နောက်ဆုံးတော့ "ရှောင်ရို့" လို့ ခေါ်ခွင့်ရခဲ့ပြီ - အခန်း ၅

လင်းဝမ်ကျိန်းသည် ကျန်းဖခင်နှင့် ကျန်းမိခင်တို့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ကျော့မော့စွာ လှမ်းဝင်လာသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက ထင်လင်းလမ်းဆုံ ရပ်ကွက်ရုံးက ဒါရိုက်တာ လင်းဝမ်ကျိန်းပါ။ ဒီနေ့ အကြောင်းမကြားဘဲ အောင်သွယ်တော်အဖြစ် ရုတ်တရက် ရောက်လာမိတာကို အားမနာကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ကျန်းဖခင်နှင့် ကျန်းမိခင်တို့သည် လမ်းကြားထဲရှိ ကြော်ငြာသင်ပုန်းပေါ်တွင် သူမ၏ နာမည်ကို မြင်ဖူးကြသည်။ လင်းဝမ်ကျိန်းမှာ ထင်လင်းလမ်းဆုံ ရပ်ကွက်ရုံး၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်ပြီး မကြာမီ ခရိုင်ရုံးသို့ ရာထူးတိုးတော့မည့် နာမည်ကြီးအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် သူတို့မိသားစုအကြား ယခင်က ဆက်ဆံရေးမရှိခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော်… သူမက ဘယ်သူ့အတွက် အောင်သွယ်ပေးဖို့ ရောက်လာတာလဲ?

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီယာဖန်းမှာတော့ စဉ်းစားနိုင်စွမ်းပင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ “အောင်သွယ်တော်” ဆိုသည့် စကားလုံးတစ်လုံးသာ သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်ပတ်နေသည်။ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားမိသော်လည်း ဘေးရှိကုလားထိုင်ကို မြန်မြန်ရွှေ့ပေးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

“ဒါရိုက်တာ… ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး!”

“အားနာစရာကြီးပါရှင်”

လင်းဝမ်ကျိန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် ကျန်းရှောင်ရို့ထံ ရောက်သွားသည်။

“ဒါ ရှောင်ရို့လား? တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ကျန်းမိသားစုက ဒီလိုတော်တဲ့ သမီးလေးကို ပျိုးထောင်နိုင်တာ ကံကောင်းလိုက်တာ”

ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားရသည့်အတွက် ကျန်းဖခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

လူများလာသဖြင့် အခန်းကျဉ်းလေးမှာ ရုတ်တရက် ကျပ်ညပ်သွားသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့က လုယုံကျန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံသွားသည်။

သူက သူမကို စိတ်အေးစေလိုသည့်ပုံစံဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ခဏတာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ကြောင့် တင်းကျပ်နေခဲ့သည့် သူမ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သူမသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဘေးတွင်ရှိသော လင်းဝမ်ကျိန်းက လုမိခင်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“ဒါက စာပေဌာနမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ဆရာမ ချင်ပါ။ သူ့ဘေးမှာရှိတာကတော့ ရှောင်လုပေါ့။ ကျွန်မ ချဲ့ကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ အောက်ခြေရပ်ကွက်တွေမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရှောင်လုလို လူငယ်မျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး”

ကျန်းဖခင်က မမျှော်လင့်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်…”

သို့သော် သူ၏ အကြည့်မှာ လုယုံကျန်းကိုင်ထားသည့် ပိုက်အိတ်များဆီတွင်သာ ရောက်နေသည်။

လုယုံကျန်း၏ မိခင် ချင်ယိကျွင်းသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကျန်းရှောင်ရို့၏ လက်ကို ဆွဲကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းဖခင်နှင့် ကျန်းမိခင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ—

“ကျွန်မက ယုံကျန်းရဲ့ အမေပါ။ သူ့အဖေက အစည်းအဝေးရှိနေလို့ မအားသေးဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူလည်း လိုက်လာချင်တာပါ။ အခုလို အားနာစရာ ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်”

