အောင်သွယ်တော်တွေ ဆုံတဲ့ည- အခန်း ၄

ကျန်းရှောင်ရို့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားသည်။

“ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

လုယုံကျန်းက သူ့စကားကိုပင် အလေးအနက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူရပ်နေသည်မှာ လူအများအာရုံစိုက်စရာ ဖြစ်နေပြီး လမ်းကြားထဲရှိ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ အကြည့်များက သူတို့အပေါ် ကျရောက်နေသည်။ 

သူမက သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး “သွားကြစို့” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အိမ်ထဲရောက်သောအခါ သူမက တကယ်ပင် အားနာမိကြောင်း ပြောသည်။

“ဒါက အဆင်ပြေစေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ ရှင့်ကိုလည်း ဒုက္ခပေးပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့အတွက် အောင်သွယ်တစ်ယောက်ကိုလည်း ရှာထားပြီးသားမို့လို့ပါ”

နေဝင်ရိုးရီ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူတို့အပေါ် ဖြာကျနေပြီး စည်ကားလှသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြားတွင် ကျန်းရှောင်ရို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေသည်။ သူမ၏ ပြုံးလိုက်၊ မဲ့လိုက်ဖြစ်နေသော အမူအရာတိုင်းမှာ သူ့အတွက် ရင်းနှီးနေဆဲပင်။

လုယုံကျန်း၏ အကြည့်များက မသိမသာ နူးညံ့သွားပြီး “ဒါတွေက ငါလုပ်ပေးသင့်တဲ့ အရာတွေပါ။ မင်းရဲ့ တခြားအစီအစဉ်တွေကို ဖျက်သိမ်းလိုက်လို့ ရတယ်” ဟု ဆိုသည်။ လူမိုက်ဆီမှ သူကြားခဲ့ရသည်များကို သတိရသွားကာ သူက မေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ အလုပ်သွားရှာတာလား”

ကျန်းရှောင်ရို့မှာ အလုပ်မရသေးကြောင်း ဝန်ခံရန် ရှက်နေသဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

 သူမတို့အုပ်စုသာမက ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က မြို့သို့ပြန်လာသူ အများအပြားမှာလည်း လူငယ်နှင့် လမ်းကော်မတီရုံးများ၏ စီစဉ်ပေးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘေးတစောင်းအမြင်ဖြင့် လုယုံကျန်းသည် သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး သူမ အမှန်အတိုင်း မပြောနေမှန်း သိလိုက်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းတဝါးဝါး မေးမြန်းကြည့်ပြီးနောက် သူမတွင် အတိတ်ဘဝမှ အမှတ်တရများ မရှိတော့ကြောင်း သူသိသွားသော်လည်း ဤအမူအရာလေးများက သူ့အတွက် ရင်းနှီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမကို အိမ်ပေါက်ဝအထိ လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကျန်းမိသားစု၏ အိမ်ရှေ့တံခါးကို သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အောင်သွယ်က မနက်ဖြန် အလုပ်ဆင်းချိန် ည ၇ နာရီခွဲလောက်မှာ လာလိမ့်မယ်။ အလုပ်ကိစ္စကိုတော့ ငါ တစ်ခုခု ကူညီပေးပါ့မယ်”

ဒီနေ့ အောင်သွယ်က ပြောပြချက်အရ အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင် ထိုအချိန်မှာ လူအများစုအတွက် အဆင်ပြေဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ” ဟု ကျန်းရှောင်ရို့က ပြန်ဖြေသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီးနောက် သူမက သူ့ကို အလေးအနက် ပြန်ကြည့်ကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤကျေးဇူးတင်စကားမှာ အလုပ်ကိစ္စအတွက် ပို၍ရည်ရွယ်သည်။ 

သူမ၏ ကနဦးရည်ရွယ်ချက်က မည်မျှပင် မဆီမဆိုင် ဖြစ်နေပါစေ၊ လုယုံကျန်း၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် ကူညီမှုများမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

 ဤကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးသွားလျှင် ဘယ်လိုရှေ့ဆက်ရမလဲဆိုသည်ကို သူမ မသိတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤမျှကြီးမားသော ကျေးဇူးကို သူမ မည်သို့ ပြန်ဆပ်ရပါမည်နည်း။

ကျန်းမိသားစု ထမင်းဝိုင်းတွင် အောင်သွယ်က မနက်ဖြန် လာလိမ့်မည်ဟု ကျန်းရှောင်ရို့က ပြောလိုက်သောအခါ တစ်မိသားစုလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ ကျန်းက ချဉ်ဖတ်နှင့် ပဲသီးပန်းကန်ကို တူဖြင့် ထိုးဆွရင်း တင်းမာသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

