Ch 9

Ch-9

• May 4 at 12:27 AM

သူမ၏ချွေးမလောင်းလေးမှာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး လျင်မြန်သူဖြစ်ရာ၊ ထုံထိုင်းပြီး ကြောက်ရွံ့တတ်သော သူထက် များစွာသာလွန်သည်ဟု မှတ်ယူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ထွက်လာပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သို့ဟွာက လီရှောင်မန်အား ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ 

လီရှောင်မန်အနေဖြင့် တစ်ခေါက်တည်း ရှင်းပြရုံဖြင့် အရာအားလုံးကိုမှတ်မိနိုင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားဘဲ အကြမ်းဖျင်းသဘောပေါက်စေရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့၏။ လီရှောင်မန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အမြဲတမ်း ပိတ်ပါးလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဝေဝါးနေသော ခေတ်ကာလ၏အခြေအနေသည် သို့ဟွာ၏ရှင်းပြမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ရုပ်လုံးပေါ်လာခဲ့သည်။

တာကျန်းဟုခေါ်သော ဤနိုင်ငံသည် အတော်အသင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အင်အားကြီးမားသော နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်ကာ၊ ပြည်သူများမှာလည်း အတော်အတန်ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ကြကြောင်း သူမ သိရှိလာရသည်။

တာကျန်းနိုင်ငံအပြင် တာကျန်းနှင့် အင်အားချင်းယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရဒေသလည်းရှိပြီး ထိုအင်အားကြီးနှစ်နိုင်ငံ၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် ဝန်းရံနေသော နိုင်ငံငယ်လေးများလည်း ရှိသေးသည်။  

သို့ဟွာက ဤနောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ များများစားစားမပြောခဲ့သလို၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မရှင်းလင်းလှပေ။ သို့သော် လီရှောင်မန်သည် သူမရောက်ရှိနေသော နိုင်ငံမှာ နိုင်ငံရေးအခြေအနေ တည်ငြိမ်မှုရှိကြောင်း ထိုစကားများမှတစ်ဆင့် ခံစားသိရှိလိုက်ရပြီး ရှင်သန်ရေးအတွက် ပူပန်နေရမှုအများအပြားကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။  

အငတ်ဘေးမှ ထွက်ပြေးလာခဲ့စဉ်က သူမသည် ဤခေတ်ကာလကို သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် လူလုပ်ကပ်ဘေးများ ပြည့်နှက်နေသော ကသောင်းကနင်းခေတ်ဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သို့မိသားစုနေထိုင်သော လမ်းကြားကို ဝူလီလမ်းကြားဟု ခေါ်တွင်ပြီး နေထိုင်သူအများစုမှာ ဖုန်းခရိုင်တွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသော အိမ်နီးချင်းဟောင်းများဖြစ်ကြကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ဖော်ရွေကြလေ၏။ 

ထိုနေရာသည် တို့ဟူးဆိုင်နှင့် သိပ်မဝေးလှဘဲ၊ ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်မည်ဆိုပါက ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်သာကြာမြင့်သည်။ ဆိုင်သည် အနောက်ဘက်ဈေးရှိ လုတင်းလမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး လူသွားလူလာများသော လမ်းထောင့်နှင့် နီးကပ်စွာတည်ရှိသည်။

အနောက်ဘက်ဈေး၏ အကြီးဆုံးလမ်းဖြစ်သော လုတင်းလမ်းတွင် ပုံမှန် ဈေးနေ့များလည်း ရှိတတ်ရာ၊ ထိုနေ့များတွင် လူပို၍ စည်ကားလေ့ရှိ၏။

ဤတို့ဟူးဆိုင်ကို အစောပိုင်းကတည်းက ဝယ်ယူထားခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှကောင်းမွန်သော နေရာမျိုးတွင် ဆိုင်ခန်းငှားရမ်းခသည် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်နေမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်ဟု လီရှောင်မန် မသိစိတ်မှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

သို့ဟွာက ဆိုင်နှင့်ပတ်သက်၍ ဆက်လက်ရှင်းပြလေသည်။

“အဖွားတို့ဆိုင်ရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာ ကုန်စုံဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်၊ ပိုင်ရှင်ရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က ကျန်းတဲ့၊ သူက အစိမ်းရောင်ဝတ်ရတာကို နှစ်သက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ၊ သမီး သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ချက်ချင်းမှတ်မိမှာပါ၊ သူ့ကိုတွေ့ရင် ကျန်းသခင်မလို့ပဲခေါ်လိုက်”

