Ch 8

Chapter 08

ဝေ့ချင်းရှန်က အဝတ်အစားများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အဝတ်အစား လဲလိုက်လေ၊ မြို့ထဲ အတူတူ သွားရအောင်”

လင်းယွီသည် ဝေ့ချင်းရှန်၏ တွေးပေးမှုကို အလွန် ကျေးဇူးတင်မိပြီး သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှု အများစုမှာ အရည်ပျော်ကျသွားလေသည်။

ဟယ်တုံးတုံးက လင်းယွီကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“ငါ့ အဝတ်လဲပေးမယ်။ ယွီကောရဲ့ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီလေးကို ငါနဲ့ငါ့အမေ အတူတူ ချုပ်ထားတာလေ”

ဟယ်တုံးတုံးက လင်းယွီကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြပြီး ကျီစယ်လိုက်သည်။

“ဒါက ချင်းရှန်ကောက ယွီကောအတွက် သီးသန့် ချုပ်ပေးခိုင်းထားတာ”

လင်းယွီ ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားသည်။ ဝေ့ချင်းရှန် သူ့အပေါ် ဤမျှအထိ ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ နောင်တွင် သူ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဟယ်တုံးတုံးက လင်းယွီအား အဝတ်အစားလဲရန် ကူညီပေးသည်။ ဟယ်တုံးတုံး၏ တက်ကြွမှုနှင့် ရင်းနှီးမှုအပေါ် လင်းယွီ အနည်းငယ် အနေခက်မိသည်။

သူ့အပေါ် ဤမျှ နွေးထွေးဖော်ရွေသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူ မတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ ဟယ်တုံးတုံး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမာရွတ်များကို သတိထားမိသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူက အတွင်းခံ ဝတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဟယ်တုံးတုံးကလည်း အဝတ်အစားရွေးရင်း စကားများနေသဖြင့် သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ယမန်နေ့က ဝေ့ချင်းရှန်သည် တုံးကော၏ မိခင်ကို ဝါဂွမ်းအင်္ကျီနှင့် ဖိနပ် ချုပ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းခဲ့ကြောင်း ဟယ်တုံးတုံး၏ စကားများမှတစ်ဆင့် လင်းယွီ သိလိုက်ရသည်။ ယနေ့တွင် ဝေ့ချင်းရှန် အဝတ်အစားဝယ်ပေးဖို့ သွားသောအခါ ဟယ်တုံးတုံးက ယာယီဝတ်ဆင်ရန် သူ့အဝတ်အစားအချို့ကို ပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ချင်းရှန် သူ့အတွက် တိတ်တဆိတ် လုပ်ပေးခဲ့သမျှကို ကြားသိလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွီ ရင်ထဲတွင် ပြည့်စုံနွေးထွေးသွားသည်။

အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ဟယ်တုံးတုံးသည် လင်းယွီ၏ ဘေးတွင် ပျားလေးတစ်ကောင်လို တဝီဝီ လုပ်နေသည်။

“ဝါး... ကျွန်တော့်အဝတ်အစားတွေက ကျွန်တော့်ထက် ယွီကောနဲ့ ပိုကြည့်ကောင်းတာပဲ! ဟီးဟီး... ကျွန်တော်က နည်းနည်းလေး ပိုဝပေမယ့် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီလေးက ယွီကောနဲ့ကျတော့ ကွက်တိပဲ”

ဟယ်တုံးတုံး၏ ချီးကျူးမှုကြောင့် လင်းယွီ မျက်နှာပူလာသည်။ သူက ဆံပင်ကို သေသပ်စွာ စည်းနှောင်လိုက်ရာ ဆံနွယ်ဖျားများက ကျောပြင်နောက်တွင် လှပစွာ တွဲလျားကျနေလေသည်။

“ဘယ်လိုတောင် ချောနေရတာလဲ? အား...!”

ဟယ်တုံးတုံးက ဘေးတွင် ခြေဆောင့်ပြီး အော်လိုက်သည်။

သူတို့ ထွက်လာသောအခါ ဝေ့ချင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ယနေ့ လင်းယွီက အပြာနုရောင် နွေဦးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းက သူ့ခါးလေးကို ပိုမိုသွယ်လျသွားစေသည်။ သူ့မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းမွန်လာပေလိမ့်မည်။

ဟယ်တုံးတုံးက နှစ်ချက်မျှ ရယ်လိုက်သည်။

“ချင်းရှန်ကော မျက်တောင်တောင် မခတ်နိုင်တော့ဘူး!”