ဟု ပြောသည်။

သူမ စကားပြောနေစဉ် သားဖြစ်သူကို တစ်ချက်အကဲခတ်လိုက်ရာ လုယုံကျန်းက ကိုင်လာသည့် ပစ္စည်းများကို စားပွဲအောက်တွင် သတိထား၍ ချလိုက်သည်။

ကျန်းဖခင်မှာမူ ထိုပိုက်အိတ်ထဲတွင် ဘာတွေပါသည်ကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

ကော်ကွမ်းပန်းသီးများ၊ လဲ့ခိုဖူမုန့်များ၊ နာမည်ကြီးဆိုင်က ဆန်မုန့်များ၊ ထို့အပြင် ရှားပါးလှသော ချောကလက်ဘူးတစ်ဘူးပင် ပါနေသည်။

သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး—

“ဒါတွေက အရမ်းများနေပါပြီ…”

ဟု လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချောကလက်ဘူး တစ်ဘူးတည်းနှင့်တင် အပြင်ထွက်ကြွားလို့ ရနေပြီဖြစ်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှ အရောင်တောက်သွားသည်ကို လုယုံကျန်းက အမိအရ မြင်လိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ချင်ယိကျွင်းသည် ကျန်းရှောင်ရို့၏ လက်ကို ကိုင်ထားလျက် နွေးထွေးညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သမီးက ရှောင်ရို့ ဖြစ်ရမယ်”

သူမ၏ အေးစက်လွန်းသော သားဖြစ်သူက “ဒီဘဝမှာ ဒီမိန်းကလေးကိုပဲ လက်ထပ်မယ်” ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည့် မိန်းကလေးမှာ ဤသူပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် လှပသည်။

သို့သော် သားဖြစ်သူနှင့် သိပ်ရင်းနှီးပုံမရသည်ကိုတော့ သူမ သတိထားမိနေသည်။

ရွှီယာဖန်းမှာတော့ ရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းထဲ ဝေဝါးနေသည်။

သူမ မှားသွားခဲ့ပြီ။

မိန်းကလေးဘက်က မိခင်၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ယခုမှ သဘောပေါက်လာတော့သည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ ပြောထားသည့်လူနှင့် ယနေ့ အောင်သွယ်ပေးရမည့်သူကို မှားယွင်းသွားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် မိန်းကလေးဘက်က တခြားသူကို အောင်သွယ်ခိုင်းထားပြီးသားဆိုလျှင် သူမကို ဘာကြောင့် အကူအညီတောင်းခဲ့သနည်း?

သူမသည် လင်းဝမ်ကျိန်း၏ စကားများကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေမိပြီး နားထောင်လေလေ ပို၍ ရှက်လာလေလေ ဖြစ်လာသည်။

နားထောင်ကြည့်ပါဦး။

ယောကျ်ားလေးဘက်က ကြည့်လျှင် သူသည် စစ်တပ်တွင် နှစ်အနည်းငယ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပြီး မိဘတစ်ဦးမှာ အရာရှိ၊ ကျန်တစ်ဦးမှာ ပညာတတ်ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခအချို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ခံစားခွင့်များ ပြန်လည်ရရှိရုံသာမက ရာထူးပင် အနည်းငယ် တိုးခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်သည် နိုင်ငံခြားကုန်သွယ်မှုဗျူရို၏ ဘာသာပြန်ဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေပြီး နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများကို ထူးချွန်စွာ ပြောဆိုနိုင်သဖြင့် အလွန်တန်ဖိုးထားခြင်း ခံရသူဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မိန်းကလေး၏ ဆန္ဒကိုလည်း အလေးထားမည်ဟု ဆိုသည်။

သူမ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေချင်သည်ဖြစ်စေ၊ ပညာဆက်သင်ချင်သည်ဖြစ်စေ၊ အလုပ်လုပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ—သူမ၏ အမြင်နှင့် အစီအစဉ်များကို ဦးစားပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။

