Ch 8

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း 

အပိုင်း ၈  - အိပ်ဆေးနှင့် လှည့်ကွက်

အခန်းထဲပြန်ရောက်တော့ လင်းစုစု စိတ်ထဲတွင် ဒွိဟဖြစ်နေမိသည်။ ညနေပိုင်းက သခင်မကြီးလင်း ပို့ပေးလိုက်သည့် အိပ်ဆေးခတ်ထားသော ပဲဟင်းရည်ကို သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲက ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲသို့ လဲလှယ်ထည့်ထားခဲ့လိုက်သည်။

 ထိုစွပ်ပြုတ်မှ အိပ်ဆေးနံ့များ သိသိသာသာထွက်နေသဖြင့် သခင်မကြီးလင်း သူမကို ကမ်းပေးလိုက်ကတည်းက ဘာပါနေသည်ကို ချက်ချင်းရိပ်မိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အခုမေးခွန်းက ဒီဆေးကို သောက်ရမလား၊ မသောက်ရဘူးလား ဆိုတာပင်။

 "သောက်လိုက်တော့! ဟန်ဆောင်မှတော့ အပီအပြင်ဖြစ်သွားအောင်လို့လုပ်လိုက်တော့! လင်းရှင်းယောင်ကိုတော့ ဒုတ်နဲ့ရိုက်ပြီး လူသူမရှိတဲ့အိမ်ကြီးထဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် သူနိုးလာရင် ငါ့ဆီကို သေချာပေါက် လာရှာမှာ။ အိပ်ဆေးသောက်ထားမှ သူတို့ကို လှည့်စားလို့ ပိုပိုင်မှာ" ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မော့ကာ ဆေးခတ်ထားသော ပဲဟင်းရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင်သောက်ချလိုက်သည်။ 

ဆေးရှိန်ကြောင့် ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်လာသည့်ကြားမှ ကုတင်ပေါ်တွင် သေသေချာချာ လှဲလျောင်းနေဖို့ကိုတော့ လင်းစုစု မမေ့ခဲ့ပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်နိုးလာချိန်တွင်တော့ ထင်မှတ်မထားဘဲ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

လူနာကြည့်ရန် ရောက်လာသည့် သူနာပြုမလေးကို မေးကြည့်မှ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ လင်းမိသားစုက ထွက်ခွာသွားကြလေပြီ။ ရပ်ကွက်ရုံးက ဒီသတင်းကို မနက်စောစောကတည်းက သိရှိခဲ့ပြီး အဖွဲ့ဖွဲ့ကာ လင်းအိမ်တော်တံခါးကို ဖွင့်ဝင်ပြီး အိမ်တစ်ခုလုံးကို အနှံ့အပြား လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

လင်းစုယွီကိုတော့ နောက်ဖေးဝန်းထဲရှိ အစေခံတန်းလျားတွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရပ်ကွက်ရုံးဝန်ထမ်းများက လင်းမိသားစုအကြောင်း မေးမြန်းရန် သူမကို နှိုးသော်လည်း တစ်ခုခုမှားနေမှန်း ရိပ်မိသွားကြသည်။ ဘယ်လိုပင်နှိုးနှိုး နိုးမလာသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် သူမကို ဆေးရုံသို့ အပြေးအလွှား ပို့ဆောင်ခဲ့ကြရသည်။

"နိုးပြီလား။ ငါက ရပ်ကွက်ရုံးကပါ၊ နာမည်က လျို လို့ခေါ်တယ်။ လင်းမိသားစုအကြောင်း မေးစရာလေးတွေ ရှိလို့ပါ" ဟု စာရေးကြီးလျိုက ပြောသည်။

 လင်းစုယွီ နိုးလာပြီဟု သူနာပြုမလေးထံမှ သိရသည်နှင့် စာရေးကြီးလျိုသည် သူ၏ဂျူတီမဆင်းမီ လိုအပ်သော အချက်အလက်များကို အမြန်ရယူလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာ... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဟင်" လင်းစုယွီက ဘာမှမသိသည့်ပုံစံဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။ 

"လင်းမိသားစုတစ်ခုလုံး ထွက်သွားကြပြီ။ ဒါကို မင်းသိလား" 

