ ရပ်လိုက်ကာ ကူညီတော့မည့်ပုံ‌ပေါ်သည်။

သူတို့သုံးယောက်က အရပ်ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသောကြောင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါ လီရှုကို အလွန်ပိန်ပါးသူဟု ထင်ရစေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းချိုးက လီရှုဘက်သို့ကပ်၍ ရပ်လိုက်သည်။ သုံးယောက်၊ နှစ်ယောက်က မျှတသည့် တိုက်ပွဲ မဟုတ်ချေ။

ထိုနေရာတွင် အခြေအနေက တင်းမာနေပြီး ကျန်လူသုံးယောက်သည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် မည်သူမျှ စလှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြချေ။

ထိုအခါ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည့် လောင်တာ့က ရုတ်တရက် ထလာပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ… လုပ်စရာမရှိရင်လည်း စောစောအိပ်ကြ…"

လောင်အာ့ကလည်း ကြားဝင်ဖျန်ဖြေကာ လောင်စန်း၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ မည်သည့်စကား‌များ ပြောလိုက်သည်ကို မသိသော်လည်း လောင်စန်းက တည်ငြိမ်သွားပြီး သူတို့သုံးယောက်လုံးက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် တဲရှိရာသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။

မီးပုံကို ငြှိမ်းထားခဲ့ပြီး စခန်းချရာနေရာတွင် မှိန်ဖျော့သော မီးအိမ်တစ်ခုသာ ထွန်းညှိထားသည်။ လူတိုင်းကလည်း လူစုခွဲပြီး တစ်နေရာစီဖြစ်ကုန်သည်။

ကျန်းချိုးက လီရှု၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်၍ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူ သေချာမသိသော်လည်း လီရှုက သူ့ကို ကူညီခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။

" အိပ်တော့…"

လီရှုက ပြောပြီးသည်နှင့် တဲအသေးထဲ ဝင်သွားသည်။

တဲပေါင်း သုံးလုံးရှိသည့်အနက် ကျန်းချိုးက လောင်စန်းတို့တဲထဲသို့ သွားမလား သို့မဟုတ် လောင်တာ့၏ တဲထဲသို့ သွားမလားဆိုသည်ကို ရွေးချယ်နိုင်၏။ သို့သော် သူက ဘာမှ စဥ်းစားမနေတော့ဘဲ လီရှုနောက်သို့ လိုက်၍ ဒုတိယတဲထဲသို့ ဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် အလွန်အကျွံ အိပ်စက်ထားသည့်အတွက် ညရောက်သောအခါ သူက မအိပ်ချင်တော့ဘဲ လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်။

တဲက အလွန်သေးငယ်လေသည်။ လီရှုက ပိန်ပါးသော်လည်း အတော်လေးအရပ်ရှည်၍ သူ လှဲချလိုက်သည်နှင့် နေရာသိပ်မကျန်တော့ပေ။ ကျန်းချိုးက အိပ်မရသည့်အပြင် လှုပ်ရှားမှုများများလည်း မလုပ်ရဲပေ။ သူ နည်းနည်းလှုပ်လိုက်သည်နှင့် လီရှု၏ ရေခဲတမျှအေးစက်သော အသားအရေနှင့် ထိတွေ့ရမည်ဖြစ်၍ သူ့စိတ်ထဲ ထူးဆန်းနေသည်။

“ ခင်ဗျားက ကိုယ်အပူချိန်နိမ့်တာပဲ… သွေးတွင်းသကြားဓာတ်နည်းတာ (hypoglycemia) ဖြစ်နေတယ်ထင်တယ်… မနက်တိုင်း သကြားလုံးတစ်လုံးလောက်တော့ စားသင့်တယ်…”

ကျန်းချိုးက သူ မှန်သည်၊ မမှန်သည်ကို မသိဘဲ သတိထားပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော 'အင်း'ဟူသည့် ဩရှရှအသံတစ်ခုကြောင့် ကျန်းချိုးက အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ဆက်လက်၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

" စားလို့ကောင်းတဲ့ ဆီးသီးသကြားလုံးတစ်မျိုးကို ကျွန်တော်သိတယ်… ကျွန်တော်တောင် အများကြီးဝယ်ထားသေးတယ်… ဒါပေမဲ့ ဦးလေးရဲ့အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်…"

သူက တစ်ခုခုကို ရုတ်ချည်းသတိရသွား၍ တစ်ဖက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်လိုက်သည်။

" ကျွန်တော်–"

မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထား၌ နှစ်ဦးသားက အလွန်နီးကပ်နေပြီး သူတို့၏ ထွက်သက်များပင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်နေသည်။ ကျန်းချိုး၏နှုတ်ခမ်းက လီရှုနှုတ်ခမ်းကို ထိတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ကျန်းချိုး၏ခေါင်းက မသိစိတ်ဖြင့်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိပြီး သူ့နားထဲတွင် လီရှု၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံနိမ့်နိမ့်ထဲတွင် ရွှင်မြူးမှု အရိပ်အယောင်ပါဝင်နေ၍ ကျန်းချိုး၏ကျောရိုးထဲကိုပင် အေးစိမ့်သွားစေသည်။

" မင်း ဘာပြောမလို့လဲ…"

" အိုးး... အိုး..."

ကျန်းချိုးက သူ့ရင်ထဲမှ ထူးဆန်းသောခံစားချက်ကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး အလေးအနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" ကျွန်တော် ပြန်ပေးဆွဲခံရတုန်းက ဖိနပ်မစီးလာမိဘူးထင်တယ်… ဟုတ်တယ်မလား… အခုကျ ခြေထောက်ပေါ်မှာ ဖိနပ်တစ်ရံ စီးလျက်သား ဖြစ်နေတယ်…"

လောင်စန်းကလည်း သူ စီးရန်အတွက် ဖိနပ်များ ဝယ်လာမည်ဟု သူ မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။ ယမန်နေ့ညက သူနှင့် သူ့အဖေက အဝတ်အစားများ မချွတ်ဘဲ အိပ်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူဝမ်းသာနေမိသည်။

" ငါ မင်းကို စီးပေးထားတာ…"

ဗုန်း…

ကျန်းချိုးက ရုတ်တရက် မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့သွားခဲ့၍ သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တဲက မှောင်နေသောကြောင့် လီရှုက သူ့မျက်နှာနီမြန်းနေမှုကို မြင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ့မျက်နှာထက်တွင် သွေးများ တဟုန်ထိုးစုဝေးလာသည်။ ကျန်းချိုးက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် လီရှုအား 'လူကောင်းကတ်' ကို ပေးလိုက်၏။ လီရှု၏အသံက ပေါ့ပါးပြီး သူ့ကို 'အိပ်တော့' ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်းချိုးက ရုတ်ချည်းပင် အိပ်ငိုက်လာပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လီရှုက အိပ်ပျော်နေသည့် ထိုသူကိုကြည့်ပြီး လက်လှမ်း၍ ကျန်းချိုး၏ နားရွက်ဖျားကို ထိလိုက်သည်။ နားရွက်ဖျား၏ အပူချိန်က သူ့နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ချလိုက်တော့သည်။

🏔️🏔️🏔️