ဝေ့ချင်းရှန် ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး ဝါးခြင်းတောင်းကို သွားကောက်လိုက်သော်လည်း နီရဲနေသော နားရွက်များက သူ့ရင်ခုန်သံကို ဖော်ပြနေသည်။ လင်းယွီမှာ ပို၍ပင် ရှက်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦး မြို့ဘက်သို့ အတူတူ ထွက်လာကြသည်။ ရွာအနီးရှိ မြစ်ငယ်လေးကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် အဝတ်လျှော်နေကြသော အမျိုးသမီးများက ခေါင်းမော့ပြီး စပ်စုကာ လှမ်းကြည့်ကြသည်။

လင်းယွီလည်း သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသော အကြည့်များကို သတိထားမိပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဝေ့ချင်းရှန် အနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ ထိုလူ၏ အရပ်ရှည်ရှည်ကိုယ်ခန္ဓာ နောက်ကွယ်တွင် ဝင်ပုန်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဝေ့ချင်းရှန်သည် သူ့ကို အားကိုးသည့်အတွက် ကျေနပ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးရိပ်များ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

လမ်းလျှောက်လာရင်း ဝေ့ချင်းရှန်က လူများကို နှုတ်ဆက်သည်။ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အဝတ်လျှော်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

“ချင်းရှန်... ဖူလန်အသစ်လေးကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ”

“ပစ္စည်းသွားဝယ်ဖို့ မြို့ထဲသွားကြမလို့”

“တုံးကောလည်း ပါတာလား”

“ဟုတ်တယ်... အတူတူ သွားပျော်ကြမလို့”

သူတို့သုံးဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မြစ်ကမ်းနားမှ အမျိုးသမီးများ စကားစမြည် ပြောကြသည်။

“အိုက်ယား... ချင်းရှန်ရဲ့ ခင်ပွန်းအသစ်က တကယ် ချောတာပဲ”

“ဟုတ်ပါ့... အတူတူ လျှောက်သွားကြတာ တကယ့် လိုက်ဖက်ညီနေရော”

အမျိုးသမီးများက အဝတ်လျှော်ရင်း အတင်းဆက်ပြောနေကြသည်။ နွေဦးအစတွင် မြစ်ရေက အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့လက်ချောင်းများ အအေးဒဏ်ကြောင့် အလျင်အမြန် နီရဲလာသော်လည်း တောသူတောင်သားများက နေသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်တိုင်းတွင် လျှော်စရာအဝတ်များ ရှိကြပြီး သူတို့အားလုံး မြစ်ကမ်းနားသို့ လာရောက် လျှော်ဖွပ်လေ့ရှိသည်။

ဝမ်ဖူလန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ပွန်းသည်အသစ် ဝတ်ထားတဲ့ နွေဦးဝတ်စုံက တုံးကောရဲ့ဟာ မဟုတ်လား၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နွေဦးတုန်းက တုံးကော ဝတ်တာ ငါ မှတ်မိတယ်”

“မင်းပြောမှပဲ... ဟုတ်သလိုလိုပဲ”

ဝေ့ချင်းရှန်၏ ခင်ပွန်းအသစ်အား ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသော ရှဟယ်ဟွားမှာ နေရထိုင်ရ ခက်နေသည်။ သူမက အတင်းပြောတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မနေ့က ဝေ့ချင်းရှန်က သူမ၏မိသားစုကို ဘာမှမပေးဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် စိတ်ဆိုးနေသူဖြစ်သည်။

“ငါကြားရသလောက်တော့ သူ့မိသားစုက ခန်းဝင်ပစ္စည်းအနေနဲ့ စောင်နှစ်ထည်ပဲ ပေးလိုက်တာတဲ့... အဝတ်အစားတောင် မပါဘူးဆိုပဲ။ အဝတ်မပါဘဲ အပြင်ထွက်ခိုင်းနေတာလား မသိဘူး”

ရှဟယ်ဟွား ပြောလိုက်သည်နှင့် လူအချို့ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ကျောက်မိသားစုက တကယ့်ကို ကပ်စေးနည်းလွန်းတာ အမှန်ပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း လုရွာသို့ အိမ်ထောင်ကျလာသော အခြား ကောတစ်ယောက်သည် ယနေ့ မြစ်ကမ်းနားတွင် အဝတ်လျှော်နေသည်။ သူက သူများအတင်းပြောသည်ကို နားထောင်ရတာ မကြိုက်သဖြင့် သူတို့ လင်းယွီအကြောင်း မကောင်းပြောနေစဉ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရှဟယ်ဟွားက ပိုပိုပြီး စိတ်ပါလက်ပါ ပြောလာကာ အဝတ်မပါသည့်ကိစ္စအထိ ရောက်လာပြီး အနီးအနားတွင် ခြေထောက်လာဆေးသော အမျိုးသားများ ရှိနေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်သောအခါ ထို ကောမှာ ဝင်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ရှဟယ်ဟွား… တစ်ဖက်သားကို အဲ့လို မပြောသင့်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားရင် ဘယ်ကောင်းမလဲ”

