Ch 6

Ch-6

• April 13 at 12:25 PM

စုဟယ် သမ်းဝေလိုက်သည်။ သူမ နိုးနေသည်မှာ နှစ်နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အိပ်ချင်စိတ်မှာ လုံးဝ မပြယ်သေးပေ။

သူမနှင့် ဟုန်လျန်တို့ မုန့်တစ်သုတ်လုပ်ရန် မနက်စောစောကတည်းက ထခဲ့ကြပါ၏။ ဟုန်လျန်မှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး စုဟယ်ကတော့ ဆိုင်ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

စုဟယ် တည်းခိုခန်းနှင့်ကုန်စုံဆိုင်တံခါးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အဝတ်စုတ်တစ်ထည်ဖြင့် ကောင်တာနှင့် ဆိုင်ရှေ့မျက်နှာစာကို သန့်ရှင်းကာ မုန့်များကို သေသေသပ်သပ် စီထားလိုက်၏။

ထို့နောက် ပလတ်စတစ်အိတ်များနှင့် QR ငွေပေးချေမှု ကုဒ်များကိုလည်း အစီအစဉ်တကျ ချထားလိုက်သည်။

ဆိုင်ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးသွားချိန်တွင် မနက် (၆)နာရီ (၄၀) မိနစ်သာ ရှိသေး၏။ လမ်းမပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေဆဲပင်။ စုဟယ် သူမဖုန်းကိုဖွင့်ကာ အွန်လိုင်းမှ ဘိုကင်တင်သည့် ပလက်ဖောင်း အသီးသီးသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ 

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ဘိုကင်အရေအတွက်မှာ (၀) သာ ရှိနေသေး၏။

စုဟယ် ပလက်ဖောင်းအမျိုးမျိုးကို တစ်လှည့်စီ ပြောင်းကြည့်ရင်း အခမဲ့ ကြော်ငြာခွင့် ရစေရန် ဆောင်ရွက်ရမည့် တာဝန် များကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မှတ်ချက်များ တိုးလာစေရန် ငွေပေးပြီး ကြည့်ရှုနှုန်း ဝယ်နိုင်သော်လည်း စုဟယ်မှာ ထိုကဲ့သို့ ငွေပုံအောရမည့် ကိစ္စမျိုးကို မတတ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် အခမဲ့ရသည့် ကြည့်ရှုနှုန်းကသာ သူမအတွက် အကောင်းဆုံး‌ပေ။

“မြန်မြန် လာလေ၊ နောက်ကျရင် တန်းစီရတာ ကြာသွားလိမ့်မယ် ” 

အလျင်စလို ပြောလိုက်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီလောက်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်နှစ်ယောက်များ တန်းစီနေမှာမလို့လဲ။ ငါတို့ မနက်စာတောင် မစားရသေးဘူး” 

မိန်းကလေးတစ်ဦးက အမောတကော ပြန်ပြောလိုက်၏။

စုဟယ် အသံကြားရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ကျောပိုးအိတ်ကိုယ်စီဖြင့် လူငယ်စုံတွဲဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ပုံရ၏။

ယောကျာ်းလေး၏ လည်ပင်းတွင် SLR ကင်မရာတစ်လုံးလည်း ဆွဲထားသေးသည်။

“ ညီမလှလှ‌လေးနဲ့ မောင်ချောလေးတို့ရေ လာကြည့်ပါဦး၊ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရူယီမုန့်တွေ ရှိတယ်နော်။ ရူယီက လိုအင်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝပြီး အရာရာ အဆင်ပြေစေတယ် ” 

စုဟယ် အမြန်ပင် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

SLR ကင်မရာဆွဲထားသည့် ယောကျာ်းလေးက ငြင်းရမှာ အားနာသဖြင့် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ရှေ့တိုးလာကာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ဆိုင်အဝင်ဝသို့ ရောက်လာ၏။

၎င်းကိုကြည့်ပြီး စုဟယ် သူတို့နှစ်ဦးမှာ သေချာပေါက် ကျောင်းသားများဖြစ်ပြီး ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်မှ လက်ပတ်များ ဝယ်ရန် လာကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပို၍ ယုံကြည်သွားသည်။ 

