အခန်း ၃

အခန်း (၃) - တံငါရွာလေးရဲ့ အပြောင်းအလဲ

ချန်ပေါ်ရင် တစ်ယောက် လူအုပ်နားကို တိုးကပ်ပြီး နားစွင့်လိုက်မိစဉ်မှာပဲ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက ဘယ်လိုမှ မကောင်းလှဘူးလေ။

“ငါးဖမ်းကွင်း မန်နေဂျာက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလားဗျာ။ အထက်လူကြီးတွေက ဒီနေရာကို ရွာပြင်က လူစိမ်းတွေကိုပဲ ဗိုလ်ကျ အဌားချထားပေးတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား။”

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် တရားမလဲဗျ။ ငါတို့ ဘိုးဘွားဘီဘင်တွေက ဒီပင်လယ်ကိုပဲ အမှီပြုပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်စားသောက်လာခဲ့ကြတာ။ ဒီငါးဖမ်းကွင်းက ငါတို့ပိုင်တာလေ။ သူတို့သာ ရွာပြင်ကလူတွေကို ငှားလိုက်ရင် ငါတို့တစ်ရွာလုံး ဘာသွားလုပ်စားရတော့မှာလဲ။”

ချန်ပေါ်ရင်သည် ရွာသားတွေရဲ့ မကျေမနပ် ညည်းညူသံတွေကို နားထောင်ရင်း လူအုပ်ထဲမှာ သူမရဲ့ အဖေနဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို လိုက်ရှာမိတယ်။ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ အနားကို အမြန်ဆုံး အရောက်သွားလိုက်တော့တယ်။

“ညည်းက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ လူတွေ အများကြီးနဲ့ မွန်းကြပ်စရာကြီး၊ အိမ်ပြန်ပြီး နားနေပါတော့လား။”

သူ့ညီမလေး တိုးဝှေ့လာတာကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ချန်ပေါ်အန်းက ဘေးနားက ကပ်နေတဲ့ လူတွေကို လက်နဲ့ ကာဆီးပြီး ဖယ်ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့အားလုံးက ငါးဖမ်းဖောင်တွေပေါ်ကနေ အလုပ်သိမ်းပြီးကာစမို့ ဝတ်စုံတွေဆီကနေ ညှီစော်နံလှိုင်နေတာကိုး။

အကယ်၍သာ တစ်ယောက်ယောက်က မန်နေဂျာရဲ့ အစီအစဉ်ကို ခိုးမကြားခဲ့ရင် သူတို့တစ်တွေ အခုလို စုရုံးပြီး ဒေါသထွက်နေကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“အစ်ကိုကြီး… ငါတို့ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူးလားဟင်။ မနေ့ကပဲ အားလုံး စုပေါင်းပြီး ဆွေးနွေးကြမယ်လို့ သဘောတူထားကြတယ် မဟုတ်လား။”

ဘေးနားက သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလာတယ် — “ရွာလူကြီးက တခြားရွာတွေနဲ့ သွားရောက်ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်တောင်မရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာကတော့ ဒီငါးဖမ်းကွင်းတစ်ခုလုံးကို ပုဂ္ဂလိက သူဌေးတစ်ယောက်တည်းလက်ထဲ အပိုင်ငှားပစ်ဖို့ အလောတကြီး လုပ်နေတာဗျ။ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခုတော့ မရိုးမသား ရှိနေတာ သေချာတယ်။”

အများစုကလည်း ဒီသံသယကို ထောက်ခံကြတယ်။

 အမှန်တော့ နိုင်ငံပိုင် ငါးဖမ်းကွင်းအများစု ပြုပြင်ပြောင်းလဲတဲ့အခါ တံငါသည်တွေအကြား အညီအမျှ ခွဲဝေပေးလေ့ရှိတာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရွာက ငါးဖမ်းကွင်းက သိပ်မကြီးတော့ ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးတည်းကို တိုက်ရိုက်အငှားချလိုက်တယ်ဆိုတာကလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိနေပြန်တယ်။

