Chapter 16

အခန်း (၁၆) - လင်းလင်းချီ

အန်းခယ့် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာပြီးသည့်နောက် မီကျား အခန်း (၇၀၂) သို့ သွားခဲ့သည်။ ဖုန်းလင်ဇီက အိပ်ပျော်နေပြီး လုချန်ကား အလုပ်ရုံခန်းထဲတွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ် သဘောကျမှုအမှတ်သည် ၅၀ အထိ တက်လာခဲ့ပြီး ရန်လိုမှုအခြေအနေ ပျောက်သွားသော်ငြားလည်း ထိုပြောင်းလဲမှုသည် မီကျားအတွက်သာ သက်ရောက်ပေသည်။ လုချန်သည် ဖုန်းလင်ဇီအပေါ် ရန်လိုနေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အကြမ်းဖက်လာနိုင်သည်။

မီကျား လုချန်အား အခန်း (၇၀၁) သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

ရေတိုကာလအတွက်ဆိုလျှင် အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက အခန်း (၇၀၁) သို့ လာကြမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အခြားနေရာများအား ပစ်မှတ်ထားဖွယ် အရှိဆုံးဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲမှ တစ်ဦး၏ စွမ်းရည်အား အနည်းငယ် နားလည်ထားသော်လည်း ကျန်နှစ်ဦးကိုမူ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏အစီအစဉ်များကို နှောင့်ယှက်နိုင်သည့် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ မဖြစ်စေရန်အတွက် စောင့်ကြည့်လေ့လာရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သူသည် သူ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းက တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ညာဘက်အပေါ်ထောင့်ရှိ ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်သည် သုညအား ပြသနေသည်။

ဤကြည့်ရှုသူများ၏ အချိန်နှင့် အစီအစဉ်သည် သူတို့ရောက်ရှိနေသော ကမ္ဘာနှင့် တစ်ပြိုင်တည်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ အထွတ်အထိပ်အချိန်သည် ညနေ ခုနစ်နာရီ သို့မဟုတ် ရှစ်နာရီဖြစ်ပြီး နံနက်ပိုင်းနှင့် ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် လူနည်းသည်။

ဖုတ်ကောင်အသွင်ပြောင်းသွားသည့် လုချန်က အိပ်စက်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ဘေးနားတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

“အင်း... ယောက်ျားလေးတွေက မျက်နှာသွင်ပြင်လေး နည်းနည်း ပြတ်သားမှ ပိုကြည့်ကောင်းတာပဲ” မီကျား သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း လုချန်၏ မျက်နှာအား ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကို တစ်စက်လေးတောင် လွမ်းမနေဘူး၊ ၁:၃၀ မှ လွမ်းမှာ-”

သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ရင်းနှီးသော (သဘောကျမှုအမှတ် +၁) ဟူသည့် စာသားပေါ်လာသောအခါ၌ လုချန်၏ မျက်နှာတွင် သိသာသော ရှုပ်ထွေးမှု လက္ခဏာများ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ သဘောကျမှုအမှတ် တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏အမူအရာသည် ပိုမိုတက်ကြွလာခဲ့သည်။

မီကျားသည် ကြိုးစားအားထုတ်မှုအား ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပြီး လက်များကို သူ့ဆီသို့ ဆန့်တန်းကာ “မငြီးငြူ​နေနဲ့ ၊  ကိုယ့်ကို လာပြီး ဖက်ပါဦး ~”

လုချန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှု ပိုမိုတင်းကျပ်သွားသည်။

(သဘောကျမှုအမှတ် +၁)

“ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်က ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား” မီကျား သူ၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို ထိလိုက်ပြီး “လွမ်း-နေ-တယ် (Missing-you)”

လုချန်က နောက်ဆုတ်သွားပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေသည်။

(သဘောကျမှုအမှတ် +၁)

မီကျားသည် သူ၏ နှလုံးသားပေါ်ရှိ အိုင်ကွန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[အမည်- လုချန်]

 [အထောက်အထား- နယ်မြေအမှတ် ၃၀၇၃၊ စတင်သူဇုန် ကမ္ဘာ့ဘော့စ်]

 [အခြေအနေ- ဖမ်းယူနိုင်သည်] 