အကြောင်းမှာ ကျောင်းသားများသည် မျက်နှာပူပြီး မငြင်းတတ်ကြသောကြောင့်ပေ။ ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်သည် အွန်လိုင်းခေတ်ရေစီးကြောင်းကို အမီလိုက်ကာ နံ့သာတိုင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဖန်လက်ပတ် အမြောက်အမြားကို ထုတ်လုပ်ထား၏။ 

နံ့သာတိုင်မှာ နေ့စဉ် ကန့်သတ်ချက်ရှိသဖြင့် လက်ပတ်မှာလည်း အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ ရောင်းချနိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ အလွန်လက်ရာမြောက်လှပြီး ရီဝူး မှလာသည့် နှစ်ယွမ် သုံးယွမ်တန် ပစ္စည်းများ မဟုတ်ပေ။ 

အနည်းဆုံး စက်ရုံထုတ်ဈေးပင် (၈)ယွမ်ခန့် ရှိရာ ဘုရားဖူးများစွာကို တန်းစီစောင့်ဆိုင်းပြီး ဝယ်ယူချင်စေသည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုးရှိသည်။

စုဟယ် ခန့်မှန်းကြည့်ပြီး ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ တစ်ဖက် လမ်းကူးမျဉ်းကြားကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

“လက်ပတ် ဝယ်မလို့လား၊ ဒီလမ်းဆုံကနေ ကူးသွားလိုက်၊ အိမ်လေးတစ်လုံးကို တွေ့ရင် အဲဒီမှာ တန်းစီလိုက်ရုံပဲ။ အဲ့နောက်က လမ်းအထိတော့ မသွားနဲ့၊ အဲဒီလမ်းဆုံက ဆန်းကျုံးကျောင်းရဲ့ အဝင်ဝကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။အဲဒါက ဘုရားဖူးဖို့ပဲ။ လက်ပတ်အတွက် တန်းစီဖို့ဆိုရင် အဲဒီကနေ ပြန်လျှောက်လာရလိမ့်မယ် ”

လမ်းညွှန်ချက်မှာ များသောအားဖြင့် လူကို ဘုရားကျောင်းအဝင်ဝသို့သာ ပို့ဆောင်ပေးသည်။

လက်ပတ်ရောင်းသည့် အိမ်လေးမှာ လူအုပ်ကြီးကြောင့် ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်၏ အေးချမ်းမှုကို မနှောင့်ယှက်စေရန် ဘေးဘက်တွင် သီးသန့်ထား၊ ထား၏။

ထို့ကြောင့် လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်းသွားသူများမှာ ဘုရားကျောင်းအဝင်ဝသို့ ရောက်သွားသည့်အတွက် တစ်ပတ်ပြန်ပတ်လာရလေ့ရှိသည်။

SLR ကင်မရာဆွဲထားသည့် ယောကျာ်းလေးက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အစ်မ၊ ဒါဆို ရူယီမုန့် တစ်ဘူးနဲ့ ရေသန့် နှစ်ပုလင်း ပေးပါဦး ”

စုဟယ် အမြန်ပင် အိတ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ရေသန့်က တစ်ပုလင်းကို (၂) ယွမ်၊ ရူယီမုန့်က (၁၀) ယွမ်၊ စုစုပေါင်း (၁၄) ယွမ်ပါ။ အရသာရှိရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာခဲ့ဦးနော်၊ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးတို့ ကံကောင်းပြီး စီးပွားလာဘ်လာဘ တက်ပါစေရှင်”

ယောကျာ်းလေးမှာ ငွေပေးချေမှုကုဒ်ကို စကင်ဖတ်လိုက်ပြီး စုဟယ် ညွှန်ပြသည့် လမ်းဆုံဘက်သို့ မိန်းကလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

စုဟယ် သူမ၏ ခေတ်မီဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်ရှိ လက်ပတ်ရောင်းသည့် အိမ်လေးဘက်သို့ မှန်ဘီလူးဆွဲ ကြည့်လိုက်၏။ တန်းစီနေသူ ဆယ်ယောက်ကျော်သာ ရှိသေးသည့်အတွက် ထိုလူငယ်စုံတွဲ မှာ လက်ပတ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဝယ်ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

စုဟယ် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း အဝင်ဝရှိ ဝိုင်ယာကြိုးများ ရှုပ်ထွေးနေသည့် ဓာတ်တိုင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။