တစ်ခါတလေကျရင် ကွယ်ရာမှာ တိတ်တဆိတ် လုပ်တတ်တဲ့ အရာတွေကပဲ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာကို ဖန်တီးတတ်တာမျိုးပေါ့။

ပေါ်ရင်ကတော့ အခုအချိန်ဟာ သူမ ဝင်ပါရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးမှန်း သိနေတယ်။ သူမက အခြေအနေကို အကဲခတ်ရင်း သတင်းအချက်အလက်တွေကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ ဖမ်းလာတဲ့ ပုံးထဲက ဂဏန်းပြာကြီးတွေကို ရောင်းလို့ရမလားလို့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို မေးလိုက်တယ်။

တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒါတွေကို မြိန်ရေစမ်းရေ စားချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီဂဏန်းပြာ ပုံးတစ်ဝက်စာကိုသာ ရောင်းလိုက်ရင် အနည်းဆုံး ငွေငါးဆယ်ယွမ်ကျော် ရမှာဖြစ်ပြီး ဒါဟာ သူမအစ်ကိုရဲ့ လဝက်စာ လုပ်ခလစာနဲ့ ညီမျှနေတာလေ။

ချန်ပေါ်အန်းကလည်း အခုမှ သူ့ညီမလေး လက်ထဲက လေးလံလှတဲ့ ရေလုပ်ငန်းထွက်ပစ္စည်းပုံးကို သတိပြုမိပြီး အမြန် လှမ်းယူပေးလိုက်တယ်။ “ပင်ပန်းနေပြီလား” လို့ ဂရုတစိုက် မမေးနိုင်ခင်မှာပဲ ပုံးထဲက ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဂဏန်းပြာကြီးတွေကို မြင်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတယ် — “ဒါ… ဒါတွေအကုန်လုံး ညည်း ဘယ်လိုလုပ် ဖမ်းမိတာလဲ။”

ပေါ်ရင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း — “ဒီအတိုင်း ကမ်းစပ်မှာ ကောက်လာတာလေ” လို့ပဲ ခပ်အေးအေး ဖြေလိုက်တယ်။

ဘေးနားက လူတွေလည်း အဲဒီ ဂဏန်းပုံးကြီးကို သတိထားမိသွားကြတာပေါ့။ ပေါ်ရင်ရဲ့ အဖြေကို ကြားရတဲ့အခါ သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုးရေရွတ်ရင်း မနာလိုဖြစ်သွားကြတယ်။ အံ့သြစရာပဲ… ပိုက်ကွန်လည်း မပါ၊ ပင်လယ်ထဲလည်း လှေနဲ့မထွက်ဘဲ ကမ်းစပ်ကျောက်ဆောင်တွေကြားမှာတင် ဒီလောက် ဂဏန်းအများကြီးကို ဘယ်လိုများ ဖမ်းနိုင်ရတာလဲ။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်းတွေက သာမန်လူတွေထက် ပိုပြီး ကံကောင်းတတ်ကြလို့လား။

ပေါ်ရင်ကတော့ ရွာသားတွေရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကောလာဟလတွေကို ဂရုမစိုက်အားပါဘူး။ အစ်ကိုဖြစ်သူက ဂဏန်းတွေကို သေသေချာချာ ရွေးထုတ်ပြီး ခဏနေရင် မြို့တက်ရောင်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးတာနဲ့ သူမလည်း ထွက်လာခဲ့တော့တယ်။ ကျန်တဲ့ ငါးအနည်းငယ်ကိုတော့ အမေဖြစ်သူ ချက်ပြုတ်နိုင်အောင် အိမ်မှာ ထားခဲ့ပြီး၊ သူမကတော့ ငါးမျှားတံကို ကိုင်ကာ ကျောက်ဆောင်ထူထပ်တဲ့ ကမ်းစပ်ဆီကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားခဲ့ပြန်တယ်။

