အခန်း (၆၇) သွားပြီ၊ လုပ်လိုက်ပြီဟေ့

ဒိုင်လူကြီးက ဝီစီမှုတ်ကာ အလံငယ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရလဒ်ကို ကြေညာလေသည်။ 

"ဒုတိယနှစ်အသင်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါ"

"တတိယနှစ်အသင်း အနိုင်ရရှိပါသည်"

ကျောင်းသားများသည် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ခုပ်တီးရန်ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။ 

အထူးသဖြင့် အသစ်အသစ်သော လူငယ်လေးများ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုကို ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည့် ပထမနှစ်ကျောင်းသားများအဖို့ ၎င်းတို့၏ နည်းဗျူဟာများသည် အဆင့်မြင့်လွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ 

သို့သော်လည်း ထို့နောက်တွင် ဒုတိယနှစ်နှင့် တတိယနှစ်အသင်းတို့ကြားရှိ သိသာထင်ရှားသော ကွာဟချက်မှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်လာခဲ့၏။

၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှ၏။

ကျောင်းသားများ လက်ခုပ်တီးနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကျွင်းဝိန်သည် လှည့်ကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ထံသို့ အကြည့်ကို စိုက်ထားလိုက်သည်။

ကောင်းကျွင်းဝိန်သည် သူ၏ညီငယ်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ပေ။ 

ထိုအစား သူသည် မြေပြင်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း ဘာစကားမျှမပြောဘဲ ကျန်းရှောင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ 

ထို့နောက် ဆေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက အမျိုးသမီးတပ်မှူးကို လူနာတင်ခုတင်ဖြင့် မသွားသည်ကို သူကြည့်နေလိုက်သည်။

သစ်သားဓားရှည်ပေါ်မှ သွေးစက်များမှာ ကျဆင်း

နေဆဲဖြစ်၏။

၎င်းသည် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ပြင်းထန်သော ကြယ်တာရာ စွမ်းအား နှင့် ထိုးဖောက်ခြင်း၏ အထူးအာနိသင်ကြောင့် အမျိုးသမီးတပ်မှူး၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

"ရှူး... ရှူး..."

ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသားများ၏ စခန်းချရာနေရာမှ ကောင်းချီးပေးခြင်း အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် လူနာတင်ခုတင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ဒဏ်ရာရထားသော အမျိုးသမီးတပ်မှူးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကုသပေးနေသည်။

အမျိုးသမီးတပ်မှူးသည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများက သူမ၏ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်၍ ကုသပေးမှုကို ခံယူရင်း နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူခြင်းမပြုမိစေရန် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။

'ညီမလေး၊ ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို လေးစားသွားပြီ'

'မင်းက တကယ့်ယောက်ျားပဲ'

ကောင်းကျွင်းဝိန်သည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဆရာက အမျိုးသမီးတပ်မှူးကို ကုသပေးနေသည်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ကျန်းရှောင်ကိုသာ ရန်လိုသောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

သို့သော်လည်း ဒုတိယနှစ်စခန်းရှိ ဆေးပညာကျောင်းသားနှစ်ဦး ပေါ်လာသည့်အခါတွင်မူ ကောင်းကျွင်းဝေက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်

ကြည့်ကာ ၎င်းတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်အကြည့်ဖြင့် ဘာစကားမျှမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ အမျိုးသမီး နိုးထသူတစ်ဦးမှာ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချလိုက်သည်။ 

အခြားအမျိုးသား ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နိုးထသူကမူ ကောင်းကျွင်းဝိန်ကို ထပ်တူညီသော မာန်မာနဖြင့် ပြန်လည်စိုက်ကြည့်သည်။

ထိုအမျိုးသားကျောင်းသားသည် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ သန့်ရှင်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ 

သူသည် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ကောင်းကျွင်းဝိန်ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်။ 

ဤလောကတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အာဏာရှိသူများစွာ ရှိသော်လည်း...