"သခင်ကြီးလင်းကတော့ မြို့ပြင်ကို ပြောင်းရွှေ့မယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေရာ ထိုစကားအရ သူမ သိထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"မနေ့ညက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း ဘာလို့ ဆေးမိနေတာလဲ"

 "ညနေက သခင်မကြီးလင်း ပေးသွားတဲ့ ပဲဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်လို့ ထင်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူး"

စာရေးကြီးလျိုက လင်းစုယွီ စကားပြောနေစဉ် တစ်ဖက်မှ အကဲခတ်နေသည်။ သို့သော် လင်းစုယွီသည် တကယ်တမ်းတွင် ၁၂ နှစ်သမီးလေး မဟုတ်ချေ။ ဘာပြောရမည်၊ ဘာကိုချန်ရမည်နှင့် မည်သို့သော မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ရမည်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သဖြင့် အရာအားလုံးကို အကွက်ကျကျ သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"စာရေးကြီးလျို၊ သခင်ကြီးလင်းက အရင်က ကျွန်မဆီ လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖခင်အရင်းအကြောင်း ပြောပြပြီး အဖေ့ရဲ့အိမ်ကိုလည်း ကျွန်မနာမည်နဲ့ လွှဲပေးခဲ့တယ်။ သူတို့... ကျွန်မကို ပစ်ထားခဲ့ကြပြီလားဟင်"

 ၁၂ နှစ်သမီးလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသို့သော မေးခွန်းကို မေးမြန်းခြင်းသည် အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။

"ဒါကတော့..." 

ရပ်ကွက်ရုံး၏ မှတ်တမ်းများအရ လင်းစုယွီသည် လင်းမိသားစု၏ သမီးဖြစ်သည်။ ယခုမူ ဖခင်အရင်းဆိုသည်မှာ ဘယ်ကပေါ်လာသနည်း။ 

နှစ်ယောက်သား ဆက်ပြောရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအရာရှိများ ရောက်ရှိလာပြီး လင်းမိသားစုအကြောင်း လင်းစုယွီကို စစ်ဆေးမေးမြန်းကြပြန်သည်။

လင်းစုယုက လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး သိသင့်သိထိုက်သည်များကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ 

ထူးခြားသော သဲလွန်စမရသဖြင့် လုံခြုံရေးအရာရှိများက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးမြန်းရန် လိုအပ်ပါက ဆက်သွယ်နိုင်ရန် လင်းစုယွီကို လိပ်စာပေးခဲ့ခိုင်းလိုက်သည်။

"လင်းစုယွီ! ရှင်းယောင်ကို မြင်လိုက်မိသေးလား။ နင် သူ့ကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားတာလဲ!" 

အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဆေးရုံခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်လာကာ မေးခွန်းများ တရစပ်မေးတော့သည်။ 

လုံခြုံရေးအရာရှိများကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူ၏ ခက်ထန်နေသော မျက်နှာထားကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မြင်လိုက်ပါတယ်။ မနေ့ညနေက သခင်မကြီးလင်းနဲ့အတူ အစ်မကြီး ရောက်လာပြီး ပဲဟင်းရည်လာပေးတယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မ အဲဒါသောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတာ၊ နိုးတော့ ဒီရောက်နေတာပဲ။ မမကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ဦးလေးက သူ့ကို လိုက်ရှာနေတာလား"

ဤသည်မှာ လင်းမိသားစု၏ သခင်မလေး လင်းရှင်းယောင်သည် ပျောက်ဆုံးနေပြီး လင်းမိသားစုနှင့်အတူ ပါမသွားကြောင်း လုံခြုံရေးအရာရှိများ သတိပြုမိစေရန် ပါးပါးလေး လမ်းကြောင်းပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးအရာရှိများ၏ အာရုံကို လင်းရှင်းယောင်ဆီသို့ လှည့်ပေးထားနိုင်မှသာ သူမအတွက် အသာတကြည် လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လုံခြုံရေးအရာရှိများသည် ထိုအချက်ကို ချက်ချင်းအာရုံစိုက်သွားကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ကာ လင်းရှင်းယောင်၏ ဦးလေးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားကြသည်။

