Chapter 8

အခန်း (၈) - မွေးရာပါ လူဆိုး

---

ဤလောကတွင် သူ့ကို ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်နိုင်သူမှာ ကျန်းဟန်ယွီ တစ်ယောက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရော့ချန်းသည် ရောက်ရှိလာသူကို အသေအချာ အကဲခတ်လိုက်၏။

ကျန်းဟန်ယွီ၏ နားရွက်တွင် စိန်စီထားသော နားကပ်လေးများ ရှိနေပြီး လက်ကောက်ဝတ်တွင်မူ ခရမ်းပြာရောင် ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံး တွဲလောင်းကျနေသည့် ငွေရောင်လက်ကောက် တစ်ကွင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ကုတ်အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကော်လာကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားရာ အတွင်းရှိ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီပေါ်မှ ကတ်ရှ်မီးယား အင်္ကျီအပေါ်ထပ်လေးမှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

ထိုအင်္ကျီအပေါ်ထပ်မှာ ကြယ်သီးများ လွဲမှားစွာ တပ်ထားရုံမျှမက ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများမှာလည်း ပြုတ်နေ၏။ နေရောင်ခြည်သည် သူ၏ သွယ်လျသော လည်တိုင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် နီလာဆွဲသီး ပါရှိသော ဆွဲကြိုးမှာ တောက်ပစွာ ဝင်းလက်နေတော့သည်။

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် အသွင်အပြင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလောတကြီး ပြေးထွက်လာသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တကယ် အလောတကြီး ပြေးထွက်လာသူတစ်ဦးသည် ဤမျှ ပြည့်စုံသော အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ နားကပ်များကို ဝတ်လျက် အိပ်နိုင်သည်ဆိုဦးတော့၊ မည်သူကမှ နီလာဆွဲကြိုးနှင့် ပုလဲလက်ကောက်တို့ကို ဝတ်ဆင်လျက် အိပ်စက်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ ဝတ်ဆင်အိပ်စက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကိုးရိုးကားရားနိုင်ပြီး နေရခက်လှပေလိမ့်မည်။

အစောပိုင်း ဆောင်းလေအေးမှာ ရှပ်ခနဲ တိုက်ခတ်သွား၏။

ကျန်းရော့ချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို အဝါနုရောင် ကတ်ရှ်မီးယား ပဝါထဲသို့ ချက်ချင်းပင် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး အေးစိမ့်လှသော လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ ပြန်လည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းဟန်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ယင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျန်းဟန်ယွီသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဝါးထဲသို့ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်လျက် သနားစဖွယ် မျက်နှာပေးဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 

"ကိုကို... တော်တော်အေးတာပဲနော်။"

သူ၏ ဟန်အမူအရာ တိုင်းမှာ အသေအချာပင် စီစဉ်တွက်ချက်ထားသည့်ပုံ ပေါ်လွင်နေသည်။

နှမြောစရာပင်။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသူများမှာ FBI ၏ အပြုအမူပိုင်းဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုဌာနမှ ထူးချွန်သူဟောင်းဖြစ်သည့် မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲ အကဲခတ်ကျွမ်းကျင်သူ၊ ရာဇဝတ်မှု ထောက်လှမ်းရေးဌာနမှ စစ်ဘက်ထောက်လှမ်းရေး အရာရှိဟောင်းဖြစ်သူ ရာဇဝတ်မှု နှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲနှင့် ရဲအကယ်ဒမီ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲ စိတ်ပညာဘာသာရပ်တွင် ထိပ်တန်းကျောင်းသားတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ခင်းကျင်းထားသော ဟန်ဆောင်မှုများမှာ လွဲမှားသော ပစ်မှတ်သို့ ရောက်ရှိနေတော့သည်။

ကျန်းဟန်ယွီ၏ အကြည့်မှာ ကျန်ရော့ချန်း၏ အဝါနုရောင် ပဝါဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး "ကိုကို..." ဟု နောက်တစ်ကြိမ် အရေးတကြီး ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

