Ch 14

Ch-14

• April 12 at 11:54 AM

ဟန်မိန် မပြန်ခင်လေးတွင် ဤနေရာလေးသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ရသည့် သူမတို့မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်စရာဓာတ်ပုံလေးများကို ဝီချက်မုမန့်တွင် တင်လိုက်သည်။ 

ဓာတ်ပုံများနှင့်အတူ “ဆူညံရှုပ်ထွေးတဲ့ မြို့ပြနဲ့ဝေးရာမှာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝလေးကိုခံစားရင်း သဘာဝတရားဆီ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး ကျေးလက်ရှုခင်းတွေကို ခံစားနေတယ်” ဟူသော စာသားလေးကိုလည်း ရေးသားထားသေး၏။

သူမ၏ အပေါင်းအသင်း၊ မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းက ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် ပို့စ်တင်ပြီး မကြာမီမှာပင် လူအများအပြားက လိုက်ခ်ပေးကာ မှတ်ချက်များ ဝင်ရေးကြတော့သည်။

“မမဟန်၊ ဘယ်ကို ခရီးထွက်နေတာလဲ၊ ရှုခင်းတွေက တကယ်မိုက်တာပဲ” (သူမ၏လက်အောက်ငယ်သားထံမှ)

“နင်ကတော့ ဘဝကို တကယ်ခံစားတတ်တာပဲ၊ ကြည့်ရတာ အရမ်းကို သက်သောင့်သက်သာရှိပုံရတယ်” (ကျောင်းနေဘက်သူငယ်ချင်းဟောင်းထံမှ)

“ဖန်ဖန်လေး နည်းနည်းပိန်သွားသလိုပဲနော်” (ယောက္ခမဖြစ်သူထံမှ)

သူမက တစ်ယောက်ချင်းစီကို စာပြန်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဖန်ဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

‘တကယ် ပိန်သွားတာပဲ' သေချာကြည့်လိုက်ကာမှ သားဖြစ်သူ၏ မေးနှစ်ထပ်က သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။ 

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏သားမှာ ဆီကြော်စာများကို လုံးဝစားခွင့်မရခဲ့ဘဲ သဘာဝမှရသော သန့်ရှင်းလက်ဆက်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်းများကိုသာ စားခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ်ဝိတ်ကျသွားခြင်းက ပို၍ပင်ကောင်းသေးသည်မဟုတ်လော။

ဟန်မိန်နှင့် လီကျီဖျင်တို့မိသားစုကို ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် လီရှီးရှီးသည် အားလပ်နေသဖြင့် သူမ၏ဗီဒီယိုအက်ပ်ကို ဖွင့်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပွတ်ကြည့်နေမိသည်။ ယခင်က သူမတင်ထားခဲ့သော ဗီဒီယိုများမှာ ကြည့်ရှုသူသိပ်မရှိခဲ့ပေ။ 

ထို့ကြောင့် အံ့ကြိတ်ကာ ငွေအနည်းငယ်ထပ်ဖြည့်ပြီး လူပိုမိုမြင်တွေ့နိုင်ရန် ကြော်ငြာခ ထပ်မံသုံးစွဲလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဖြောင်ဖြောင်ထွမ် အက်ပ်ရှိ လီရှန်းဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်၏ လင့်ခ်ကိုလည်း သူမ၏ဗီဒီယိုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားလိုက်၏။

မှတ်ချက်ပေးသူအများစုက အလွန်ဝေးလွန်းသည်ဟု ပြောဆိုကြပြီး အနီးအနားတွင်နေထိုင်သူများကမူ အချိန်ရလျှင်လာလည်မည်ဟု မှတ်ချက်ပေးကြသည်။ 

အချို့ကမူ တည်းခိုခဈေးကြီးလွန်းသည်၊ အမြတ်ထုတ်နေသည်၊ ပေးရသည်နှင့်မတန်ဟု ဝေဖန်ကြသည်။ သူမ၏ဖမ်းလ်ဟောက်စ်လေးကို အောင်မြင်စေချင်သည့် ရည်မှန်းချက်များက ဤဝေဖန်မှုများကို အကောင်းဆုံးတွန်းလှန်နိုင်မည့် ခွန်အားများပင် ဖြစ်၏။

ညခုနစ်နာရီခန့်တွင် အပြင်ဘက်၌ ရုတ်တရက် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းလာတော့သည်။ လီရှီးရှီးက ပြတင်းပေါက်များနှင့် အခြားအရာများကို အမြန်ပိတ်ရန် အားလုံးကို အသိပေးလိုက်၏။ 

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိပ်ရာခင်းများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို နေ့လယ်ကတည်းက နေလှန်းထားပြီး ခြောက်သွေ့သွားသဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းသိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်နေသည်။ 

ထိုစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လူခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ရုတ်တရက်နှိပ်လိုက်၏။

…..

