Chapter 9

အခန်း(၉) - လမ်း‌ဘေးခွေးလေး

အဆောင် ၈ရှိ မြေအောက်လမ်းကြောင်း ဝင်ပေါက်မှ ငါးမီတာ သို့မဟုတ် ခြောက်မီတာခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ၊ စွမ်းရည်ခလုတ်ပေါ်ရှိ အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မီကျား သူ့နောက်ကျောတွင် လူတစ်ဦးကို ကုန်းပိုးထားပြီး ကားဂိုဒေါင်ထဲမှ ဖုတ်ကောင်များသည် သူ့ကို ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းမရှိတော့ပေ။  ၎င်းတို့သည် သူတို့နှစ်ဦးအား လမ်းကြောင်းဝင်ပေါက်အထိ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။

စွမ်းရည်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေစဉ်အတွင်း၊ မီကျားသည် အရှိန်မြန် ဖုတ်ကောင်၏ အရှိန်မြှင့်တင်မှုကို အားကိုးကာ ရိုးရိုးဖုတ်ကောင်များထံမှ အကွာအဝေးကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် စွမ်းရည်အချိန် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် ၎င်း၏ အရှိန်သည် ချက်ချင်း နှေးကွေးသွားသည်။ ကားဂိုဒေါင်ထဲတွင် ရှိနေနှင့်ပြီးသား အရှိန်မြန် ဖုတ်ကောင်အချို့ က သူ့ကို အလျင်အမြန် ဖမ်းမိတော့သည်။

ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သည် ဘေးမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး မီကျား၏ ပခုံးကို ကိုက်တော့မည့်ပုံရသည်။ မီကျား၏ နောက်ကျော၌ ပါလာသော ဖုန်းလင်ဇီသည် ရိုက်တံကို မြှောက်၍ ထိုဖုတ်ကောင်၏ နှာခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဖုတ်ကောင်သည် လွင့်စင်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မကြာမီ လမ်းကြောင်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာရောက်သည်နှင့် မီကျားသည် ဖုန်းလင်ဇီကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်ပြီး "ဖုတ်ကောင်တွေကို ငါ ရှင်းလိုက်မယ်။ မင်းက တံခါးကို သွားဖွင့်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့.." မိန်းကလေးငယ်သည် ပြန်ဖြေပြီး တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ သူမသည် သေးငယ်ပြီး ဖျတ်လတ်သောကြောင့် ဖုတ်ကောင်များ ဝိုင်းထားသည့်ကြားမှ လျှောတိုက်ရှောင်တိမ်းသွားသည်။ မီကျား သူမ နောက်ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားပြီး သူမကို ခုန်အုပ်မည့် ဖုတ်ကောင်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ နောက်သို့ ပစ်ချနေပြီး ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေရင်းပင် ဖုတ်ကောင်အချို့၏ ဦးခေါင်းခွံများကို ရိုက်ခွဲကာ ခရစ်စတယ်များကို အတွင်းမှ ရယူလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် လက်လှမ်းကာ အပေါက်မှတစ်ဆင့် တံခါးကို သော့ဖွင့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဖွင့်၍ အတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မီကျားအား အော်ပြောသည်၊ "တံခါး ဖွင့်ထားပြီး​ပြီ ၊ မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့..."

"ကောင်းပြီ...." မီကျားလည်း လျင်မြန်စွာ အတွင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်ကာ သော့ပြန်ခတ်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်မှ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးသည် စိတ်ပျက်အားလျှော့စွာ ဆက်လက် ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် လှေကားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေကြပြီး ခဏကြာမှ နှစ်ဦးသား ပြုံးရယ်မိကြသည်။

အသက်ရှူမှန်သွားသောအခါ မီကျား မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။ "ဖုန်းလင်ဇီ။ ဦးဦးကရော..." 

