Chapter 4

အခန်း(၄) - အလုပ်ရုံ

စုမင်မှာ အလွန်လှပနူးညံ့သော မျက်နှာပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး၊ ကျိုးပဲ့လွယ်သော ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ သို့သော် သူ၏လုပ်ပုံကိုင်ပုံမှာမူ သူ၏ရုပ်ရည်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ပြတ်သား ရက်စက်ပြီး ကြမ်းတမ်းလှသည်။ ဤဆန့်ကျင်ဘက်အသွင်က သူ့အား ကြည့်ရှုသူပရိသတ်အတွက် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ နီညိုရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင် မီကျား ဟူသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ အကြိုပြသမှုတွင်ပင် အထင်ကြီးစရာမရှိစွာ သေဆုံးခဲ့ရသဖြင့် အားကောင်းသည့် စွမ်းရည်များကို မရရှိခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။ ဒုတိယနေ့ပင်ရောက်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် မည်သည့်ပြင်ဆင်မှုမျှ မပြုလုပ်သေးဘဲ၊ အသုံးမကျသည့်ပုံစံ၊ စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းသည့် အသွင်ဖြင့် လူအုပ်ကြား၌ ရောနှောနေသည်။

သို့သော် အီဒင်ကမူ ထိုနီညိုရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင်အား ပို၍ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ထူးဆန်းစွာ ခံစားနေရသည်။

သူ၏အလှမှာ စုမင်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ ၎င်းသည် ဖော်ပြ၍မရသော၊ မိန်းကလေးတို့၏ ဖြူစင်နူးညံ့သည့် အလှမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်သကဲ့သို့၊ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ထောင့်ကျကျ နက်နဲသော ရုပ်သွင်များလည်း ပါဝင်နေသည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ထူးခြားမှုမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ကြာကြာကြည့်လေလေ စွဲမက်ဖွယ်ဖြစ်ကောင်းလာလေလေ ဖြစ်၏ ။ အကြည့်လွှဲ၍မရနိုင်ဘဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမည်သို့ပင် ပြုမူနေပါစေ၊ သူသည် အနည်းငယ် ပျင်းရိနေပါသော်လည်း၊ နက်နဲသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများပါဝင်သည့် မျက်လုံးများ၏ ပုံရိပ်ကသာ သူ၏စိတ်ကို လွှမ်းမိုးထားသည်။

သူသည် မီးမပွတ်တိုက်ရသေးသော စိန်တွင်းကြီးကို တူးဖော်မိပြီဟု တိုးတိုးလေး ခံစားနေရသည်။

အီဒင် စိတ်အနည်းငယ် လွင့်မျောနေရင်း စားပွဲကို ခဏမျှ ကြာအောင် ခေါက်နေမိသည်။

သို့သော် သူက ဉာဏ်ရည် (၀) ရှိသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ယောက်.... ခွေးမသား... ဒီမျက်နှာမျိုးနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်နည်း ရတာလဲ... အလကားဖြစ်လိုက်တာ... ဉာဏ်ရည် (၀)... လမ်းပြ တစ်ဦးအနေဖြင့် အီဒင်သည် ဉာဏ်ရည် (၀) ရှိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးချေ။ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးများပင် အနည်းဆုံး (၁) တော့ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

... စနစ်ကများ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလား။

အီဒင် စဉ်းစားလေလေ၊ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

သူသည် အတွင်းစိတ်၌ အတော်အတန် ငြင်းခုန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မီကျား၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ နှိပ်လိုက်သည်။ အကြိမ်တိုင်း ရှာဖွေဖို့ မလိုစေရန် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို ဖောလိုးစ် လုပ်ရန်ပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုသည် အနီရောင်စာရင်းတွင် အဆင့်အနည်းငယ် တက်လာခဲ့သည်။

မှတ်ချက်များ ပိုများလာသော်လည်း၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လူတစ်ဦးတည်းဆီမှ ဖြစ်နေသည်။

[ရူးသွပ်နေသော ဝက်ဝံပုလေး: ...ဟာ! ကမ္ဘာ့ဘော့စ် ကို တွေ့သွားတာလား။ ပြီးတော့ လုံးဝ အသွင်မပြောင်းသေးတဲ့ကောင်... ကံကောင်းလွန်းတာပဲ....]