ရာသီဥတုက ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာလိမ့်မည်ဟု လျူကျီရွှီ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ 

သူနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုရင်းချာကဲ့သို့ခင်မင်ရသော သူငယ်ချင်းတစ်စုသည် ကားနှင့် ခရီးထွက်ရန်စီစဉ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ 

သူတို့သည် ရပ်ချင်သည့်နေရာရပ်၊ သွားချင်သည့်နေရာသွားဖြင့် ဦးတည်ချက် မယ်မယ်ရရမရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခရီးသွားနေခဲ့ကြ၏။

သူတို့သည် ဂျီပီအက်စ်လမ်းညွှန်ကို ကြည့်ကာ ဤအနီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်မှနေဝင်ဆည်းဆာကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ဆင်းကာ ကျပန်းဟိုတယ်တစ်လုံးလုံးတွင် ဝင်ရောက်တည်းခိုပြီး နောက်တစ်နေ့တွင်ခရီးဆက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ကြသည်။ 

သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

တောင်ပေါ်လမ်းက ပုံမှန်လမ်းများထက် မောင်းနှင်ရန်ပိုမိုခက်ခဲသညခဖြစ်ရာ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသဖြင့် သူတို့ ပို၍ပင်သတိထားကာ မောင်းနှင်ခဲ့ကြရသည်။ 

အစကတော့ တောင်အောက်ဆင်းရန် အချိန်အနည်းငယ်နောက်ကျသွားရုံသာဖြစ်၍ ပြဿနာကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ 

သို့သော် ရုတ်တရက် ကားဘီးပေါက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကထင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အပိုကားဘီးကိုလည်း သူတို့ အသုံးပြုထားပြီးဖြစ်သည်။ 

နောက်ရက်အနည်းငယ်နေမှ အပိုထားရန် ကားဘီးအသစ်တစ်လုံးထပ်ဝယ်မည်ဟု စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ကံဆိုးချင်တော့ ယခုလိုအချိန်မျိုးတွင်မှ ဘီးထပ်ပေါက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ 

ကားပြင်ဆရာထံဖုန်းဆက်ကြည့်ရာ မိုးအရမ်းသည်းပြီး မှောင်နေသည့်အပြင် တောင်ပေါ်လမ်းကလည်း သွားလာရန်ခက်ခဲသဖြင့် မနက်မိုးလင်းမှသာ လာနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဖြေလာ၏။

သူတို့သူငယ်ချင်းတစ်စု ကားထဲတွင်ပိတ်မိနေပြီး သက်ပြင်းချကာ ညည်းတွားနေကြရသည်။

“တောင်အောက်ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင်လိုသေးလဲကွ”

“ကားနဲ့မောင်းရင်တောင် တစ်နာရီကျော်လောက်ကြာဦးမှာ။ လမ်းလျှောက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ တောင်အောက်ရောက်တဲ့အချိန် မိုးတောင်တိတ်ပြီးမိုးလင်းနေလောက်ပြီ”

“တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲကွာ၊ အပြင်မှာ မိုးတွေကသည်းလိုက်တာ၊ ငါတို့ ဒီမှာပိတ်မိနေပြီ၊ ဒီည ကားထဲမှာပဲအိပ်ရတော့မှာလား”

“ငါတို့က ငါးယောက်တောင်ဆိုတော့ အရမ်းကျပ်နေမှာပေါ့၊ အနီးအနားမှာ ရွာလေးဘာလေးရှိမလား သွားရှာကြည့်ကြမလား၊ ညအိပ်ဖို့နေရာလေးများ ရမလားလို့”

“ဟူး... ငါ ဘာပြောခဲ့လဲ၊ နာမည်ကြီး ရှုခင်းတွေရှိတဲ့ နေရာတွေကိုပဲ သွားကြရအောင်လို့၊ အဲဒီမှာဆိုရင် ဟိုတယ်တွေ၊ တည်းခိုခန်းတွေ အလွယ်တကူရှိမှာသေချာတယ်၊ ကားပြင်ဆရာတောင် ရှိချင်ရှိမှာ”

“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အဲဒီနေရာတွေက ရိုးအီနေပြီဆိုပြီးအတင်းငြင်းတော့ အခုလို ခေါင်ဖျားတဲ့နေရာမှာ လာပိတ်မိနေပြီလေ”

“ကဲ၊ အခုဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ စကားပုံတောင်ရှိတယ်မလား ‘ဆင်းရဲတဲ့တောင်တန်းတွေက ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူတွေကို မွေးထုတ်ပေးတယ်’ တဲ့၊ ငါတို့ ညအိပ်ဖို့ အိမ်ငှားလို့ရရင်တောင် ကံကောင်းလှပြီ”

