မီးခဲလေးလို လက်မှတ်တစ်ထပ် - အခန်း ၆

ကျန်းရှောင်ရို့သည် သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ပင့်ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်မိသည်။

"ရှင့်ဆီကနေ ဒီလိုမျိုး အမြဲအခွင့်အရေးယူနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေပါပြီ။"

"ဒါ အကြွေးတင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခြေအနေကို ပိုပြီး သဘာဝကျသွားအောင် လုပ်တာပါ" ဟု လုယုံကျန်းက ပြောရင်း သူတို့လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကိုင်ထားမိစဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် ခဏတာ နွေးထွေးမှုကို စိတ်ထဲတွင် တန်ဖိုးထားနေမိသည်။

ထို့နောက် သူသည် လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန်ပင် သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒါတွေက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း မလိုဘူး၊ ကျွန်တော့်အမေအတွက်လည်း မလိုပါဘူး။ သူတို့မှာ ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုရှိသေးတယ်။"

သူသည် သူမ၏လက်များဆီမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမ၏လက်ကို သူနောက်ဆုံးကိုင်ခဲ့သည်မှာ မိဖုရားခေါင်ကြီးကို တွဲကူစဉ်က ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က စည်းမကျော်ဘဲ တင့်တယ်လျောက်ပတ်စွာသာ လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် လက်မှတ်အထပ်လိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မီးခဲကို ကိုင်ထားရသလို ခံစားနေရကာ သိမ်းထားရမလား၊ ပြန်ပေးရမလား မဝေခွဲနိုင်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူပြောသည်ကလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိနေသည်။

အကယ်၍ သူမသာ သူပေးသည့် လက်မှတ်များကို လက်ခံလိုက်ရင်... သူတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို လူတွေက ပိုပြီး အစစ်အမှန်လို့ ထင်သွားကြမလား?

ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒါက ကိစ္စတွေကို ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားစေနိုင်တယ်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် "ဒါဆိုရင်တော့ ဒါတွေကို လောလောဆယ် ကျွန်မ သိမ်းထားလိုက်မယ်။ နောက်မှပဲ ရှင့်ကို ပြန်ပေးတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုယုံကျန်းသည် ဤမျှ သေးဖွဲသော ကိစ္စအပေါ် ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မပြောတော့ပေ။ ထိုအစား သူက "အလုပ်ကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အလုပ်တစ်ခုခု ရှာပေးလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေချင်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲများ ပြန်လည်ကျင်းပတော့မည်ဟူသော သတင်း တရားဝင် ထွက်ပေါ်လာကတည်းက လုမိသားစုသည် သူ့အနာဂတ်အတွက် အကြိမ်ကြိမ် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဆိုသည်မှာ သူရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော အင်ပါယာနန်းတွင်း စာမေးပွဲများနှင့် တစ်သဘောတည်းဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းသဘောပေါက်ခဲ့သည်။

ဤခေတ်ကာလသည် နှစ်စဉ် ဤကဲ့သို့သော စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခွင့်ရရှိသဖြင့် ဒါအန်မင်းဆက် (Da'an Dynasty) မှ ကျောင်းသားများထက် များစွာ ပိုမိုကံကောင်းလှသည်။ ထို့အပြင် စာမေးပွဲအောင်မြင်သူများသည် ဆက်လက်ပညာသင်ကြားနိုင်ပြီး မိမိတို့စိတ်ဝင်စားရာ ဘာသာရပ်များကို ရွေးချယ်ခွင့်ရှိကြသည်။

သူ့အမြင်တွင်မူ ဤစာမေးပွဲသည် ဤခေတ်၌ တိုးတက်အောင်မြင်ရန် အကောင်းဆုံး လမ်းစဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ရို့က ခေါင်းခါပြကာ "ကျွန်မ စာမေးပွဲဖြေချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီ။ ကျေးလက်ကို အပို့မခံရခင်က အထက်တန်းကျောင်းတောင် မပြီးခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အမှန်တော့ သူမ ကျောင်းပြီးခဲ့လျှင်ပင် ထူးထူးခြားခြား ကွာခြားသွားမည်မဟုတ်ပေ။ အတိတ်က ပညာရေးအရည်အသွေးနှင့် ယခုခေတ်သည် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကွာခြားလှသည်။

သူမ၏ မိသားစုတွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မဆွေးနွေးဖူးချေ။

