Ch 9

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း 

အပိုင်း ၉  - ဝေဒနာနှင့် သံသယများ

မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်တွင် လင်းရှင်းယောင်တစ်ယောက် ခေါင်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့်အတူ နိုးလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်ခြေတို့မှာ ကြိုးဖြင့်အသေချည်နှောင်ခံထားရပြီး ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည့် လူသူကင်းမဲ့သော အိမ်အိုကြီးတစ်လုံးထဲတွင် ပစ်ထားခံရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသော်လည်း ပြန်လာသည့် တစ်ခုတည်းသောအသံမှာ ကြွက်များ၏ တစီစီမြည်သံသာ ဖြစ်သည်။ သူမ အားမလျှော့ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်မထူးခဲ့ပေ။

"သေစမ်းး... ဘယ်သူက ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး ဒီနေရာမှာ ပစ်ထားတာလဲ" သူမ စိတ်ထဲကနေ ခါးခါးသီးသီး ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ 

ထိုစဉ် သူမ၏ လင်းမိသားစုဝင်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီလား။ 

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါက အိမ်မှာ အချစ်ခံရဆုံးသမီးပဲ၊ ငါ့မိသားစုက ငါ့ကို စောင့်နေမှာပါ"ဟု တွေးတောမိသည်။

သူမကိုယ်သူမ အားပေးနှစ်သိမ့်နေသော်လည်း ထိတ်လန့်တကြား ကျလာသည့် မျက်ရည်များကိုမူ ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။ ပထမတွင် တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုနေမိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။ ဤပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် အိမ်အိုမှာ လူနေအိမ်ခြေများနှင့် မီတာ နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် ဝေးကွာလှသည်။ 

ကံကောင်းသည်မှာ လင်းစုယွီက သူမပါးစပ်ထဲမှ အဝတ်စကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက လင်းရှင်းယောင်တစ်ယောက် ဒီနေရာမှာတင် ငိုရင်းသေသွားလျှင်တောင် မည်သူမျှ သိလိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဘယ်သူလဲ... အထဲမှာ ဘယ်သူငိုနေတာလဲ" အလုပ်ဆင်းချိန် အိမ်ပြန်လာသူတစ်ဦးသည် အိမ်အိုကြီးထဲမှ ထူးဆန်းသောအသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သတိထားကာ အော်မေးလိုက်သည်။

"ကယ်ကြပါဦး! တစ်ယောက်ယောက် ကယ်ကြပါဦး! ကျွန်မက လင်းမိသားစုရဲ့ သမီးပါ!" ထိုသူ ပြန်ထွက်သွားမည်ကို ကြောက်သဖြင့် လင်းရှင်းယောင်က သူမ၏ အထောက်အထားကို အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။ 

အိမ်ထဲသို့ လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရမှ စိတ်အေးသွားပြီး ငိုသံရပ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် နောက်စေ့မှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဝေဒနာက ပြန်လည်အရှိန်တက်လာပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ လျော့ကျသွားသည်နှင့်အမျှ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်၍သတိလစ်သွားပြန်သည်။

"အို... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါလား။ သတိလစ်သွားပြီ။ မြန်မြန်... ကြိုးတွေဖြေပြီး သူ့ကို ဆေးရုံပို့ဖို့ ဝိုင်းကူကြပါဦး!" ထိုသို့ဖြင့် လင်းရှင်းယောင်သည် ကံကောင်းထောက်မစွာ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ သတိလစ်နေသည့် အချိန်မှာ လင်းစုယွီထက် ပိုကြာနေခဲ့သဖြင့် ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဆေးရုံက ဆင်းသွားသော လင်းစုယွီနှင့် လွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။

ဆေးရုံသို့ ရောက်ပြီးမကြာမီ လင်းရှင်းယောင် နိုးလာခဲ့သည်။ ဆရာဝန်က သူမ၏ နောက်စေ့ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးပြီးနောက် သူမ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းရာ လင်းရှင်းယောင်က အိမ်ပြန်ကြည့်ချင်သဖြင့် ဆေးရုံမှ ဆင်းလိုကြောင်း ချက်ချင်းပြောမိသည်။ 

သို့သော် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ အိတ်ထဲတွင် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မကျန်တော့ပေ။ သူမဘဝတွင် ဤမျှ အရှက်ရပြီး ကံဆိုးသည့်နေ့မျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။ ဖရိုဖရဲ ပုံစံဖြင့် ဆေးရုံတက်ရသည့်အပြင် ယခုမူ ငွေကြေးအားလုံးပါ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"ဆရာ... ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံပါမလာလို့ပါ။ လင်းအိမ်တော်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပိုက်ဆံပို့ခိုင်းလို့ ရမလားဟင်" 

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအတွင်း ဖုန်းဆိုသည်မှာ အလုပ်ဌာနများတွင်သာ ရှိတတ်သော ရှားပါးပစ္စည်းဖြစ်သော်လည်း မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ချမ်းသာခဲ့သည့် လင်းမိသားစုအိမ်တွင်မူ ဖုန်းရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ လင်းရှင်းယောင်က ကျွမ်းကျင်စွာပင် အိမ်ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မထူးခဲ့ပေ။