သို့ဟွာက ညာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်ပြောလာသည်။

“ညာဘက်မှာက ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှိတယ်၊ ပိုင်ရှင်လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လီ နဲ့ ဝူလို့ခေါ်တယ်၊ သူတို့ကို အဖွားလီနဲ့ အဘိုးဝူလို့ပဲခေါ်လိုက်၊ နှစ်ယောက်လုံး သဘောကောင်းကြပါတယ်၊ သမီးက ငယ်သေးတာကိုမြင်ရင် သကြားလုံးတွေတောင် ပေးလာလိမ့်ဦးမယ်”

ဆိုင်ရှေ့ဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ သို့ဟွာက သတိပေးလိုက်၏။

“ဆိုင်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ အခြောက်အခြမ်းရောင်းတဲ့ ဈေးသည်တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အဲဒီလူက အခွင့်အရေးယူတတ်တယ်၊ သူ့ကို ဘာမှသွားဂရုမစိုက်နဲ့”

သို့ဟွာ၏အသံထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ စွက်လာခဲ့သည်။

“တို့ဟူးလုပ်တာက မိသားစုအစဉ်အလာတစ်ခုပဲ၊ ဖုန်းခရိုင်မှာဆိုရင် ထူးခြားတဲ့လက်ရာပေါ့၊ လုတင်းလမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာတောင် တို့ဟူးဆိုင်က လက်ချိုးရေလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖွားတို့ရဲ့ တို့ဟူးက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ဖောက်သည်အများဆုံးပဲ၊ နောက်ကျရင် သမီးကို တို့ဟူးဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်၊ ဒီပညာလေးရှိရင် သမီးအနာဂတ်မှာ ဘဝရပ်တည်ဖို့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်”

လီရှောင်မန်က ရိုသေစွာဖြင့်သာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အဖွား”

သို့ဟွာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်၏။

“အဖွားကို ကျေးဇူးတင်မနေပါနဲ့၊ အိမ်နီးချင်းတွေအားလုံးက ငါ့ကို ‘ပဲအဖွားကြီး’ လို့ ခေါ်ကြတာ၊ အဲ့တော့ အခုသမီးရောက်လာပြီဆိုတော့ သမီးက ‘တို့ဟူးမလေး’ဖြစ်ရမှာပေါ့”

လီရှောင်မန်မှာမူ အတွေးနက်နေဟန်ရှိသည်။ သတင်းအချက်အလက်များ လွှမ်းမိုးနေသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူပီပီ သူမသည် သစ္စာရှိသောသို့မိသားစုအပေါ် “ရနိုင်သမျှ အားလုံးကိုဆုပ်ကိုင်ရမည်” ဟူသော သဘောထားမျိုး ရှိထားသည်။ 

သို့ဟွာ၏စကားတစ်ခွန်းကပင် သူမ၏စိတ်အာရုံထဲ၌ တို့ဟူးပူတင်း၊ တို့ဟူးခြောက်၊ ပဲလိပ်၊ ပဲပင်ပေါက်စသည့် အစားအစာများနှင့် နံစော်တို့ဟူး၊ တို့ဟူးချဉ်၊ ပဲငပိနှင့် အစပ်ချောင်းကဲ့သို့သော ပြုပြင်ထုတ်လုပ်ထားသည့် ထုတ်ကုန်များကို ချက်ချင်းပြည့်နှက်သွားစေခဲ့၏။

အကယ်၍ သူမသာ ဤနည်းလမ်းများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါက ပဲပုပ်စေ့များကို ပိုမိုအကျိုးရှိစွာ အသုံးချနိုင်ပြီး ဆိုင်၏ဝင်ငွေကို တိုးပွားစေရုံသာမက၊ မာလာရှမ်းကော၊ ဟော့ပေါ့နှင့် အခြားသော အစပ်ချောင်း အမျိုးအစားများကဲ့သို့သော ထုတ်ကုန်အသစ်များကိုပါ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်မည်မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူမသည် တို့ဟူးကို မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကိုပင် မသိရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က ဗီဒီယိုအတို ပလက်ဖောင်းများတွင် တို့ဟူးလုပ်နည်း ဗီဒီယိုများကို ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသော်လည်း ဗီဒီယိုများကို ကြည့်ရှုခြင်းမှာ အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်ပြီး ကြည့်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းမေ့ပျောက်သွားကာ မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

ကိစ္စမရှိပေ။ ဤနေရာတွင် တို့ဟူးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။ လီရှောင်မန်သည် တို့ဟူးအကြောင်းပြောဆိုချိန်တွင် မျက်ဝန်းများ အရောင်လဲ့လာတတ်သော သို့ဟွာအားကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရင်ထဲမှလှိုက်လှဲစွာပြုံးလိုက်မိသည်။