သူမ ငါးမျှားလို့ အပြန်မှာတော့ ငါးဖမ်းကွင်းက ရွာသားတွေအားလုံး လူစုခွဲသွားကြပြီ။ မန်နေဂျာကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ညှိနှိုင်းပေးလိုက်လို့ နေမှာပေါ့။

အိမ်ရောက်လို့ မေးမြန်းကြည့်လိုက်တော့ သူမ ထင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်နေတယ်။

“ရွာလူကြီးတွေက ငါးဖမ်းကွင်းကို ရောက်တာနဲ့ မန်နေဂျာဆီ တန်းသွားကြတာလေ။ အကယ်၍ မန်နေဂျာကသာ သူတို့စကားကို နားမထောင်ရင် မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆီအထိ တိုက်ရိုက်သွားတိုင်ဖို့ ပြင်ထားကြတာ” လို့ ရွာသားတစ်ယောက်က ပြောပြတယ်။

ရွှီအာမေ က သမီးဖြစ်သူ  ယူဆောင်လာတဲ့ ငါးအဝါ အကောင်သေးသေးလေး နှစ်ကောင်ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပဲ၊ ပေါ်ရင်က အစ်ကိုဖြစ်သူကို လှမ်းမေးလိုက်တယ် — “အစ်ကိုကြီး… ဒါတွေကိုကော ရောင်းလို့ရမလားဟင်။”

ချန်ပေါ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြတယ် — “ရတော့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အကောင်သေးသေးလေးတွေက ဈေး သိပ်မရဘူး။ ငါးက ကြီးလေလေ၊ ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိလေလေပဲ။”

ချန်ပေါ်ရင်သည် စောစောက သူမ ငါးမျှားခဲ့တဲ့ ကျောက်ဆောင်တွေရှိရာ အရပ်ကို ပြန်တွေးမိသွားတယ်။

 အဲဒီနေရာက ကျောက်တုံးတွေပဲ ထူထပ်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမက ရေစီးကြောင်းနှစ်ခု ဆုံဆည်းရာ ထောင့်ကျကျနေရာလေးကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါးမျှားတံ ချလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ငါးဟပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကမ်းစပ်နဲ့ သိပ်နီးလွန်းလို့ အကောင်အသေးလေးတွေပဲ ရခဲ့တာဖြစ်တယ်။

ဒီငါးအဝါမြီး နှစ်ကောင်က ကံကောင်းလို့ မိလာတာပဲ။ သူမအနေနဲ့ ပိုကြီးတဲ့ငါးတွေကို ဖမ်းချင်ပေမဲ့ ကမ်းစပ်ကနေတော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ သူမရဲ့ အစွမ်းသာ အနည်းငယ်လောက် ပြန်လည်နိုးထလာမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့…။

သူမရဲ့ ရေစွမ်းအား  ဆိုတာ ရေကို ထိန်းချုပ်ရုံတင်မကဘူး။ ရေကို ဖိသိပ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ အဆီအနှစ် ရေစင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါက ဝတ္ထုတွေထဲကလို သဘာဝလွန် စွမ်းအားကြီး စမ်းရေတွင်းတွေလောက် မစွမ်းပေမဲ့၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေပြီး သတ္တဝါတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အာနိသင်တော့ ရှိတာပေါ့။

အကယ်၍သာ ဒီရေစင်အဆီအနှစ်ကို ငါးစာအဖြစ် သုံးပြီး ငါးမျှားမယ်ဆိုရင် ခဏလေးအတွင်းမှာ ငါးကြီးတွေကို အများကြီး ဖမ်းမိနိုင်မှာ သေချာတယ်။

ပေါ်ရင်က သူမရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပြီး ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ရာ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီ ရေစင်အဆီအနှစ်ကို ပြန်လည် ထုတ်ယူနိုင်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

ပေါ်ရင် တစ်ယောက် အတွေးကမ္ဘာထဲမှာ နစ်မျောနေစဉ်၊ သမီးဖြစ်သူ တစ်မနက်ခင်းလုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ထားတာကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတဲ့ မိခင် ရွှီအာမေက စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာတယ် — 