အတိတ်က ကျန်းရော့ချန်းသာဆိုလျှင် သူ အေးနေသည်ကို မြင်သည်နှင့် မိမိ၏ လက်အိတ်နှင့် ပဝါတို့ကို ချွတ်၍ ပေးခဲ့မိမှာ အသေအချာပင်။ လမ်းဘေးဆိုင်များမှ ဝယ်ယူထားသော၊ အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာနံ့ သင်းနေသည့် ထိုကြမ်းတမ်းသော အထည်လေးများမှာ သက်သောင့်သက်သာ မရှိသလို အအေးဒဏ်ကိုလည်း ကောင်းစွာ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် ကျန်းရော့ချန်းက မိမိအတွက်နှင့် အအေးဒဏ်ကို အံတုနေရသည်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ အခြေအနေများက အဘယ်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

ကျန်းရော့ချန်းသည် ကျန်းဟန်ယွီ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကတ်ရှ်မီးယား ပဝါကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

သူ့လက်က ပဝါနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ကွမ်းရင်းကျွင်း၏ အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော အသံမှာ သူ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။

 "အေးနေရင်လည်း အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို သေသေချာချာ တပ်ထားလေ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် တမင်သက်သက် ကြယ်သီးဖြုတ်ထားတာမျိုး မလုပ်နဲ့။"

ထိုစကားမှာ မသိနားမလည်သူ တစ်ဦး၏ အားမနာပါးမနာ ပြောလိုက်သော စကားပင် ဖြစ်သည်။

လီချန်းယွီသည် ဘေးနားမှနေ၍ ရယ်သံကို အောင့်အည်းလိုက်ရ၏။

သူသည် ကျွမ်းကျင်စွာ လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် မည်မျှပင် ရယ်ချင်စရာ ကောင်းနေပါစေ ရယ်မောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လီချန်းယွီသည် ချောင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဟန့်လိုက်ပြီး ကွမ်းရင်းကျွင်းကြောင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားသော သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်ယူသည့်အနေဖြင့် ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 

"လူငယ်တွေဆိုတာ အလှအပထက် အအေးဒဏ်ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရမယ်လေ၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကို ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် အထပ်ထပ် ဝတ်ထားသလဲလို့။"

ကျန်းဟန်ယွီ၏ စိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ကျန်ရော့ချန်းက "အင်း" ဟု တိုးညင်းစွာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်ယွီမှာမူ စိတ်တိုလွန်းသလို အရှက်လည်း ရနေတော့သည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အင်္ကျီအနားစွန်းမှ ဇစ်ကို ဆွဲတင်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။ မည်မျှပင် ကြိုးစားသော်လည်း ဇစ်မှာ တက်မလာသဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် သူ့မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။

ဘာကြောင့်ပါလိမ့်...။

သူ မည်သည့်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားခဲ့သနည်း။

ထိုနုနယ်ပြီး မိုက်မဲလှသော အစ်ကိုဖြစ်သူသည် ဤမျှ ထက်မြက်သော သူများနှင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ရင်းနှီးသွားရသနည်း။

သူ ဇစ်ဆွဲရန် ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရော့ချန်းသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ကိုင်းညွတ်၍ ထိုင်လိုက်ကာ ကျန်းဟန်ယွီ၏ လက်ထဲမှ အင်္ကျီအနားကို ယူ၍ ဇစ်ခေါင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ တပ်ဆင်ပေးပြီး ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။

ကွမ်းရင်းကျွင်းက သူ့အပေါ် သံသယရှိနေဆဲ ဖြစ်သလို ပါမောက္ခကလည်း ဘေးနားတွင် ရှိနေသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း ရက်စက်ပြ၍ မဖြစ်ချေ။

ထို့အပြင်...