သူမ၏ မိဘများသည် ကျန်းထျန်းလေသာ ဆက်လက်ပညာသင်ယူလိမ့်မည်ဟု မှတ်ထင်ထားကြပြီး အကယ်၍ သူက စာမေးပွဲဖြေဆိုလိုလျှင် ဖြေဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် သူမသာဆိုလျှင် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပံ့ပိုးပေးကြမည် မဟုတ်ပေ။

"ရပါတယ်၊ အရင်အလုပ်လုပ်ရင်း တဖြည်းဖြည်း လေ့လာသွားလို့ရတာပဲ" ဟု လုယုံကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်။"

သူမ၏ အမူအရာကိုကြည့်ရုံဖြင့် ဤစိတ်ကူးကို သူမ၏ မိသားစုအား ဖွင့်မပြောရသေးကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင်လည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အလိုက်သိတတ်သူလေး ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားပြီး ကိုယ်ပိုင်အတွေးအမြင် ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကျောင်းမတက်ခဲ့ရခြင်းက ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သော်လည်း လုယုံကျန်း၏ မူလပညာရေးအခြေခံမှာမူ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။

အထူးသဖြင့် သူငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ယူခဲ့ရသော အင်္ဂလိပ်စာ ပညာရေးကြောင့် တရားဝင် တက္ကသိုလ်အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း ဘာသာပြန်အလုပ်တစ်ခုကို ရရှိထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် ဆိတ်ဆိတ်သာ နေမိသည်။

အမှန်တော့ သူမသည်လည်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအကြောင်း တွေးဖူးသည်။

သို့သော် ထိုသတင်းထွက်လာချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ကျန်းက "သူမက မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့အပြင် မိသားစုအနေဖြင့် ကောလိပ်ကျောင်းသား နှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်တည်း မထောက်ပံ့နိုင်ကြောင်း" အပြတ်ပြောခဲ့သည်။

ကောလိပ်ကျောင်းသားများအတွက် အစိုးရထောက်ပံ့ကြေး ရှိလိမ့်မည်ဟု သတင်းတွင် ပါရှိသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ပညာရေးအတွက် ငွေကြေးစိုက်ထုတ်ပေးမည်မဟုတ်ဟု ဆိုကတည်းက အမှန်တကယ်ပင် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အလုပ်တစ်ခုရှာဖွေရန်က သူမအတွက် အလွန်အရေးကြီးနေသည်။

သူမသည် လုယုံကျန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက အရပ်ရှည်သဖြင့် ဘေးတွင်ရပ်နေရုံဖြင့် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားရစေကာ တစ်ဖက်တွင်လည်း လုံခြုံစိတ်ချရမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ထိုစဉ် သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တံခါးပွင့်လာပြီး ဘေးအခန်းရှိ ပစ္စည်းအစုံအလင်ကြားမှ ချောင်းမြောင်းနေသော ကျန်းထျန်းလေ ထွက်လာသည်။

သူသည် လမ်းကြားထဲသို့ ခြေဖွဖွနင်းကာ ချောင်းကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို လိုက်ရှာနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့က မော့ကြည့်ကာ "ဒါဆို ကျွန်မ ပြန်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အသံကြားသည်နှင့် ကျန်းထျန်းလေသည် အားရပါးရ ပြုံးဖြဲကာ အပြေးရောက်လာပြီး သွားများပင် အကုန်ပေါ်နေသည်။

"အစ်ကိုလု! ဟီးဟီး...." မှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်တွင် သူ့မျက်လုံးများက ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေသည်။ "အစ်ကိုက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်အစ်မနဲ့ တွဲနေတာလား?"

"အင်း" လုယုံကျန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

သူက တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းထျန်းလေသည် အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ "အစ်ကိုလု၊ ဒါဆို အစ်ကိုက ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ ချစ်သူပါလို့ သူများကို ပြောလို့ရမလား? ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့ တော်တော်ရင်းနှီးတယ်လို့ ပြောလို့ရမလားဟင်?" ဟု မေးသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုယုံကျန်းက သူ့ကို အေးစက်စက် ငြင်းပယ်ပြီး ဆုံးမပစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ ထင်သည်က မှားသွားသည်။ ထိုအစား "ရတာပေါ့၊ ပြောလို့ရတယ်" ဟု အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းထျန်းလေသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။ သူက ပျော်ရွှင်မှုကို အရှည်ကြီး ဖွင့်ဟပြောဆိုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လုယုံကျန်းက ဆက်လက်၍ "ဒါပေမဲ့ မင်း အစ်မစကားကို နားထောင်ရမယ်။ အကယ်၍ မင်း သူမအပေါ် မလေးမစားလုပ်တာကို ငါမြင်ရင်... နားထောင်တတ်အောင် ငါကိုယ်တိုင် သင်ပေးရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် သူမ၏ တုံးအသောမောင်လေး မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မိတော့သည်။