“ပေါ်ရင်… အပြင်မှာ နေကလည်း သိပ်ပူတာ။ သမီး ငါးမျှားဖို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ အိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နားနားနေနေ နေပါဦး။ လူလည်း ခွန်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာပြီဆိုမှ အလုပ်အကိုင် ကိစ္စကို သေချာ ပြန်စဉ်းစားပေါ့။”

မိသားစုဝင်တွေက သူမရဲ့ အလုပ်အကိုင်အကြောင်းကို ထပ်မံပြောဆိုလာပြီး၊ ဖခင်နဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကပါ သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လာတဲ့အခါ၊ ချန်ပေါ်ရင် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ်။

“ဘာလဲ… အလုပ်ပြုတ်သွားတာ ဟုတ်လား။ တစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားမိလို့လား။ သူတို့က သမီးကို အလုပ်နေရာ ချမပေးတော့ဘူးပေါ့။”

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မိသားစုရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ထပ်တူကျနေခဲ့တယ်။ တက္ကသိုလ်မှာ လေးနှစ်ပတ်လုံး ပညာသင်ကြားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘွဲ့ရပြီးတာတောင် အလုပ်အကိုင် မရဘူးဆိုတာကို သူတို့ ဘယ်လိုမှ မယုံကြည်နိုင်ကြဘူးလေ။

“သမီး အောက်လမ်းနည်းနဲ့ မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံခံလိုက်ရတာပါ” လို့ ချန်ပေါ်ရင်က ရှင်းပြတယ် —

 “အခုထိတော့ သမီးမှာ ဒါကို သက်သေပြဖို့ အထောက်အထား မရှိသေးဘူး။ ကျောင်းကလည်း သမီးစကားကို မယုံကြဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ် သမီးအတွက် သင့်တော်တဲ့ အလုပ်ရှာဖို့ မလွယ်သေးဘူး။”

ချန်ပေါ်ရင်သည် မူလ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ချန်ပေါ်ရင်ရဲ့ အတိတ်အချို့ကို ပြန်လည် အမှတ်ရဖို့ ကြိုးစားကြည့်တယ်။ ခေါင်းမှာ ဒဏ်ရာရထားခဲ့တာမို့ အချို့သော အမှတ်တရတွေက ဝေဝါးနေပေမဲ့ သူမ ဘာကြောင့် အလုပ်ပြုတ်ခဲ့ရလဲဆိုတာကိုတော့ သဘောပေါက်သွားပြီ။

ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မစိုးရိမ်ပါဘူး။ အခုက ၁၉၈၄ ခုနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး အသေးစားလေးတွေ နေရာအနှံ့ ထွန်းကားနေတဲ့ အချိန်လေ။ ဒါ့အပြင် ဒီနေ့တင်ပဲ သူမ ဖမ်းလာတဲ့ ဂဏန်းပြာတွေကြောင့် အစ်ကိုဖြစ်သူက ငွေငါးဆယ်ယွမ်ကျော် ရှာပေးနိုင်ခဲ့ပြီ — ဒါက ငါးဖိုးတွေကို မတွက်ရသေးဘူးနော်။ ပိုက်ဆံတွေက သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ အဆင်သင့် ရှိနေတာပဲ။

ပင်လယ်နားမှာ နေထိုင်ရသရွေ့တော့ သူမ ဘယ်တော့မှ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဘဝက သူမရဲ့ အရင်ဘဝ (ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘဝ) ထက်စာရင် အဆ တစ်ရာမက ပိုမိုသာယာလှပနေပါပြီ။

ဒီလို တွေးမိရင်း ချန်ပေါ်ရင်ရဲ့ မျက်နှာထက်မှာ ကျေနပ် အားရစရာ အပြုံးတစ်ခု လွင့်ပျံလာတယ်။

သူမရဲ့ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ၊ မေးခွန်းတွေအများကြီး မေးဖို့ ပြင်နေတဲ့ ချန်တာချန်နဲ့ သူ့ဇနီးတို့လည်း ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ဆွံ့အ သွားကြတော့တယ်။