"မီကျား" ဟု မီကျားက ပြောပြီး "ဦးဦးလို့ မခေါ်ဘဲ အစ်ကိုလို့ပဲ ခေါ်ပါ" ဟု ထပ်ပြောသည်။ "အစ်ကို မီကျား၊ ရှင်က အရမ်း အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ...." မီကျားက ပြုံးပြီး ချီးမွမ်းသည်၊ "မင်းလည်း မဆိုးပါဘူး။"

သစ်သားတံခါးသည် ဖုတ်ကောင်များကို ခဏတာ ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် ကားဂိုဒေါင်ထဲမှ အုပ်လိုက်ဝင်လာသော ဖုတ်ကောင်များကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးပဲ့သွားမည် ဖြစ်သည်။ ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် မီကျား မတ်တပ်ရပ်ပြီး အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါချလိုက်သည်။ "ငါ ဒီတံခါးကို ပိတ်ဆို့ဖို့ တစ်ခုခု ရှာလိုက်မယ်။ အဆောက်အအုံထဲမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိနိုင်သေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့နားမှာ ကပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပါ "။

"ဟုတ်ကဲ့..." မိန်းကလေးငယ်သည် နာခံစွာ မီကျားနောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ပထမထပ်ရှိ တိုက်ခန်းနှစ်ခန်းစလုံး၏ တံခါးများ ဖွင့်ထားသည်။ တံခါးတစ်ချပ်မှာ လုံးဝ ဆုတ်ဖြဲခံထားရပြီး ဘေးတွင် ယိုင်နဲ့စွာ လဲကျနေသည်။ အတွင်းထဲ၌ ပြန့်ကျဲနေသော သွေးစွန်းရာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြစ်ဆိုးကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

မီကျား အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဆိုဖာများနှင့် ဗီရိုများကဲ့သို့သော ကြီးမားသော ပရိဘောဂများကို အခန်းထဲမှ စတင် ရွှေ့ထုတ်သည်။ ၎င်းတို့ကို မြေအောက်လမ်းကြောင်းရှိ သစ်သားတံခါးဝင်ပေါက်တွင် ထပ်၍ စုပုံကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းသည် လုံးဝ ပြည့်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ ဖုတ်ကောင်များသည် မည်မျှပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသော်လည်း ပရိဘောဂပုံကို မလှုပ်ရှားနိုင်တော့မှသာ မီကျား ကျေနပ်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ပြီးပြီ။ သူတို့ အခုတော့ ဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ရှင်က အရမ်း သန်မာတာပဲ..." မိန်းကလေးငယ်သည် မျက်လုံးကို အဝိုင်းသား ပြုကာ မီကျား၏ လေးလံပုံရသော ပရိဘောဂများကို အလွယ်တကူ ရွှေ့လျားနေသည်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ အရင်က လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဖူးတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။" မီကျား ချီးမွမ်းခံရခြင်းကို မခံနိုင်ဘဲ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အင်္ကျီလက်ကို လှန်တင်လိုက်ပြီး အားကစားရုံတွင် ပင်ပန်းစွာ တည်ဆောက်ထားသော ချောမွေ့သည့် ကြွက်သားများကို ပြသလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ အရောင်တောက်နေပြီး လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ပြောလာသည် :   "သမီးလည်း အစ်ကိုလိုပဲ အရမ်း အံ့သြစရာ ကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်ချင်တယ်..."

"ဟုတ်ပါပြီ၊ နောက်တစ်ခုက ငါ ဒီအထပ်က ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းမယ်၊ ပြီးတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိမရှိ ကြည့်မယ်။ မင်း ငါ့နေရာမှာ အရင် နားချင်သေးလား..." မီကျား ပထမထပ်မှ ကျန်ရှိနေသော အစားအစာများနှင့် ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းနေစဉ်၌ မေးလိုက်သည်။

"သမီးလည်း လိုက်ခဲ့မယ်..." မီကျားက သူမကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟု ထင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ဖုန်းလင်ဇီက လျင်မြန်စွာ လှမ်းပြောသည်၊ "သမီးတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က ဖုတ်ကောင်တွေကို စောင့်ကြည့်ပြီး ကူညီပေးနိုင်တယ်..."

"ဒါဆို မင်းကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်မယ် ။" မိန်းကလေးငယ်သည် ငယ်သေးသော်လည်း ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည်။ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်သို့ ဦးတည်ကာ တံခါးပိတ်ရန် ကြိုးစားသည့် သူမ၏ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်မှုက သူမသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို ပြသနေသည်။ ဤအတွေးဖြင့် မီကျား မိန်းကလေးငယ်၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူကာ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

တတိယထပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မီကျား တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ချပ်ကို ချဉ်းကပ်ကာ ခေါက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် တံခါး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာပြီး ရုပ်ဆိုးဆိုး၊ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာရှိသော ၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ဦး ပေါ်လာကာ သတိဖြင့် မေးလာသည် : "လို... လိုအပ်တာများ ရှိလို့လား..." 