[ရူးသွပ်နေသော ဝက်ဝံပုလေး: မဟုတ်သေးပါဘူး... ဘော့စ်ကို သတ်ဖို့ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးကို.... ဘာလို့ ဖက်လိုက်တာလဲ?....]

[ရူးသွပ်နေသော ဝက်ဝံပုလေး: ...ဘော့စ်ကို အိမ်ခေါ်ပြီး ဂရုစိုက်ပေးမယ်ပေါ့လေ ။ ရူးနေတာလား။ သူတော်စင်များလား....]

[ရူးသွပ်နေသော ဝက်ဝံပုလေး: အားးးး..... မြင်ရတာ စိတ်တိုလိုက်တာ... မကြည့်တော့ဘူး...]

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုထဲမှ မြင်ကွင်းကို ပြန်မြင်ရသည့်အခါတွင် အီဒင် ထိုအချိန်၌ သူ၏စိတ်ခံစားချက်သည် ထိုရူးသွပ်နေသော ဝက်ဝံပုလေးကဲ့သို့ပင် ရိုင်းစိုင်းကာ တောသားဆန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သည့်အချိန်မဆို ရူးသွပ်ပြီး ရုပ်ပြောင်းသွားနိုင်သည့် ကမ္ဘာ့ဘော့စ်ကို ဖက်ပြီး သူ၏အခန်းထဲ ခေါ်သွားသည်... ပုံမှန် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မည်သူကများ ဒီလိုလုပ်ပါ့မလဲ။ ဒါက သေခြင်းကို ရှာဖွေသူ အစစ်ပဲ.....

... ဒါက စနစ်ရဲ့အမှား မဟုတ်ဘူးနဲ့တူတယ်။

အီဒင်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးလိုက်သည်။ ဖြစ်ပွားသည့်နေ့တွင် ဤနေရာ၌ ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို သူ မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ပုံမှန်အရွယ်အစားရှိသော အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် လုချန်၏ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ တကယ်တမ်းတွင် မပေါ့ပါးပေ။ သို့သော် ခွန်အား (၁၀) ရှိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မီကျားအတွက်မူ ၎င်းသည် ဘာမျှမဟုတ်ပေ ။ သူသည် လုချန်ကို အသာလေး ပွေ့ချီလိုက်ပြီး၊ “မင်းကို ပြုစုရလွယ်အောင် ငါ့အိမ်မှာ ခဏလောက် နေပါ့လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤမျှ အရေးကြီးသည့် ကစားသူ မဟုတ်သူကို အနီးအနားတွင် ထားရှိခြင်းက စောင့်ကြည့်လေ့လာရာ၌ ပိုကောင်းပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် အရာရာကို စီစဉ်ရန် ပိုလွယ်ကူစေနိုင်သည်။

သူနှင့် သိပ်မပတ်သက်ဖူးသော ဤအိမ်နီးချင်းသည် ရုတ်တရက် ဘာကြောင့် ဤမျှ ကူညီရန်စိတ်အားထက်သန်လာသည်ကို လုချန် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူ့ဘဝတွင် မင်းသမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပွေ့ချီခံရခြင်းမှာပထမဆုံးဖြစ်သည်။ သူရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်- “ချ... ချပေးပါဦး။ ကျွန်တော် ပြန်နားပါ့မယ်... အဆင်ပြေပါတယ်”