“အမလေး... ကြည့်ပါဦး! လျန်ကောက ပုံမှန်ဆို ငြိမ်နေတတ်တာ... ဒီနေ့ကျမှ ဝေ့ချင်းရှန်ရဲ့ ခင်ပွန်းသည်လေးဘက်က ဝင်ပြောပေးနေပါလား။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ မနေ့က ဝေ့ချင်းရှန် အိမ်က ဧည့်ခံပွဲမှာ သွားစားခဲ့လို့လား... ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆီက အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု ရထားလို့လား”

စကားပြော မကျွမ်းကျင်သော လျန်ကောမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာနီရဲလာပြီး အထစ်ထစ်ဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။

“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး”

ရှဟယ်ဟွားက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အဝတ်ကို ရေထဲ တမင်ရိုက်ချလိုက်ရာ ရေများက လျန်ကော၏ မျက်နှာနှင့် အဝတ်အစားပေါ်သို့ စင်သွားလေသည်။

“အဲ့ဒီ ဝေ့ချင်းရှန် ကံဆိုးတာတော့ ထားပါတော့... သူ့ခင်ပွန်းသည်ကို ကြည့်ဦး... ပိန်လိုက်တာ တစ္ဆေနဲ့တောင်တူနေပြီ။ ချင်းရှန် လက်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

လျန်ကောက ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ပြီး အနိုင်ကျင့်လျှင် ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်မှန်း သိနေသဖြင့် ရှဟယ်ဟွားက ပိုပြီး ရဲတင်းလာ၏။

လျန်ကော စိတ်ဆိုးဝမ်းနည်းသွားပြီး ဇလုံကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားသည်။ ပြန်သွားစဉ် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေရှာသည်။

လင်းယွီ၊ ဟယ်တုံးတုံးနှင့် ဝေ့ချင်းရှန်တို့ သုံးဦးသည် မြို့ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောလာသည်။ ချန်ဖျင်မြို့သည် သူတို့နေထိုင်ရာ လုရွာမှ တစ်နာရီခွဲခန့် သွားရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဟယ်တုံးတုံးက ပေါက်ပေါက်ဖောက်နေပြီး လင်းယွီက ရံဖန်ရံခါ ပြန်ပြောပေးနေသည်။ ဝေ့ချင်းရှန်ကမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရှေ့မှ လျှောက်နေသည်။

ဤမနက်ခင်းမှာ လင်းယွီ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလှသော်လည်း ဟယ်တုံးတုံး၏ မရပ်မနား စကားပြောသံများကြောင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားရသည်။ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာမလိုတော့ဟု သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ ဝေ့ချင်းရှန် သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်ကို သိနေရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

လင်းယွီသည် နွေဦးဝတ်စုံအောက်တွင် အင်္ကျီလက်ရှည် အပါးတစ်ထည်ကို ခံဝတ်ထားသည်။ ရာသီဥတုက သာယာနေပြီး သူ အအေးဒဏ် မခံစားရပေ။ လမ်းလျှောက်လာရင်း သူ့မျက်နှာအဆင်းသည် ပန်းရောင်သန်းလာလေသည်။

ဟယ်တုံးတုံးက ရွာထဲမှ အတင်းအဖျင်းများကို ဖောက်သည်ချနေစဉ် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အပြုံးရိပ်လေး ထင်ဟပ်နေသည်။

ဝေ့ချင်းရှန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ပင်ပန်းနေပြီလား? ခဏလောက် နားမလား”

လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မပင်ပန်းပါဘူး”

သူ ပိန်လှီသော်လည်း ကျောက်မိသားစုအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ရသဖြင့် ဤမျှလောက် လမ်းလျှောက်ရခြင်းက သူ့အတွက် အပန်းမကြီးလှပေ။

ဟယ်တုံးတုံးက လည်ပင်းဆန့်ပြီး ဝေ့ချင်းရှန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကိုကျတော့ ပင်ပန်းလားလို့ မမေးဘူးနော်”

ဝေ့ချင်းရှန်က လွယ်အိတ်ထဲမှ သကြားလုံးတစ်လုံးကို ယူပြီး ဟယ်တုံးတုံးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မင်းက စကားတွေ ဒီလောက်များနေတာ... ပင်ပန်းတဲ့ပုံလည်း မပေါ်ပါဘူး”