မီကျား တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ လူတွေကို ကိုက်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အစောပိုင်းက အော်သံတွေ ကြားကောင်း ကြားလိမ့်မယ်။ အဆောက်အအုံထဲက လူတော်တော်များများ ဖုတ်ကောင် ဖြစ်သွားကြပြီ။ အခုတော့ ခင်ဗျား တိုက်ခန်းထဲမှာပဲ နေပြီး အပြင်ထွက်တာ ရှောင်သင့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဆောက်အအုံထဲက ဖုတ်ကောင်တွေကို ရှင်းပြီးမှ အပြင်ထွက်ဖို့ လုပ်ပါ။"

"ဟုတ်-ဟုတ်ကဲ့။" ထိုသူ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မီကျား နောက်တံခါးကို ခေါက်ရန် ဆက်လက်သွားသည်။

ဤနည်းဖြင့် ၎င်းတို့သည် တစ်ဆယ့်လေးထပ်အထိ ဆက်သွားခဲ့သည်။ အပေါ်ထပ်ရှိ နေထိုင်သူ အများအပြားသည်လည်း ဖုတ်ကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသော်ငြားလည်း အရေအတွက်မှာ သိပ်မများလှပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အဆင့်နိမ့် ဖုတ်ကောင်များသာ ဖြစ်သည်။ ထို အရှိန်မြန် ဖုတ်ကောင်မျိုး မရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းရန် သိပ်မခက်ခဲလှပေ။

တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည့် တံခါးတစ်ချပ်မှလွဲ၍ အတွင်းထဲတွင် လူများ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင်များ ရှိနေသေးသည်ကို မည်သို့မျှ မသိနိုင်ဘဲ ကျန်ရှိသောအရာအားလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် စာရင်းပြုစုပြီးဖြစ်သည်။

သူနှင့် ဖုန်းလင်ဇီ အပါအဝင် အဆောက်အအုံထဲတွင် ကူးစက်မှုမရှိသေးသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ခုနစ်ဦး ရှိသည်။ လှည့်လည်သွားလာနေသော ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ပိတ်ထားသော တံခါးများနောက်တွင် ပိတ်မိနေသည့် ဉာဏ်ရည်နိမ့်ပါးသော ဖုတ်ကောင်အချို့သာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် တံခါးကို မဖွင့်နိုင်သောကြောင့် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့်၊ ထိုအဆောက်အအုံသည် သူတို့အတွက် ခဏတာ ရှင်သန်နိုင်ရန် နှိုင်းယှဉ်ချက်အားဖြင့် ဘေးကင်း နေသေးသည်၊ သို့သော် ၎င်းသည် သူ၏ တိုက်ခန်းထဲရှိ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ထပ်မံ ပုံသဏ္ဌာန်မပြောင်းလဲသေးမှသာ ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် လူမရှိတော့သော တိုက်ခန်းများမှ ပစ္စည်းများ စုဆောင်းပြီးစီးချိန်တွင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သည်။ မီကျား၏ နောက်မှ လိုက်လာသော ဖန်လင်ဇီသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသဖြင့် မျက်လုံးကို မနည်း ဖွင့်ထားရသည်။

မီကျား လုချန် ထံမှ ယူလာသော သော့များကို သူမအား ပစ်ပေးလိုက်ပြီး "မင်း အခုတော့ တိုက်ခန်း ၇၀၁ မှာ နေလို့ရပြီ။ အဲဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ သေချာ နားလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။

"အင်း... ဟုတ်ကဲ့။" ဖုန်းလင်ဇီသည် မတားဆီးနိုင်လောက်အောင်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ သော့ကိုယူပြီး မီကျား၏ တိုက်ခန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လုချန်၏ နေရာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကိုကြီး... နှုတ်ဆက်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး..."