[မျက်နှာသာ​ပေးမှု- ၉၃/၂၀၀ (ရန်လိုမှုအား ဖယ်ရှားပြီးပါပြီ ။ဘီလူးဒေတာကဒ်ကို ဖွင့်ရန် ၁၀၀ ရောက်အောင် လုပ်ပါ။ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို အပြီးသတ်ပြီး အထူးဆုချပစ္စည်းများ ဖွင့်ရန် ၂၀၀ ရောက်အောင် လုပ်ပါ)]

သဘောကျမှုအမှတ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ ဒေတာကတ်ကို နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်း ဖွင့်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

မီကျားသည် လုချန်၏ သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများကို မြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး အိပ်ခန်းရှိ အဝတ်ဗီဒိုကို သွားစစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဗီဒိုထဲတွင် ရိုးရှင်းသောပုံစံရှိသည့် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အဝတ်အစားများသာ ရှိနေပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဗီဒိုနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် မနှစ်မြို့သော အမူအရာဖြင့် ရှာဖွေရင်း နောက်ဆုံးတွင် အတော်အတန် ပွပွချောင်ချောင်ဖြစ်သည့် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် လုချန်ကို အဝတ်အစား လဲပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်နှင့် ယခုအချိန်အထိ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့သော လုချန်သည် ရုတ်တရက် သတိကြီးစွာဖြင့် သူ့အား သွားများဖြဲကာ ကြည့်လာသည်။

“...”သောက်ကျိုးနည်း၊ ရန်လိုမှုအခြေအနေ ပျောက်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား....

သူ့ကို ဒီအနံ့အသက်ဆိုးတဲ့ အဝတ်တွေ ဆက်ဝတ်ခိုင်းလို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ထိုသို့တွေးကာ မီကျားသည် လက်အိတ်နှင့် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်တိမ်းနေသော လုချန်ကို ဆွဲယူကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတွေပဲ။ မင်းမှာရှိတာ ငါ့မှာရှိတယ်။ ရှက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ” မီကျားသည် သူ ရုန်းကန်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုပြီး သေချာ ပွတ်တိုက် သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။

သူ့ကို ဆေးကြောပြီးသောအခါ သူကိုယ်တိုင်လည်း ချွေးများ ရွှဲနေခဲ့သည်။

ဒါက ခွေးကြီးတစ်ကောင်ကို ရေချိုးပေးရသလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်...

ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မီကျားသည် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို သူ့အား ဝတ်ပေးရန် ထပ်မံ ကြိုးစားသော်လည်း လုချန်သည် ၎င်းကို လက်သည်းဖြင့် တစ်ချက်ခြစ်ရုံဖြင့် အပိုင်းပိုင်းဖြဲပစ်လိုက်သည်။

ရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့် မီကျား စုတ်ပြဲသွားသော ရှပ်အင်္ကျီကို နောင်တရစွာ ဘေးသို့ ပစ်လိုက်ပြီး ပိုထူသော အဝတ်အစား တစ်စုံကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ့ကို ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအရာအားလုံးကို ပြီးစီးသောအခါ နံနက် ၃ နာရီ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မီကျားသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လဲကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

မွန်းစတားဘော့စ် တစ်ကောင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်မှာ စင်စစ်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။

မီကျား ရှားရှားပါးပါး အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့သည်။

သူသည် အိပ်မက် မမက်တတ်ပေ။ မက်ခဲ့သည့် အကြိမ်အနည်းငယ်တွင်လည်း သူ၏ အင်ဒီဂိမ်း ထွက်ရှိပြီးနောက် ကောင်းစွာ ရောင်းချရခြင်း သို့မဟုတ် ဂိမ်းကတ်များ အားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် စုဆောင်းနိုင်ခြင်းကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်ဖွယ် အိပ်မက်များသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်ကား မတူပေ။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ထီးမပါဘဲ မိုးရေထဲ၌ ရပ်နေသည်။ အေးစက်သော မိုးရေများက သူ့အား စိုစွတ်စေပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံကို မှုန်ဝါးကာ ပုံမှန်မဟုတ်သလို ဖြစ်စေသည်။

မိုးကာကွယ်ရေး အလွှာက ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းအပေါ်တွင် မှိုင်းညို့သော အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်စေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အနက်ရောင်ထီးများ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူများသည် သူ့အား အလျင်စလို ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ဝါးနေပြီး မျက်လုံး သို့မဟုတ် နှာခေါင်းများ မရှိ၊ သူ ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်သော စကားလုံးများကိုသာ ပြောဆိုနေသည့် ပါးစပ်များသာ ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် ရှိနေသည်။