"စာရေးကြီးလျို၊ ကျွန်မ အခု နေကောင်းပါပြီ၊ ဆေးရုံက ဆင်းပါရစေတော့။ ရပ်ကွက်ရုံးက စိုက်ပေးထားတဲ့ ဆေးဖိုးတွေကို အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်ပေးပါ့မယ်"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဆရာဝန်နဲ့လည်း တိုင်ပင်ပြီးပါပြီ။ မင်း နိုးလာလို့ သက်သာတယ်ဆိုရင် ဆင်းလို့ရတယ်။ ခဏစောင့်နေဦး၊ ဆေးရုံဆင်းဖို့ ကိစ္စတွေကို ငါ သွားလုပ်ပေးမယ်"

ရပ်ကွက်ရုံးသည် လင်းစုယွီအပေါ် တော်တော်လေး စာနာထောက်ထားမှုရှိသည်။ စာရေးကြီးလျိုက ဆေးရုံဆင်းရန် ကိစ္စများကို ထိထိရောက်ရောက် ဆောင်ရွက်ပေးသည့်အပြင် လင်းစုယွီက သူမ၏ ပစ္စည်းအချို့ သွားယူလိုသည်ဟု ပြောသောကြောင့် လင်းအိမ်တော်အထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"စာရေးကြီးလျို၊ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက ပြောင်းပြီးသွားပါပြီ။ အဲဒါကြောင့် ဒီမှာ ဆက်မနေတော့ဘူး။ အဖေရင်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ကိုပဲ ပြောင်းနေတော့မယ်။ နောင်ကို ကိစ္စရှိရင် ကျွန်မအိမ်သစ်ကို လာခဲ့လို့ရပါတယ်"

"ကောင်းပြီလေ။ နောင်မှာ တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင် သက်ဆိုင်ရာ ရပ်ကွက်ရုံးကို အချိန်မရွေး သွားနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဂရုစိုက်ဦး။ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာနဲ့ တကယ်ကြုံလာရင် ငါ့ဆီလာခဲ့ပါ။ ကူညီနိုင်တာရှိရင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်" စာရေးကြီးလျိုက ကတိတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောကြားခဲ့သည်။

လင်းစုယွီ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ အမှန်တကယ် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤခေတ်ကာလရှိ လူများသည် အစွန်းနှစ်ဖက် အလွန်ရောက်လှသည်။ စိတ်ရင်းကောင်းသူများက လေးစားဖွယ်ကောင်းသလောက် စိတ်ပုပ်သူများကလည်း အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လင်းအိမ်တော်မှ ထွက်လာချိန်တွင် လင်းစုယွီသည် အထုပ်ကလေးတစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။ စာရေးကြီးလျိုကတော့ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူမ၏အိမ်သစ်အထိ လိုက်ပို့ပေးရန် စောင့်နေခဲ့သည်။

"စာရေးကြီးလျို၊ ဒါက ဆေးရုံစရိတ်တွေပါ။ တကယ်တော့ ကျွန်မဖာသာ ပြန်နိုင်ပါတယ်၊ စာရေးကြီးကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးချင်တော့လို့ပါ" လင်းစုယွီက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုသော်လည်း စာရေးကြီးလျိုကမူ တာဝန်ကျေပွန်စွာဖြင့် အိမ်အရောက် လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

မပြန်မီတွင် မနက်ဖြန်၌ ဒေသခံရပ်ကွက်ရုံးသို့ သွားရောက်ကာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းနှင့် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုမှတ်တမ်းများကို အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်ရန် မှာကြားသွားသည်။ စာရေးကြီးလျို၏ ရှင်းပြချက်အရ အိမ်ငှားချထားပေးသည့် မူဝါဒများ စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းစုယွီ သိလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ လင်းစုယွီက ထိုအိမ်တွင် လူနေနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရပ်ကွက်ရုံးသို့ မအကြောင်းကြားပါက အခြားအိမ်ငှားများကို ထည့်ပေးလိုက်နိုင်သည်။