ရွှီယာဖန်းမှာ နားထောင်ရင်း မျက်နှာများပင် ပူလာသည်။

စောစောက သူမကပဲ ယောကျ်ားလေးနှင့် မိန်းကလေးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စာအဆက်အသွယ်ရှိခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့မိသည်။ အမှန်တကယ်တော့ မိန်းကလေး မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာမှသာ သူတို့ တွေ့ဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသာ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားခဲ့လျှင် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်သာ နောက်ကျသွားခဲ့လျှင် သူမ အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးမိတော့မည်မှာ သေချာသည်။

သူမ၏ သားနှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ယောကျ်ားလေးများပင် ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူမကိုယ်သူမနှင့် ချင်ယိကျွင်းကြားက ကွာဟချက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ရွှီယာဖန်း၏ စိတ်ထဲ၌ မပြောနိုင်သည့် ဖိအားတစ်မျိုး ပေါ်လာသည်။

မိန်းကလေး၏ မိခင်က ဒီလောက်အရှိန်အဝါကြီးသည့် အောင်သွယ်တော်ကိုတောင် ရှာနိုင်ခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။

မိသားစုနှစ်စုသည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောခဲ့ကြပြီး အဓိကအားဖြင့် မိခင်နှစ်ဦးက စကားဝိုင်းကို ဦးဆောင်နေကြသည်။ ချင်ယိကျွင်းသည် အလွန်နှိမ့်ချသည့် အမူအရာဖြင့် ကျန်းမိခင်ကို စကားဝိုင်းအား ထိန်းကျောင်းခွင့် ပေးထားသည်။

ကျန်းဖခင်မှာလည်း ယနေ့အလည်အပတ်ကို အလွန်ကျေနပ်ပုံရပြီး—

“ခင်ဗျားတို့က အရမ်းယဉ်ကျေးတာပဲ။ ဒါက ကလေးနှစ်ယောက် အချင်းချင်း သိကျွမ်းကြတာပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီခေတ်မှာ လူတိုင်းက လွတ်လပ်တဲ့အချစ်ကိုပဲ အားပေးကြတာ မဟုတ်လား။ အခုလို လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ယူလာတာ တကယ်ပဲ အားနာစရာကောင်းပါတယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ကျိန်းက ချက်ချင်း ကြားဖြတ်ပြောသည်။

“ဒါက ယဉ်ကျေးမှုအရ လုပ်တာပါရှင်၊ ပြီးတော့ သူတို့က ရှောင်ရို့ကို တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာကိုလည်း ပြနေတာပေါ့။ ကျွန်မ အောင်သွယ်တော် အများကြီး မလုပ်ဖူးပေမဲ့ တွေ့ဖူးတာတော့ မနည်းဘူး။ ဒီအတွဲကတော့ ကျွန်မတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အလိုက်ဖက်ဆုံးလို့ ပြောရမယ်”

ပြောပြီးနောက် သူမက ကျန်းဖခင်နှင့် ကျန်းမိခင်ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျန်းမိသားစုဘက်ကရော ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမြင်ကြလဲ?”

ကျန်းဖခင်၏ မာနမှာ ထိုအချိန်တွင် အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေပြီဖြစ်သည်။

“သူတို့နှစ်ယောက် သဘောကျပြီး လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မိဘတွေအနေနဲ့ ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက လွတ်လပ်တဲ့အချစ်ပဲလေ!”

“တကယ်ကို စိတ်ချင်းတူနေကြတာပဲ”

ချင်ယိကျွင်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူထံမှ ချီးမွမ်းသည့် အကြည့်တစ်ချက် ရမလားဟူသည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လုယုံကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အလည်အပတ်ခရီးသည် လူတိုင်းအတွက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ထွက်ခွာခါနီးတွင် လင်းဝမ်ကျိန်းက—

“ရပ်ကွက်ထဲမှာ အဆင်မပြေတာရှိရင် ကျွန်မဆီ အချိန်မရွေး လာခဲ့ပါ”

ဟု ရက်ရက်ရောရော ပြောသွားသေးသည်။

သူမသည် ချင်ယိကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ချို့ကိုတော့ မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် မြို့သို့ ပြန်လာသည့် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အလုပ်အကိုင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခက်အခဲအချို့ ရှိနိုင်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော် လုမိသားစုတွင် ကူညီပေးနိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူမအနေနှင့် ထိုကိစ္စကို အတင်းအကျပ် ထုတ်မပြောလိုတော့ပေ။