သူမ ဆိုင်အတွင်းရှိ ကောင်တာသို့ သွားပြီး ခဏမျှ အလုပ်ရှုပ်ခံကာ လက်ပတ်ဟု ရေးထားသည့် ပန်းရောင် A4 စာရွက်လေးကို ဓာတ်တိုင်တွင် ကပ်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် စေတနာရှေ့ထားကာ တန်းစီမည့်သူများအတွက် လမ်းကို ညွှန်ပြပေးလိုခြင်းပင်။ လမ်းသွားလမ်းလာများ ရပ်တန့်ပြီး လမ်းမေးသည့်အခါ ရေသန့် သို့မဟုတ် မုန့်လေးများ ဝယ်သွားမည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ကောင်းပါ၏။

စုဟယ် ဖုန်းထုတ်ကာ Little Green Book ပေါ်တွင် စာထပ်တင်လိုက်ပြန်သည်။ 

“လက်ပတ်တန်းစီမဲ့သူတွေ လမ်းမှားမသွားစေနဲ့ဦးနော်၊ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းကို မြင်ရင် လမ်းကူးလိုက်လို့ ရပါပြီ။ ဒီမှာ မုန့်နဲ့ ရေသန့်လေးတွေ ဝယ်ပြီး အားဖြည့်သွားလို့လည်း ရတယ်နော်...”

SLR ကင်မရာလွယ်ထားသည့် ယောကျာ်းလေးနှင့် မိန်းကလေးတို့မှာ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် တန်းစီသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ယောကျာ်းလေးသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့၏။

မိန်းကလေးသည် ယောကျာ်းလေး ကမ်းပေးသည့် ရေသန့်ကို ယူကာ တီးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“နင်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသွားတာလဲ ”

ယောကျာ်းလေးက ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြော၏။

“ကျောင်းဖွင့်ရင် ဆရာအရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ ဖြေရတော့မယ်လေ၊ အခုပဲ စာအုပ်တွေ ဝယ်ထားတာ” 

သူသည် အားကစားဌာနမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျောင်းပြီးလျှင် အားကစားဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် စီစဉ်ထားသည်။

မူလတန်း၊ အလယ်တန်း သို့မဟုတ် တက္ကသိုလ်၊ မည်သည့်အဆင့်မှာမဆို ဆရာလုပ်ရန်အတွက် ဆရာအရည်အချင်းစစ် လက်မှတ် လိုအပ်၏။

သို့သော် သူ၏ အလုပ်ရွှေ့ဆိုင်းတတ်သည့် အကျင့်မှာ အလွန်ဆိုးရွားလှသဖြင့် စာတစ်လုံးမှ မကြည့်ရသေးပါ။ထို့ကြောင့် သူ ကြိုးစားပမ်းစားလေ့လာမည့်အစား ဘုရားဖူးခြင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ပတ်ဝယ်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော ရက်တစ်ရက်ကို ရွေးချယ်ကာ စာများကို အသည်းအသန် ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင်။

မိန်းကလေးသည် မျက်လုံးလှိမ့်ကာ ရေနှစ်ငုံခန့် သောက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ငြီးတွားမှုများကို မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသူမှာ သူမ၏ချစ်သူ ကောင်လေးပေ။

သူမ ချစ်သူမှာ ရင်အုပ်ကျယ်ကျယ်နှင့် ချောမောသူ မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်သို့ လိုက်ပါရန် ဤမျှ စောစောမထနိုင်လောက်ပေ။

မိန်းကလေးက အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး တစ်ခုခု စားရအောင်။ လက်ပတ်က (၈) နာရီမှ စရောင်းမှာ ”

သူမသည် ရူယီမုန့်ဘူးကို ဖွင့်ကာ မုန့်တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။

သို့သော် ယောကျာ်းလေးက လျင်မြန်စွာ သူမကို တားဆီးလိုက်ပြီး မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က SLR ကင်မရာကို ဖွင့်ကာ လက်ရာမြောက်လှသော ရူယီမုန့်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်တော့သည်။

ယောကျာ်းလေးမှာ ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်၏ အနီရောင် နံရံကို နောက်ခံထားကာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းရိုက် ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကျေနပ်လောက်သည့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ရသွား၏။