 နေဝင်ရိုးရီ အလင်းရောင်ရှိနေဆဲအချိန်တွင် လင်းစုယွီသည် သူမ၏ အနာဂတ်အိမ်ကလေးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သီးသန့်ဝန်းနှင့် အိမ်လေးဖြစ်သော်လည်း မြေကွက်ကတော့ အကျယ်ကြီးမဟုတ်ချေ။ အိပ်ခန်းတစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်း ပါဝင်သည့် ဖွဲ့စည်းပုံမှာ စိတ်ကျေနပ်စရာပင် ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့ဝန်းထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးနိုင်သည့် မြေကွက်လပ်လေးရှိပြီး အိမ်နောက်ဖေးဝန်းတွင်တော့ ရေသုံးရလွယ်ကူစေမည့် လက်နှိပ်တုံ့ကင်ရေတွင်းတစ်ခုရှိသည်။ အိမ်ထဲရှိ ပရိဘောဂများက နည်းသော်လည်း လက်ရာကောင်းမွန်လှသည်။

အခန်းထဲတွင် ခန် တစ်ခုပါဝင်ပြီး အိပ်ရာခင်းခင်းလိုက်သည်နှင့် အိပ်၍ရပြီဖြစ်သည်။ လင်းစုယွီသည် ဤအိမ်ဝန်းလေးကို အလွန်သဘောကျသွားသည်။ 

ထို့ကြောင့်ပင် နာမည်ခံဖခင်ဖြစ်သူ သခင်ကြီးလင်းအပေါ် ထားရှိခဲ့သည့် အာဃာတများလည်း အတော်လေး ပြေလျော့သွားတော့သည်။

မိုးချုပ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် လင်းစုယွီသည် ဒီနေ့တော့ အပြင်မှာမအိပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းနေသည့်အချိန်တွင် အိမ်သစ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး နေရာချရမှာကို သူမ ပျင်းနေမိသည်။

ထို့ကြောင့် နေရာလွတ် ထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းအပြင်ဘက်က စိုက်ခင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ— အို... အံ့သြစရာပင်! စောစောကမှ ကြဲထားခဲ့သော မျိုးစေ့များမှာ တစ်လက်မကျော်ခန့် အပင်ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရေတွင်းရေက အပင်တွေအတွက် ကောင်းတယ်ဆိုရင် စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေ ကရော ဘယ်လိုနေမလဲ။

လင်းစုယွီ သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာသည်။ သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေက ဇလုံဝက်ခန့် စုမိနေပြီဖြစ်ရာ တစ်စက်နှစ်စက် သုံးရမှာကို သူမ နှမြောမနေတော့ပေ။

တွေးမိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့လုပ်တော့သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံကို သုံး၍ လင်းအိမ်တော် မီးဖိုချောင်မှ ယူလာသော ရေစည်ကြီးထဲသို့ ရေတွင်းရေများ ဖြည့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စမ်းရေ တစ်စက်ကို ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပင်ငယ်လေးများကို နှံ့စပ်အောင် လောင်းပေးလိုက်သည်။

အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တစ်လက်မခန့်သာရှိသော အပင်ငယ်လေးများသည် မျက်စိရှေ့တင် သိသိသာသာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာကြသည်။ 

'အစွမ်းထက်လိုက်တာ! '

'ဒီစိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတာပဲ!'

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် စိုက်ထားသမျှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သီးနှံများမှာ ရင့်မှည့်ကုန်သည်။

လတ်ဆတ်နုနယ်သည့် မုန်ညင်းစိမ်း၊ ဟင်းနုနွယ်၊ ပန်းမုန်ညင်း၊ မုန်ညင်းဖြူများအပြင်... ပဲပင်များ၊ သခွားသီး၊ ဖရုံသီး၊ ဘူးသီးများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ခရမ်းသီးနှင့် ငရုတ်သီးများမှာလည်း အကိုင်းများပေါ်တွင် ပြွတ်ခဲနေအောင် သီးနေတော့သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေ ရှိနေပြီဆိုမှတော့ လင်းစုယွီအတွက် စားဝတ်နေရေး ပူစရာမလိုတော့ပေ။ ရှေ့လာမည့် သုံးနှစ်တာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမည့် ဘေးဒဏ်ကို ကောင်းကောင်းကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လင်းစုယွီ၏ လက်ရှိကျန်းမာရေး အခြေအနေအရ ဤစိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စားသုံးပေးခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်ပြန်လည်အားဖြည့်ရန် အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ ထိခိုက်ပျက်စီးနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပြုစုပျိုးထောင်ရန်က သူမအတွက် အဓိကအကျဆုံး အလုပ်ဖြစ်ပေတော့သည်။