ဖုန်းလင်ဇီ ဘေးကင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် မီကျား သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ စုဆောင်းခဲ့သည့် ပစ္စည်းများကို ကြမ်းတမ်းစွာ စီစစ်လိုက်သည်။

အသင့်စားခေါက်ဆွဲခြောက် နှစ်ဖာ၊ ရှစ်ပါးရတနာ ဆန်ပြုတ် ခြောက်ဘူး၊ အထွေထွေ မုန့်ပဲသရေစာများ တစ်ပုံးနှင့် သောက်ရေ ခြောက်ဗူး။ သူတို့နှစ်ဦးသာ ရက်၃၀ကြာ ရှင်သန်မည်ဆိုပါက ချွေတာသုံးစွဲလျှင် ဤပစ္စည်းများဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်ပေမည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ အဆောက်အအုံထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု အကန့်အသတ်ရှိသော သက်ကြီးရွယ်အို စုံတွဲ အပါအဝင် အခြား လူငါးဦး ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

မီကျား ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှလွဲ၍ အရေးမပါသော NPC များသာ ဖြစ်သည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း ဖန်လင်ဇီသည်လည်း ဤရပ်ကွက်၏ မူလနေထိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သူမထံမှ သိရသောအခါ စိတ်ထဲမှ ထင်မြင်ချက် ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့လိုပင် ဤ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသော ဂိမ်းကမ္ဘာတွင် တကယ့် အထောက်အထား ရှိသူဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာသည် ဂိမ်းတစ်ခုအတွက် စတင်သူဇုန်ဆိုသည်ကား စင်စစ် ဟုတ်ပါသလား... ဤကမ္ဘာတွင် နေထိုင်သူများသည် NPC များသာ အမှန်တကယ် ဟုတ်ပါသလား?

မီကျား မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်  အစားအစာများကို ခုနစ်ပုံ ပုံကာ သေသေချာချာ စီစဉ်ပြီး ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

[အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အမှတ် ၇ - မီကျား] တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု

၁၆ လိုင်း: ဒီလောက် နည်းတဲ့ အစားအစာနဲ့တောင် သူက တခြားသူတွေနဲ့ ခွဲဝေချင်သေးတာလား.... ဒီ တင်ဆက်သူက ကြမ်းတမ်းတဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ သူတော်စင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား..

 ၁၇ လိုင်း: ဒီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကို လေးစားမိပေမယ့်၊ ဒီလိုလူတွေက ကမ္ဘာပျက်ချိန်မှာ သိပ်ကြာကြာ အသက်ရှင်လေ့ မရှိဘူး။ 

၁၈ လိုင်း: သက်ပြင်းချ... ဘယ်လောက် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလိုက်လဲ။

ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပြီးနောက် မီကျား သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ခရစ်စတယ်များကို ထုတ်ယူပြီး ရေတွက်လိုက်သည်။

အပြာရောင် ခရစ်စတယ် နှစ်ခုနှင့် အစိမ်းရောင် ခရစ်စတယ် တစ်ဆယ့်နှစ်ခု။

ရှင်သန်မှုရမှတ်များကို စွမ်းရည်များအား အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည် ။ ခရစ်စတယ်များကို ရှင်သန်မှုရမှတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း ကိစ္စများပြီးစီးပြီးမှသာ ပြောင်းလဲနိုင်ပေသည် ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းတို့ကို ယခုအချိန်တွင် စွမ်းရည်အား အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အသုံးပြု၍ မရသေးပေ။

စဉ်းစားပြီးနောက် မီကျားသည် ခရစ်စတယ် အဆန်များကို လုချန်အား ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရန်လိုမှု အခြေအနေကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို ၅၀ အထိ တိုးမြှင့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ သူ နှောင့်နှေးလေလေ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားနိုင်ချေ ပိုများလေဖြစ်သည်။

ယခင် နှစ်ရက်က အရူးအမူး ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါလျှင် လုချန်သည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်လာသည်။ အနည်းဆုံးတွင် အလုပ်ရုံထဲသို့ ဝင်လာသည့်အခါတိုင်း မီကျားအား တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူ၏ ညိုမဲကာ ခရမ်းရောင် သန်းနေသော အရေပြားသည် ပုံမှန် ဖြူဖျော့သော အရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပုပ်နေသော ဒဏ်ရာများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကုစားနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဖုတ်ကောင်မဖြစ်မီက ပုံစံနှင့် ပို၍ ပို၍ တူလာပေသည်။ လုချန်သည် အခန်းထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေးနေကာ အခန်းထဲ ဝင်လာသည့် မီကျားအား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲနေသော စိမ်းလဲ့လဲ့ မျက်လုံးများသည် အရိပ်ထောင့်တွင် မှိန်ဖျော့သော အရောင်တောက်နေပြီး အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်ရန် အသင့်ရှိသော မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူနေသည်။

ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ စွမ်းရည်သည် လူနှင့်တူသော ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား... ထိုသို့ဆိုပါလျှင် ဤစွမ်းရည်သည် အနည်းငယ် အားနည်းလွန်း နေပေသည်...