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှီယာဖန်းမှာလည်း ခေါင်းထဲ မူးဝေဝေဖြစ်နေကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ လုယုံကျန်းသည် သူ၏မိခင်ကို လမ်းကြားထိပ်အထိ လိုက်ပို့ပြီးနောက် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။

“အမေ… ကျွန်တော် အိမ်အထိ မလိုက်တော့ဘူးနော်”

ချင်ယိကျွင်းက နားလည်ရခက်လာသည့် သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း—

“အားလုံး စိတ်တိုင်းကျရဲ့လား?”

ဟု မေးလိုက်သည်။

လုယုံကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်”

ညအမှောင်က လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အိမ်တစ်အိမ်ချင်းစီမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးရောင်များက လုယုံကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စောင်းငဲ့ကျနေသည်။

သူ၏ ခက်ထန်ပြတ်သားသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်က ချင်ယိကျွင်းအတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပင် ခံစားရစေသည်။

သူမ ခေတ္တတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သတိပေးလိုစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သားက ငယ်သေးတော့ ရုပ်ရည်က အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ဆိုတာ အလှအပတစ်ခုတည်းနဲ့ မရဘူး။ ဂုဏ်ရည်ချင်း တူတာက အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ အခြေခံပဲ”

သူမ ခေတ္တရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

“အမေနဲ့ သားအဖေကိုပဲ ကြည့်လေ… နောက်ခံချင်း တူကြတယ်။ အချိန်ကြာလာရင် သိလာမှာပါ။ နောက်ခံတွေ အရမ်းကွာခြားရင် တစ်ခါတလေ စကားပြောဖို့ ဘုံအချက်တောင် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး…”

လုယုံကျန်းက သူမဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးပါးပါးတစ်စ ပေါ်လာသည်။

“မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ယောကျ်ားတွေပဲ သူတပါးမိသားစုရဲ့ နောက်ခံကို အာရုံစိုက်ကြတာပါ”

သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အေးစက်မှုတစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။

“အမေ… ဒီစကားကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြားချင်တော့ဘူး”

ချင်ယိကျွင်းမှာ သားဖြစ်သူနှင့် အလွန်အလှမ်းဝေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် သူမအနေနှင့် ဘာမှ ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ် အမေ”

လုယုံကျန်းက ပြောပြီးနောက် ကျောခိုင်းကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချင်ယိကျွင်းသည် သူ၏ အရိပ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိပြီးမှ သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ရန် မေ့သွားခဲ့သည်ကို သတိရလာသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ သူမ ဘာမှ မပြောရဲတော့ပေ။

ကျန်းမိသားစုဘေးအိမ်မှ အဘွားအိုတစ်ဦးသည် လုယုံကျန်းတို့အဖွဲ့ကို လိုက်ပို့နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ချွေးမဖြစ်သူကို လက်ကုတ်လိုက်သည်။

“စောစောက အဲ့ဒါ ဘယ်သူတွေလဲ? ဟိုလူငယ်က တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ရှိတာပဲ!”

ချွေးမဖြစ်သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ပထမနှစ်ယောက်ကိုတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပညာတတ်ပုံစံနဲ့ တစ်ယောက်ကတော့… လုယုံကျန်းရဲ့ အမေ ထင်တယ်။ နောက်ကတစ်ယောက်ကတော့ ရပ်ကွက်ရုံးကပါ”

အဘွားအိုက အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အာ? ဒါဆို သူတို့က လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့?”

“လိမ်စရာလား အမေရဲ့!”

ချွေးမက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“လုယုံကျန်းကိုယ်တိုင် သူတို့နဲ့အတူ ထွက်လာတာ မမြင်ဘူးလား? အမေ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောဦး၊ ကျန်းမိခင် ကြားရင် ဆူခံထိနေမယ်”

“သိပါတယ်အေ…”

အဘွားအိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မယုံနိုင်သေးဘူး။ ကျန်းမိသားစုမှာ ဘာတန်ဖိုးရှိလို့ ရှောင်လုက သဘောကျရတာလဲ?”