အချို့မှာ ကောင်းကျွင်းဝိန်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ ဂရုပင်မစိုက်ကြပေ။ 

ဤဒုတိယနှစ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နိုးထသူမှာ နောက်ဆုံးအုပ်စုတွင် ပါဝင်သည်။ 

ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် သူနှင့်သူ၏အသင်းသည် ဒုတိယနှစ် ချန်ပီယံအသင်းတွင် ရှိနေသင့်သည်။ 

သို့သော် သူ၏အသင်းမှာ အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ပြဿနာများကြောင့် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်နောင်တရနေစဉ်မှာပင်၊ သူသည် တူညီသောအဆင့်မှ အနိုင်ရသောအသင်းကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ 

အမှန်စင်စစ် သူသည် သူလေးစားရသော အမျိုးသမီးတပ်မှူးကိုလည်း စိတ်ကူးယဉ်စွဲလမ်းနေသူဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ကျန်းရှောင်သည်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ 

အလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်းကျရောက်လာပြီး ၎င်း၏အရောင်မှာ ပိုမိုတောက်ပလာကာ အချင်းဝက်မှာလည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး အခြားအလင်းတန်းကို လုံးဝလွှမ်းမိုးသွားသည်။

၎င်းသည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားများ အပြည့်ဖြင့် လူနာတင်ခုတင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

အမျိုးသမီးတပ်မှူးသည် သွားကိုတင်းကြိတ်ကာ နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း ကောင်းချီးပေးခြင်း ကုသမှုကို ခံယူနေသည်။ 

သို့သော် သူမကိုယ်တိုင် မမျှော်လင့်ထားဘဲ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်မှုကြောင့် ညည်းညူမိသွားသည်။ 

ထိုဒုတိယနှစ်မိန်းကလေးမှာ ကောင်းကျွင်းဝိန်၏ အကြည့်ကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ပထမနှစ်စခန်းမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကောင်းကျွင်းဝိန် သိထားသည်မှာ တတိယနှစ်မှ တစ်ဦးတည်းသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နိုးထသူသည် ဤသို့လုပ်ဝံ့သည့် သတ္တိမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် သူ၏အတန်းဖော်များအကြောင်းကို ကောင်းစွာသိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကျွင်းဝိန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းရှောင်ကလည်း သူ့ကို ဒေါသတကြီး ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကျွင်းဝိန်သည် အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်သွားသည်။ 

ကျန်းရှောင်က နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံဖြင့် "မင်း ကံကြမ္မာအဟော ခံချင်သလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကျွင်းဝိန်အဖို့မူ ကျန်းရှောင်က 'မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ကြားလိုက်ရသည်။

'တောက်... ဒီနေ့ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိအောင် ပြလိုက်မယ်'

"တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်နဲ့ အရှုံးဆိုတာ အမြဲရှိပါတယ်"

"မင်းတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကိုယ့်ထက် သာတဲ့သူဆိုတာ အမြဲရှိနေမှာပါ"

"ဒီတိုက်ပွဲက မင်းတို့ရဲ့ အားသာချက်နဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သိမြင်စေလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်"

"နှိမ့်ချမှုရှိပါ၊ တတ်ကြွစွာ လေ့ကျင့်ပါ"

"တတိယနှစ် စီနီယာတွေလို တော်အောင် ကြိုးစားပါ"

"မင်းတို့မှာ တိုးတက်ဖို့ အချိန်တစ်နှစ် ရှိပါသေးတယ်" ဟု စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဆရာမက ပြောလိုက်သည်။ 

ထိုစကားကို အမျိုးသမီးတပ်မှူးလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် လူနာတင်ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ညာဘက်လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ 

'ကြိုးစားရမယ် ဟုတ်လား...ငါရော ငါ့အသင်းဖော်တွေရော တော်တော်ကြိုးစားခဲ့ကြပြီးပြီ'

'ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ တချို့အရာတွေက ကြိုးစားရုံနဲ့ မရနိုင်ဘူး'