ချန်ပေါ်ရင်ကပဲ အခြေအနေကို ကယ်တင်တဲ့အနေနဲ့ — “သမီး လောလောဆယ်တော့ အလုပ်အသစ် ရှာဖို့ မစဉ်းစားသေးဘူး အဖေနဲ့အမေ” လို့ ဆိုလိုက်တယ်။

မိမိမှာ တက္ကသိုလ်ဒီပလိုမာဘွဲ့ ရှိနေရင်တောင်မှ၊ ရန်ကျောက်မြို့  မှာ သြဇာရှိသူတစ်ဦးကို သွားရောက် ပြစ်မှားမိထားတာကြောင့် အဲဒီမြို့မှာ ဆက်နေဖို့ မလွယ်ကူတော့ပါဘူး။ တခြား မြို့ကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားပြည်နယ်တွေမှာ အခွင့်အလမ်း ရှိနိုင်ပေမဲ့ အစိုးရအလုပ် ရဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ရွာမှာပဲ ခြေကုပ်ယူထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ။

လက်ရှိမှာ အတည်တကျ အလုပ်မရှိသေးပေမဲ့၊ ချန်ပေါ်ရင်အတွက်တော့ ပင်လယ်ထွက်ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေပြီး ငါးမျှားစားရတဲ့ ဒီဘဝလေးက တကယ်ကို မဆိုးလှပါဘူး။

ချန်တို့ မိသားစုအိမ်လေးကတော့ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေပေမဲ့၊ တစ်ရွာလုံးမှာတော့ ကောလာဟလ သတင်းတွေက တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ။

ဒါတွေအားလုံးက ဒီမနက်ခင်းမှာ ပေါ်ရင် တစ်ယောက် ဂဏန်းတွေ ပြည့်လျှံနေတဲ့ ပုံးကြီးကို သယ်ဆောင်လာရာကနေ စတာပေါ့။ ရွာသားတွေက အကြည့်တစ်ချက်ရုံနဲ့တင် အဲဒီဂဏန်းတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို တွက်ချက်နိုင်ကြတာကိုး။

ကမ်းစပ်မှာ တစ်နာရီတောင် မပြည့်တဲ့ အချိန်လေးအတွင်း ငွေငါးဆယ်ယွမ်ကျော် ရှာနိုင်ခဲ့တာ… ဘယ်သူကများ မနာလိုမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်မလဲ။

အထူးသဖြင့် အခုလို ငါးဖမ်းကွင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွေ လုပ်နေပြီး အားလုံးက အလုပ်ပြုတ်မှာကို စိုးရိမ် ထိတ်လန့်နေကြရတဲ့ အချိန်မျိုးမှာပေါ့။

ရွာအသီးသီးက လူတွေ စုဝေးပြီး ငါးဖမ်းကွင်းအကြောင်း ပြောကြတိုင်း၊ ပေါ်ရင်ရဲ့ ဂဏန်းပုံးကြီးအကြောင်းက အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးက ပါလာစမြဲပဲ။

တစ်ရက်အတွင်းမှာတင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရွာတွေအားလုံးကပါ ဒီသတင်းကို သိသွားကြတော့တယ်။ အရှေ့ရွာစွန်းက ခွေးဝါကြီးနဲ့ အနောက်ရွာစွန်းက နွားသိုးကြီးတောင် သိလောက်မတတ် ပျံ့နှံ့သွားတာ။

ချန်ကျားရွာ  ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်းမလေးဟာ ဘွဲ့ရပြီးတာတောင် မြို့မှာ အလုပ်မရဘဲ တံငါရွာကိုပဲ ပြန်လာရတယ်ဆိုတော့… လူတွေက သူမ မြို့ကြီးမှာ တစ်ခုခု ပြဿနာရှာခဲ့လို့ နှင်ထုတ်ခံရတာ နေမှာပါဆိုပြီး အမျိုးမျိုး ထင်ကြေးပေး ကဲ့ရဲ့ကြတော့တယ်။

