Ch 2

ငါးဆားနယ် ကိုယ်လုပ်တော်

အပိုင်း ၂

ယွီမြောင်ဟွာသည် လက်ရောခြေရော သုံးကာ သစ်ပင်ပေါ်သို့ တွားတက်လိုက်၏။ ဤဘဝတွင် သစ်ပင်တစ်ခါမျှ မတက်ဖူးသဖြင့် ထင်ထားသည်ထက် ပိုခက်ခဲနေသည်။ တက်လိုက်၊ ပြုတ်ကျလိုက်၊ ရှုံးနိမ့်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေ၏။ ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားသည်—ရှုံးနိမ့်ပြန်သည်။ တတိယအကြိမ် ကြိုးစားသည်—ရှုံးနိမ့်ပြန်၏။

သူမသည် အရှုံးမပေးဘဲ မိမိကိုယ်ကို အားပေးလိုက်သည်။ "ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ ရလာတဲ့ အစားအစာမှသာ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာ ဖြစ်လာမှာ။ ကဲ... သွားစို့!" စနစ်ကမူ ဘေးမှနေ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "ဒီလောက် ကြိုးစားမှုရဲ့ တဝက်လောက်သာ တာဝန်တွေမှာ သုံးမယ်ဆိုရင် သင် ဒီအေးစက်တဲ့ နန်းဆောင်ကနေ ထွက်သွားပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ အချစ်ဆုံး ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်နေလောက်ပြီ"  

ယွီမြောင်ဟွာသည် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဆက်၍ကြိုးစားခဲ့သည်။ အောင်မြင်သွားပြီ! ယခုအကြိမ်တွင် သူမ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သစ်ကိုင်းထက်တွင် ထိုင်ရင်း ယွီမြောင်ဟွာမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတော့၏။ ဤမျှ ပင်ပင်ပန်းပန်း တက်ခဲ့ရသဖြင့် သစ်တော်သီးများကို များများ ခူးရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကုန်မစားနိုင်လျှင်လည်း ဆားရည်စိမ် ထားနိုင်သည်။

သူမသည် သစ်တော်သီးများကို အိတ်ထဲသို့ အလုပ်ရှုပ်ခံ ထည့်နေစဉ်၊ စနစ်က ရုတ်တရက်  အော်ဟစ်လာ၏။

"ဟာ... သွားပြီ!"  "ဟာ... သွားပြီ!”

"Host! ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သစ်သီးခြံထဲကို လာနေပြီ! နန်းတွင်းဥယျာဉ်တွေ၊ မက်မွန်ခြံတွေ၊ တိရစ္ဆာန်ရုံတွေကို မသွားဘဲ ဘာလို့ ဒီနေရာကိုမှ လာရတာလဲ။ ဒါကို 'နှလုံးသားချင်း ထပ်တူကျတာ' လို့ ခေါ်တာနေမှာ"

နန်းတွင်းလုပ်ကြံမှုစနစ် - "Host... သင်နဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ရေစက်က ကောင်းကင်ဘုံက သတ်မှတ်ပေးထားတာပဲ။ သင် ဘယ်လောက်ပဲ ရှောင်ရှောင်၊ ကံကြမ္မာက သင့်ကို လွတ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မြန်မြန်... အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်တော့!"

စနစ်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့်၊ သူမ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူမကို သစ်ပင်ပေါ်မှ ကန်ချပြီး တာဝန်ကို အတင်းအကျပ် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခိုင်းချင်စိတ် ပေါက်နေလေသည်။

ယွီမြောင်ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွား၏။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဝေးတွင် လူအုပ်စုတစ်စု လာနေသည်ကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဘာလဲဟ...!" သူမ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။ နန်းတော်ကြီးက ဒီလောက် ကျယ်တာ၊ ဧကရာဇ် သွားစရာ နေရာတွေ အများကြီး ရှိပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ အခုမှ ဒီခြံထဲကို လာရတာလဲ။ အရင်က သူ ဒီနေရာကို လာတယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။

ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ရှိသေးလား။ သူမ ထိုအကြံကို ချက်ချင်းပင် ဖျက်လိုက်၏။ မဖြစ်ဘူး၊ အခုဆင်းရင် လူမိသွားမှာ သေချာသလို၊ လုပ်ကြံသူလို့ ထင်ပြီး အသတ်ခံရနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ပြီးတော့ တစ်ခါတည်းနဲ့ အောင်အောင်မြင်မြင် ဆင်းနိုင်ဖို့လည်း သူမမှာ ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သစ်ရွက်များ ထူထပ်သော နေရာသို့ တိုးဝင်လိုက်၏။ ကောင်းပြီ... ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေသရွေ့တော့ ဧကရာဇ် သူမကို တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ ပုန်းနေသည့် နေရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သစ်ရွက်များက သူမကို လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။

"Host... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အခုမှ ပုန်းနေရတာလဲ။ ဒီလိုပဲ ဆက်ပြီး အပျင်းထူနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် တကယ် ငိုတော့မှာနော်" ယွီမြောင်ဟွာကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။ "ငိုချင်ရင်လည်း ငိုလိုက်လေ" သူမသည် အသက်ကို အောင့်ထားကာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေလိုက်၏။

လူအုပ်စုကြီးမှာ ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ယွီမြောင်ဟွာသည် အသိစိတ်ဖြင့် အသက်ရှူခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကိုပင် မှိတ်ထားလိုက်၏။ အချို့လူများသည် တစ်ဦးဦးက စိုက်ကြည့်နေလျှင် သိတတ်သဖြင့် အန္တရာယ် မကစားလိုပေ။ "ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လျှောက်သွားစမ်းပါ၊ ဒီသစ်ပင်နားမှာ မရပ်ပါနဲ့" သူမ ဆုတောင်းနေမိသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တည်ကြည်လှသော အသံတစ်ခုကို ယွီမြောင်ဟွာ ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘယ်သူ သစ်ပင်ပေါ်မှာ ရှိနေတာလဲ"

ယွီမြောင်ဟွာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ 'သွားပြီ... ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်စိက ဒီလောက်တောင် စူးရှတာလား'

စနစ်၏ လှောင်ပြောင်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ [ရုန်းကန်မနေပါနဲ့တော့။ သင် လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကဲ... ဆက်ပြီး ပုန်းနေလိုက်အုံးလေ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး!]

[ဟားဟား... ပင်မတာဝန်ကြီး ရောက်လာပြီ။ ပင်မတာဝန် ၁.၁ - ဧကရာဇ်နှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ပါ၊ သင့်အပြစ်မရှိကြောင်း ရှင်းပြပြီး သနားဂရုဏာ သက်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ။ ဆုလာဘ် - တစ်နှစ် သုံးသီးစား ချန်ပါ စပါးမျိုးစေ့များ]

စနစ်၏ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်မောသံမှာ ယွီမြောင်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။

…

ဧကရာဇ် ဖေးလင်ယွဲ့သည် သစ်တော်ပင်နှင့် ပေသုံးဆယ်ခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ မျက်စိမှားနေခြင်းလော။ အဘယ်ကြောင့် ထိုသစ်ပင်ထက်မှ စာသားတန်းလေးများ လွင့်ပျံ့ထွက်ပေါ်နေရသနည်း။

"သစ်ပင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူ ရှိနေတာလဲ" ဝိညာဥ်လား... ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကောင်လား။

ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များရှိသည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် ဖေးလင်ယွဲ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ သမိုင်းတွင် ပညာရှိ၍ ထင်ရှားကျော်ကြားသော မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ပါးအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ခံရရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင် တချီ ပြည်ကြီး၌ ကံဆိုးမှုများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပွားနေခဲ့ရာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်ခဲ့သည့်အပြင်၊ ပို၍ဆိုးရွားသည်မှာ အရာရှိများအကြား အဂတိလိုက်စားမှု အရှုပ်တော်ပုံကြီး ပေါ်ပေါက်ခဲ့ခြင်းပင်။ 

သူ၏စိတ်အာရုံမှာ နန်းတွင်းရေးရာများ၌သာ အလုံးစုံ နစ်မြောနေခဲ့သဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်များရှိရာ နန်းဆောင်များသို့ မရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ အရေးကြီးကိစ္စ အဝဝကို ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားမှသာ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနားယူရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးနိုင်တော့သည်။

သူသည် ဦးစွာ နန်းတွင်းဥယျာဉ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ရာ ပြန်လည်သက်သာလာကာစ ဖြစ်သော သဲ့ဖေးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သဲ့ဖေးသည် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ အလိုက်သိတတ်သူဖြစ်ပြီး ရင်သွေးများ ဖွားမြင်ပေးခဲ့သည့်အပြင် အခက်အခဲမှန်သမျှကိုလည်း မညည်းမညူ သည်းခံခဲ့သူ ဖြစ်၏။ 

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူမ၌ ခံစားချက်အချို့ ရှိနေပြန်သဖြင့် ဖေးလင်ယွဲ့မှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ချော့မော့ပေးခဲ့ရသည်။ သူမ အထူးတလည် ပြင်ဆင်ပေးထားသော စွပ်ပြုတ်ကိုပင် သူ သောက်ပေးခဲ့သော်လည်း ထိုစွပ်ပြုတ်မှာ သူ့ကို အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်စေလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ 

သဲ့ဖေးသည် ကဏ္ဍတိုင်းတွင် ပြည့်စုံသော်လည်း စွပ်ပြုတ်ထဲသို့ လိမ္မော်သီးများ ထည့်ချက်တတ်သည့် သူမ၏ ထူးဆန်းသော အလေ့အထမှာမူ နားမလည်နိုင်စရာပင်။

ထို့နောက် ဖေးလင်ယွဲ့သည် ထင်ရှူးတောအုပ်လေးအတွင်း လမ်းလျှောက်လာရင်း ကွေ့ဖေးနှင့် ဆုံတွေ့ပြန်သည်။ သူမ၏ဖခင်မှာ မကြာသေးမီက နန်းတော်အတွက် များစွာအကျိုးပြုထားသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ဖခင်ဖြစ်သူအား အားနာသောအားဖြင့် ဖေးလင်ယွဲ့သည် သူမအပေါ် လေးစားမှုပြရန် တာဝန်ရှိနေပြန်၏။ ကွေ့ဖေးမှာ အလွန်အမင်း ဉာဏ်ကောင်းသူမဟုတ်သည့်အပြင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် စကားများကို ပြောဆိုတတ်သော်လည်း သူသည်းခံခဲ့ရသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ သူသည် သစ်ခွဥယျာဉ်ထဲ၌ ရှု့ဖေးနှင့်လည်းကောင်း၊ ပိတောက်ဥယျာဉ်ထဲ၌ ကိုယ်လုပ်တော် ကျန့်နှင့်လည်းကောင်း ထပ်မံဆုံတွေ့ခဲ့ပြန်၏။ သူသည် အနားယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပို၍ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာခဲ့ရသည်။

စိတ်အေးချမ်းမှုရရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖေးလင်ယွဲ့သည် ဝေးလံသော ဇီးတောအုပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ရာ အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာ၌ မည်သည့်ကိုယ်လုပ်တော်နှင့်မျှ ဆုံတွေ့မည်မဟုတ်ဘဲ တစ်ဦးတည်း အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မည်ဟု တွေးတောမိခဲ့၏။

မည်သည့်ကိုယ်လုပ်တော်မျှ ပေါ်မလာခဲ့သော်လည်း ယင်းအစား လက်ချင်းချိတ်ကာ ပန်းခင်းထဲ၌ ကစားနေကြသော မင်းသား၊ မင်းသမီးငယ်လေးတစ်စုနှင့်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ မင်းသားငယ်နှင့် မင်းသမီးငယ်လေးပါးတို့မှာ ဆူညံစွာ စကားပြောဆိုနေကြသဖြင့် သူ၏နားထဲတွင် အသံများမှာ အလွန်ပင် စူးရှနေခဲ့၏။

ဖေးလင်ယွဲ့သည် အရှုံးမပေးဘဲ တကယ့်ကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အအေး နန်းဆောင်ထက်ပင် ပို၍ဝေးလံသော သစ်သီးခြံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

သစ်သီးခြံမှာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှပြီး လတ်ဆတ်သော လေကောင်းလေသန့်က စိတ်ရောလူပါ လန်းဆန်းစေခဲ့သည်။ ဖေးလင်ယွဲ့၏ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးနေသော မျက်ခုံးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားခဲ့၏။ ဤနေရာ၌ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် မည်သူ့နှောင့်ယှက်မှုမျှမပါဘဲ လျှောက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဘဝတွင် အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။ သူ မျက်စိမှားနေခြင်းလော။ အဘယ်ကြောင့် သစ်ပင်ထက်တွင် စာသားတန်းလေးများ ပေါ်လာရသနည်း။

[ဘုရားရေ!!]

[အား... Host! ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သစ်သီးခြံထဲ ရောက်လာပြီ! နန်းတွင်းဥယျာဉ်တွေ၊ မက်မွန်ခြံတွေ ဒါမှမဟုတ် တိရစ္ဆာန်ရုံတွေကို မသွားဘဲ ဒီနေရာကိုမှ ရွေးပြီးလာခဲ့တာပဲ။ ဒါကိုပဲ 'နှလုံးသားချင်း ထပ်တူကျတာ' လို့ ခေါ်တာနေမှာ]

[နန်းတွင်းလုပ်ကြံမှုစနစ် -  "Host... သင်နဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ရေစက်က ကောင်းကင်ဘုံက သတ်မှတ်ပေးထားတာပဲ။ သင် ဘယ်လောက်ပဲ ရှောင်ရှောင်၊ အချည်းနှီးပဲ]

[ "Host မြန်မြန် ! အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်တော့!"]

"Host" ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ။ ဧကရာဇ်က သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းလော။ စာလုံးများကြားမှ ထိုသင်္ကေတများမှာကော အသစ်ပေါ်လာသည့် ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ်များလောဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

ဤထူးခြားဆန်းပြားမှုမှာ ဥယျာဉ်ထဲမှ နတ်တစ်ပါးပါးကြောင့် ဖြစ်ရခြင်းလော။

သူသည် အနီးရှိ အစေခံများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး ထိတ်လန့်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိကြပေ။

အတွေးတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲ ဝင်လာခဲ့၏။ ဤထူးဆန်းသော စာသားများကို သူတစ်ဦးတည်းသာ မြင်နေရခြင်းလော။ ဒါဟာ သူ့ကို တစ်ဦးတည်း ပစ်မှတ်ထားတဲ့ အကြံအစည်တစ်ခုခုများလား။

ဖေးလင်ယွဲ့သည် ရပ်တန့်ပြီး အော်မေးလိုက်သည်။ "သစ်ပင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ"  

သူ၏မျက်လုံးများတွင် သံသယအရိပ်အယောင်နှင့် သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။ အကယ်၍ ဤသတ္တဝါသည် သူ၏ အင်ပါယာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပါက၊ ၎င်းအား အမြစ်ပြတ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သစ်ပင်ထက်မှ နောက်ထပ် စာသားတန်းများ လွင့်ပျံ့လာပြန်သည်။

[ဟားဟား... ပင်မတာဝန်ကြီး ရောက်လာပြီ။ ပင်မတာဝန် ၁.၁ - ဧကရာဇ်နှင့် ဆုံတွေ့ပါ၊ သင့်အပြစ်မရှိကြောင်း ရှင်းပြပြီး သနားဂရုဏာ သက်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ။ ဆုလာဘ် - တစ်နှစ် သုံးသီးစား ချန်ပါ စပါးမျိုးစေ့များ။ တာဝန်တစ်ခုစီ ပြီးမြောက်ပါက ရမှတ် ၂၀ စီ ရရှိမည် ဖြစ်၏]

ဖေးလင်ယွဲ့၏ အကြည့်မှာ "တစ်နှစ် သုံးသီးစား ချန်ပါ စပါး" ဟူသော စကားလုံးများပေါ်တွင် တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ကို သုံးကြိမ်တောင် ရိတ်သိမ်းလို့ရတဲ့ စပါးလား။ ဒါဆိုရင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပြည်သူတွေကို ကျွေးမွေးနိုင်မှာပဲ။

ဒါဟာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေက သူ့ရဲ့ ဆုတောင်းသံကို နားညောင်းပြီး ပေးသနားလိုက်တဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာပဲ ဖြစ်ရမည်။

မတရား ခံစားခဲ့ရတာလား။ သူမမှာ ဘယ်လို မတရားမှုတွေ ရှိနေတာလဲ။ သူမအတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် သူ လုပ်ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"သနားဂရုဏာ သက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း" ဟူသော အစိတ်အပိုင်းကိုမူ ဖေးလင်ယွဲ့က လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။ ထိုအချက်မှာ အရေးမကြီးပေ။

သူ၏စကားကြောင့် သူ၏နောက်မှ ကိုယ်ရံတော်များသည် ဓားရိုးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

…

ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်ပေါ်၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သော ယွီမြောင်ဟွာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး စနစ်နှင့် တိတ်တဆိတ် စကားပြောနေခဲ့၏။

[စနစ်... ငါ အခု ဆင်းသွားရင် ဓားနဲ့ အထိုးခံရမလား။ ငါ့ကို လုပ်ကြံသူလို့ သူတို့ ထင်သွားမလား။ ငါ အရမ်းကြောက်တာပဲ! ဒီနေ့ အပြင်မထွက်ခဲ့သင့်ဘူး၊ ပြက္ခဒိန်ကို အရင်ကြည့်ခဲ့ရမှာ။ ဒီနေ့က ခရီးသွားဖို့ မကောင်းဘူးလို့ အတိအကျ ရေးထားတာကို!]

သူမ သေရလျှင်လည်း သေပါစေတော့၊ သူမသည် ဤဘဝတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် နေထိုင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် နေခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမကြောင့် မိသားစုကို ဒုက္ခမရောက်စေလိုပေ။

[Host... မလန့်ပါနဲ့! ကျွန်တော်တို့မှာ အသစ်ဝင်လာသူတွေအတွက် အကာအကွယ်အထုပ် ပါရှိပါတယ်။ အဲဒါကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သုံးရက်ကြာ ဘယ်လိုလက်နက်နဲ့မှ ထိခိုက်လို့မရတဲ့ ဒိုင်းလွှာကို ရရှိမှာပါ။ ဘယ်ဓား၊ ဘယ်မြားကမှ သင့်ကို မထိခိုက်စေရဘူး]

ယွီမြောင်ဟွာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားလေလေ၊ အတွေးများက ပို၍ များပြားလာလေလေပင်။

[ဘုရားရေ... ငါသာ တကယ်ပဲ လက်နက်မတိုးတဲ့သူ ဖြစ်သွားရင်၊ သူတို့က ငါ့ကို မိစ္ဆာလို့ ထင်ရင်ထင်၊ မဟုတ်ရင် နတ်သမီးလို့ ထင်ကြမှာပဲ]

ထိုနှစ်မျိုးစလုံးမှာ အန္တရာယ်ရှိလှ၏။ အလွန်အမင်း လိုအပ်ခြင်း မရှိပါက ထိုလမ်းကို သူမ မရွေးချယ်လိုပေ။

[နတ်သမီးလမ်းစဉ်က မဆိုးပါဘူး! ကျွန်တော်တို့က 'ကြာပန်းခြေလှမ်း' အစွမ်းနဲ့ လဲလှယ်လို့ရတယ်လေ။ သင် လျှောက်လိုက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ကြာပန်းလေးတွေ ပွင့်လာမှာ]

ယွီမြောင်ဟွာ ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ထိုအစွမ်းအတွက် အမှတ် ၁၀၀၀ ပေးရပြီး တစ်နှစ်သာ ခံကြောင်း သူမ သိပြီးသား ဖြစ်၏။ ဤနန်းတွင်းလုပ်ကြံမှုစနစ်မှာ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်လှပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော သူမအား အကြွေးတင်အောင် အမြဲတမ်း လှည့်ဖြားရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

ဖေးလင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ရိုသေစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုး သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်ရမလား"  

ဖေးလင်ယွဲ့ကမူ သူ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မလုပ်နဲ့... သူ့ကို ထိတ်လန့်အောင် မလုပ်ကြနဲ့"  

အကယ်၍ သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ချန်ပါ စပါးမျိုးစေ့တွေ ပျောက်ကွယ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

စောစောက စာသားများမှာ လူနှစ်ဦး စကားပြောနေသည့်ပုံစံ ဖြစ်၏။ သစ်ပင်ပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေခြင်းလော။ ဤစာသားများကို သူတစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သည်ဆိုသည်ကို သူ ပို၍ ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမရဲ့ မတရားမှုကိုသာ သူ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့ရင်၊ အံ့ဖွယ်စပါးမျိုးစေ့တွေကို ရရှိမှာပဲ…

ရရှိမည့် ဆုလာဘ်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှ၏။ အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားတတ်သော ဖေးလင်ယွဲ့ပင်လျှင် စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ အနားမကပ်နဲ့" သူက ထပ်လောင်း မိန့်ကြားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။ ဤအကွာအဝေးမှာ သူ့ကိုယ်ရံတော်များက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သလို သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်မှုကိုလည်း ပြသရာရောက်လေသည်။

ထိုသူသည် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အခြားသူများကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေကျဖြစ်သော ဧကရာဇ်တစ်ပါးအတွက် ဤအနေအထားမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်စေ၏။ သစ်ကိုင်းများကြားမှ လူရိပ်တစ်ခုကို သူ ခပ်ဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသော်လည်း မျက်နှာကိုမူ မမြင်ရသေးပေ။ ဖေးလင်ယွဲ့သည် တတ်နိုင်သမျှ ကြင်နာတတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ဆင်းလာခဲ့ပါ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို အန္တရာယ်မပြုစေရဘူး"  

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွီမြောင်ဟွာသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သို့သော်... ဆင်းရခြင်းမှာ တက်ရခြင်းထက် ပို၍ ခက်ခဲနေလေသည်။ သူမ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရ၏။

သူမအနေဖြင့် ဒီအတိုင်း ခုန်ချလိုက်လို့တော့ မရဘူး မဟုတ်လား။

ယွီမြောင်ဟွာသည် ကျောပေးထားသဖြင့် ဖေးလင်ယွဲ့မှာ သူမ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသေးပေ။ သစ်ပင်ပင်စည်ကို ဖက်တွယ်ထားရင်း အောက်သို့ အနည်းငယ် လျှောဆင်းလိုက်၊ ခြေနင်းစရာ ရှာမတွေ့သဖြင့် အပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက် လုပ်နေသည်ကိုသာ သူ ကြည့်နေခဲ့ရ၏။

သူမ၏ အဝတ်အစားမှာ အဆင့်နိမ့် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေလေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်တွင်လည်း ပန်းလေးတစ်ပွင့်မျှ ပန်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ တတိယအကြိမ်မြောက် ရှုံးနိမ့်မှုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဖေးလင်ယွဲ့၏ မျက်ခွံမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နောက်ထပ် စာသားတန်းတစ်ခု ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာပြန်သည်။

[ ကျွန်တော် ငိုချင်လာပြီ Host! ဒီထက် ပိုပြီး ကြော့ကြော့မော့မော့လေး မဆင်းနိုင်ဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေတော့ ပျက်ကုန်ပြီ! အကုန် ပျက်စီးကုန်ပြီ!]

[ယွီမြောင်ဟွာ -"ဒါက ငါ့အမှားမှ မဟုတ်တာ။ ဧကရာဇ်က ဒီအချိန်မှာ သစ်သီးခြံကို လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းက ထင်ခဲ့လို့လဲ! နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ ပိုပြီး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ထားပါ့မယ်။ သစ်ပင်တက်တဲ့အခါမှာလဲ လှပယဉ်ကျေးနေစေရမယ်]

[နန်းတွင်းလုပ်ကြံမှုစနစ် -  "နောက်တစ်ခါ ဟုတ်လား! နောက်တစ်ခါ ရှိအုံးမယ်လို့ သင် ထင်နေတာလား!"]

ဖေးလင်ယွဲ့သည် ဆက်၍မကြည့်နိုင်တော့ချေ။ "ကျိုးလင်... လှေကားသွားယူချေ"  

သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသော ကိုယ်ရံတော်များသည် ဖြစ်ပျက်သွားပုံကြောင့် ဆွံ့အသွားကြ၏။ ဒါ တကယ်ပဲ လုပ်ကြံသူလား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို သတိလျော့သွားအောင် လုပ်သည့် အကြံအစည်လား။

လှေကားသွားယူသည်ဟု ကြားသောအခါ ယွီမြောင်ဟွာသည် ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်က သူမကို လုပ်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပုံပေ၊ မဟုတ်ပါက အဘယ်ကြောင့် လှေကားကို အသုံးပြုမည်နည်း။

ကျိုးလင်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သစ်သားလှေကားတစ်ခုကို ထမ်းကာ အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုသူက လှေကားကို ထောင်ပေးပြီးနောက် ထွက်သွားရန် ပြင်စဉ်၊ ယွီမြောင်ဟွာက အလျင်အမြန်ပင် လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ "လှေကားကို ခိုင်ခိုင်လေး ကိုင်ထားပေးလို့ ရမလား"  

မတော်လို့ လှေကား လဲကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ယနေ့တွင် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အရှက်ရစရာ တစ်ခုတိုးလည်း ကိစ္စမရှိတော့ပေ။ ယွီမြောင်ဟွာသည် လက်ရှိအခြေအနေကို လက်ခံလိုက်တော့၏။