လင်းအိမ်တော်တွင် လူမရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ ရင်ထဲက အကြောက်တရားကို ဖိသိပ်ကာ သူမ၏ ဦးလေးအလုပ်လုပ်ရာ နေရာသို့ ဖုန်းထပ်ခေါ်လိုက်သည်။ 

"ဦးလေး... ကျွန်မ ရှင်းယောင်ပါ။ ကျွန်မ မြို့အရှေ့ပိုင်း ပြည်သူ့ဆေးရုံမှာ ရောက်နေလို့... ကျွန်မကို လာခေါ်ပေးလို့ ရမလားဟင်" 

"ရှင်းယောင်... သမီး ဘာဖြစ်လို့ ဆေးရုံရောက်နေတာလဲ။ စိတ်မပူနဲ့၊ ဦးလေး အခုချက်ချင်း လာခေါ်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလာသည်။

တူမဖြစ်သူ၏ ရှိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စက်ရုံမှူးလျန် တစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် အတွင်းရေးမှူး ချန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူးချန်၊ ငါ့တူမကို ရှာတွေ့ပြီ။ အပြင်က လူတွေကို ပြန်ခေါ်လိုက်တော့၊ သူတို့ကိုလည်း ဝန်ဆောင်ခအဖြစ် တစ်ယောက်ကို နှစ်ယွမ်စီ ပေးလိုက်ပါ" ဟု ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ 

ထို့နောက် စက်ရုံမှူးလျန်သည် စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို ဆွဲကာ ဆေးရုံသို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။

ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် တွေ့လျှင်တွေ့ချင်း လင်းရှင်းယောင် အရင်ဆုံးမေးမိသည်မှာ သူမ၏ မိသားစုအကြောင်းပင်။ သူမသည် မိဘများ၏ အချစ်ဆုံးသမီးဖြစ်သည်ဟု အမြဲယုံကြည်ထားရာ မိဘများက သူမကို ပစ်ထားခဲ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် စက်ရုံမှူးလျန်၏ တွေဝေနှောင့်နှေးသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရသည်။ လင်းမိသားစုဝင် အယောက် ၃၀ ကျော်လုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ပြီး လင်းမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်သူ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဦးလေး... အဖေနဲ့အမေက သမီးကို တကယ်ပဲ ပစ်သွားတာလား။ သမီး သူတို့ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူးလား။ ဟီး..." 

လင်းရှင်းယောင်တစ်ယောက် နောင်တနှင့် မကျေနပ်ချက်များ ရောပြွမ်းနေတော့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အကြံအစည်များမထုတ်ဘဲ လီရန်ပင်းကို သွားမရှာခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် မိသားစုနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ တရုတ်ပြည်တွင် တစ်နိုင်ငံလုံး အစားအသောက် ပြတ်လပ်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် ခါးပတ်ကို တင်းတင်းစည်းကာ ခြိုးခြံချွေတာနေရသည့် ခေတ်ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမမှာ မိသားစုနှင့်အတူ လိုက်မသွားနိုင်ခဲ့ချေ။ 

"ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ" ဟု တွေးတောရင်း သူမ ပို၍ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးမိတော့သည်။

"ရှင်းယောင် မငိုပါနဲ့တော့။ သမီးမိဘတွေက သမီးကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ဖို့ ဦးလေးဆီမှာ စာမှာခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ အတွင်းရေးမှူးဝမ်ဆီကိုလည်း သမီးကို အပြင်ပို့ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းတဲ့စာ ပေးထားတယ်။ သမီးမိဘတွေက ဟောင်ကောင်မှာ သမီးနဲ့ ပြန်ဆုံဖို့ စောင့်နေကြမှာပါ" ဟု ဦးလေးဖြစ်သူက နှစ်သိမ့်ရှာသည်။

မိဘများက သူမကို အပြင်ထုတ်ပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြောင်း သိရမှ လင်းရှင်းယောင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အတွင်းရေးမှူးဝမ်သည် လင်းမိသားစု ထွက်ခွာရေးကို စီစဉ်ပေးခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် သူမကိုလည်း လုံခြုံစွာ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ 

"ဦးလေး... လင်းစုယွီကို တွေ့မိသေးလား။ သမီးကို လုပ်ကြံတာ သူလားလို့" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

ညနေပိုင်းက သူမအမေ နှင့်အတူ ပဲဟင်းရည် သွားပို့ခဲ့သော်လည်း လင်းရှင်းယောင်က ပို၍ သံသယကြီးသူဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် လင်းစုယွီအပေါ် ပို၍ ရန်ငြိုးထားသူဟု ဆိုနိုင်သည်။ 

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စတစ်ခုခု လွဲချော်လျှင် သူမသည် လင်းစုယွီကိုသာ စိတ်ထဲက အမြဲအပြစ်တင်တတ်သည်။ 

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ လင်းစုယွီက သမီးကို တစ်ခုခုလုပ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" စက်ရုံမှူးလျန်က သံသယဖြင့် ပြန်မေးခဲ့သည်။