“မင်း အခုဆို မတ်တပ်တောင် ကောင်းကောင်းမရပ်နိုင်ဘူး။ ခဏလောက် တစ်ယောက်ယောက်က ကြည့်ရှုပေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါတို့က အိမ်နီးချင်းတွေပဲဟာ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်သင့်တာပေါ့။ ဒီလောက် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး” မီကျား ငြင်းဆန်ခွင့်ပင်မပေးဘဲ လုချန်အား သူ၏တိုက်ခန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ အနီးကပ် လေ့လာခွင့်ရသည့် အခွင့်အရေးကောင်းကို သူ လုံးဝ လက်လွှတ်ခံ၍မဖြစ်ပေ ။

တံခါးကို သော့ခတ်ပြီးနောက် မီကျား သူ၏လက်ထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်အား ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအိမ်နီးချင်းကို ယခင်က သိပ်ဂရုမစိုက်မိခဲ့သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်မှ ဤလူသည် ရုပ်မဆိုးကြောင်းကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ၏အရေပြားသည် တဖြည်းဖြည်း အပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲစပြုလာကာ၊ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာလည်း ဖောင်းကြွလာပြီး မျက်လုံးအောက်အထိ ပျံ့နှံ့နေသည်။ သူ၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော နှာတံနှင့် တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများသည် ခရမ်းရောင်နီးပါးသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ၊ တစ်ချိန်က ခန့်ညားခဲ့သော လူရွယ်အား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လူမဆန်သော အသွင်ပြင်ကို ဖြစ်ပေါ်နေစေသည်။

သူ၏အသက်ရှူသံမှာ ပိုမိုပင်ပန်းလာပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသည်။ အဖျားကြီးခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့်လား မသိရသော်လည်း သူ၏ မျက်တောင်များမှာမူ လိပ်ပြာတောင်ပံများ ခတ်သကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

သူသည် ပို၍ပို၍ အေးခဲလာမည်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ဆွေးမြည့်လာမည်။ သူ၏ အတွေးများ နှေးကွေးလာပြီး လူသားဆန်မှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးကာ၊ အစာရှာဖွေခြင်းနှင့် ကိုက်ခဲခြင်း ဗီဇဖြင့်သာ မောင်းနှင်နေသော၊ လမ်းလျှောက်နေသော ရုပ်အလောင်း အဖြစ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးရင်း မီကျားသည် သူ့အား အိပ်ရာပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်ပြီး ရေတစ်ဖန်ခွက် ငှဲ့ကာ ရေစိုနေသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မီကျားသည် ထောင့်ရှိ အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားကာ “မင်း ဒီမှာ ခဏနားနေလိုက်ဦး။ ငါ မင်းအတွက် အခန်းရှင်းပေးမလို့။ အခုကစပြီး မင်း အဲဒီမှာ နေရမယ်။ ငါတို့ အတူတူ ခဏလောက် နေရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မီကျား၏ လေသံက တစ်မျိုးဖြစ်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ကျေနပ်နေပုံရသည်ဟု လုချန် ဝိုးတဝါး ခံစားမိသော်လည်း၊ သူသည် အလွန်မူးဝေနေသဖြင့် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူ အိပ်ရာပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

မီကျားက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် သူ့၏ အလုပ်ရုံထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

ထိုအလုပ်ရုံထဲတွင် မော်ဒယ်များ၊ ပန်းပုရုပ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နေသည်။ အနုပညာဝါသနာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မီကျားသည် ရွှံ့ဖြင့်ပုံဖော်ခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ကို အမြဲစိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ အားလပ်ချိန်များတွင် သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင် အရာများကို ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူစုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများစွာကို ဤအခန်းငယ်လေးထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။ အလုပ်စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းပုထွင်းထုသည့် ကိရိယာများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် ဓားများကို စုစည်းပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သို့မှသာ နောက်ပိုင်းတွင် လုချန်ကို သော့ခတ်ထားပြီးသည့်အခါ မလိုလားအပ်သည့် မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူက ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ထောင့်တွင် လျို့ဝှက်ဖုံးကွယ်ထားသော ဗီဒိုကိုဖွင့်ကာ အထဲရှိ အရာများကို စစ်ဆေးသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရွှင်လန်းသော အသံကိုဖန်တီးလို့ရသည့် ဝီစီခရာ တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုထူးဆန်းသော ကိရိယာများသည် တစ်နေ့နေ့တွင် အသုံးဝင်လာမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်မိခဲ့ပေ။