“မွန်းစတား”

“စစ်တုရင်ရုပ်က သူ့နေရာနဲ့သူ နေရမယ်”

“မင်း ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နေသင့်တယ်”

“မွန်းစတား”

“ကိုယ့်နေရာကိုယ် သိပါ”

“မင်း လုပ်သင့်တာကို လုပ်ပါ။ ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့”

“မွန်းစတား”

“ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲလို့ မရနိုင်ဘူး”

“အကြိမ်တစ်ရာ၊ အကြိမ်တစ်ထောင်၊ အကြိမ်တစ်သောင်း၊ ဘယ်နှစ်ခါပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ရလဒ်က အမြဲတမ်း အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“မွန်းစတား”

“ဒါက မင်း ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးပဲ”

သူ၏ရှေ့တွင် ရိုးရှင်းစွာ စီစဉ်ထားသော ဝမ်းနည်းခြင်းခန်းမတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တင်ထားကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင် ပန်းများ ဝိုင်းရံထားသည်။

သူသည် ဤမြင်ကွင်းကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခြေထောက်ကို ကြွကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်မျှပင် လျှောက်သွားသည်ဖြစ်စေ ဝမ်းနည်းခြင်းခန်းမနှင့် ပိုမိုနီးကပ်သွားပုံ မရပေ။

ဓာတ်ပုံက ဝါးနေပြီး မည်သည်မှ မမြင်ရပေ။

အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံမှ စက်ရုပ်ဆန်သော ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းရဲ့ ဆန္ဒက ဘာလဲ”

“ဆန္ဒ” သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ကြားလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့် ဆန္ဒက...”

“ဇီးဇီးဇီး-ဇီး-”

“ဇီးဇီး-”

လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ ကွဲအက်သံသည် စူးရှစွာ မြည်ဟီးလာမှုနှင့်အတူ မီကျား သူ၏ အိပ်မက်မှ ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့သည်။

နှစ်မိနစ် သို့မဟုတ် သုံးမိနစ်ကြာပြီးနောက် ဆူညံသံသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

ထို့နောက် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ယခင်ကနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည့် တစ်သံတည်းသော အီလက်ထရောနစ် အသံဖြစ်သော်လည်း လူ့အသံကို တမင်တကာ အတုယူထားသကဲ့သို့ အသံအနိမ့်အမြင့်ကို ချဲ့ကား ထပ်ပေါင်းထည့်ထားသည်။ ပြောဆိုသည့် စကားလုံးများမှာ ယခင်ကပုံစံနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

[[ဒေါင်းဒေါင်း ….မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ၊ အထူးစိတ်ကြိုက် ပြုလုပ်ထားသော စနစ်၊ လင်းလင်ချီမှ ဝန်ဆောင်မှု ပေးပါပြီ… ချစ်လှစွာသော ရှင်သန်သူ မီကျား၊ မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား...]

“...သိပ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မနေ့ညက အိပ်မက် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ မင်းလား” မီကျား အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူ၏စိတ်ကို လာရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်းအား မနှစ်သက်ပေ။

[ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ.... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ပဲရတာ… ခင်ဗျားရဲ့ အတွေးတွေ ဒါမှမဟုတ် သတိရှိမှုတွေကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လို့ မရဘူးလေ၊  ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ထိပ်တန်း ဆယ်ခုထဲမှာ ပါတဲ့ စနစ်ပါ။ ရှင်သန်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ကျူးကျော်တာမျိုးလို မကောင်းတဲ့အရာမျိုးကို ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး....]

“...” ဩော်၊ ဒီစနစ်ရဲ့ လေသံက ဘာလို့များ ထူးထူးခြားခြား ရင်းနှီးနေရတာလဲ?

သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏ယခင်စနစ်ကို လွမ်းဆွတ်သွားသည်။ “အရင်စနစ်က ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ? ပြန်ပြောင်းခိုင်းလို့ ရမလား”

[အာ... သူက ခွင့်ယူထားလို့ ကျွန်တော်ကပဲ ခဏ ကိုင်တွယ်ပေးနေတာပါ~  အဲ့ဒီ ပျင်းရိတဲ့တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘဲ ကျွန်တော်က အရမ်း တက်ကြွပြီး ခင်ဗျားကို အများကြီး ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်....]