လူတစ်ယောက်ကို သူ မကျူးလွန်ရသေးသော အပြစ်များအတွက် ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။

ကျန်းဟန်ယွီသည် မွေးရာပါ ယုတ်မာသူတစ်ဦး မဖြစ်နိုင်ဟု သူ တွေးမိ၏။

ကျန်းရော့ချန်းသည် သူ၏ ကော်လာကို သေသေသပ်သပ် ပြင်ပေးလိုက်ပြီး ရင်းနှီးနူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ 

"ဘာလို့ ကျောင်းရှေ့မှာ လာစောင့်နေတာလဲ။"

နှစ်ဦးသားမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဟန်ယွီမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားရသည်။ 

"ဟင်..."

သူသည် ကျန်းရော့ချန်း၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိပြီး သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အမွေအနှစ် အမြောက်အမြားကို ဆက်ခံလိုက်ရသောကြောင့်ပင်လား။

ကျန်းဟန်ယွီ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး အရှက်ရမှုနှင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်လာသည်။

သူသည် လက်ကောက်ဝတ်နားတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ပုလဲလုံးလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကိုကို့ကို အိမ်ပြန်လာဖို့ ခေါ်မလို့ပါ။"

"ကျန်းထင်စံအိမ်က ငါ့အိမ် မဟုတ်တော့ဘူး။"

ကျန်းရော့ချန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 

"အဲဒီမှာ ငါ့အတွက် နေရာမရှိပါဘူး။"

ကျန်းဟန်ယွီသည် ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။ သူသည် ကျန်ရော့ချန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်၏။

"နေရာ ရှိပါတယ်! ကျန်းယုံယန့် ပြန်လာတာနဲ့ ကိုကို့အတွက် အခန်းကို အဆင်သင့် ပြင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်!" 

ကျန်းရော့ချန်းသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

'ကျန်းယုံယန့် ပြန်လာတာကို စောင့်မလို့လား။'

'ကျန်းယုံယန့် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျန်းဟန်ယွီ တကယ်ပဲ မသိတာလား။'

လူသတ်ရန် စေခိုင်းမှုများတွင် လူသတ်သမား ငှားရမ်းသူသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူနှင့်အတူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူသတ်မှုဖြင့် အပြစ်ပေးခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယုံယန့်သည် သေဒဏ် သို့မဟုတ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ပြစ်ဒဏ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ သူသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဟန်ယွီသည် မှင်တက်သွားပြီးနောက် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် လက်ကို လွှတ်လိုက်မိ၏။

ထိုအကြည့်များမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် တည့်တည့်ပင် မကြည့်ဝံ့ချေ။

ကျန်ရော့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဟန်ယွီ... ဒီနေ့မတိုင်ခင်အထိ မင်းမှာ အဲဒီစကားတွေကို ပြောဖို့ သုံးနှစ်တောင် အချိန်ရခဲ့တာပါ။"

ကွမ်းရင်းကျွင်း၏ မျက်ခုံးမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း တစ်ဝက်ခန့် မှေးစင်းသွားသည်။

လီချန်းယွီမှာမူ အတွေးနက်နေပုံရသည်။

ကျန်းရော့ချန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။ 

"မင်းက ကျန်းမင်ရှန်းရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ပေမဲ့ သူက မင်းကို အရမ်း အလိုလိုက်တာလေ၊ ဒီသုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူ့ကို စိတ်ပြောင်းသွားအောင် ပြောဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပဲ။"

ကျန်းဟန်ယွီ အကြည့်လွှဲလိုက်မိသည်။

အချိန်မှာ မနက် ဆယ်နာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ စာသင်ခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသော ကျောင်းသားအချို့မှာ ဟောင်ကောင်တက္ကသိုလ် ဝင်ပေါက်တွင် စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ရှိနေပြီး စာအုပ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျောင်းသားများသည်လည်း ရယ်မော စကားပြောနေကြသည်။

သို့သော် ကျန်းဟန်ယွီမှာမူ လူတိုင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

