Ch 250

အခန်း(၂၅၀) - သူက ငယ်ပါသေးတယ်

လျန်မိသားစုမှ ကျန်လူများက သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ဆွယ်တာနှင့် ဘောင်းဘီတို့က ပစ္စည်းကောင်းများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်မိကြသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လျန်သခင်ကြီးအနေဖြင့် သားဖြစ်သူအတွက် မြေးပေးသည့်ပစ္စည်းများကို လှည့်စားကာ ရယူဖို့ ကြံစည်မည်မဟုတ်ပေ။

လျန်သခင်မကြီးကတော့ လျန်သခင်ကြီးလို မျက်နှာပြောင်မတိုက်ဘဲ သူမ၏ ချွေးမကို မျှဝေပေးချင်ခဲ့သည်။

သူမက လျန်သခင်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော့... ယို့ရှောင်က သူ့အဖေကို လက်ဆောင်ပေးတာ ရှားတယ်။ ရှင် ပြဿနာမရှာနဲ့တော့။"

'အရှက်မရှိတဲ့ အဘိုးကြီးက သူ့သားရဲ့ ပစ္စည်းကိုတောင် ပြန်လုယူချင်နေတယ်။'

လျန်သခင်မကြီး၏ စကားကို ကြားမှသာ လျန်သခင်ကြီးက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း... မပေးချင်၊ ပေးချင်နဲ့ သူ့ကို တစ်စုံ ပေးလိုက်မယ်။"

လျန်မင်ချန်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

'မပေးချင် ပေးချင်ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒါတွေက သူ့ဟာတွေပါနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။'

သို့ပေမယ့် သူ့အဖေနှင့် ပြိုင်ငြင်းနေရန် မကောင်းပေ။ သူက နှာခေါင်းကို ဖိညှစ်ပြီး မကျေမချမ်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ထို့နောက် သူက လျန်ယို့ရှောင်ဘက်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဘယ်နှစုံ ရှိသေးလဲ။"

သူ့အဖေက သူ့ကို ညစ်ချင်ပါက သူက သူ့သားကို ပြန်ညစ်မည်။

'အရှက်မရှိခြင်းကလည်း အမွေဆက်ခံလို့ ရတာပဲ' ဟု လျန်ယို့ရှောင်က တွေးလိုက်မိသည်။ သူက လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"သုံးစုံ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ကိုယ်ခန္ဓာအရွယ်အစားမှ မတူတာ။ အဖေ ဝတ်လို့မရဘူး။"

ရှစ်ချင်းလျို့ ပို့လိုက်သည့် အဝတ်များတွင် အရွယ်အစား နှစ်မျိုး ပါဝင်သည်။ သူနှင့် သူ့အဘိုး၊ သူ့အဖေတို့မှာ ကြွက်သားအကြီးကြီးများ မရှိသောကြောင့် သေးသည့် အရွယ်အစားကိုသာ သူ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်မင်ချန်မှာ အသံတိတ်သွားခဲ့ရသည်။

လျန်သခင်မကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေ ဘယ်ကရတာလဲ။ ထပ်သွားဝယ်လိုက်ဦး။"

လျှော်ဖွတ်ပြီး လဲဝတ်ရန်က နှစ်စုံတည်းဖြင့် မလုံလောက်နိုင်ဘူးဟု သူမလည်း ထင်မိသည်။

လျန်ယို့ရှောင်က ပြန်ဖြေသည်။

"ရှစ်ချင်းလျို့ရဲ့ သိုးမွေးထိုးအလုပ်ရုံကနေ ရတာ။ မနက်ဖြန်မှ စာပို့ပြီးတော့ ထပ်တောင်းလိုက်မယ်။"

လျန်သခင်ကြီးက ပြောလေသည်။

"ဒီနေ့ပဲ ရေးပြီး ထပ်ဝယ်လိုက်။ အရွယ်အစားမျိုးစုံ နည်းနည်းပိုဝယ်ခဲ့။"

သူ့မြေး၏ သိတတ်မှုများကို သူ၏ မိတ်ဆွေများထံတွင် ကြွားဝါရဦးမည်။ ထိုလူများ မနာလိုလုနီးပါး ဖြစ်လာသည့်အခါ သူတို့ကို အစုံအနည်းငယ်စီ ပေးမည်ဟု ကတိပေးရမည်။