“ဘယ်လိုမျိုးလဲ”

[ဥပမာအားဖြင့်၊ ခင်ဗျား ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေချိန်မှာ ခင်ဗျား ပိုပြီး စိတ်ပါလက်ပါ တိုက်ခိုက်နိုင်အောင် နောက်ခံတေးဂီတ ဖွင့်ပေးနိုင်တယ်....]

“...” ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မလိုပါဘူး။

[ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဂိမ်းပလပ်အင်လို့ သဘောထားလို့လည်း ရတယ်နော်~ ဒါမှမဟုတ် ဗိုင်းရပ်စ် (Virus) လို့ရော....]

“ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ဖုတ်ကောင်တွေ အလိုအလျောက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား.... သဘောကျမှုအမှတ်တွေ မြှင့်တင်ပေးပြီး စွမ်းရည်တွေ အဆင့်မြှင့်ပေးနိုင်မလား”

[အင်း...ဒါက နည်းနည်း ခက်ခဲတယ်။ လွယ်ကူတဲ့ တောင်းဆိုမှုလေးတွေများ ပေးလို့ရမလား... ဥပမာ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ် ဆိုပြတာမျိုး..]

“ဒါဆို နားထောင်ကြည့်ရအောင်”

[ကျွန်တော်က စလိုက်တာပါ။ ခင်ဗျား တကယ် နားထောင်ချင်လို့လား?]

မီကျား မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည်။ “ဒါက ပလပ်အင်ပေမယ့် အလုပ်မလုပ်ဘူး။ မင်းက ငါ့ကို ဟာသပြကွက် လာလုပ်ပြဖို့ပဲ ရှိတာလား”

[အဲဟဲဟဲ...]

မီကျား အဆုံးမရှိ စကားများနေသော “အထူးစိတ်ကြိုက် ပြုလုပ်ထားသော စနစ်” ကို ဆက်လက် အရေးလုပ်မနေတော့ပေ။ သူသည် အိပ်ရာမှ ထကာ မျက်နှာသစ်ရန် သွားခဲ့သည်။

နဖူးထောင့်မှ ရေစက်များ လျှောကျနေသည်။ မှန်ထဲမှ လူငယ်လေးသည် မှောင်မိုက်ပြီး ဖတ်မရ၊ ကြောက်စရာကောင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် အမူအရာကို ဆောင်ထားသည်။

သူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များကို ဆွဲမြှင့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို မှိုင်းညို့မှုများက မီးခိုးလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာသည် တောက်ပရွှင်လန်းသော အသွင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်သည် အလင်းရောင်စတင်ပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံ ဘယ်ဘက်အပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

“၁၁ ရက်မြောက်နေ့”

နေ့သစ်တစ်ခု စတင်ခဲ့ပြီ။

မီကျား နေထိုင်သည့် ရှင်းဖု လူနေအိမ်ရာ သည် လင်နန်မြို့၏ ကုန်သွယ်ရေးဇုန်တွင် တည်ရှိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် လမ်းများတွင် လူများ အများအားဖြင့် စည်ကားနေပြီး ရွန်ဖာ စူပါမားကတ် သည် ထိုဧရိယာအတွင်းရှိ သေးငယ်သော ကုန်သွယ်မှုဗဟိုဌာနဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အရွယ်အစားအားဖြင့် သေးငယ်သည်ဟု ပြော၍မရပေ။

ရှင်းဖု လူနေအိမ်ရာကို မြင့်မားသော နံရံများ ဝိုင်းရံမထားခဲ့လျှင်နှင့် မြေအောက်ကားပါကင်ကို ပိတ်မထားခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ယခုဆိုလျှင် စူပါမားကတ်ကဲ့သို့ ဖုတ်ကောင်အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့သော လမ်းများသည် လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ နေရာအနှံ့တွင် သွေးများနှင့် ပြတ်နေသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ရှိနေပြီး ထိုနေရာသည် လူသတ်ပွဲတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသည့်အတိုင်း လုံးဝပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။ ကံကောင်းသော လူအချို့သည် ပုန်းခိုရန် နေရာများ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး အသက်ကို မနည်း ရုန်းကန်နေကြရသည်။ သို့သော် သာမန်လူအများစုမှာ ဖုတ်ကောင်အုပ်စု၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