“ကျန်းဟောက်ယွီ... မင်းက ဘာသဘောနဲ့ပြောတာလဲ၊ အဲဒီတုန်းက မင်းလည်း ဘာမှကန့်ကွက်မနေဘဲနဲ့ အခုမှ ငါတို့ကိုအပြစ်လာတင်နေတယ်၊ မသိရင် ငါတို့ကပဲ တမင်လုပ်ခဲ့သလိုလိုနဲ့”

“ကဲပါ၊ ကဲပါ” လျူကျီရွှီက ဝင်ပြီးဖြန်ဖြေပေးလိုက်ရ၏။

“ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့ကွာ၊ အခုမှ အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြန်ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ ဒီညကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်းကြမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားကြရအောင်။ ကားထဲမှာ ငါတို့အားလုံးအတွက် စခန်းချတဲတွေရှိပေမယ့် အပြင်မှာ မိုးကအရမ်းသည်းနေတော့ တဲက လုံးဝအသုံးဝင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟူးးးး”

ထိုစဉ် အခြားတစ်ယောက်က သူ၏ဖုန်းကိုမြှောက်ပြရင်း ဝင်ပြောလာသည်။

“မြေပုံမှာပြထားတာတော့ ဒီနားလေးမှာ လီရှန်းဆိုတဲ့ ရွာတစ်ရွာရှိတယ်တဲ့၊ ငါတို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး၊ ဒီညတော့ ရွာခံတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့အိမ်မှာ သွားပြီးအိပ်ကြရအောင်”

အကြံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လျူကျီရွှီက ခေါင်းကုတ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလာခဲ့၏။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့က လူကောင်ထွားထွား ယောက်ျားကြီးတွေငါးယောက်တောင်လေ၊ ဒေသခံတွေက ငါတို့ကိုမြင်ရင် လန့်သွားမလားမသိဘူး။ ညအိပ်ဖို့ရော လက်ခံပါ့မလား”

“ဟေ့... ဟေ့၊ ဟိုမှာကြည့်စမ်း လီရှန်းရွာမှာ ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်တစ်ခုရှိတယ်ကွ၊ ရွေးစရာအခန်းအမျိုးအစားတွေတောင် အများကြီးပဲ၊ ငါတို့ အခန်းနှစ်ခန်းလောက် ဘိုကင်လုပ်လိုက်ရုံပဲလေ” ဝမ်ကျဲ့လိန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကိုပြစမ်းပါဦး” လူကောင်ထွားထွား လူငယ်ငါးယောက်လုံးသည် ဖုန်းစခရင်သေးသေးလေးကို ဝိုင်းအုံကြည့်လာကြသည်။

ဖြစ်ပုံမှာ ဝမ်ကျဲ့လိန်က ဖြောင်ဖြောင်ထွမ် အက်ပ်ကို မတော်တဆနှိပ်မိသွားပြီး အက်ပ်က သူတို့တည်းခိုရန်နေရာတစ်ခု အကြံပြုလာခြင်းဖြစ်သည်။ 

သူ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနီးအနားတွင် ‘လီရှန်းဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်’ တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

မြေပုံပေါ်ရှိ လီရှန်းရွာနှင့် အမည်ချင်း ဆင်တူနေသဖြင့် ဆက်စပ်မှုများ ရှိနေမည်လားဟု သူတွေးမိသွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူက အသေးစိတ်ကို နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်၏တည်နေရာက သူတို့နှင့်သိပ်မဝေးဘဲ ၁.၂ ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးတွင်ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဤအကွာအဝေးမှာ သိပ်မဝေးလှဘဲ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်လျှင် ရောက်နိုင်ပေသည်။

“ဘယ်လိုလဲ၊ ဒီည အဲဒီမှာသွားတည်းကြမလား၊ ကားထဲမှာ ငါးယောက်လုံး ပြွတ်သိပ်နေရတာထက်တော့ အများကြီးပိုကောင်းတယ်”

“အိတ်တွေ သိမ်းကြရအောင်၊ ထီးတွေလည်းယူခဲ့ဦး၊ သိပ်မဝေးတော့ မိုးမိလို့ဖျားတာမျိုးတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး”

“ငါကတော့ သဘောတူတယ်၊ ဖြောင်ဖြောင်ထွမ် အက်ပ်ကနေ အရင် ဘွတ်ကင်လုပ်လိုက်ပြီးမှ လမ်းလျှောက်သွားကြတာပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ရီဗျူးတစ်ခုမှ မရှိသေးဘူးနော်၊ ပုံကိုပြင်ထားတာများ ဖြစ်နေမလား၊ ပြီးတော့ အခန်းတွေက သန့်ရှင်းပါ့မလားဆိုတာလည်း မသိရသေးဘူး” ကျန်းဟောက်ယွီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပွစိပွစိလုပ်နေပြန်သည်။