မီကျား လုချန်၏ရှေ့တွင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိလား..."

လုချန် သူ့သွားများကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး လည်ချောင်းမှ တိုးညှင်းသော ဟိန်းသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ မီကျားအား ပို၍ နီးကပ်စွာ မလာရန် သတိပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း မှတ်မိပုံမရသေးဘူး ထင်တယ်။" မီကျား ဂရုမစိုက်ပါ။ သို့သော် ဤမြင်ကွင်းသည် သူ အလွန်ငယ်စဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော လမ်းဘေးခွေးလေးတစ်ကောင်ကို သတိရစေသည်။

ထိုအချိန်က သူ့ကို မွေးစားထားသော မိဘများတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေး ရှိနေပြီး သူတို့သည် မီကျားကို ဆက်လက် မွေးစားသင့် မမွေးစားသင့်ကို ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။

သူသည် စိတ်ကြည်လင်စေရန် အိမ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လမ်းပေါ်၌ သနားစရာကောင်းသော လမ်းဘေးခွေးလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ သူ၏ အမွေးတစ်ဝက်ကို ဆီပူများဖြင့် ပက်ထားခြင်းခံထားရသဖြင့် ရုပ်ဆိုးပြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ၎င်း၏ ဒဏ်ရာများကို ကြင်နာစွာ သန့်ရှင်းပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထို လမ်းဘေးခွေးလေးသည် ယခု လုချန်နှင့် အလားတူပင် သူ့သွားများကို ဖော်ပြကာ တိုးညှင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့် ညည်းသံများ ထွက်နေသည်။ ၎င်း၏ ခြေထောက်များသည် မြေပြင်အား တင်းကျပ်စွာ ကုပ်ကပ်ထားပြီး မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ခွေးပေါက်လေး၏ သူ အနားကပ်လာသည်ကို မလိုချင်သည့်ပုံစံ ကို မြင်သောအခါ မီကျားသည် အနီးနားရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားကာ ဝက်အူချောင်း တစ်ခု ဝယ်လာပြီး ထို ခွေးပေါက်လေးထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မည်သည်ကိုမှ ထပ်မလုပ်တော့ပေ။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် ထို လမ်းဘေးခွေးလေးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယာဉ်များ၏ ဘီးများဖြင့် ချပ်ပြားသွားခဲ့ပြီး လမ်းဘေးတွင် တစ်ယောက်တည်း လဲကျနေသည်။ ထိုခွေးလေး သေဆုံးနေသည်မှာ အတော်လေး ကြာနေပြီဖြစ်ပြီး အနံ့အသက်မှာ အဝေးမှပင် ရနိုင်ကာ ယင်ကောင်အုံတစ်ခုက ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲပျံနေသည်။

ထိုနေ့မှာပင် သူ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။

မီကျားသည် လုချန်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖန်လုံးလေးများကဲ့သို့သော ခရစ်စတယ်များကို ထုတ်ယူကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"စားလိုက်။"

[အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အမှတ် ၇ - မီကျား] တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု

၁၉ လိုင်း: ငါ  မြင်နေရတာက အမှန်တွေလား... သူက ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို ခရစ်စတယ် ကျွေးလိုက်တာလား....

 ၂၀ လိုင်း: ငါ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ 

၂၁ လိုင်း: ဒီလို သူတော်စင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမျိုးကို ငါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ... 

၂၂ လိုင်း: ငါ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့တာ ပြန်ရုပ်သိမ်းတယ်။ သူသာ ဘော့စ်ကြောင့် အသတ်ခံရရင်၊ သူက လုံးဝ သေဖို့ထိုက်တန်တယ်....."