“မိန်းကလေးက လှတာကိုး။ ဒီတစ်ဝိုက်မှာ သူက အလှဆုံးပဲ”

ထိုအချိန်တွင် လုယုံကျန်းက သူတို့အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားသဖြင့် သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် အပြင်တွင် ကြားလာရသည့် အတင်းအဖျင်းများကို ပြောပြနေသော မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို အာရုံမရဘဲ နားထောင်နေမိသည်။

လမ်းကြားထဲက လူမိုက်တစ်ယောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အရိုက်ခံရပြီး သွားများ ကျိုးကုန်သည်ဟု ဆိုသည်။ ရိုက်နှက်သူက မည်သူမှန်းပင် မမြင်လိုက်ရဟုလည်း ပြောနေကြသည်။

“ကောင်းတာပေါ့! ငါ့အမကို လာနှောင့်ယှက်ချင်ဦးလေ!”

ကျန်းထျန်းလေက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှောင်ရို့ သွားဖွင့်ပေးရာ လုယုံကျန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ကျေးဇူးတင်စကား မပြောရသေးမီ—

“မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်”

ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့က ခဏရပ်ပြီးမှ—

“အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောရအောင်”

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမအနေနှင့် ဘယ်သူမြင်မြင် မစိုးရိမ်တော့ပေ။

အောင်သွယ်တော်ပင် အိမ်အထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်၍ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် သူတို့ ချစ်သူတွေဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိသွားကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အားလုံးကို အခုလို အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးထားမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

သူမက ပြောလိုက်သည်။

အိမ်ထဲတွင် ကျန်ခဲ့သည့် တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်များကို သတိရသွားပြီး—

“အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေအတွက် ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ငွေသား သိပ်မရှိသေးဘူး…”

လုယုံကျန်းက အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူများနှင့် လက်မှတ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါကို ယူထားပြီး သုံးလိုက်ပါ”

ကျန်းရှောင်ရို့က ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ရှင်က ကျွန်မကို အများကြီး ကူညီပြီးပြီပဲ။ ရှင့်ဆီက ပိုက်ဆံ ထပ်မယူနိုင်ပါဘူး။ ပစ္စည်းတွေလည်း ထပ်မပေးပါနဲ့တော့! ရှင် ရူးနေတာလား?”

သူပေးလိုက်သည်မှာ အထည်လက်မှတ်များနှင့် စက်မှုကုန်ပစ္စည်း လက်မှတ်များဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူက ထိုလက်မှတ်များကို ကျောက်မျက်ရတနာလို တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းထားသည်ကို သူမ မြင်ဖူးသည်။

“ကျွန်တော့်အတွက် မလိုအပ်လို့ပါ”

လုယုံကျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အတိတ်ဘဝတွင် သူမက အထည်လှလှလေးများ ဝယ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ပုံဖော်ချုပ်လုပ်ရသည်ကို နှစ်သက်ခဲ့ပုံကို သတိရနေမိသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ မယူနိုင်ဘူး။ မလိုရင် ရှင့်အမေကိုပဲ ပြန်ပေးလိုက်!”

သူမက ဇွတ်အတင်း ငြင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ဖျားလေးများမှာ သူ၏ လက်ထက်ပင် ပို၍ အေးမြနေသည်။

လုယုံကျန်းက ထိုအေးစက်မှုအောက်က နွေးထွေးမှုကို တောင့်တမိရင်း အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး… ဒါကို ယူထားပါ၊ ရှောင်ရို့”

အချိန်ရေယာဉ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ငယ်ဘဝအချိန်များဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝတစ်လျှောက် မက်မောခဲ့ရသည့် ဆန္ဒကို ယခုမှသာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့သလို—

ယခုအခါတွင်တော့ သူမကို “ရှောင်ရို့” ဟု ခေါ်ခွင့်ရခဲ့လေပြီ။

...