သူမသည် သို့ဟွာ၏ ဘဝအပေါ်ထားရှိသော အပြုသဘောဆောင်သည့် သဘောထားကို လေးစားမိပြီး မိမိမြတ်နိုးသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအကြောင်း ပြောဆိုချိန်တွင် တောက်ပလာတတ်သည့် သူမ၏ဟန်ပန်ကို အလွန်နှစ်သက်မိသည်။ 

သို့ဟွာသည် သူမ၏ခေတ်ကာလတွင် အမှန်တကယ် ဆွေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်နေလျှင်သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးသာဖြစ်နေလျှင်သော်လည်းကောင်း မည်မျှကောင်းမည်နည်းဟု ဆန္ဒပြုမိ၏။

မည်သို့သော မိသားစုမျိုးက ချွေးမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ယူမည့်အစား ငွေပေး၍ဝယ်ယူကြသနည်းဟု သူမ အမြဲတမ်း တွေးတောမိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သို့ဟွာက အသိမိတ်ဆွေနှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပိတ်ထားသောသစ်သားတံခါးများကို တစ်ချပ်ချင်းစီ ဖြုတ်ချနေစဉ် လီရှောင်မန်အား တံခါးဖြုတ်ရန် အလွယ်ကူဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်လေးကို ပြသပေးခဲ့သည်။

လီရှောင်မန်သည် ဤတံခါးအမျိုးအစားကို ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။ ရီပတ်ဘလစ်ကန်ခေတ်နောက်ခံ စပိုင်ဇာတ်လမ်းတွဲအချို့တွင် တွေ့ဖူးခဲ့၏။ 

ဤတံခါးပုံစံသည် ဆိုင်ကို ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်စေရုံသာမက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကာကွယ်ရေးရည်ရွယ်ချက်အတွက်လည်း အသုံးဝင်ပေသည်။ 

၎င်းသည် သာမန်တံခါးရွက်နှစ်ချပ်တပ် တံခါးများထက် များစွာ ပိုမိုသင့်လျော်မှုရှိသည်။ ဆိုင်ခန်းမှာ သိပ်မကျယ်လှဘဲ ဆယ်စတုရန်းမီတာခန့်သာ ရှိမည်ထင်ရ၏။ အလုပ်လုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသော ကိရိယာများနှင့် စားပွဲများကို နောက်ဘက်တွင် ထားရှိပြီး၊ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာမူ ဈေးရောင်းချသည့် နေရာဖြစ်သည်။ 

ဆိုင်ရှေ့ခုံမျက်နှာပြင် အများစုတွင် ဖြူဖွေးနူးညံ့နေသော တို့ဟူးများကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ခင်းကျင်းထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုချက်ထားသောပဲနို့များ အပြည့်ထည့်ထားသည့် သစ်သားစည်ပိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဆိုင်၏ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော သစ်သားပျဉ်ပြားတစ်ချပ်ရှိပြီး ၎င်းကိုဖွင့်လိုက်ပါက လူတစ်ယောက်စာဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သို့ဟွာက ဂုံနီအိတ်တစ်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်လာကာ လီရှောင်မန်အားပြောပြသည်။

“ဒါက ပဲဖတ်တွေလေ၊ တစ်ခါတလေ လူတွေက သူတို့ရဲ့အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေကို ကျွေးဖို့လာဝယ်တတ်ကြတယ်၊ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အပြင်မှာ ဒီတိုင်းထားထားတာပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံပေးပြီးယူသွားလို့ရတယ်”

သို့ဟွာက ဆက်ပြော၏။

“အများကြီးမဝယ်ဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ပန်းကန် ဒါမှမဟုတ် ဇလုံကိုယူလာပြီး ထည့်သွားရုံပဲ”

လီရှောင်မန်သည် အိတ်ကို ကူညီဆွဲရန် အမြန်ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။ အိတ်မှာ အတော်လေးလေးလံလှရာ ကာယအလုပ်ကို ကျင့်သားရနေသော သို့ဟွာပင်လျှင် အားယူ၍ဆွဲနေရသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဂုံနီအိတ်အတော်များများကို အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်ပြီးနောက်တွင် သို့ဟွာက ရှင်းပြလိုက်၏။

“ပုံမှန်ဆိုရင် ဆွေ့အန်းက အလုပ်မသွားခင် ငါ့အတွက် ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာ၊ ဒီနေ့တော့ သူ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ စောစောထွက်သွားလို့လေ”