"ပြီးတော့ မင်း စာကိုလည်း ကြိုးစားရမယ်။ ကျောင်းကပြန်လာရင် နေ့တိုင်း မင်းကျောင်းမှာ ဘာသင်ခဲ့လဲဆိုတာ အစ်မကို ပြန်သင်ပေးရမယ်။"

ကျန်းထျန်းလေက "အစ်ကိုလုရယ်! ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် နည်းနည်း မလွန်လွန်းဘူးလား?" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက် အစ်မဖြစ်သူ စကားကို နားထောင်ရမည့်အပြင် ထိုနေ့က ကျောင်းတွင် သင်ကြားခဲ့သမျှကို ပြန်လည်သင်ပြရမည်ဆိုသည်မှာ သိက္ခာကျစရာပင်။

လုယုံကျန်း၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာက အေးစက်သွားကာ "ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့နားကို မလာနဲ့၊ ငါ့အိမ်ကိုလည်း လာမပတ်သက်နဲ့တော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူပြောရင်းနှင့်ပင် သူ့အိမ်တံခါးဝသို့ လှမ်းဝင်ထားသော ကျန်းထျန်းလေ၏ ခြေထောက်ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်ကာ "နောက်ဆုတ်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းလေ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး "ဟုတ်ကဲ့... သိပါပြီ" ဟု ဆိုရတော့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ၎င်းက အတန်းထဲတွင် သင်ခဲ့ရသည်များကို ပြန်ပြောပြရုံသာ ဖြစ်သည်။ လူလည်း အသားပဲ့သွားမည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ အတန်းထဲတွင် ငိုက်မြည်း၍မရတော့ဘဲ သေချာနားထောင်ရမည့် သဘောသာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သေချာ ပြန်မရှင်းပြနိုင်ဘဲ နေလိမ့်မည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် သူမ၏ ဘောင်းဘီနားစပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း လုယုံကျန်းက သူမ၏ ဆိုးပေသော မောင်ဖြစ်သူကို ဆုံးမနေသည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။

ပျော်ရွှင်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီးနောက် ဤအခြေအနေကို သတိပြုရန်နှင့် စိတ်ရင်းအမှန်အတိုင်း အလေးအနက် မတွေးမိစေရန် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်သတိပေးရသည်။

"ကျွန်တော် အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်။" ကျန်းထျန်းလေကို ဆုံးမပြီးနောက် လုယုံကျန်းသည် သဘာဝကျကျပင် လမ်းဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ ကျန်းရှောင်ရို့ကို လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အိမ်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

သူမ အိမ်ထဲသို့ မဝင်မီလေးတွင် သူက "ကောလာဟလတွေက မကြာခင် ငြိမ်သွားမှာပါ။ ပြီးတော့ အလုပ်ရှာတဲ့ကိစ္စလည်း လောစရာမလိုပါဘူး။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်ဆီက သတင်းကို စောင့်လိုက်ပါ" ဟု ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။

သူမသည် သူပြောသည့် စကား၏ ဒုတိယပိုင်းကိုသာ ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် ကျန်းထျန်းလေသည် မျက်လုံးများကို ကြေးခေါင်းလောင်းပမာ ပြူးကျယ်လျက် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"အစ်မ... အစ်မက အစ်ကိုလုအပေါ် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အဲဒီလို ဆက်ဆံရတာလဲ?!"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"

"အေးစက်စက်နိုင်လွန်းတယ်!"