အမျိုးသမီးတပ်မှူးသည် သူမနှင့်အတန်းတူ ဒုတိယနှစ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နိုးထသူ၏ ကုသနိုင်စွမ်းကို ကောင်းစွာသိသည်။ 

ယခုသူမခံစားနေရသော ကြီးမားသော သက်သောင့်သက်သာဖြစ်မှုမှာ သူ သို့မဟုတ် သူမရှေ့တွင် အစိမ်းရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော အမျိုးသမီးဆေးတပ်သားထံမှ မဟုတ်သည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးတပ်မှူးသည် ဘေးသို့လှည့်ကာ ပထမနှစ် အတန်း (၂) ၏ စခန်းချရာနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 

သူမ ဘာမှအများကြီးမစဉ်းစားဘဲ ကျန်းရှောင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန်သာ ကြည့်

လိုက်၏။

သို့သော် သူသည် အဖွဲ့နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။

"ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မင်းတို့ သိကြမယ် ထင်ပါတယ်"

"ခုနက တိုက်ပွဲက မင်းတို့နဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေကြားမှာ ဘယ်လောက် ကွာဟချက် ရှိသလဲဆိုတာကို သတိပေးလိုက်တာပဲ" 

ဆရာမက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ကာ ဆက်

ပြောသည်။

"ထုံးစံအတိုင်းပဲ၊ ပထမနှစ် ချန်ပီယံအသင်းထဲက ဘယ်သူမဆို ကျောင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို စိန်ခေါ်ချင်သလားလို့ မေးပါရစေ"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် ပထမနှစ် အတန်း (၂) ၏ စခန်းဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ 

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချန်ပီယံအသင်းအဖို့ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေ၍ မရတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ အတန်း (၂) မှ အခြားကျောင်းသားများက ၎င်းတို့ထံမှ ဖယ်ခွာသွားကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လျှိုခယ်၏ ချစ်စဖွယ်မျက်နှာလေးတွင် စိုးရိမ်

ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ 

အိမ်မက်ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း လှပသော်လည်း တတိယနှစ်အသင်း၏ အဆုံးစွန်သော အစွမ်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ယုံကြည်မှုများ အကုန်ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ မစိန်ခေါ်တာပဲ ကောင်းမယ်၊ သူတို့က အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်"

"မဟုတ်ရင် ငါတို့ အလွယ်တကူ ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်" ဟု လျှိုခယ်က ရီလျန်နာ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

အဖွဲ့၏ အားနည်းသောအဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ပြီး ရန်လိုစိတ်မရှိသော ရီလျန်နာသည်လည်း ဘာဆုံးဖြတ်ချက်မှ မချဘဲ ကျန်းရှောင်ကိုသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 

ကျူဝူကမူ ကျူဝမ်ကို ရန်လိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ 

စိန်ခေါ်မှုများကို သဘာဝအရ နှစ်သက်သူများ အမြဲရှိနေတတ်သည်။

ကျူဝမ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျန်းရှောင်က သူ၏ ငွေအဆင့် အရည်အသွေးရှိသော ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့ကို လျှိုခယ်ထံသို့ ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးခဲ့သည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ 

ကျန်းရှောင်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကတိတည်ပုံကို သူ့အား ကောင်းစွာ နမူနာပြသခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ကျူဝမ်သည် ကျန်းရှောင်ကို လှည့်

ကြည့်ကာ ခေါင်းကို တစ်ချက်ဆတ်ပြလိုက်

သည်။

"ဒီကလေးတွေတော့... တကယ်ပဲ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ စဉ်းစားနေကြတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

စုရို့က သူမ၏ဖုန်းကိုကိုင်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံး မြင်တဲ့အတိုင်း ကောင်းကျွင်းဝိန်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ကတုံးလေးကြားမှာ ပဋိပက္ခရှိနေတယ်"

"တကယ်လို့ သူသာ စင်ပေါ်တက်သွားရင် ကောင်းကျွင်းဝိန်က သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