စပ်စုချင်တဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေက သတင်းအချက်အလက် စုံစမ်းဖို့ ချန်ကျားရွာဆီကို အလောတကြီး ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့က ချန်တာချန်နဲ့ သူ့ဇနီးကို အရင်ဆုံး မေးမြန်းကြပေမဲ့ သူတို့ဇနီးမောင်နှံက နှုတ်ဆိတ်နေတာကြောင့်၊ ချန်ရဲ့ ဒုတိယညီဖြစ်သူ မိသားစုဆီကို လှည့်သွားကြပြန်တယ်။

အခုလည်း ရွာသားအားလုံး ညစာစားပြီး အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်နေကြတဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ ဟယ်ချောင်ကျယ် တစ်ယောက် အိမ်ထဲကို အလောတကြီး ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။

“အိုအမျိုးတို့ရေ… အစ်မကြီး! ပေါ်ရင်တစ်ယောက် ရန်ကျောက်မြို့မှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာ အကြီးအကျယ် ရှာခဲ့တယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလားတော့်။”

ဟယ်ချောင်ကျယ်ရဲ့ အော်သံကြီးက သူမ အိမ်ထဲ မရောက်ခင်ကတည်းက အဝေးကြီးကနေ လှမ်းကြားနေရတာ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေလည်း ဘာများဖြစ်သလဲဆိုပြီး အိမ်ပြင်ကို အပြေးအလွှား ထွက်ကြည့်ကြတော့တယ်။

ရွှီအာမေက ဟယ်ချောင်ကျယ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ပါးရိုက်ပစ်ချင်တဲ့အလား လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး — “ဟယ်ချောင်ကျယ်! နင်က ပေါ်ရင်ရဲ့ ဒေါ်လေးအရင်း ခေါက်ခေါက်ပါအေ။ သမီးလေးအတွက် ကောင်းကင်မွန် မဆုတောင်းပေးနိုင်ရတဲ့အထဲ၊ ဘာလို့ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ ကောလာဟလတွေကို လိုက်လံ ဖြန့်ဝေနေရတာလဲ။ သူက ရွာကို ကူညီဖို့ ပြန်လာတာအေ၊ နင်တို့လို မဟုတ်ဘူး။”

“ရွာကို ကူညီဖို့ ပြန်လာတာ” ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ၊ စုရုံးနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ရွာရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်းမလေးဟာ မြို့ကြီးပြကြီးမှာ အခြေမလှခဲ့ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ လှောင်ပြုံးမျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ရွှီအာမေက သွားကို ကြိတ်ပြီး ဆက်ပြောတယ် — “ပေါ်ရင်က သူ လုပ်ချင်တာကို သူ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ နင်တို့က ဒီလောက်တောင် စိတ်ပူပေးနေရင်၊ သူ့ကို ပိုက်ဆံအချို့လောက် ထုတ်ပေးလိုက်ကြပါလား။”

ပိုက်ဆံအကြောင်း စကားစပ်မိတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက်၊ စောစောက ကောလာဟလ သတင်းကို အားရပါးရ ဖြန့်နေတဲ့ ဟယ်ချောင်ကျယ်တစ်ယောက် ချက်ချင်း ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး — “အမလေး… အားလုံးပဲ ကြည့်ကြပါဦး။ ငါက ငါ့တူမလေးကို စိုးရိမ်လို့ စေတနာနဲ့ လာမေးတာကို၊ ပိုက်ဆံတောင်းပြီး မောင်းထုတ်နေတယ်တော့်။”

“ဟဲ့… ဟယ်ချောင်ကျယ်၊ နင်က တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမပဲ။ တူမကို တကယ် စိတ်ပူတယ်ဆိုရင် လက်တွေ့နဲ့ သက်သေပြလေ၊ ပါးစပ်က အလကားရတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လာမပြောနဲ့။”