“တစ်ဖက်လူက အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုရင်လည်း လာခိုင်းလိုက်ပေါ့”

ကျန်းထန်းလေးက မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သော်လည်း မိခင်ကျန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့်ပင်—

“အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုတော့ သဘောတူထားရအောင်။ သူတို့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံပေးပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုလုကို အနေရခက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ အစ်မနဲ့ အဲဒီလူနဲ့ အဆင်ပြေသည်ဖြစ်စေ၊ မပြေသည်ဖြစ်စေ သူတို့က အိမ်နီးချင်းတွေပဲလေ”

“အိမ်နီးချင်းဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ငါက ငါ့သမီးကို ပေးစားမှာ၊ သူတို့က လာလက်ထပ်ရမှာ!” ဟု ဖခင်ကျန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ကြေညာသည်။ 

“ငါတို့သမီး အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး!”

ကျန်းထန်းလေးက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောသည်။

“အဖေကပဲ အစ်မမှာ အလုပ်မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ... အစ်မမှာက ရုပ်ရည်ပဲ ရှိတာ! ကျွန်တော့်အတန်းဖော်တွေ အကုန်လုံးက ပြောကြတယ်၊ အခုခေတ်မှာ အလုပ်ရှိမှ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာရတာ လွယ်တာတဲ့!”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖခင်ကျန်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

......

နောက်တစ်နေ့တွင် အလုပ်သွားရမည့် ကျန်းမိသားစုဝင်များမှာ အသီးသီး ထွက်သွားကြပြီး ကျန်းထန်းလေးမှာလည်း ကျောင်းသွားသဖြင့် ကျန်းရှောင်ရို့ တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လီရှင်းကော်၏ အိမ်သို့ အရင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တံခါးကို မှီရပ်နေသော အိမ်နီးချင်း အဘွားကြီးနှင့် တိုးတော့သည်။

အဘွားကြီး၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး—

“အို... ရှောင်ရို့၊ အပြင်သွားမလို့လား။ အလုပ်ရှာမလို့ မဟုတ်လား”

ကျန်းရှောင်ရို့က “အင်း” ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုကာ တံခါးကို ခတ်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ အောင်သွယ်လာမယ်လို့ မင်းအမေ ဒီမနက် ပြောသွားတယ်လေ”

ကြည့်ရသည်မှာ သူမအမေက တကယ်ပင် လျှောက်ပြောထားပုံရသည်။

 ကျန်းရှောင်ရို့ ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်တွေးဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမ အိမ်မှာမရှိသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သတင်းကောင်းတစ်ခုကြားလျှင် တစ်ရပ်ကွက်လုံး သိအောင် ပြောတတ်သည့် မိခင်ကျန်း ၏ အကျင့်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးပေ။

သူမက အဘွားကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လောလောဆယ်တွင် သူမ၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ လုယုံကျန်းဆီက အကူအညီယူခြင်းမှာ တစ်ကြိမ်ဖြစ်စေ၊ အကြိမ်တစ်ရာဖြစ်စေ အကူအညီယူခြင်းပင် ဖြစ်သဖြင့် နောက်မှသာ ဖြေရှင်းတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် အိမ်နီးချင်း အဘွားကြီးက လမ်းတစ်ဖက်မှ ဈေးဝယ်လာသည့် အမျိုးသမီးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ကြားပြီးပြီလား။ ကျန်းမိသားစုက သမီးအတွက် ဒီနေ့ လူတစ်ယောက် လာလိမ့်မယ်တဲ့။ လုကျန့်ရဲ့ အဖိုးတန်သမီးလေးက ဘယ်လိုလူမျိုးနဲ့ ဖူးစာဆုံမလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်။ ယူနန်က သမက်လောင်းများ လိုက်လာတာလား မသိဘူး”

“ဟားဟားဟား... ရှောင်ရို့က အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးတယ်ဆိုတာ ဘာလို့ ဝန်မခံရဲတာလဲ။ ဒါက ရှက်စရာမှ မဟုတ်တာ။ ဟိုဘက်လမ်းကြားက ကောင်မလေးဆိုလည်း တောမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး အခု ကွာရှင်းပြီး ပြန်လာတာပဲ၊ အကောင်းသားပဲကို!”

“ဟုတ်တယ်! လုကျန့်က မျက်နှာပွင့်ဖို့ပဲ သိတာ!”