ရှင်းဖု လူနေအိမ်ရာ၏ နောက်ဘက်ဂိတ်မှ ယာဉ်အနည်းငယ် မောင်းထွက်လာသည်။ ယာဉ်များအားလုံးကို ပြုပြင်ထားပြီး သံမဏိပြားအထူ အလွှာများစွာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ရှေ့မျက်နှာစာတွင် သံဇကာဘောင်များ တပ်ဆင်ထားသည်မှာ ချဉ်းကပ်လာသော ဖုတ်ကောင်အုပ်စုက ကားကိုယ်ထည်နှင့် နီးကပ်စွာ မလာနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

“နှစ်ရက်လောက်က စူပါမားကတ် ခေါင်မိုးပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် အကူအညီတောင်းနေတာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလူတွေကို ကယ်ပြီး အိမ်ရာကို ပြန်ခေါ်လာမယ်။ ဒီကြားထဲမှာ စူပါမားကတ်ရဲ့ ဂိုဒေါင်ကို စစ်ဆေးပြီး ကျန်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိမရှိ ကြည့်ရအောင်” မီကျား ကားမောင်းနေရင်း ချင်းကျီယီကို အစီအစဉ်အား ရှင်းပြသည်။

ချင်းကျီယီ နားကြားမှားသွားသည်ဟု ထင်ကာ “လူတွေကို ကယ်ဆယ်မယ် ?” ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။

မီကျား အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် “ဟုတ်တယ်လေ။ ငါတို့ ဒီကို ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလို့ မင်းထင်လို့လဲ”

ချင်းကျီယီ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက ရှင်သန်သူ တစ်ယောက်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ ဒီလူက... တကယ်တော့ NPC တစ်ယောက်ပဲလား?

ရှင်သန်သူသည် ကမ္ဘာ့ဘော့စ်ကို မသတ်ခဲ့လျှင်ပင် ရက်ပေါင်း ၃၀ ကို အသေးစိတ် ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သရွေ့ အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အခြားလူများအား ကယ်တင်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။

သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို အတွေးများဖြင့် ပွတ်သပ်ကစားနေသည်။ သူသည် မီကျားကို စောစောက အရေးယူ ဆောင်ရွက်ခြင်း မလုပ်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ ထိုသူသည် အထူးစွမ်းရည် တစ်မျိုးမျိုးရှိသော ရှင်သန်သူ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မီကျားသည် စင်စစ်တွင် NPC တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါလျှင် တွန့်ဆုတ်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အဆင်ပြေသည့် ပထမဆုံး အချိန်တွင် သူ့အား သတ်ပစ်နိုင်ပြီးနောက် အဆောက်အအုံ (၈) ကို သေချာ ရှာဖွေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကြီးသည် သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ရေစီးကဲ့သို့ စုပြုံဝင်ရောက်လာသောကြောင့် ရှင်းဖု လူနေအိမ်ရာမှ ရွန်ဖာ စူပါမားကတ်အထိ မီတာ ရာဂဏန်းသာရှိသည့် တိုတောင်းသော အကွာအဝေးကို ရောက်ရှိရန် နာရီဝက်ကျော် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မီကျား သူ၏နောက်မှ ကားနှစ်စီးကို အော်ပြောလိုက်သည်။ “ညီအစ်ကိုချင်းနဲ့ ကျွန်တော်က ရှေ့ကနေ လမ်းထွက်ရှာမယ်။ မင်းတို့ အရင် ကားထဲမှာပဲ နေပြီး ကျွန်တော် အချက်ပြတာကို စောင့်ပြီးမှ ဝင်လာခဲ့။ နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘူးဆိုရင် အိမ်ရာကို အမြန်ပြန်ပါ။ ဒီနေရာမှာ အချိန်ကြာကြာ မနေကြပါနဲ့”

အခြားကားဒရိုင်ဘာများထံမှ အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် မီကျား ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးတွင်လွယ်ကာ ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

ချင်းကျီယီသည် မီကျားရှေ့တွင် မည်သည့် စွမ်းရည်ကိုမျှ အသုံးပြုရန် အစီအစဉ်မရှိသောကြောင့် ကားနောက်ခန်းမှ ချွန်ထက်သော သတ္တုချောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲယူကာ သူ့နောက်မှနေ၍ စူပါမားကတ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။

မီကျားတွင် ကျောပိုးအိတ်သာ ရှိပြီး မည်သည့်လက်နက်ကိုမျှ ကိုင်ဆောင်မထားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ချင်းကျီယီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ဘာမှ ယူမလာဘူးလား”

မီကျား သူ၏လက်သီးကို လျစ်လျူရှုစွာဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ “ယူလို့ရပေမယ့် မလိုဘူး”