သူရှင်းလင်းလို့ ပြီးစီးချိန်တွင် ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။

မီကျားသည် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် အိပ်ရာဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ကိုယ်အပူချိန် ထပ်မံကျဆင်းကာ အရေပြားတင်းမာလာသော လုချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုချန်မှာ အသက်ရှူခြင်း လုံးဝရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အတွင်းမှ တခြားအရာတစ်ခုခုက လှုပ်ရှားခိုင်းနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် မိစ္ဆာကောင် အဖြစ်သို့ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်၏ ။

လုချန် နိုးလာသည့်အခါတွင် သူ့ရှေ့၌ အင်မတန်ကြီးမားသော မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသတ္တဝါတွင် ရေဘဝဲလက်များနှင့် ဆင်တူသော လက်မောင်းဆယ်ခုကျော် ရှိသည်။ သို့သော် စုပ်ခွက်များအစား တစ်ခုစီတွင် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများ ရှိနေသည်။

သူသည် ဗီဇအတိုင်း နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျောတွင် အေးစက်စက် အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲ သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကြေးသွေးရောင် တောင်ပံခြောက်ခုပါရှိသော နှစ်မီတာကျော် မြင့်သည့် လူပုံသဏ္ဍာန် သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တဝါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသည် ထိုတောင်ပံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသော မျက်လုံးနီ တစ်ခုသာ ပေါ်ထွက်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးသည် အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သူ့အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး အအေးဓာတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် ဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်မှုကြောင့် နှေးကွေးသွားခဲ့သော သူ၏ဦးနှောက်မှာ အခြေအနေကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ ၎င်းသည် အလင်းရောင်များ ထည့်သွင်းထားသော ပန်းပုရုပ်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထိုမျက်လုံးကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း၊ မထိမီတွင် တံခါးမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“နိုးလာပြီလား”

မီကျားသည် လက်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း တံခါးကို မှီလျက်ရှိသည်။ အလင်းပန်းပုရုပ်က သိပ်မလင်းသဖြင့် သူ၏ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကိုသာ ခပ်ရေးရေး မြင်ရပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီပန်းပုရုပ်တွေက အရမ်းကြီးပြီး ရွှေ့ရခက်လွန်းလို့ မင်း ခဏလောက် သူတို့နဲ့အတူ နေရလိမ့်မယ်”

လုချန်သည် ဤသူမှာ သူ့အိမ်နီးချင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ့အပေါ် ကြင်နာခဲ့ကာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ဖူးသည်ကို ဝိုးတဝါး မှတ်မိနေသည်။ သူတစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း သြဇာအုပ်မိုးသည့် ဟိန်းဟောက်သံများသာ ထွက်လာနိုင်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏လျှာက ရောင်ရမ်းနေပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် ပြည့်နေကာ၊ နှာခေါင်းပေါက်များက ပုပ်သိုးသော သွေးနံ့များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

“ငါ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ပြီး ဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အခုတော့ တကယ် အသုံးဝင်လာတယ်” ကြင်နာတတ်သည့် အိမ်နီးချင်းက ထူထဲသော သံကြိုး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အလုပ်ရုံထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူချန်ကို အနည်းငယ် ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

“မင်းအပေါ် ငါမကောင်းတာတစ်ခုခု လုပ်ရလိမ့်မယ်” သူသည် လုချန်ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏အသံက အရင်ကလို နူးညံ့ပြီး ရွှင်လန်းနေဆဲဖြစ်သည်။ “ငါ့ကို မမုန်းပါနဲ့၊ ငါ ဒါကို မင်းရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ပေးနေတာ”