သူ့သားထံမှ တစ်စုံလုယူထားရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ထိုတစ်စုံကို ယူဆောင်သွားပြီး သူ့မိတ်ဆွေများကို စမ်းဝတ်ခိုင်းကာ ကြွားဝါချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ပျော်နေမိလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး ဝယ်ယူပါ့မယ်။"

လျန်ယို့ရှောင်က မသိဘဲ နေပါမည်လား။ လျန်သခင်ကြီးက အပြင်ထွက်ကာ ကြွားဝါချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

အထက်တန်းလွှာ သခင်လေးများက အကြွားသန်ကြသည်ဟု မြို့တော်မှ လူများက ပြောလေ့ရှိသည်။ ထိုသူများကို ဤအရာများ ပြသလိုက်ချင်သည်။ ဤလူအိုကြီးများက သူတို့ထက်ပင် ပို၍ အကြွားသန်နေကြသေးသည်။

ခဏအကြာတွင် အစေခံကောင်လေးက သံမီးဖို အသင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်ကြောင်း လာရောက် ပြောကြားသည်။ ထို့ကြောင့် လျန်ယို့ရှောင်က လူတိုင်းကို ထိုအနားသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"အဘိုး၊ အဘွား... ဒါက သံမီးဖိုလေ။ မီးလင်းဖိုထက် ပိုနွေးတယ်။ စမ်းကြည့်ချင်လားဟင်။"

လျန်သခင်ကြီးနှင့် လျန်သခင်မကြီးတို့က ချုပ်တည်းမထားတော့ပေ။ သူတို့က ထိုအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"တကယ် နွေးတာပဲ။"

လျန်သခင်မကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာလည်း နွေးနေတာပဲ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်မှုအလုပ်လေးတွေလည်း တင်လုပ်လို့ ရတယ်။"

လျန်ယို့ရှောင်က ပြုံးကာ ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်။ လေထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ပိတ်ပြီးတော့ အပူခံပြားလေး ခင်းလိုက်ရင် မာကျောက်လည်း ကစားလို့ရတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျန်သခင်ကြီး ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို စမ်းကြည့်ကြရအောင်။"

ထို့ကြောင့် သူက ရှစ်ချင်းလျို့၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အစေခံကောင်လေးကို ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အရွယ်အစား သင့်လျော်သည့် အပူခံပြားကို ထုတ်ခင်းလိုက်သည်။ သူက လူလွှတ်ကာ မာကျောက်ပြားများကို ယူလာခိုင်းပြီး စမ်းကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူက ပြောလိုက်သည်။

"အရင်လောက်တော့ မပူတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နွေးနေတုန်းပဲ။ မာကျောက်ကစားဖို့ဆိုရင် အနေတော်ပဲ။"

လျန်သခင်ကြီးက ထိုင်ကာ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာက ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်။"

သူက ပို၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ငါ့သားတွေနဲ့ မြေးတွေထဲမှာ ယို့ရှောင်က အသိတတ်ဆုံးပဲ။"

သူ့သားများနှင့် ကျန်မြေးများမှာ သွားများပင် ကျိန်းသွားကြလေသည်။ လျန်မင်ချန်နှင့် လျန်ယို့ရှောင်၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်မှလွဲ၍ လူတိုင်းက လျန်ယို့ရှောင်ကို ရင်ထဲမှ ကြိတ်ဆဲလိုက်ကြလေသည်။

'ဒီကောင်က ဘာမှ ရေရေရာရာ မလုပ်ပေမယ့် သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကြီးကိုတော့ စိတ်ပျော့သွားအောင် ချော့တတ်တယ်။ အရှက်ကို မရှိဘူး။'

လျန်ယို့ရှောင်က သံပူတုန်း ထုလိုက်သည်။

"အဘိုး... ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့အကြောင်းကို စဉ်းစားပြီးပြီလားဟင်။"

လျန်သခင်ကြီးက ထိုကိစ္စကို တွေးကာ မေးလိုက်သည်။

"အနာဂတ်မှာ ပစ္စည်းကောင်းရှိရင် မင်း ရနိုင်မှာလား။"

ရှစ်ချင်းလျို့ထံတွင် ပစ္စည်းကောင်းများ ရှိလာမည့် အချိန်ကို သူ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ လျန်ယို့ရှောင်က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့။"

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို မင်းပြောတာကို ငါ သဘောတူတယ်။ ဆက်လုပ်တော့။"