အမေဖြစ်သူက ပိုမို ဒေါသထွက်လာတာကို မြင်တော့ ချန်ပေါ်ရင်က မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး — 

“ဒေါ်လေး… ဒေါ်လေးရဲ့ စေတနာကို သမီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လေးမှာ ဒီလောက်တောင် အားအင်တွေ ပိုလျှံနေရင်၊ ငါးဖမ်းကွင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ကိစ္စကိုပဲ ပိုပြီး အာရုံစိုက်သင့်တယ်နော်။ ဒုတိယဦးလေးကလည်း အဲဒီမှာပဲ အလုပ်လုပ်နေတာ မဟုတ်လား။ အပြောင်းအလဲတွေ လုပ်ပြီးရင် သူကော အလုပ်ဆက်ရပါဦးမလား။”

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ဟယ်ချောင်ကျယ်ရဲ့ မျက်နှာကြီး ပြာနှမ်းသွားတော့တယ်။ တခြားလူတွေက ငါးဖမ်းကွင်းကို ပုဂ္ဂလိကပိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး တစ်ဦးချင်းဆီ ခွဲဝေငှားရမ်းဖို့ တွန်းအားပေးနေကြပေမဲ့၊ သူမကတော့ ဒါကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်နေခဲ့တာ။

 အကယ်၍သာ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ သူမတို့ မိသားစုဟာ ငှားရမ်းခအတွက် လေလံဆွဲဖို့ နေနေသာသာ၊ ငွေတစ်ရာယွမ်တောင် ရှာနိုင်မယ့် အခြေအနေ မရှိဘူးလေ။

“ဒေါ်လေး… သမီးက တကယ်ကို ဒေါ်လေးတို့ မိသားစုအတွက် စိတ်ပူလို့ ပြောတာပါ!” ချန်ပေါ်ရင်က လေသံကို မြှင့်ပြီး ဆက်ပြောတယ် — “ကျွန်မတို့ ရွာကို ကြည့်လိုက်ရင် အိမ်တိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ ယောက်ျားရင့်မတွေ အများကြီး ရှိကြတယ်။ တကယ်လို့ ငါးဖမ်းကွင်းကို သူဌေးကြီးတစ်ယောက်က အပိုင်သိမ်းလိုက်ရင် ငါတို့အားလုံး အလုပ်ပြုတ်ကုန်ကြမှာ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့က မြို့တက်ပြီး အလုပ်ရှာနိုင်သေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လေးတို့ မိသားစုကျတော့…”

ချန်ပေါ်ရင်က စကားကို တမင် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး၊ နာကျင် ခံစားရတဲ့ မျက်နှာပေးလေးနဲ့ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်တယ် — “ဒေါ်လေးတို့မှာက ဒုတိယဦးလေး တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ…!”

ဒါက အမှန်တရားပဲ။ ချန်ရှောင်းချန်နဲ့ ဟယ်ချောင်ကျယ်တို့ အိမ်ထောင်ကျတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သမီးငါးယောက်လုံး မွေးထားတာ၊ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။

ပထမ သမီးလေးယောက်ကတော့ အိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်ကနေ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြပြီ။ အငယ်ဆုံး သမီးလေးပဲ ကျန်တော့တာဖြစ်ပြီး သူမက ပေါ်ရင်နဲ့ အသက်တူတူမို့ မကြာခင်မှာပဲ အိမ်ထောင်ပြုသွားတော့မှာ။

ဟယ်ချောင်ကျယ်သည် သူမရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်နိုင်မယ့် သားယောက်ျားလေးတွေ ရှိလာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။ အကယ်၍ ငါးဖမ်းကွင်း အလုပ်သာ မရှိတော့ရင် ဒုတိယဦးလေးအတွက် တခြားနေရာမှာ အလုပ်ရှာဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။

 နောက်ဆုံးကျရင် အိမ်ထောင်ကျပြီးသား သမီးတွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကိုပဲ မျက်နှာငယ်ငယ်နဲ့ မျှော်ကိုးနေရတော့မှာ။

