Chapter 12

အခန်း(၁၂) - Deja Vu

[အသက်ရှင်သန်သူ နံပါတ် (၇) - မီကျား] ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုသည် ယခုအခါ 'အနီရောင်ဖန်သားပြင်ထိပ်တန်း' စာရင်း၏ အပေါ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ကြည့်ရှုသူဦးရေမှာလည်း စဉ်ဆက်မပြတ် တိုးပွားလျက်ရှိသည်။

၆၂L: ဒီအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက တကယ်ကို သန်မာပြီး ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကိုလည်း မကြောက်ဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါတကယ်ကို နားမလည်ဘူး။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူကများ သဘောပေါက်တာရှိလဲ ။ ငါမှားတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူက... ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို အဆင့်မြှင့်နည်း သင်ပေးနေတာလား...

 ၆၃L: တကယ်ဖြစ်နေပုံရတယ်... 

၆၄L: ဖုတ်ကောင်ဘုရင်က သတ်ဖို့ အရမ်းအားနည်းနေတယ်လို့ သူထင်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် သူက အဖွဲ့ပြောင်းဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး ကျန်တဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ဖုတ်ကောင်ဘုရင်နဲ့ ရှင်းခိုင်းပြီး ရှင်သန်မှုရမှတ်တွေ သိမ်းဖို့ လုပ်နေတာလား...

 ၆၅L: အဖွဲ့ပြောင်းတာ၊ အိုကေ...

 ၆၆L: လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က သူ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို ချစ်လာအောင်လုပ်နေတာကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်။.. သူဘော့စ်အဖြစ် မပြောင်းခင်တုန်းက သူ့ရဲ့ ရည်းစားများ ဖြစ်ခဲ့မလား... စတင်သူဇုန်က ဘောစ့်တွေက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ နီးစပ်တဲ့သူ ဖြစ်နေမယ်လို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား...

 ၆၇L: အဲဒါဆို အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ သူ အခုလေးတင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို ချိန်းတွေ့ဖို့ မေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား...

 ၆၈L: အို... အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် တကယ်ကို ဟပ်ထိတယ်။ သူ့ချစ်သူက ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ဖြစ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူက လက်မလျှော့ဘဲ ဆက်ချစ်နေတယ်။ အခက်အခဲကြားက စစ်မှန်တဲ့ အချစ်၊ တကယ်ကို ဟပ်ထိတယ်။

 ၆၉L: အာ... ဒါပေမဲ့ သူက တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ ညီလေးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား....

တစ်ဖက်က ဓာတ်မီးကိုကိုင်ပြီး တစ်ဖက်က လုချန်ကို လက်ဆွဲကာ မီးကျားသည် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျ လှေကားထစ်များအတိုင်း အဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တက်သွားသည်။

လှေကားမီးလုံးများမှာ ပျက်စီးနေပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအားလုံးကို ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အဆောက်အအုံဖြစ်သည့် အဆောက်အအုံ (၇) သို့ ပြောင်းရွှေ့ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ပတ်ပတ်လည်သည် မှောင်မဲနေပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးတွင် သူတို့၏ ခြေသံများသာ ကြားနေရသည်။

သို့သော် လမ်းလျှောက်နေစဉ် မီကျားသည် သူ့နောက်မှ လုချန်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် လုချန်၏လက်အား ကိုင်ပြီး ခေါင်မိုးထပ်သို့ ခေါ်လာခြင်းမူကား ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုမြင်ကွင်းသည် သူ တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ခံစားချက်အား လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်၍ မရနိုင်ပေ။

လူအများအပြားသည် ဤခံစားချက်အား ခံစားဖူးကြပေသည်။ ၎င်းကို သာမန်အားဖြင့် ဒေဂျာဗူး သို့မဟုတ်  ရေမြင်းကောင် သဏ္ဌာန် ဦးနှောက်အစိတ်အပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး၊ ယင်းမှာ မည်သည့်အချိန်ကမှ မဖြစ်ဖူးသော်လည်း လူများသည် ထိုအချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအား ယခင်က တစ်ခါ ကြုံဖူးသလို ရုတ်တရက် ခံစားရသည့် ထူးခြားသော အာရုံထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ရပ်သာဖြစ်သည်။