ပါးစပ်ထဲ သကြားလုံးရောက်သွားသောအခါ ဟယ်တုံးတုံးတစ်ယောက် ဝေ့ချင်းရှန်ကို မစတော့ပေ။ ထို့နောက် ဝေ့ချင်းရှန်က လင်းယွီကို သကြားလုံးတစ်လုံး ပေးလိုက်ရာ သူတို့လက်ချင်း ထိမိသွားသဖြင့် လင်းယွီ မျက်နှာလေးရဲသွားသည်။

ဝေ့ချင်းရှန်၏ ပုံမှန် တင်းမာခက်ထန်နေတတ်သော မျက်နှာထားသည် နွေဦးလေပြေအောက်တွင် နူးညံ့သွားသည်။ အင်း... ဒီနေ့ သူ့ခင်ပွန်းသည်လေး အေးစက်မနေတော့ဘူး၊ လက်ဖဝါးလေးတွေလည်း နွေးထွေးနေတယ်။

လင်းယွီ သကြားလုံးကို တစ်ကိုက်ချင်း ကိုက်စားရင်း ချိုမြိန်မှုကို အရသာခံနေသည်။ သူ တကယ် ကြိုက်နှစ်သက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ ဈေးကြီးသော မုန့်မျိုး ရခဲလှသဖြင့် တစ်ခါတည်း အကုန်မစားပစ်ချင်ပေ။

“အိမ်မှာ ရှိပါသေးတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ကျန်တာတွေ ရှိတယ်လေ”

ဝေ့ချင်းရှန်က ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အိတ်ကို ဖြုတ်ပြီး လင်းယွီကို ပေးလိုက်သည်။ တောင်ပေါ်လမ်းခရီးက ရှည်လျားသဖြင့် လင်းယွီ စားသောက်ရန် သရေစာမုန့်များကို အိတ်နှင့်အပြည့် ထည့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟယ်တုံးတုံးက အနားတိုးကပ်လာပြီး ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွီက အိတ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ အထဲတွင် သစ်သီးခြောက်များနှင့် သကြားလုံးများ ပါဝင်သည်။ ဟယ်တုံးတုံး အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။

“ဝါး... ဒါတွေက ကျွန်တော့် အကြိုက်ဆုံးတွေပဲ! အမေက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် ရက်ရက်ရောရော ဘယ်တုန်းကမှ ဝယ်မကျွေးဖူးဘူး”

သူ့အမေက သူ့ကို အလိုလိုက်သည် ဆိုသော်လည်း တစ်လမှ တစ်ကြိမ်လောက်သာ ယခုလိုမုန့်မျိုး ဝယ်ကျွေးလေ့ရှိပြီး စားရလျှင်လည်း နှစ်ခု၊ သုံးခုလောက်သာ ရတတ်သည်။ ချင်းရှန်က တကယ် ရက်ရောတာပဲ!

လင်းယွီ အားနာနေမည်စိုး၍ ဝေ့ချင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်စား... မဟုတ်ရင် တုံးတုံး အကုန် စားပစ်လိမ့်မယ်”

ဟယ်တုံးတုံး နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“မစားပါဘူးဗျာ!”

ခရီးဆက်လာရင်း ဟယ်တုံးတုံးသည် သကြားလုံး စားလိုက်၊ လင်းယွီနှင့် စကားပြောလိုက် လုပ်နေသည်။ သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ ကောင်းလွန်း၍ လေပေါ်ပျံနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လင်းယွီကြောင့် ကုသိုလ်ထူးရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

လင်းယွီသည် ဟယ်တုံးတုံးနှင့် စကားပြောရင်း အရှိန်ဝင်နေသဖြင့် ဝေ့ချင်းရှန် ဘာမှမစားရသေးသည်ကို သတိမထားမိပေ။ သူက အိတ်ကို ဝေ့ချင်းရှန် ရှေ့သို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားလည်း စားလေ”

သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးက သူ့ကို မမေ့မလျော့ရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝေ့ချင်းရှန် ကျေနပ်သွားသည်။ သူက မုန့်တစ်ဖတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

“မင်းပဲ စားပါ။ ကိုယ်က အချို သိပ်မကြိုက်ဘူး... အချဉ်ပဲ ပိုကြိုက်တာ”