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တဟားဟား ရယ်မောနေကြပြီး သူတို့၏ ဈေးခြင်းတောင်းများကို ပုတ်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဒီသမီးလေး ဘယ်လိုလူကို အိမ်ခေါ်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!”

ထိုအတောအတွင်း ကျန်းရှောင်ရို့မှာ လီရှင်းကော်၏ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ တံခါးခေါက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိသဖြင့် အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးက ခေါင်းပြူကြည့်လာသည်။

“သူတို့ မိသားစု ဒီနေ့ အကုန် အပြင်ထွက်သွားကြတယ်”

ထူးဆန်းလှသည်။ လီရှင်းကော်က အလုပ်မရသေးဘဲ ဤအချိန်တွင် ဘယ်ကို သွားနေကြတာပါလိမ့်။

အိမ်နီးချင်းက ဆက်ပြောသည်။

“မိသားစုလိုက် ဒီမနက်အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားကြတာ။ တစ်ခုခု အရေးကြီးကိစ္စ ရှိပုံရတယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ကျွန်မ သူတို့အတွက် စာတိုလေး ထားခဲ့လိုက်ပါ့မယ်”

အခြားနည်းလမ်း မရှိသဖြင့် ကျန်းရှောင်ရို့သည် အိမ်နီးချင်းထံမှ ပြက္ခဒိန်အဟောင်းတစ်ရွက် တောင်းကာ အောင်သွယ်အဖြစ် ဒေါ်လေးရွှီကို လာခိုင်းရန် မလိုတော့ကြောင်း စာရေးပြီး တံခါးအောက်မှ ထိုးထည့်ခဲ့သည်။

 ထို့နောက် သူမသည် မြို့သို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက မပြီးသေးသော စာရွက်စာတမ်းကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရန် လမ်းကော်မတီရုံးသို့ သွားခဲ့သည်။ 

ပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ဝယ်ကာ အိမ်ပြန်လာပြီး ရေဒီယိုနားထောင်ရင်း ဟင်းချက်ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူမသည် လက်ရှိတွင် အလုပ်မရှိသေးသဖြင့် အားလပ်ရက်များတွင် ဟင်းချက်သည့် တာဝန်ကို ယူထားသည်။

ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းကြားလေးမှာ နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝ၏ ရုန်းကန်သံများဖြင့် ပြန်လည်သက်ဝင်လာပြီး သူမ၏ မိသားစုဝင်များလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အိမ်ပြန်ရောက်လာကြသည်။

နေ့လယ်စာမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ သခွားသီးကြော်၊ ချဉ်ဖတ်ဟင်းချိုနှင့် ဘဲဥငန်ကို လေးစိပ်စိပ်၍ စားပွဲအလယ်တွင် ချထားသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ဖခင်ကျန်းက ထရပ်ကာ—

“အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ”

ဟု ပြောသည်။

မိခင်ကျန်းက သားနှင့် သမီးကို အပေါ်ထပ်သို့ တွန်းပို့သည်။

“သွား၊ အင်္ကျီလဲကြ! ဧည့်သည်လာရင် အရှက်မကွဲစေနဲ့”

ကျန်းထန်းလေးက အော်ဟစ်သည်။

“အမေရာ၊ ကျွန်တော်က နည်းနည်းပဲ ချွေးထွက်တာပါ။ အခု ရေချိုးလည်း ညအိပ်ရင် ထပ်ထွက်မှာပဲ၊ အဲဒီကျရင် အမေကပဲ ဆူဦးမှာ!”

“ငါပြောသလို လဲလိုက်စမ်းပါ။ မင်းမှာ မဝတ်ရသေးတဲ့ အင်္ကျီအသစ် ရှိတယ်မဟုတ်လား။ သွားလဲချေ!”

ကျန်းရှောင်ရို့က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဧည့်သည်လက်ခံရန်အတွက် အဝတ်အစားသစ် လဲရန် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အင်္ကျီလဲပြီးနောက် သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်လိုက်ကာကို ဖယ်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်ကို ချောင်းကြည့်မိသည်။ လုယုံကျန်းတို့အိမ်တွင် မီးမလင်းသေးပေ။ သူတို့ အောင်သွယ်ကို သွားကြိုနေကြတာလား။

ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ လုယုံကျန်းသည်လည်း တစ်နေ့တွင် အိမ်ထောင်ပြုရပေမည်။ သူ၏ အနာဂတ်ဇနီးသည်က ဤအကြောင်းကို သိသွားလျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။

သူမ အတွေးလွန်နေစဉ် လှေကားထစ်မှ ခြေသံပြင်းပြင်းများ ကြားလိုက်ရသည်။ မိခင်ကျန်းက အောက်ထပ်မှ လှမ်းအော်သည်။

“ရှောင်ရို့၊ မြန်မြန်ဆင်းလာခဲ့! အောင်သွယ် ရောက်နေပြီ!”