ဖခင်ဖြစ်သူ ကျန်းနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းတို့သည် ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်နေကြပြီး တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေကြရာ သူမကို စောင့်နေကြခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

"ထျန်းလေ... မင်းအခန်းထဲ မင်းပြန်တော့" ဟု ဖခင်ကျန်းက ပြောပြီးနောက် ရှောင်ရို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ရှောင်ရို့... ဒီကိုလာဦး၊ ငါတို့ စကားပြောရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် စိတ်ကို တင်းထားရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

ဖခင်ကျန်းက ပိုက်ကွန်အိတ်ကို ညွှန်ပြကာ "လုယုံကျန်းရဲ့ မိသားစုက တော်တော်လေး ချမ်းသာတာပဲ။ ဒီပစ္စည်းတွေက တန်ဖိုး တော်တော်ရှိတယ်" ဟု ဆိုသည်။ သူသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီး မျက်ခုံးများကပင် လှုပ်ခတ်နေသည်။ "မင်း သူနဲ့ တွဲနေပြီဆိုတော့ သေချာလေး ပြုမူနေထိုင်။ မင်းရဲ့ နာမည်က အခုလောလောဆယ် သိပ်မကောင်းဘူး။ အခုလို လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ လွယ်လွယ်နဲ့ လက်လွတ်မခံစေနဲ့၊ ကြားလား?"

"...ဟုတ်ကဲ့။" ကျန်းရှောင်ရို့ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မွန်းကြပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူတစ်ပါး၏ လုပ်ကြံမှုကို ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမနှင့် အနီးစပ်ဆုံး မိသားစုဝင်များကမူ "နာမည်ပျက်နေတယ်" ဟူသော စကားဖြင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန်သာ သတ်မှတ်ကြသည်။ သူမ မနှိုင်းယှဉ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့် သူစိမ်းများက သူမ၏ သိက္ခာကို သူမ မိသားစုထက် ပိုမိုငဲ့ညှာပေးကြသနည်း?

ထို့နောက် ဖခင်ဖြစ်သူက ပိုက်ကွန်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူနေရင်း မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အတိုင်းထက်အလွန် ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူမ ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းက သူမ၏သမီးကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သူမက အသံကို တိုးတိုးလေးလုပ်ကာ "အမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။ ဒီနေ့ လာတဲ့ ပွဲစားနှစ်ယောက်က ဘာလဲ? အဲဒီရဲဘော်ရွှီက တခြားတစ်ယောက်အကြောင်းကို အထင်အရှား ပြောနေတာပဲ။"

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မိခင်ဖြစ်သူက ရိပ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့က မျက်တောင်ချလိုက်ပြီး "သူ...သူက တခြားမိသားစုအတွက် ပွဲစားလုပ်ပေးရင်း မှားသွားတာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

"အမေတော့ မထင်ဘူး" ဟု မိခင်ကျန်းက အသေအချာ ပြောသည်။ "ကျန်တာတွေ အကုန်ကိုက်ညီနေပေမဲ့ အဲဒီစာက ဘာလဲ?"

"ဒါ အမှားတစ်ခုပဲလေ!" ကျန်းရှောင်ရို့က ဇွတ်ငြင်းလိုက်သည်။ "ကဲပါ အမေရယ်၊ သူ့အမေကိုယ်တိုင်တောင် ကျွန်မတို့အိမ်ရှေ့အထိ လာတာကို အမေက အခုထိ မယုံသေးဘူးလား?"

သူမသည် လုယုံကျန်းက သူမကို တိတ်တဆိတ် ပေးခဲ့သော လက်မှတ်အထပ်လိုက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ကြည့်ဦး၊ ဒါ သူ ကျွန်မကို တိတ်တဆိတ် ပေးခဲ့တာ။"

မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းသည် ရှားပါးပစ္စည်းများအတွက် ထုတ်ပေးထားသော လက်မှတ်အထပ်လိုက်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩမှင်သက်သွားပြီးနောက် လေသံပြောင်းသွားကာ "သူတို့မိသားစုက တော်တော်ပြည့်စုံပုံရတယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို အထင်သေးကြမလား မသိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လုမိသားစုသည် လုံခြုံရေးအစောင့်အရှောက်များနှင့် ဖြစ်သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ခန့်ညားလှသော်လည်း သာမန်လူများအဖို့ ထိုသို့သော လူနေမှုဘဝမျိုးကို အသေးစိတ် စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ချင်ရိကျွင်း တစ်ယောက် သူတို့အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အလွန်တရာ တင့်တယ်လှပသော အမူအရာကို ပြသခဲ့သည့်အခါမှသာ သူတို့ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် မိခင်ကျန်းသည် အနည်းငယ် သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်သွားမိသည်။

ယခုအခါ ဤအရှုပ်အထုပ်များ အားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရှောင်ရို့သည် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ကျွန်မတို့က လက်ထပ်ဖို့အထိ ဆွေးနွေးနေကြတာမှ မဟုတ်တာ...."