ကျန်ရော့ချန်း ပြောလိုက်သမျှကို လူတိုင်း ကြားသွားကြပြီလား။

သူတို့က သူ့ကို အတ္တကြီးသူဟု ထင်မြင်သွားကြမည်လား။ အကယ်၍ ဤစကားများမှာ ကျောင်းထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ သိသွားကြမည်ဆိုလျှင်...။

ကျန်းဟန်ယွီ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

ကျန်းရော့ချန်းက ထိထိမိမိပင် ဆက်ပြောလိုက်၏။ 

"မင်းမှာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆဲလ်သေရောဂါ ရှိနေလို့ သွေးသွင်းဖို့ လိုအပ်နေတယ်၊ ငါတို့ရဲ့ သွေးအမျိုးအစားကလည်း တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ တူနေတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့တယ်၊ အဲဒါ တကယ်ပဲလား။"

လီချန်းယွီ၏ မျက်နှာပေးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့အကြည့်များမှာ အပ်ဖြင့် ထိုးသည့်အလား ထက်မြက်လှစွာ ကျန်းဟန်ယွီထံသို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး..." 

ကျန်းဟန်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ပင်ကိုစရိုက်အတိုင်းပင် ဗြောင်ငြင်းလိုက်သည်။ 

"မဟုတ်ပါဘူး..."

သူ မည်သို့ ဝန်ခံနိုင်ပါ့မည်နည်း။

ယခုအချိန်တွင် သူ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ဟု ဝန်ခံလိုက်ခြင်းမှာ ကျန်ရော့ချန်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်ချင်ရခြင်းမှာ အခြားသော မရိုးသားသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ဟု လူတိုင်းကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်ယွီသည် မျက်လုံးများကို ပြူးလျက် ကျန်ရော့ချန်းထံမှ အတိတ်က အားနည်းပြီး နှိမ့်ချတတ်သော၊ သူတစ်ပါး မျက်နှာသာရအောင် ဖားတတ်သော၊ သတိကြီးစွာ ထားတတ်သော အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေနေမိသည်။

သို့သော် ဘာတစ်ခုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ကျန်းရော့ချန်းမှာ ထက်မြက်ပြီး ခံ့ညားထည်ဝါနေရုံမျှမက သူ၏ ကော့ညွတ်နေသော မြေခွေးမျက်လုံးလေးများမှာလည်း နူးညံ့မှု အလျင်းမရှိတော့ဘဲ စိန်ခေါ်မှုများဖြင့် ထက်မြက်နေတော့သည်။

ကျန်းဟန်ယွီသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အားတင်းလိုက်ရင်း အကြည့်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ရာ ရုတ်တရက် အကြည့်များ ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့ဩမှင်တက်စွာ ပြောလိုက်မိသည်။ 

"ကိုကို... လက်သည်းတွေ ညှပ်လိုက်တာလား။"

ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် သောက်ပြီးသွားသဖြင့် ဒုတိယတစ်လိပ်ကို ညှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ကျန်ရော့ချန်း၏ လက်ချောင်းလေးများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

လက်သည်းများမှာ သန့်ရှင်းနေပြီး သွယ်လျဖြူဖျော့ကာ လှပသော ပုံစံရှိ၏။ အပြင်ထွက်လာသည့်အခါ လက်လိမ်းခရင်မ် လိမ်းရန် မေ့သွားခဲ့ပုံရသဖြင့် ဘေးဘက်များတွင်မူ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသည်။

ကျန်းရော့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"လက်သည်းရှည်တာက အဆင်မပြေဘူးလေ။"

လေတိုက်နှုန်း ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် ဆေးလိပ်ငွေ့များ တစ်ဖက်လူကို မနှောင့်ယှက်နိုင်စေရန် လေအောက်ဘက်သို့ ရွှေ့ရပ်လိုက်သည်။

သူက မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် အရင်ကကျတော့ ဘာလို့ အဆင်မပြေဘူးလို့ မထင်ခဲ့တာလဲ။"

ကျန်းရော့ချန်းက ချောမောစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ 

"အဲဒါကိုတော့ ကျန်းဟန်ယွီကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ။"

ကျန်းဟန်ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ တိုးဝင်လာပြီး အရာရာမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လုံးဝ လွတ်ထွက်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အရင်က ကျန်းရော့ချန်း လက်သည်းမညှပ်ခဲ့ခြင်းမှာ လုချန်းက ထိုပုံစံကို သဘောကျသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လုချန်း၏ အကြိုက်ကို ကျန်ရော့ချန်းအား ပြောပြခဲ့သူမှာလည်း ကျန်းဟန်ယွီပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ကျန်းရော့ချန်းသည် ဈေးပေါသော်လည်း ပြည့်စုံသော လက်သည်းပြင်ကိရိယာ အစုံလိုက်ကို ဝယ်ယူကာ သူ၏ လက်ချောင်းလေးများ သပ်ရပ်လှပနေစေရန် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ ဝယ်ယူခဲ့သော လက်သည်းဆိုးဆေးမှာလည်း လမ်းဘေးဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားသည့် တစ်ကျပ်တန် ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ဓာတုဗေဒနံ့ ပြင်းပြင်း ရနေခဲ့သည်။

ယခုမူ ကျန်ရော့ချန်းသည် လုချန်းအတွက် တမင်သက်သက် ထားရှိခဲ့သော လက်သည်းများကို အကုန်လုံး ညှပ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်ယွီမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ထိုချောမောခံ့ညားသော လူ၏ အကြည့်မှာ ကျန်ရော့ချန်းထံသို့သာ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အရင်က ဤသို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ၊ အရင်ကဆိုလျှင် လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူ့ထံ၌သာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရော့ချန်းက အဘယ်ကြောင့် လွင့်စဉ်နေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်ရှိမနေနိုင်ရသနည်း။

ကျန်းဟန်ယွီမှာ မနာလိုစိတ်ကြောင့် ဆက်လက် မနေနိုင်တော့ချေ။

သူသည် မူလရည်ရွယ်ချက်ကိုပင် မေ့လျော့သွားကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး တက္ကစီတစ်စီးကို တား၍ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

'သူ အိမ်ပြန်ချင်ပြီ၊ လုချန်းကို သွားရှာချင်ပြီ!'

ကျန်းရော့ချန်းသည် ကျန်းဟန်ယွီကို တင်ဆောင်သွားသော တက္ကစီလေး မောင်းထွက်သွားသည်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေမိပြီးနောက် လီချန်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ 

"ဒီလိုမျိုး မြင်ကွင်းကို ပြမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ။"

သူ့အကြည့်မှာ အောက်သို့ ငိုက်မျဉ်းနေပြီး လေသံမှာ နူးညံ့ကာ သူ၏ မျက်နှာပေးမှာလည်း အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူ ဤမျှ တည်ငြိမ်နေလေလေ လီချန်းယွီက သူ၏ အတိတ်ဘဝ အတွေ့အကြုံများမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲခဲ့ရမည်ဟု ပို၍ ခံစားရလေလေပင်။

လီချန်းယွီသည် လက်လှမ်း၍ ကျန်ရော့ချန်း၏ ကျောကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်၏။

အမွေးအတောင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အနွေးထည်မှာ နေရာနှစ်နေရာ၌ အထဲသို့ ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။

လီချန်းယွီသည် ချောင်းတစ်ချက်ကို အသာဟန့်လိုက်ပြီး အခြားနေရာများကိုလည်း အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ချိုင့်ဝင်သွားသော နေရာများကို ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာအောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။

"သွားကြမယ်၊ စားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

ပါမောက္ခလီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ကွမ်းရင်းကျွင်း... ကားမောင်းတော့။"

ကွမ်းရင်းကျွင်းမှာမူ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ကားသော့ကို ထုတ်ကာ အဖြူရောင် တိုယိုတာကားလေးကို မောင်းလာခဲ့သည်။

လီချန်းယွီသည် နောက်ခန်းသို့ ရင်းနှီးစွာပင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ကျန်းရော့ချန်းမှာမူ သူနှင့်အတူ နောက်ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်ခြင်းမှာ မသင့်တော်ဟု တွေးမိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနောက်ကွမ်တုံး ရာဇဝတ်မှု နှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အဆင့်မြင့် ရဲအရာရှိကြီးကို ကားဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေမည် စိုးသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရှေ့ခန်းတံခါးကို ဖွင့်၍ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ပတ်လိုက်သည်။

ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် လီဗာကို နင်းလိုက်ရာ အရှိန်မှာ သတ်မှတ်နှုန်းသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ကျန်းရော့ချန်းသည် ဆေးသုတ်ထားခြင်း မရှိတော့သော ဘေးမှန်နှင့် တုန်ယင်နေသော ဒိုင်ခွက်ရှိ လက်တံကို ကြည့်လိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်မိ၏။

"စုံထောက်ကွမ်း... ဒါက... တစ်ပတ်ရစ်ကားလားဟင်။"

အကယ်၍ ဒါက ကားအသစ်သာဆိုလျှင် မည်သို့သော ကားမောင်းစွမ်းရည်က တိုယိုတာကားတစ်စီးကို ဤကဲ့သို့ ပျက်စီးအောင် လုပ်နိုင်သလဲဆိုသည်ကို သူမတွေးဝံ့ချေ။

"အသစ်ပါ၊ ဝယ်ထားတာ တစ်နှစ်ခွဲပဲ ရှိသေးတယ်။" 

ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် ဂီယာကို ချိန်းလိုက်ပြီး စတီယာရင်ကို လှည့်ကာ ကားလမ်းဘေးနှင့် ကပ်လျက် ဝေ့ယမ်း မောင်းနှင်လိုက်သည်။

တာယာသံများမှာ တစာစာ မြည်ဟည်းသွားပြီး ကျန်ရော့ချန်းမှာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လွင့်စဉ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြတင်းပေါက် လက်ကိုင်ကို အမြန်ဖမ်းဆွဲကာ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်နေစဉ်မှာပင် ပြတင်းပေါက်မှန်ကို အနိုင်နိုင် ဆွဲတင်လိုက်ရတော့သည်။

ပြတင်းပေါက်မှန်မှာလည်း အော်ဟစ်မြည်တမ်းလျက် အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျန်းရော့ချန်း: ...

'ဒီကားအသစ်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။'

ကွမ်းရင်းကျွင်း၏ ကားမောင်းပုံကမူ တကယ်ကို ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စရာပင်။

နွေရာသီမှာဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဆောင်းရာသီမှာမူ တော်တော်လေး အေးစိမ့်လှပေသည်။

ဟွမ်ကျိသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ပါမောက္ခလီ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာပင် ဖြူဖျော့နေတော့သည်။

သုံးဦးသားသည် ဝန်ထမ်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အစားအစာများကို စတင် မှာယူကြတော့သည်။

ကျန်းရော့ချန်းသည် မပြင်ရသေးဘဲ ပျက်စီးနေသော မှန်ပါရှိသည့် တိုယိုတာကားကို သတိရကာ ကွမ်းရင်းကျွင်းအနေဖြင့် ဒေါ်လာလေးထောင်တန် စွပ်ပြုတ်ကို ကျွေးနိုင်မည့် ဝင်ငွေရှိမည် မဟုတ်ဟု တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ငါးမန်းတောင် စွပ်ပြုတ်ကို မမှာယူတော့ဘဲ စုံထောက်ကွမ်း သောက်သည့် စီးကရက်တန်ဖိုးနှင့် တူညီသော ဒေါ်လာ နှစ်ရာတန် ရွှေရောင်ခေါက်ဆွဲစွပ်ပြုတ်ကိုသာ မှာယူလိုက်သည်။

ကွမ်းရင်းကျွင်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူလည်း ထိုအတိုင်းပင် မှာယူလိုက်၏။ လီချန်းယွီက နာနတ်သီး ထမင်းကြော် မှာယူပြီးနောက် ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် မီနူးကို ပြန်ယူကာ ဆားနယ်ထားသော သိုးနံရိုးနှင့် ကြက်တောင်ပံကင် သုံးပွဲကို မှာလိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် ဝန်ထမ်းကို ခေါ်၍ အခန်းအပြင်သို့ လိုက်ပါသွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို သွားရောက် ပြောဆိုလေသည်။

သူ ပြန်လာသည့်အခါ ဝိုင်နီတစ်ပုလင်း ပါလာခဲ့သည်။

အစားအစာများ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်ရော့ချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာထက်ပင် ကြီးမားလှသော သိုးနံရိုးနှင့် ဘေးတွင် ချထားသော ပလတ်စတစ်လက်အိတ်တို့ကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

'ဒါကို ဘယ်လို စားရမှာလဲ။'

'အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်က အစားအစာတွေကို ဒီလိုမျိုး တည်ခင်းတာ တကယ်ပဲလား။'

'ဒါကို အတုံးလေးတွေ တုံးပြီး တည်ခင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။'

ကွမ်းရင်းကျွင်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်၏။ 

"ဒါကို ကိုင်ပြီး အားရပါးရ စားလိုက်စမ်းပါ။"

လီချန်းယွီ၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်နှင့် ကျန်ရော့ချန်း၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို ကုန်အောင် စားလိုက်၊ အဲဒါဆိုရင် ကျန်းယုံယန့်က မင်းကို ဘာကြောင့် လူသတ်ဖို့ ခိုင်းပြီး အပြစ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ငါ ပြောပြမယ်။"

ကျန်းရော့ချန်းသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး ကွမ်းရင်းကျွင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် မတ်တတ် ထိုင်နေပြီး တံတောင်ဆစ်များကို စားပွဲအစွန်းတွင် တင်ကာ လက်ချောင်းများကို ဖြန့်၍ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ဖိကပ်ထားသည်။

တကယ့်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည့် ပုံစံပင်။

ကွမ်းရင်းကျွင်းက ပြော၏။

"ငါ ကျန်းယုံယန့်ဆီကနေ အဖြေရထားပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ အခုလောလောဆယ်တော့ ထုတ်ပြောလို့ မရသေးဘူး။"

လီချန်းယွီမှာမူ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ ကွမ်းရင်းကျွင်းသာ စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာတတ်သူ ဖြစ်ပါက သူ၏ အယောင်ဆောင် စုံထောက် တာဝန်ပြီးဆုံးပြီး အထောက်အထား ပြန်လည် ရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် CIB မှ ရာဇဝတ်မှု နှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကွမ်းရင်းကျွင်းသည် သူ၏ မေးကို အသာပင့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ 

"မင်းသာ ဒါကို စားလိုက်မယ်ဆိုရင် အမှုစစ်ဆေးရာမှာ ကူညီပေးတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်၊ အမှုစစ်ဆေးရာမှာ ကူညီတဲ့ သက်သေတွေအနေနဲ့ သတင်းအချို့ကို သိခွင့်ရှိတာပဲလေ။"

မျက်နှာခွဲစိတ်မှု လုပ်ထားသူများသည် ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး မဖွင့်နိုင်ဘဲ နည်းနည်းချင်းသာ စားရသည်ဟု ကွမ်းရင်းကျွင်း ကြားဖူးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရော့ချန်း ပါးစပ်ကို မည်မျှအထိ ကျယ်ကျယ် ဖွင့်နိုင်သည်ကို သူ မြင်ချင်လှတော့သည်။

---

8