ကျန်းရှောင်ရို့ ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနက ၇ နာရီခွဲဆိုတော့ စောသေးတယ် မဟုတ်လား။

 လုယုံကျန်းက အချိန်မှားမှတ်မိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါ။

သို့သော် အောက်ထပ်တွင်မူ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စည်ကားနေချေပြီ။

မိခင်ကျန်းက ရွှီယာဖန့်ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် စားပွဲပေါ်တွင် သစ်သီးများနှင့် မုန့်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြင်ဆင်နေသည်။

သူမက ပြုံးလျက် ပြောနေသည်...

“မူလကတော့ အမျိုးသားဘက်က ကျွန်မကို မနက်ဖြန် ဖိတ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိလာတာနဲ့ ဒီနေ့ပဲ လာခဲ့လိုက်တာ”

လုယုံကျန်းက ရွှီယာဖန့်ကိုလည်း ဖိတ်ထားတာလား။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုများ ရောပြွမ်းလာကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

 မိခင်ကျန်းနှင့် သူမတို့၏ စကားဝိုင်းအရ ရွှီယာဖန့်မှာ ဤလမ်းထဲက မဟုတ်သော်လည်း ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရင်းနှီးပြီးသားသူ တစ်ဦးဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်ပါလက်ပါ စကားပြောနေကြသည်။

 ကျန်းရှောင်ရို့က ဘေးတွင် အသာလေး ထိုင်နေပြီး စကားဝိုင်းအတော်ကြာပြီးမှ ရွှီယာဖန့်က သူမကို သတိထားမိဟန်ဖြင့် အာရုံပြောင်းလာသည်။

“ညည်းက ရှောင်ရို့ မဟုတ်လား။ ငါတို့ ရှင်းကော်က အမြဲပြောတယ်၊ ရှောင်ရို့က သူတို့ ရော်ဘာစက်ရုံမှာ အတော်ဆုံး မိန်းကလေးတဲ့။ ဒီလို လိမ္မာပြီး သစ္စာရှိတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး ရှာရခဲတယ်”

သစ္စာရှိတယ်လား ....

မိခင်ကျန်းက စကားကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောသည်။

“ဟုတ်ပတော်! ဒီကလေးက သူ့မှာ လက်တွဲဖော် ရှိနှင့်ပြီးသားမို့လို့ ကျွန်မတို့ကို စီစဉ်ပေးဖို့ မလိုဘူးလို့ ပြောတာ။ အစကတော့ ကျွန်မတို့တောင် မယုံဘူး!”

သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲညှစ်ကာ ရွှီယာဖန့်အတွက် ဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ 

ဖခင်ကျန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ—

“ငါတို့ ရှောင်ရို့က တကယ်ကို အလိုက်သိပြီး အိမ်မှုကိစ္စလည်း ကျွမ်းကျင်ပါတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

ဖခင်ကျန်း၏ သူမကို ကြော်ငြာနေသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ အတော်ပင် သိသာလှသည်။ ရွှီယာဖန့်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ပြန်ပြောသည်။

“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ အဲဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ရှောင်ရို့ဆီကို စာရေးနေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီလို့ သိရတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့မိသားစုကလည်း ချမ်းသာတယ်တဲ့။ ရှင်တို့နှစ်ယောက် စိတ်ချလို့ ရပါတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ သိထားတာက အစကနေ ပြန်စရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်”

ကျန်းရှောင်ရို့သည် နားထောင်ရင်းနှင့် ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

“ဒေါ်လေးရွှီ... လုယုံကျန်းက... သူ အဲဒီလို မလုပ်လောက်ပါဘူး! သူက ဒါတွေအကြောင်း တိတ်တဆိတ် ပြောနေတာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! အဲဒီကောင်လေး နာမည်က လုယုံကျန်းတဲ့။ နာမည်ကြားရုံနဲ့တင် ပညာတတ်ပုံပေါက်တယ် မဟုတ်လား။ ကဲ... ဘယ်လိုလဲ? ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ဆန္ဒကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးသားပဲ။ သူတို့ အချင်းချင်း ပိုသိအောင် ခွင့်ပြုပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား?”