သိပ္ပံနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အသိုက်အဝန်းများတွင် ဤဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ အဆိုပြုထားသည့် ယူဆချက်များစွာ ရှိသော်လည်း မည်သည့် တိကျသေချာသော ရှင်းလင်းချက်ကိုမျှ သက်သေပြနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ထိုဖြစ်ရပ်သည် အလွန်အဖြစ်များသောကြောင့် မီကျား ထိုအကြောင်းအား အလေးအနက် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထူးဆန်းသော စိတ်အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

မီကျား သံတံခါးငယ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခေါင်မိုးထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ယနေ့သည် ကူးစက်ရောဂါ စတင်ဖြစ်ပွားခြင်း ငါးရက်မြောက် နေ့ဖြစ်သည်။ ကနဦး ဖရိုဖရဲ အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါလျှင် အရာအားလုံးသည် လွန်စွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ညဘက်၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် သူတို့၏ ပုန်းအောင်းရာထောင့်များတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ရှိနေကြပြီး လုံးဝ အသံမပြုဝံ့ကြတော့ပေ။ ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည့် ဖုတ်ကောင်များသည်ပင် ဟိန်းဟောက်သံကို ခဏခဏ မပြုကြတော့ချေ။

မူလက နေ့ခင်းကဲ့သို့ တောက်ပခဲ့သည့် နီယွန်မီးမှိန်မှိန်များမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းကပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ ယခုအခါ ညဘက်​တွင် မြို့တော်သည်  အိပ်ပျော်နေသော သားရဲတိရစ္ဆာန် အများအပြားရှိသည့် တိတ်ဆိတ်သော ကွန်ကရစ်တော တစ်ခုသဖွယ်ဖြစ်နေပြီး အထီးကျန်ဆန်သော ငြိမ်သက်ခြင်းများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

လေထု ညစ်ညမ်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် ကောင်းကင်သည် များစွာ သန့်ရှင်းလာခဲ့သည်။ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်ယံမှ တလက်လက်တောက်ပနေသော ကြယ်များအား မြင်နိုင်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ယခင်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရခဲပေသည်။ ထိုအချိန်က အရာအားလုံးသည် အခိုးအငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လကိုပင် မြင်ရခဲလေသည်။

မီကျားသည် လုချန်အား သူ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသော ဤ လျှို့ဝှက်နိဗ္ဗာန်ဘုံသို့ ခေါ်လာခဲ့ပြီး ရှားပါးသော ငြိမ်သက်ခြင်း အခိုက်အတန့်ကို ခံစားစေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နေသည့် ကောင်းကင်ယံအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုသူသည် ဝေးကွာလှသော ကြယ်များအား ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများဖြင့် လက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

မီကျား ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ညလေက သူ၏ ဆံပင်နက်များအား ညင်သာစွာ ထိုးဖွနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ကို ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အချိန်အား ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြား အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုမှာ အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။ မီကျားသည် လုချန်အမည်ရှိ ဤလူငယ်အား ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ အဆောက်အအုံသို့ အသစ်ပြောင်းလာသည့်အချိန် ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်က လုချန်သည် သူ့တံခါးကို ခေါက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ယဉ်ကျေးစွာ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူက အိမ်နီးချင်းအသစ်ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ကူညီမှု ပိုမိုပေးစေလိုကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

"လု" ဟူသော မျိုးရိုးအမည်သည် အထူးအဆန်း မဟုတ်သော်လည်း ရှားပါးသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ မီကျား ထိုအချိန်က သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ဘဲ၊ သူ့ကို မွေးစားမိဘများနှင့် ချိတ်ဆက်မိဖို့ ဆိုသည်မှာ ဝေးစွပင်။ ယဉ်ကျေးသော စကားအချို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ထိုလူအား လျင်မြန်စွာပင် မေ့သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလုပ်သွားအလုပ်ပြန် လမ်းတွင် ဆုံမိပါလျှင် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ရုံသာ ရှိသော ရင်းနှီးမှုမရှိသည့် လူသိရှင်ကြား အဆင့်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်၊ အိပ်ရာဘေးစားပွဲပေါ်ရှိ မိသားစုဓာတ်ပုံအား မြင်မှသာလျှင် လုချန်သည် သူ၏ မိဘများမှာ သူ၏မိဘအရင်းမဟုတ်ဘဲ မွေးစားမိဘများသာဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