ထို့နောက် သူက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလမ်းကို ရွေးလိုက်ပြီဆိုမှတော့ ကောင်းကောင်း လျှောက်ရမယ်နော်။ ငါ့ကို အရှက်ရအောင်တော့ မလုပ်နဲ့။"

သူတို့မိသားစုက စားသောက်စရာ မချို့တဲ့ဘဲ အားလုံးက မဆိုးလှပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့၏ စည်းစိမ်က အကန့်အသတ်ရှိကာ လူနှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်ကိုသာ အာရုံစိုက်နိုင်သည်။ သူ့မြေးက စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အားသန်နေမှတော့ သူ မငြင်းဆန်ချင်တော့ပေ。 ပိုက်ဆံ အများကြီးရှိလာလို့ ဘယ်သူကများ ညည်းညူမှာတဲ့လဲ။

လျန်ယို့ရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကျယ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ထွန်းသွားခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အဘိုးအတွက် ကိစ္စအကြီးကြီးတွေ လုပ်ပေးပါ့မယ်။ အရှက်မရစေရပါဘူး။"

သူက မျက်လုံး တစ်ဖက်ကို မှိတ်ပြလိုက်လိုက်သည်။

"အနာဂတ်မှာ ပစ္စည်းကောင်းရှိလာရင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက အရင်ဆုံး ရစေရမယ်။"

လျန်သခင်ကြီးက ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့။"

သူတို့နှစ်ယောက် ပြောနေသည်များကို ကျန်လူများက နားမလည်ကြပေ။ တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင် အတွေးများ၊ ခန့်မှန်းချက်များ အသီးသီး ရှိနေကြလေသည်။

လျန်သခင်ကြီးက ထပ်မံ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ... အပြင်မှာ စားပွဲတစ်လုံး ကျန်သေးတယ်။ ငါ့အဆောင်ထဲကို ရွှေ့လိုက်ကြ။"

သူ့မြေးက နှစ်လုံး သယ်လာမှတော့ တစ်လုံးက သူနှင့် သူ့ဇနီးအတွက် ဖြစ်ရမည်။ လျန်ယို့ရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ အဘိုးအတွက်ပါ။ လူလွှတ်ပြီး အဘိုးအဆောင်ထဲ ထည့်ခိုင်းပြီး မီးထည့်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ အဲဒါဆို အဘိုးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ်ပြီး မာကျောက် ကစားလို့ ရတာပေါ့။"

'ဒီမြှောက်ပင့်မှုက သူတို့ကို တကယ် အထင်ကြီးစေတာပဲ' ဟု ကျန်လူများက တွေးလိုက်မိကြသည်။ လျန်သခင်ကြီးက လျန်ယို့ရှောင်ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ယို့ရှောင်က အတွေးခေါ်တတ်ဆုံးပဲ။"

'သူတို့က မတွေးခေါ်တတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား' ဟု ကျန်လူများက တွေးလိုက်မိကြသည်။ ဘယ်လို မြှောက်ပင့်ရမှန်း မသိသောကြောင့်သာ သူတို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လျန်သခင်ကြီးက ပြန်သွားကာ သူ့အစောင့်များကို လွှတ်၍ မာကျောက်ကစားရန် သူ့မိတ်ဆွေများကို ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူက ဆွယ်တာ၊ သိုးမွေးဘောင်းဘီ၊ သိုးမွေးခြေအိတ်နှင့် သံမီးဖိုများကို ထုတ်ကြွားလေသည်။

လျန်ယို့ရှောင်က သူ့အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်မှသာ ရှစ်ချင်းလျို့က သူ့အတွက် သိုးမွေးခြေအိတ်များကို သီးသန့် ထုတ်ပေးလိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် လျန်သခင်ကြီးနှင့် သခင်မကြီးထံသို့ ခြေအိတ်အသစ်များ နည်းနည်း ထပ်ပို့ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူက ဆွယ်တာအသစ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ကြွားဝါရန်အတွက် သိုးမွေးခြေအိတ်တချို့ကိုပါ ယူသွားခဲ့သည်။

လျန်မင်ချန်သည် နေ့လယ်စာစားပြီး သူ့အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကြိုးစားပမ်းစား လုယက်ပြီးမှ ပြန်ရလာခဲ့သည့် ဆွယ်တာနှင့် သိုးမွေးဘောင်းဘီကို ဝတ်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခါ ဝတ်ပြီးသည်နှင့် သူ ပြန်မချွတ်ချင်တော့ပေ။ တကယ်ကို နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