ရွှီယာဖန့်က ဖခင်ကျန်းနှင့် မိခင်ကျန်းကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ အဖြေကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မိခင်ကျန်းသည် သူတို့နှစ်ဦး စာအဆက်အသွယ် ရှိနေသည်ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဘေးလူကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကျန်းရှောင်ရို့ကို လှည့်မေးသည်။

“ရှောင်ရို့၊ အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း။ ညည်းတို့နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ စာရေးနေကြတာလား”

ကျန်းရှောင်ရို့၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ ရပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တောသို့ မသွားခင်ကတည်းက သူမသည် လုယုံကျန်းနှင့် တစ်ခါမျှပင် မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

“ဟို... ဟုတ်ကဲ့”

သူမက ဘာမှမသိသည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေသည်။

ရွှီယာဖန့်သည် ချန်ချန်းနှင့် လုယုံကျန်း၏ အချက်အလက်များကို မှားယွင်းစွာ ရောနှောနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ချန်ချန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စမှာ လီရှင်းကော်က သူ့အမေကို လျှောက်ပြောထားခြင်း ဖြစ်မှာ သေချာသည်။

ဒါကတော့ ပြဿနာပဲ!

သူမအမေသည် တစ်ခုခု လွဲချော်နေပြီဟု ရိပ်မိနေလောက်ပြီကို သူမ လောင်းကြေးထပ်ရဲသည်။ ကျန်းရှောင်ရို့သည် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိပြီး ဤည၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ရမည်ကို စတင် ကြံစည်တော့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဒါက အဆိုးဆုံး မဟုတ်သေးမှန်း သူမ သိလိုက်ရသည်။ ခေတ္တကြာလျှင် လုယုံကျန်း ရှာပေးထားသည့် အောင်သွယ် ရောက်လာတော့မည်။ ထိုအခါကျလျှင် သူမ၏ မိသားစုက သူမစကားကို မည်သည့်အခါမျှ ယုံကြည်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လေထုက ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။

ရွှီယာဖန့်သည် တစ်ခုခု လွဲနေပြီမှန်း သိလိုက်ပြီး အခြေအနေကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် ကြံဆောင်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းထန်းလေးက ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုလု၊ ရောက်လာပြီလား!”

“အင်း”

လုယုံကျန်း၏ အသံမှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသည်။

“မင်းရဲ့ မိဘတွေ ရှိကြလား”

“ရှိပါတယ်၊ ရှိပါတယ်!”

ကျန်းထန်းလေး၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့က လုယုံကျန်း၏ အသံကို တိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရသည်။

“အမေ၊ ဒေါ်လေးလင်း၊ ဒီဘက်ကို ကြွပါ”

ကျန်းရှောင်ရို့ မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်မိသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံသွားကြပြီး သူက သူမကို စိတ်အေးစေမည့် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြသည်။

 ထိုခိုက်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲမှ လေးလံနေသော ကျောက်တုံးကြီးမှာ “ဒုန်း” ခနဲ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြေသံများနှင့်အတူ ပန်းရနံ့ သင်းပျံ့ပျံ့ ရေမွှေးနံ့လေးက ပါလာသည်။ ဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည် သောက်နေသော ရွှီယာဖန့်သည် ဝင်လာသူကို မြင်သည်နှင့် ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့်—

“ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ရောက်လာတာလား”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ကျန်းက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောအသံဖြင့်—

“ရှောင်ရွှီလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား။ ညည်းက ဒီနားမှာ နေတာလား”

“မ-မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနေ့ အောင်သွယ် လုပ်ပေးဖို့ လာတာပါ”

ဟု ရွှီယာဖန့်က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြေသည်။

လင်းဝမ်ကျန်းမှာ ထိုလမ်း၏ လမ်းကော်မတီရုံး ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုပ်ငန်းများကို ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်သဖြင့် ခရိုင်ရုံးသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အမိန့်စာပင် ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အခွင့်အာဏာရှိသူနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ခဲယဉ်းလှသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှီယာဖန့်သည် သူမကို ပုံမှန် အစည်းအဝေးများတွင် တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရတတ်သည်။ အောင်သွယ်လုပ်ရင်းနှင့် သူမနှင့် ဆုံရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရွှီယာဖန့်က သူမ၏ ထိုင်ခုံကို ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးလင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး! ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲဟင်”

လင်းဝမ်ကျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး—

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ! ကျွန်မလည်း ဒီနေ့ အောင်သွယ် လုပ်ပေးဖို့ လာတာပဲ!”ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။