မီကျားသည် သူ့မွေးစားမိဘများအား တစ်ခါမျှ မကျေနပ်ဒေါသဖြစ်မှု မဖြစ်ခဲ့ပါ။ စင်စစ်တွင် သူသည် သူတို့အား ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ သူ လမ်းပျောက်နေပြီး အကူအညီမဲ့နေချိန်တွင် သူ၏ မွေးစားမိဘများက သူ့အား ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သော်လည်း ကျောင်းပြီးသည်အထိ ပညာရေးအတွက် ငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ အရာရာကို ကြည့်လျှင် မျှော်လင့်နိုင်သမျှသော ကြင်နာမှုဖြင့် သူ့အား ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင်ပင် သူတို့သည် အားလပ်ရက်များတွင် နှုတ်ဆက်စကား ဖလှယ်ခြင်းဖြင့် နွေးထွေးပျူငှာသော ဆက်ဆံရေးအား ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။

အရွယ်ရောက်သည့်နှစ်တွင် သူ့မွေးစားမိဘများမှာ သူ့မွေးနေ့အား ကျင်းပပေးလိုကြောင်း ဖုန်းဆက်လာခဲ့သည်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တစ်ညလုံး စောင့်နေခဲ့သော်လည်း မည်သူမှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးမှသာ သတင်းမှတစ်ဆင့် သူ သိလိုက်ရသည်- ထိုညတွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့၏ ။ သူ မိသားစုဟု သတ်မှတ်ခဲ့သော ထိုလူနှစ်ဦးသည် သူ့အား ထာဝရ စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ့ မွေးစားမိဘများ၏ ကလေးအရင်းအကြောင်းကို မီကျား အရင်က မရေမရာသာ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း သူနှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိခဲ့ပေ။ သူ့နာမည်ကိုပင် မသိခဲ့ပါ။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသူက သူ့အခန်းရှေ့သို့ ပြောင်းလာရတာလဲ.... တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်လား....

ယခုအခါ ပို၍ သေချာစွာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ မီကျားက လုချန်သည် တစ်ခါတစ်ရံ အနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်လာသည်။ သူသည် မီကျားအား ခေါ်ရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ ၊ ပြောချင်ဟန်ရှိကာ စကားပြောရန် လျှာဖျားတွင်ပင် တုံ့ဆိုင်းနေသည့် အခိုက်အတန့်များ ရှိခဲ့သည် ။ သူ့အား ပြောပြချင်သည့် တစ်ခုခု ရှိသည်ဟု မီကျား သံသယရှိခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူ ဘာများပြောစရာ ရှိနိုင်မှာလဲ....

ဘာကြောင့် သူ့ကို ရှာဖွေရတာလဲ..... ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ဖို့လား.... တိုင်ကြားဖို့လား....

သူ့မိဘများ သေဆုံးရခြင်းမှာ သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် သူ့ကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ပြောနိုင်သောကြောင့် ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် ပုံမှန်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် မည်သည်မှမလုပ်ဘဲ တိတ်တဆိတ်နှင့် သူ့အခန်းရှေ့သို့ ပြောင်းလာပြီး အိမ်နီးချင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုသို့လုပ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်အား မီကျား နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကလေးဘဝမှ အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူ့အား ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သူများသည် ကောင်းသောအဆုံးသတ် မရှိခဲ့ကြပေ။ သူ့ရှေ့မှ လုချန်သည်လည်း နောက်ထပ် သနားစရာကောင်းသော ဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

...

ဥက္ကာပျံအနည်းငယ်သည် အချိန်ကိုက်ပင် ကောင်းကင်အား ဖြတ်၍ ပြေးသွားကာ နောက်တွင် တောက်ပသောအဖြူရောင် လမ်းကြောင်းများအား ချန်ထားခဲ့သည်။

"မင်း ကြယ်တွေကို လိုချင်လား?" မီကျား လက်ရန်းကို မှီရင်း၊ လုချန်က ထိုကြယ်များအား ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ရူးကြောင်ကြောင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ယမ်းခါနေသည်အား ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူသည် လက်လှမ်း၍ အယောင်ပြဖမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ကို လုချန် ထံသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"မင်းအတွက်..."