အနွေးဓာတ်ပေးသည့် သံစားပွဲဖြင့် အလုပ်လုပ်ရမည်ဆိုပါက မအေးနိုင်တော့ဘူးဟု သူ တွေးမိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့သား၏ အဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် လျန်ယို့ရှောင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လေသည်။ သူ့အဖေက သူ့အဝတ်များကို လုယူမည်စိုး၍ လျန်ယို့ရှောင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ကျွန်တော့် အဝတ်တွေကို အဖေ တကယ် ဝတ်လို့မရဘူးနော်။"

လျန်မင်ချန်၏ မျက်နှာကြီးက မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

"ကပ်စေးနည်းတဲ့ကောင်။"

သူက အချဉ်ပေါက်စွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"အဘိုးနဲ့ အဘွားကိုကျတော့ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ သိပြီး ကိုယ့်အဖေကိုကျတော့ သိတတ်ရကောင်းမှန်း မသိဘူး။"

လျန်ယို့ရှောင်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"အဖေက မိသားစုခေါင်းဆောင်မှ မဟုတ်တာ။"

သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည့်လူအပေါ်ကိုသာ သူ သိတတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် သူက အဘိုး၊ အဘွားများကို ရိုးရိုးသားသား သိတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ယောက်က သူ့ကို အလိုလိုက်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် အလဲအလှယ်လုပ်ရသည်မှာ ထိုက်တန်ပါသည်။

သူ့အဖေအတွက်ကတော့ သူက သူ့အဖေ၏ သားအရင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ် သိတတ်မှု နည်းနည်းလျော့သွားလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သူ့ကို သူ့အမေဗိုက်ထဲ ပြန်သွတ်ထည့်လို့မှ မရတော့တာ မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် သူ့အဖေက သူ စီးပွားရေးလုပ်မည်ကို အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူက အကျင့်လည်း မကောင်းပေ။

လျန်မင်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ 'ငါ့ကြိမ်လုံး ဘယ်ရောက်နေလဲ။'

သူ့အဖေ၏ မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အသက်ရှင်လိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အဖေ့အပေါ် သိတတ်ခဲ့ပါတယ်။ အဖေက ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော့်ကို လာပြီး အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။"

သူ၏စကားများက လျန်မင်ချန်ကို မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေရုံသာမက မျက်နှာကို ပိုမို မည်းမှောင်သွားစေခဲ့သည်။

"မင်းနဲ့ အချင်းများမနေတော့ဘူး။ နန်ရှီစီရင်စုမြို့ကနေ မင်းဆီကို သံမီးဖို သုံးလုံး ပို့လိုက်တာဆို။"

လျန်ယို့ရှောင် ပြန်မဖြေခင်မှာပင် လျန်မင်ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ တစ်လုံးကို ငါ့စာဖတ်ခန်းထဲ ရွှေ့လိုက်။"

လျန်ယို့ရှောင်က သူ့အဖေကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ကျွန်တော့်ဟာနော်။"

'လုယူမလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။'

လျန်မင်ချန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အခုကစပြီး မင်း ငါ့ကို လေးစားသမှုပြုတဲ့အနေနဲ့ အဲဒါ ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားပြီ။"

ဒီကောက်ကျစ်သည့် နည်းလမ်းများကို သူ အဖေ့ထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့သား၏ နာကျင်ကာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပိုမို ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။

'ငါနဲ့ လှည့်စားမှု ပြိုင်ဖို့ ဒီကောင်စုတ်လေးက ငယ်ပါသေးတယ်။'

ထို့ကြောင့် သူ့လူများကို ညွှန်ကြားကာ သံမီးဖိုစားပွဲကို သူ၏ စာဖတ်ခန်းထဲသို့ ရွှေ့ခိုင်းလိုက်လေသည်။

လျန်ယို့ရှောင်က အပြင်ထွက်ကာ မာကျောက်ကစားရန် သူငယ်ချင်းများကို ခေါ်လာပြီး သံစားပွဲမီးဖိုကို ကြွားဝါရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ လျန်ယို့ရှောင်မှာ သူ့ဘဝသူ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရလေသည်။

လေအေးအေးများ တိုက်ခတ်နေသည့် ခြံဝန်းထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

***