သူ၏ဆံပင်က တောက်ပသော အနီရောင် ရှိပြီး ခေါင်းနောက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စည်းထားကာ မီးတောက် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းက လုချန်အား ထူးဆန်းသော ခြောက်တောင်ပံ ပန်းပုရုပ်ကို အကြောင်းမဲ့ အမှတ်ရစေသည်။

လုချန် နောက်ဆုံးတွင် အန္တရာယ်ကို သိရှိသွားသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ၏ရှေ့မှ လူသည် သူ့အား အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ် ခံစားချက်ကို ပေးနေသည်။ သူသည် သူ၏ချွန်ထက်သော ခြေသည်းလက်သည်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ အနီရောင်ဆံပင်ရှိသူ လူငယ်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် သွားများကို ဖြဲပြပြီး၊ သူ့ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

“မင်း မပျော်ဘူးပေါ့” မီကျားက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြောသလို ပြောနေခဲ့သည်။ “ဟူး၊ ငါ တကယ် ဒါကို မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းကြည့်ပါဦး၊ မင်း ငါ့ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး”

... သူ သွေး လိုချင်တယ်၊ အသား လိုချင်တယ်၊ သူ့ရှေ့က ဒီလူသားကို ဝါးမြိုပြီး အပိုင်းအစများ ဖြစ်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်တယ်။

လုချန်၏ လည်ချောင်းက အသံဗလံများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဆာလောင်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုက သူ၏ဦးနှောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှမ်းမိုးလာကာ ထိုထူးဆန်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေသည်။

သူသည် မီကျားအား ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

မီကျား ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို လွတ်စေကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

လုချန် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏ အားမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားကြောင်း လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ၏ဖမ်းဆီးခံထားရသော လက်မှာ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကွဲအက်နေသော ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ မီကျားအား အငြိုးတကြီး ကိုက်ရန် လှမ်းလိုက်သည်။

မီကျားက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး သံကြိုးကို ဆွဲထုတ်ကာ လုချန်တစ်ကိုယ်လုံး၌ တင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကိုက်မရအောင် နောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။

“ကမ္ဘာ့ဘော့စ်ကတော့ ကမ္ဘာ့ဘော့စ်ပါပဲ၊ ငါတောင်မှ မင်းကို နည်းနည်း ခက်တယ်လို့ ထင်ရတယ်” မီကျားသည် သူ့အား မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်စေရန် အားကုန်သုံး၍ ချုပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု လက္ခဏာမပြဘဲ၊ သူ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ဟန်ရှိပြီး ပိုမို လင်းလက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် လုချန်၏ လက်သည်းများ တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ဖြတ်ပစ်ခံရပြီး၊ သူ၏ပါးစပ်ကို ကိုက်မရအောင် အကာအကွယ် တပ်ဆင်ခြင်းခံရကာ၊ လက်မောင်း၊ ခြေထောက်နှင့် လည်ပင်းတို့တွင် လေးလံသော သံကြိုးများဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံရသည်။

သူသည် ဒေါသတကြီး ငြင်းဆန်စွာ အော်ဟစ် ရုန်းကန်နေသည်။

“ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါ့ဘေးမှာ နေပါ၊ မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းလည်း အသတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး” လုချန်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မည်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်နိုင်ကြောင်း သေချာပြီးနောက်၊ မီကျားက သူ၏ဆံပင်ကို ဆွဲယူကာ ခေါင်းကို မော့စေပြီး၊ ထို့နောက် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံမှန်ကြင်နာတတ်သော အပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားကာ ပြင်းထန်သော ဖိအားအသွင်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ “မင်း လိမ်လိမ်မာမာ နေတာက ပိုကောင်းတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ ခြေလက်တွေကို ဖြတ်ပစ်ရတာမျိုး မလုပ်ချင်ဘူး။ အဲဒါက အရမ်းရက်စက်လွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ စရိုက်နဲ့လည်း မကိုက်ညီဘူး”