လျူကျီရွှီမှာ မျက်ဖြုူလှန်သွားပြီး မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်တော့၏။

“အခု ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ၊ မင်းကဇီဇာကြောင်နေတုန်းပဲလား၊ ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာရှိလို့လား၊ ကဲပါ... အခန်းကို အရင်ဘွတ်ကင်လုပ်လိုက်၊ ပြီးရင် လမ်းပြမြေပုံအတိုင်းသွားကြတာပေါ့”

သူတို့က ကုတင်နှစ်လုံးပါအခန်းများရှိ ကုတင်တစ်လုံးစီသည် ၁.၃၅ မီတာ အကျယ်ရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တကယ်တမ်း ပြွတ်သိပ်အိပ်မည်ဆိုလျှင် လူလေးယောက် အိပ်၍ရနိုင်ပေသည်။ 

သို့သော် သူတို့သည် သူငယ်ချင်းကောင်းများဖြစ်ကြသော်ငြား အခြားယောက်ျားကြီးများနှင့် တစ်ကုတင်တည်း အတူမအိပ်ချင်ကြပေ။ 

ထို့အပြင် ကိုယ်ပိုင်ကားဖြင့် ခရီးထွက်နိုင်သူများဖြစ်ရာ အများအားဖြင့် မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းကောင်းမွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အထဲမှ အချမ်းသာဆုံးဖြစ်သူက ကုတင်ကြီးတစ်လုံးပါ အခန်းတစ်ခန်းကို ဘွတ်ကင်လုပ်လိုက်ပြီး ကျန်သူများက ကုတင်နှစ်လုံးပါ အခန်းနှစ်ခန်းကို ဘွတ်ကင်လုပ်ကာ တစ်ခန်းလျှင် နှစ်ယောက်စီခွဲအိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လီရှီးရှီးသည် ပြတင်းပေါက်များကိုလိုက်ပိတ်နေရသဖြင့် အလုပ်များနေ၏။ ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးများ သဲကြီးမဲကြီးရွာချလာခြင်းဖြစ်သည်။ 

ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အခန်းဘွတ်ကင်လုပ်ထားသည်ဆိုသော ဖုန်းမှဝင်လာသည့်မက်ဆေ့ချ်ကို သူမ မမြင်လိုက်ချေ။

ခြံဝင်းတံခါးပြင်ပမှ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံနှင့်အတူ “လူရှိလားခင်ဗျာ” ဟူသော အော်ခေါ်သံကိုကြားလိုက်ရမှသာ လီရှီးရှီးက အနီးဆုံးတွင်ရှိနေသော စားဖိုမှူးကျန်းဖျင်ကို တံခါးသွားဖွင့်ပေးရန် အမြန်လှမ်းပြောလိုက်ရသည်။

“ဟေး၊ ကြည့်ရတာ ဒီအိမ်က တော်တော်လေးမိုက်သားပဲ၊ အခန်းတွေလည်း အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်” ဝမ်ကျဲ့လိန်က ကျန်းဟောက်ယွီကို တံတောင်ဖြင့်တွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 

ကျန်းဟောက်ယွီက အနည်းငယ် ဇီဇာကြောင်တတ်သော်လည်း လူဆိုးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူတို့က သူ့ကို ဤခရီးစဉ်တွင် ခေါ်လာခဲ့မည်မဟုတ်ချေ။

“အင်း...” ကျန်းဟောက်ယွီက ရုတ်တရက် ရှက်သွေးဖြာသွားသဖြင့် ဝမ်ကျဲ့လိန် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

‘ဒီကောင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ'

ကျန်းဟောက်ယွီ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ... ‘သြော်... မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့သွားတာကို’ ဒီကောင် ချက်ချင်း သဘောထားပြောင်းသွားတာ မဆန်းတော့ပါဘူး’

ဝမ်ကျဲ့လိန်လည်း မနေနိုင်ဘဲ သူ၏ဆံပင်များကို လက်ဖြင့်သပ်တင်လိုက်မိသည်။ မိန်းမချောလေးရှေ့တွင် သူ၏အသွင်အပြင်ကို အလွန်အမင်းဖရိုဖရဲ မဖြစ်စေချင်ပေ။ 

သို့သော် မိုးရေများစိုရွှဲနေသဖြင့် သူ၏ဆံပင်များက မည်သို့မျှ ပုံသွင်း၍မရနိုင်တော့ချေ။