"မနေ့ညက သမီး သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ အပြင်ခဏထွက်ခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းက သမီးကို အိမ်နောက်ဖေးပေါက်အထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး ပြန်သွားတော့ အိမ်ထဲဝင်မလို့လုပ်တုန်း တစ်ယောက်ယောက်က သမီးနောက်စေ့ကို ရိုက်လိုက်တာ သတိလစ်သွားတာပဲ။ နိုးလာတော့ ဟိုအိမ်ပျက်ကြီးထဲမှာ ကြိုးနဲ့အချည်ခံထားရတာ တွေ့ရတယ်။ အကြာကြီး အော်ဟစ်မှ လူတွေတွေ့ပြီး အခုဆေးရုံရောက်လာတာ" ဟု လင်းရှင်းယောင်က အရှိအတိုင်း ပြောပြသည်။ သို့သော် လင်းစုယွီကိုမူ သူမ စိတ်ထဲကနေ သံသယရှိနေဆဲပင်။

"ကောင်းပြီ... ဒါကို ဦးလေး စုံစမ်းပေးပါ့မယ်။ ရှင်းယောင်... သမီးမိသားစုတွေ ထွက်သွားတာက လူအတော်များများကို သတိထားမိစေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းမှာ သမီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေဖို့လိုမယ်" ဦးလေးက သတိပေးသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရဲစခန်းသို့ မတိုင်ကြားဘဲ သီးသန့်စုံစမ်းရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ လင်းမိသားစု ထွက်ပြေးသည့်ကိစ္စ မအေးမချင်း လင်းရှင်းယောင်အနေဖြင့် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်လိုသေးပေ။

"ဦးလေး... သမီးတို့အိမ် အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဟင်။ သမီး ပြန်သွားကြည့်လို့ ရမလား" တစ်စုံတစ်ယောက်က လင်းအိမ်တော်ကို စောင့်ကြည့်နေမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် တိုက်ရိုက်မမေးဘဲ အကဲခတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် စက်ရုံမှူးလျန်ကမူ တူမဖြစ်သူ အိမ်ပြန်နေချင်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ "ရှင်းယောင်... ဒီနေ့ကစပြီး ဦးလေးအိမ်မှာပဲ နေပါ။ လိုတာရှိရင် ဦးလေးကိုပြော။ သမီးတို့အိမ်ကိုတော့ ရပ်ကွက်ရုံးက ချိတ်ပိတ်လိုက်ပြီ၊ အဲဒီကို မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချိတ်ပိတ်လိုက်ပြီလား။ ယခင်ဘဝက ကြားခဲ့ရသည့် သတင်းနှင့် ထပ်တူပင်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော် အကျပ်အတည်းဖြစ်နေချိန်တွင် လင်းမိသားစု ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ အများအမြင်တွင် မကောင်းလှပေ။ မိသားစုပိုင်ပစ္စည်း ထက်ဝက်ကျော်ကို လှူဒါန်းခဲ့သော်လည်း အချို့သော ဝေဖန်သံများကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ 

"ဦးလေး... ဦးလေးဝမ်က သမီးကို အပြင်ပို့ပေးဖို့ သဘောတူရဲ့လားဟင်" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

စောစောက ဦးလေးဖြစ်သူ ပြောပြချက်အရ သူမကို အပြင်ပို့ပေးရန် အတွင်းရေးမှူးဝမ်ကို အပ်နှံခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း လင်းရှင်းယောင် ပြန်စဉ်းစားမိသည်။

မိသားစုဝင်များ ထွက်ပြေးသွားသည့်အတွက် ဝေဖန်မှုများရှိနေချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူးဝမ်က သူမအတွက်နှင့် နောက်ထပ် စွန့်စားမှု ပြုလုပ်ပါဦးမည်လား။ အကယ်၍ သူသာ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါက သူမသည် ဤနေရာတွင်သာ သောင်တင်နေတော့မည်ဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝက အတွေ့အကြုံအရ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် နိုင်ငံရေးအခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် သူမကဲ့သို့ လူကုံထံမျိုးရိုး၏ အခြေအနေမှာ လွန်စွာ ဆိုးရွားသွားနိုင်သည်။

ယခင်ဘဝက နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဦးလေးဖြစ်သူ၏ မိသားစုပင် ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ပြည်ပနှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိသည်ဟု တိုင်တောခံရပြီး နယ်သို့ အပို့ခံခဲ့ရသည်။

အဒေါ်ဖြစ်သူက ဦးလေးနှင့် ကွာရှင်းကာ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးမှာ စစ်တပ်ထဲတွင်ရှိ၍ အထိအခိုက် မရှိသော်လည်း ဝမ်းကွဲအစ်ကိုငယ်မှာမူ ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် ကျေးလက်သို့ အပို့ခံခဲ့ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားမှဖြစ်မယ်" ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အတွင်းရေးမှူးဝမ်က မကူညီနိုင်လျှင်တောင် သူမကိုယ်တိုင် ကွမ်ကျိုးဘက်သို့ သွားကာ ဟောင်ကောင်သို့ ကူးနိုင်မည့် လမ်းစကို ရှာရမည်။