လုချန် ခေါင်းကို စောင်းကာ သူ့အား အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများနှင့် ခဏတာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်အား မီကျား ဆန့်တန်းထားသော လက်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။

[ ကစားသူမှ နံပါတ် ၃၀၇၃၊ စတင်သူဇုန် ကမ္ဘာ့ဘောစ့်နှင့် သံယောဇဉ်ကို ချည်နှောင်လိုက်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ ဖမ်းယူပစ်မှတ်၏ နှစ်သက်မှုရမှတ် +၂၀၊ လက်ရှိ နှစ်သက်မှုရမှတ်: ၈၇။ ကစားသူ အနေနှင့် ဆက်လက် ကြိုးစားပါ။]

မီကျား အီလက်ထရွန်နစ် အသံကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လုချန်၏ လက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မကြာခင် ပြန်နိုးလာပါ ။ မင်းပြန်လာဖို့ ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်။"

ရန်ချိုးထုံသည် ဗိုက်ကို ဖုံးကာ ကုန်တိုက်ခေါင်မိုးထပ်၏ ထောင့်တွင် ကိုယ်ကိုကျုံ့ကာ ပုန်းနေသည် ။ 

ကုန်တိုက်ခေါင်မိုးထပ်၏ သံတံခါးသည် အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်ခံရသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ တုန်ခါနေသည်။ မနားမနေ စောင့်နေသော ဖုတ်ကောင်များသည် မမောနိုင်မပန်းနိုင်နှင့် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်အား ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သော သူမ၏ ခင်ပွန်းလည်း ပါနေနိုင်သည်။

သူတို့ ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြပြီး သူတို့တွင်ရှိသော အစားအစာနှင့် ရေအနည်းငယ်မှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

"ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး!" နောက်ထပ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲ။ မြန်မြန်သေတာက ပိုကောင်းတယ်....."

သူသည် မခိုင်ခံ့တော့သော သံလက်ရန်းထံသို့ တုန်ယင်စွာ ရောက်လာပြီးနောက် ခုန်ချလိုက်သည်။

ဒုန်း!

ကုန်တိုက်အောက်ဘက်တွင် ဆူညံသံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မကြာမီတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

စတုတ္ထမြောက်… ။  ဤသည်မှာ သေကြောင်းကြံကာ ခုန်ချသွားခဲ့သည့် စတုတ္ထမြောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်သည်။

မူလက စူပါမားကတ် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ အတူတကွ ထွက်ပြေးလာခဲ့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ခုနစ်ဦးတွင် ယခုအခါ သုံးဦးသာ ကျန်တော့သည်။

ရန်ချိုးထုံ သူမ၏ ဒူးခေါင်းများကြားသို့ မျက်နှာအား ဖွက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်၏ စည်းချက်ကို ခံစားနေသည်။

ဤအရာကသာလျှင် သူမ၏ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်ကို လှုံဆော်ပေးနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အစားအစာနှင့် ရေကုန်လုနီးပါး၊ ထွက်ပေါက် ပိတ်ဆို့နေသည့် ဤ စိတ်ပျက်ဖွယ် အခြေအနေတွင် သူတို့ မည်သို့ ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။ သူတို့ တကယ်ပဲ ကယ်ဆယ်ရေးကို စောင့်နိုင်မှာလား....

ခေါင်မိုးထပ်တွင် ရှိခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူတို့သည် အောက်ထပ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကိုက်သတ်ခံရသည်ကို ကြည့်ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်တွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ဘဲ၊ သူတို့ သုံးဦးတည်းသာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ထပ် လူတစ်ဦးသည် လက်ရန်းဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ခုန်ချရမလားဟု တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သို့သော် သူ ခုန်ချရန် ကြိုးစားနေစဉ်တွင် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားရှိ ခေါင်မိုးထပ်တစ်ခုတွင် မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အလင်းရောင်သည် သိပ်မတောက်ပသော်လည်း သူ့အတွက်မူ အမှောင်ထဲမှ မျှော်လင့်ချက် မီးအိမ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

သူ သံတံခါးအပြင်ဘက်မှ ဖုတ်ကောင်များအား ချက်ချင်း မေ့သွားကာ ကျန်ရှိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးအား အော်ပြောလိုက်သည် :  "မြန်မြန်လာ၊ အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်။ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်!" 