မျှော်လင့်မထားဘဲ မိခင်ဖြစ်သူက "အမေကြည့်ရသလောက်တော့ အဲဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး စိတ်အားထက်သန်ပုံရတယ်။ နောက်နှစ်ဆိုရင် တကယ်ပဲ ဖြစ်လာနိုင်တယ်!" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ပွဲစားက အသေအချာ ပြောခဲ့သည်မှာ လုယုံကျန်းသည် အသက် ၂၃ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်သော အလုပ်တစ်ခု ရှိသည့်အပြင် သီးသန့်နေထိုင်ရန် အိမ်ထောင်ရေးအိမ်အိမ်လည်း ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ လက်ထပ်ကြမည်ဆိုလျှင် အခြေအနေများက လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။ ယခုအချိန်တွင် မိခင်ကျန်း၏မျက်စိထဲ၌ လမ်းတစ်ခုလုံးတွင် သူ့ထက် ပို၍ လေးစားထိုက်သော လူငယ်မရှိတော့ပေ။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ရပ်နိုင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို "ကျွန်မတို့ ရှောင်ရို့က တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ! ရှင့်ကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ လုံးဝ အသုံးမကျဘူး! ရှင်က သမီးကို ရှင့်လုပ်ငန်းခွင်က အဘိုးကြီးတွေ၊ မုဆိုးဖိုတွေနဲ့တောင် ပေးစားဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်! ဪ... ပြီးတော့ ဟို လီ ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာလည်း ရှိသေးတယ်!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ဖခင်ကျန်းက သူမ၏စကားကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "မိန်းမကြီးဖြစ်ပြီး ဘာသိလို့လဲ? ငါက သူမမျက်နှာအတွက် ဒီလောက် ကြိုးစားပေးခဲ့တာ။ အဲဒီကောင်လေး လုယုံကျန်းက သူမကို သဘောကျတာ သူမမျက်နှာလှလို့ပဲ!" ဟု ဆိုသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာစားချိန်တွင် မိခင်ကျန်းသည် မနေ့ညက ရရှိခဲ့သော ဆန်မုန့်များကို အိုးထဲတွင် အနည်းငယ် ပြန်နွေးလိုက်သည်။ မုန့်များ ပျော့ပြောင်းသွားသောအခါ စားပွဲပေါ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

မိခင်ကျန်းက အစာသွတ်ဆန်မုန့်ကို ညွှန်ပြကာ "ငါ ဒီမုန့်တစ်တုံးကို အိမ်နီးနားချင်းဆီ သွားပေးလိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအတင်းအဖျန်းပြောတတ်သော အဘွားကြီးသည် အမြဲတမ်း အတင်းပြောနေတတ်သဖြင့် ယနေ့တွင်မူ ထိုမုန့်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ သူမ တံခါးကို အကြာကြီးခေါက်ခဲ့ရပြီးမှ တံခါးပွင့်လာကာ အနည်းငယ်မျှသာ ဟပြသည်။

ဘေးအိမ်မှ အဘွားကြီးသည် တံခါးနောက်တွင် ပုန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်ကွင်းများ ညိုမည်းနေကာ မျက်သူငယ်များ ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေသဖြင့် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ လန့်နိုးလာသူနှင့် တူနေသည်။

မိခင်ကျန်း လန့်သွားပြီး "အဘွား... ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါမှ ထိုအဘွားကြီးသည် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး တံခါးကို ပိုဟပေးသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်လည်း သူမကို မမြင်ရသော နတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုက ကျန်းမိသားစုအား ဦးညွှတ်ခိုင်းခဲ့ကြောင်းကိုမူ မပြောရဲသေးပေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မိခင်ကျန်းသည် ထိုအဘွားကြီးထံမှ နှိပ်စက်မှုများကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် သရော်စာ စကားအချို့ ပြောချင်မိသော်လည်း ထိုအဘွားကြီး၏ တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများကို မြင်ရသောအခါ မပြောရက်တော့ပေ။ ထိုအစား မုန့်ပန်းကန်ကို ချထားပေးရင်း မထွက်ခွာမီ "ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ သမက်လောင်း ပေးထားတာပါ။ အဘွား မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ယူလာပေးတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြန်လာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အိမ်နီးနားချင်းများ၏ မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ရှပ်အင်္ကျီအဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော လုယုံကျန်းသည် မိခင်ကျန်းကို အဝေးမှ မြင်သောအခါ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လျက် "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အန်တီကျန်း" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သမက်လောင်းအကြောင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုလာခဲ့သော မိခင်ကျန်းသည် ယခုအခါ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားပြီး "ဒီလောက် စောစောစီးစီး အလုပ်သွားတာလား၊ ရှောင်လု?" ဟု မေးသည်။