ထိုအခိုက် မိန်းကလေးသည် မုန့်တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ကိုင်လိုက်သည်နှင့် အထိအတွေ့မှာ တိမ်တိုက်တစ်ခုအလား ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့နေပါ၏။ ရူယီမုန့်မှာ ကပ်မနေစေရန်အတွက် မုန့်သားပေါ်တွင် ဂျုံမှုန့် လေးများ ဖြူးထားသေးသည်။ 

ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုအမှုန့်လေးများ၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့မှာ ရင်ထဲအထိ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။

မုန့်ကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည့်အခါ နူးညံ့အိစက်သော အထိအတွေ့ကိုခံစားရပြီး မုန့်သားမှာ လည်ချောင်းထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်သွားတော့သည်။

မိန်းကလေးသည် နောက်ထပ် မုန့်တစ်ခုကို ထပ်ယူလိုက်၏။ ခုနက သူမ အလွန်မြန်မြန် စားလိုက်မိသဖြင့် ပဲနီလေးအနှစ်၏ အရသာကို သေချာ မခံစားလိုက်ရပေ။ 

ပဲနီလေးအချိုဓာတ်မှာ လျှာပေါ်တွင် ကခုန်နေသည့်အလား သူမ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်တစ်ခု စားလိုက်သည်။

ယောကျာ်းလေးက သူ့ SLR ကင်မရာကို ပြန်သိမ်းပြီးချိန်တွင် ချစ်သူမှာ ရူယီမုန့် သုံးခုကို စားပြီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ့ချစ်သူ မုန့်ကို အရသာရှိရှိ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ မုန့်တစ်ခုကို ကောက်စားလိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွား၏။

'ကောင်းလိုက်တာ'

သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် မုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသော်လည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်မိသည်။

“ဟာ တကယ် အရသာရှိတာပဲဟ ဘုရားရေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေတာလဲ”

သူ့ကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် လက်ပတ်ဝယ်ရန် တန်းစီနေသူများ၏ အာရုံမှာ သူတို့ဆီ ရောက်လာကြ၏။

ယောကျာ်းလေး၏ ရှေ့တွင် ညီအစ်မ နှစ်ဦး ရှိပါသည်။ 

သူတို့သည် ထိုကောင်လေး ကင်မရာဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်နေကတည်းက ထိုမုန့်လှလှလေးကို သတိထားမိ၏။

ယခုတွင် ယောကျာ်းလေး၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင် လှမ်းမေးလိုက်ကြသည်။

“အားနာပါတယ်ရှင့်၊ ဒါလေးကို ဘယ်မှာ ဝယ်ခဲ့တာလဲ”

မိန်းကလေးက ယောကျာ်းလေးကိုယ်စား ပြန်ဖြေပေးလိုက်၏။

“ဒီလမ်းဆုံရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက ဆိုင်သေးသေးလေးမှာပါ အဲဒီမှာ မုန့်အမျိုးမျိုး ရှိတယ်နော် ”

ညီအစ်မနှစ်ဦးလည်း အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ကြသည်။

မမေးရဲသည့်သူ အချို့ကလည်း ထိုအဖြေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဖုန်းများကို ထုတ်ယူကာ ဆိုင်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေကြတော့၏။

စုဟယ် Little Green Book ပေါ်တွင် တင်ထားသော ပို့စ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံးအသုတ် ကြည့်ရှုသူများကို ရရှိသွားတော့သည်။

လူများသည် Little Green Book ပေါ်က အကြံပြုချက်ကို မြင်ပြီး တန်းစီပြီးနောက် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းသို့ သေချာပေါက် သွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

“လာ၊ မြန်မြန် တန်းစီရအောင် ” 

နောက်ထပ် လူတစ်အုပ်မှာ တန်းစီသည့် အဆုံးဘက်သို့ ပြေးလာကြသဖြင့် လူများစွာမှာ တစ်ယောက်ယောက် တိုးဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ပြေးလာသော လူအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

'ဟင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ သူတို့အားလုံးရဲ့ လက်ထဲမှာ ဟိုကောင်လေး ပြောတဲ့ မုန့်တွေ ပါလာကြတာလဲ'