ထို့နောက် လင်းယွီက ဟယ်တုံးတုံးဘက်ပြန်လှည့်ပြီး စကားဆက်ပြောကာ ထောက်ခံစကား ဆိုနေသည်။ လင်းယွီ သူ့ကို မကြည့်တော့သည်ကို သတိထားမိသောအခါ ဝေ့ချင်းရှန်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားမှာ ခဏမျှ မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူ ယူစားလိုက်မိသော သစ်သီးခြောက်မှာ စူးရှသော အချဉ်အရသာကြောင့် သီးမလိုပင် ဖြစ်သွားသော်လည်း လင်းယွီ ကောင်းကောင်းစားနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ချန်ဖျင်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ မွန်းတည့်ချိန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝေ့ချင်းရှန်က လင်းယွီအား ဗိုက်ဆာပြီလားဟု ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ လင်းယွီ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“မဆာသေးဘူး”

သူ နှစ်သက်သော ချိုချဉ်အရသာ သစ်သီးခြောက်များကို အတော်များများ စားထားသဖြင့် ဗိုက်မဆာသေးပေ။

ဝေ့ချင်းရှန်က သူတို့ကို အထည်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ယနေ့ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စမှာ သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးအတွက် အဝတ်အစားသစ် ချုပ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်အကူက သူတို့ကို လှိုက်လှဲစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

“မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ... ဘာများ အလိုရှိပါသလဲ”

“ကျွန်တော့် ခင်ပွန်းသည်အတွက် အထည်စ လိုချင်လို့ပါ”

ဝေ့ချင်းရှန်၏ နှုတ်ဖျားမှ "ခင်ပွန်းသည်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွီ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။

ဝန်ထမ်းက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဝေ့ချင်းရှန်ကို အထည်စအချို့ ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“ကြည့်ပါဦး... ဒီမိုးပြာရောင်လေးဆိုရင် သခင်လေးရဲ့ ခင်ပွန်းသည်နဲ့ အရမ်းလိုက်မှာ”

သူက အထည်စကို လင်းယွီ ကိုယ်ပေါ်တွင် တိုင်းတာပြလိုက်သေးသည်။

ဝေ့ချင်းရှန်လည်း ဤအရောင်က သူ့ခင်ပွန်းသည်လေးနှင့် လိုက်ဖက်ပြီး အလွန် ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

“ပြီးတော့ ဒီမီးခိုးစိမ်းရောင်လေးလည်း ရှိတယ်၊ မြက်စိမ်းရောင်ကလည်း သူ့နဲ့ လိုက်မှာပါ။ ပိုတောက်ပတာမျိုး ကြိုက်ရင်တော့ ကြာနီရောင်လေးက မြို့ထဲမှာ တော်တော်ခေတ်စားနေတာ... လူတိုင်း ဝတ်ကြတယ်”

ဝေ့ချင်းရှန်က လင်းယွီ မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ထားစဉ်က ပုံစံကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်သည်၊ အနီရောင်က သူ့နှင့် တကယ်ပင် လိုက်ဖက်ပါသည်။

“ဘယ်ဟာ ကြိုက်လဲ”

ရုတ်တရက် အမေးခံလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွီ အတွေးစပြတ်သွားသည်။ 'ဒီလောက်လှပတဲ့ အထည်သားက ဘယ်လောက်တောင် ဈေးကြီးလိုက်မလဲ'ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

“ဘယ်ဟာဖြစ်ဖြစ်... အဆင်ပြေပါတယ်”

ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ဟယ်တုံးတုံးက ဝင်ပြောသည်။

“ယွီကောကလည်း... အကုန်အဆင်ပြေတယ်လို့ မပြောရဘူးလေ! မြန်မြန်ရွေး... မဟုတ်ရင် ချင်းရှန်ကောက ရုပ်ဆိုးတာကြီး ရွေးပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဟယ်တုံးတုံးက လင်းယွီထက်ပင် ပိုစိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ အပြန်အလှန် ပြောဆိုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လင်းယွီက အရောင်ရင့်သော မီးခိုးရောင် အထည်စကို ရွေးလိုက်သည်။

ဟယ်တုံးတုံး ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်၏။

“ယွီကော... ဘာလို့ ဒီလို ခေတ်မမီတဲ့ အရောင်ကြီး ရွေးလိုက်တာလဲ? စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်လေးတွေလောက် မလှဘူး!”

လင်းယွီက အထည်သား အရောင်ရင့်လျှင် ညစ်ပေခံပြီး အလုပ်လုပ်ရ အဆင်ပြေမည်ဟု တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီအထည်စရယ်... စောစောကပြတဲ့ မိုးပြာရောင်၊ ဝါးစိမ်းရောင် နဲ့ ကြာနီရောင် တွေကိုပါ ဖြတ်ပေးပါ။ ပြီးတော့ အတွင်းခံချုပ်ဖို့ ပိုးသားအဖြူရောင် နည်းနည်းလောက်ပါ ထည့်ပေးပါ”