ရန်ချိုးထုံနှင့် ကျန်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးတို့သည် သူ၏ စကားကြောင့် ချက်ချင်း အားတက်လာကာ သူ မေးငေါ့ပြသည့် ခေါင်မိုးထပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ အနေအထားမှနေ၍ လူနှစ်ဦးကို ဝိုးတဝါး မြင်နိုင်သည်။ တစ်ဦးမှာ ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားပြီး ထိုသူ၏ အပြုအမူသည် ဖုတ်ကောင်နှင့်မတူဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

သူတို့သုံးဦး ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ ထိုလူနှစ်ဦးအား ကျယ်လောင်စွာ အော်ခေါ် ကြသည်။ သို့သော် အကွာအဝေးသည် အလွန်ဝေးကွာပြီး ရက်များစွာ အစာအငတ်ခံထားရသောကြောင့် သူတို့ အော်ဟစ်နိုင်သည့် ခွန်အားမှာ မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏ အသံများသည် အခြားသူများဆီသို့ မရောက်နိုင်ပုံရသည်။

ယင်းအစား တံခါးဘေးမှ ဖုတ်ကောင်များသည် သူတို့၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်တော့မည့်ဟန် ရှိသည်။

"မီးခြစ်...ဘယ်သူ့မှာ မီးခြစ် ရှိလဲ...." ရန်ချိုးထုံ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကျန်နှစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

"အာ... ငါ့မှာ ရှိတယ်...." လုံခြုံရေး ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ အိတ်ကပ်အား စိုးရိမ်တကြီး နှိုက်ကာ မီးခြစ်အား ရန်ချိုးထုံထံ ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် အင်္ကျီအား ချွတ်ကာ မီးခြစ်ဖြင့် မီးရှို့လိုက်သည်။ "မီးလောင်လွယ်တဲ့ တခြားအရာတွေ ရှာပြီး စုပုံပြီး ထားလိုက်....မြန်မြန်လုပ်...."

ကျန်နှစ်ဦးသည်လည်း သူတို့၏ အင်္ကျီများကို လျင်မြန်စွာ ချွတ်ပြီး စုပုံလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်မိုးထပ်ရှိ သတင်းစာဟောင်းများအား တွေ့ကာ သူမ စတင်မွှေးထားသော မီးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ထိုလူနှစ်ဦး ခေါင်မိုးထပ်မှ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ချိုးထုံသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူတို့ဘက်မှ ထွက်လာသော မီးရောင်အား သတိပြုမိကာ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို ရပ်လိုက်သည်။

မီးလျှံ ရုတ်တရက် လင်းလာသည်ကို မီကျား မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ ခေါင်မိုးထပ်မှ ထွက်ခွာတော့မည့် ခြေလှမ်းများကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

မီးရောင်ရှေ့တွင် လက်များအား ရမ်းပြနေသော လူသုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက် ပြန်ဖွင့်လိုက် လုပ်လိုက်သည်။ တစ်ချက်အတို လင်းပြီးနောက် လေးချက်အရှည် လင်းသည်။

ရန်ချိုးထုံသည် ရေဒီယို အသံလွှင့်သူအဖြစ် အတွေ့အကြုံရှိပြီး မော့စ်ကုဒ်ကို ရင်းနှီးပေသည်။ ဓာတ်မီး အချက်ပြမှုကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျန်နှစ်ဦးကို "သူတို့ ငါတို့ကို မြင်သွားပြီ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဓာတ်မီးမှ ပို့လိုက်သည့် မော့စ်ကုဒ်အား ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်လျက် သူမ ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်- "၁... ၀... a... m... ၂... ၅... t... h..."

ဓာတ်မီးဖြင့် မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီးနောက် ထိုလူသည် သူတို့အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ခေါင်မိုးထပ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"မနက် ၁၀ နာရီ.....၊ ၂၅ ရက်နေ့ မနက်၁၀နာရီမှာ လာကယ်မယ်လို့ သူ ပြောလိုက်တာ..." ရန်ချိုးထုံ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာသည်။ "ငါတို့ လွတ်မြောက်ပြီ...."

ကျန်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးသည်လည်း ထိုစကားအား ကြားသောအခါ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ပိတ်မိနေခဲ့သည့် ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးဦးသည် ဤ စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ရာ အထီးကျန် ခေါင်မိုးထပ်တွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းတစ်ခုအား နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ပွေ့ဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကြလေသည်။