လုယုံကျန်းက "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ခရီးသွားလာရေး ဝန်ကြီးဌာနကို သွားပြီး ရှောင်ရို့အတွက် အလုပ်အကြောင်း စုံစမ်းမလို့ပါ" ဟု ဖြေသည်။

ထို့နောက် သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မုန့်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသော မိခင်ကျန်းသည် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ရို့... အမေ ခုနကပဲ ရှောင်လုနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူက ဒီနေ့ သမီးအတွက် အလုပ်ကိစ္စ သွားစုံစမ်းပေးမလို့တဲ့!" မိခင်ကျန်းသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တံတောင်နှင့်တွန်းကာ

"ရှင့်ကိုကြည့်ဦး၊ လုံးဝကို အသုံးမကျဘူး! အဆုံးမှာတော့ ငါတို့ သမီးအတွက် အလုပ်ရှာဖို့ သမီးရဲ့ ကောင်လေးကိုပဲ အားကိုးရတာပဲ!" ဟု ဆိုသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲရန် မဝံ့ရဲသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အခြေအနေက ကွာခြားလှသည်။ ထိုကောင်လေးက သူမကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး ရှောင်ရို့အတွက် အလုပ်ရှာပေးနေကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမတွင် အားကိုးရာတစ်ခု၊ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယန်းကျန်းသည် အလွန်ပင် လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင် အောင်မြင်သူဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ အလုပ်မှ ပြန်လာချိန်တွင် သူသည် အလုပ်ကို စီစဉ်ပြီးစီးခဲ့ပြီး သူမအား အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ထိုအလုပ်မှာ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ခရီးသွားလာရေး ဝန်ကြီးဌာန လက်အောက်ရှိ စာပေထုတ်ဝေရေးဌာနတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။ အလုပ်အမျိုးအစားမှာ စာမူများကို ဖတ်ရှုစစ်ဆေးရခြင်း (Proofreading) ဖြစ်သည်။ အလုပ်က ပေါ့ပါးပြီး အခြားနေရာများတွင် ရှာဖွေရန် ခဲယဉ်းသော စာအုပ်အမြောက်အမြားကို ဖတ်ရှုခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ရာထူးမှာ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း မဟုတ်သေးသော်လည်း နှစ်စဉ် ဝန်ထမ်းအမြဲတမ်းခေါ်ယူမှုများ ရှိသဖြင့် အကယ်၍ သူမ သေချာကြိုးစားလျှင် နောက်နှစ်တွင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဖြစ်လာနိုင်ခွင့် ရှိသည်။

"တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ကျန်းရှောင်ရို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားသည် ယခုအကြိမ်တွင် ပိုမို စစ်မှန်လှသည်။

လုယုံကျန်းက ကြယ်တာရာများပမာ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြုံးလျက် "ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူးလို့။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ဤအလုပ်သည် အခြားပြန်လာကြသော ပညာတတ်လူငယ်များ ရရှိကြသော အလုပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပေါ့ပါးပြီး သိက္ခာရှိသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှောင်ရို့အနေဖြင့် မည်ကဲ့သို့ မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း?

နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် ထူးခြားသော အခါသမယများတွင်သာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် အကောင်းဆုံး ဒက်ခရွန် (Dacron) ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

သူမသည် အလုပ်သစ်စတင်ရန် လုယုံကျန်း၏ လိုက်လံပို့ဆောင်မှုဖြင့် စာပေထုတ်ဝေရေးဌာနသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

ထိုနေ့တွင် ဘေးနားရှိ ရုပ်ရှင်ရုံ၏ ပြသခန်းတွင် အလုပ်လုပ်သော ချန်ချန်း (Cheng Qian) သည် နောက်ဘက် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ထိုင်ရင်း ထိုနေ့အတွက် ပြသမည့် ရုပ်ရှင်ဖလင်ခွေများကို စစ်ဆေးနေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူသည် အောက်ဘက်တွင် သွယ်လျပြီး ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်သူငယ်များ Shock ရသွားသလို ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဒါ ကျန်းရှောင်ရို့ မဟုတ်ဘူးလား?