အခုအချိန်မှာတောင် သမီးတွေဆီက ပိုက်ဆံအချို့ ယူနေရတာ မှန်ပေမဲ့၊ မိသားစုမှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှိနေခြင်းက သိက္ခာပိုင်းအရ ကမ္ဘာနဲ့ချီပြီး ကွာခြားလှတာလေ။

ဘေးနားက ဝိုင်းအုံကြည့်နေတဲ့ ရွာသားတွေလည်း ချန်ပေါ်ရင်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားရတဲ့အခါ အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မျက်လုံးချင်း လှမ်းပြောင်းလိုက်ကြပြီး၊ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ဟပ်လာကြတယ်။

ချန်ပေါ်ရင်က ဒါကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး ရင်ထဲကနေ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူမ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ… ငါးဖမ်းကွင်းရဲ့ လက်ရှိ အပြောင်းအလဲ အစီအစဉ်အပေါ် ရွာသားအားလုံးက မကျေနပ်ကြပါဘူး။ သူတို့ အရင်က ငြိမ်နေခဲ့ကြတာက ပိုမိုကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကြီးဖြစ်တဲ့ ‘ငါးဖမ်းကွင်းတစ်ခုလုံး ရွာပြင်က သူဌေးလက်ထဲ ရောက်သွားမယ့်အရေး’ ကြောင့်သာ ဖြစ်တယ်။

အခုတော့ ချန်ပေါ်ရင်က ဒီစနစ်ရဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို ထင်ထင်ရှားရှား ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့၊ အပြောင်းအလဲကို ဆန့်ကျင်တဲ့လူတွေက မြို့နယ်ရုံးအထိ သွားရောက်ပြီး ပြဿနာရှာ ကြတော့မှာ သေချာတယ်။

 သူတို့တွေ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဆန္ဒပြကြပြီဆိုရင်၊ အထက်က ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသမားတွေလည်း ရှေ့ထွက်လာပြီး အပေးအယူ လုပ်ကြရတော့မှာပဲ။

အဲဒီအခါကျရင် အာဏာပိုင်တွေဘက်က ဘယ်လို ညှိနှိုင်းမှုမျိုးကို ကမ်းလှမ်းလာမလဲ။

သေချာတာပေါ့… ငါးဖမ်းကွင်းကို အပိုင်းအစ သေးသေးလေးတွေအဖြစ် ခွဲဝေပြီး တံငါသည်တွေကို တစ်ပိုင်တစ်နိုင် အငှားချပေးတဲ့ စနစ်ပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

ဒါက လူတိုင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ထွက်ပေါက်ပဲ။

ဟယ်ချောင်ကျယ်ကော တခြား တံငါသည်တွေကောက အကြောမာတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ပြဿနာကို စတင် မီးမွှေးပေးလိုက်ရင် ကျန်တဲ့လူတွေက အလိုလို လိုက်ပါလာကြမှာ။ ပြီးတော့ ဟယ်ချောင်ကျယ်ဆိုတာက ရွာထဲမှာ ပြဿနာရှာ၊ ကုန်းတိုက် ဂျောက်တွန်းရာမှာ သမိုင်းပြောင်ခဲ့တဲ့ ထိပ်တန်း အနုပညာရှင်ကြီး မဟုတ်လား။

သူမက အိမ်တွင်းရေး ဒရာမာတွေ ဖန်တီးရတာကို ဒီလောက်တောင် ဝါသနာပါနေမှတော့၊ သူမရဲ့ အဲဒီ ပါရမီထူးကြီးကို အများအကျိုးရှိမယ့် နေရာမှာ အသုံးချခွင့် ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ… နောက်ထပ် သုံးရက်မျှသာ ကြာတဲ့အခါ (တစ်ပတ်တောင် မပြည့်ခင်မှာပဲ)၊ တစ်ရွာလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေမယ့် ငါးဖမ်းကွင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး အစီအစဉ်အသစ်ကြီးကို တရားဝင် ကြေညာလိုက်ပါတော့တယ်…။