သူမသည် ကင်မရာကို ကျောင်းသားများထံသို့ ချိန်လိုက်ပြီး ပထမနှစ် အတန်း (၂) ကျောင်းသားများ၏ ပုံရိပ်ကို အထင်အသား မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မက်ဆေ့ခ်ျများစွာ ပေါ်လာ၏။

"ဟားဟား၊ အဲဒီကတုံးလေးသာ စင်ပေါ်တက်ရဲရင်တော့ အပိုင်းပိုင်း အစုတ်စုတ် ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်"

"တကယ်ပါပဲ၊ ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်၊ နှိုင်းယှဉ်လို့တောင် မရဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုပွဲတွေက စိတ်မဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်"

"တိုက်ခိုက်ဖို့ ကျန်သေးတဲ့သူ သုံးယောက်တောင် ရှိသေးတာပဲ"

"သူက မိုက်မဲနေတာလား၊ အရိုက်ခံရဖို့ သွားမှာလား"

"တတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေက နက်ဗျူလာအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေကြပြီဖြစ်သလို ခန္ဓာကိုယ်တွေကလည်း ပိုသန်မာတယ်"

"နောက်ပြီး သူတို့မှာ ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာရှစ်ခုလောက် ရှိနိုင်တယ်"

"သူတို့က ပိုက်ဆံမရှိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အတတ်ပညာ ၄ ခုလောက်ပဲ ရှိတဲ့ ကလေးတွေကို နှိမ်ဖို့က သူတို့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများအားလုံး အတန်း (၂) ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ 

ရုတ်တရက် လှပသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ 

ဘောလုံးကွင်းထဲမှ ရှယန်သည် ကျန်းရှောင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဖီ...ရှောင်ဖီ...လာခဲ့လေ"

ပရိသတ်များအားလုံး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကျန်းရှောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျူညီအစ်ကိုများ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "သွားစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး ကျန်းရှောင်ကလည်း နောက်မှလိုက်သွားသည်။ 

ထို့နောက် သူက ရီလျန်နာကို "နောက်က လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ 

ရီလျန်နာသည် သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း လျှိုခယ်၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သတ္တိခဲ အသင်းဖော် သုံးဦးနောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။ 

လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဒီကလေးတွေ တကယ်ပဲ သတ္တိရှိတာပဲ"

"သူတို့ သေချင်နေကြတာလား"

"ထူးဆန်းတယ်၊ ငါတို့က စာပဲရိုက်နေတာ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ အနံ့တစ်ခုခု ရနေသလိုမျိုးလဲ"

"Host ရေ၊ မင်းရဲ့ ကတုံးလေးတော့ အသတ်ခံရတော့မယ်"

"ဟင်...အဲဒီစကားပြောတဲ့ မိန်းကလေးက ကျန်းရှောင်ဖီ ဝေဖန်ခဲ့တဲ့ ရှယန် မဟုတ်လား"

"အံ့ဩစရာပဲ...အထက်တန်းကျောင်းသားလေးက ဘုရင်မရဲ့ ဖျားယောင်းမှုကို ခံလိုက်ရပြီး သူ့မိသားစုကိုပါ သေတွင်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားပြီ"

"မယားကြီးက မယားငယ်ကို ရိုက်နှက်တော့မယ့် ပွဲကောင်းကြီး စပြီဟေ့"

"ပဟေဠိ...Host ရေ၊ မြန်မြန် ခန့်မှန်းပွဲ လုပ်ပေးတော့"

"ငါတော့ ညာဘက်အသင်းကို မဲပေးတယ်"

"ငါ့မှာ ရှိသမျှ အကုန်ပုံအောမ

ယ်"

စင်ပေါ်မှ ဆရာမက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ တကယ်ပဲ သတ္တိရှိကြတာပဲ"

ကျန်းရှောင်က ဆရာမကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မကြာခင်မှာပဲ ပြီးသွားမှာပါ...ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ"