Ch 7

🥰Chapter 7

  ဒီ app က တကယ်ကောင်းလို့လား

ချီကျွင်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ဒီ app က အဲ့လောက် ကောင်းမနေမှာ စိုးတယ်…ဘာလို့ ထွက်ပြီး တခြားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းမပြောကြမှာလဲ…”

“အဆင်ပြေတယ်…မင်း ဆက်ပြီး ဆူညံနေလို့ရတယ်…”

ကျန်းယင်၏ မျက်နှာက မပြောင်းလဲသွားပေ။

“ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး…”

ချီကျွင်း: “…”

မဟုတ်ဘူး…ဒါက တကယ်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး…

“ဒီမေးခွန်းတွေက ဘယ်က‌ ရောက်လာတာလဲ..."

ချီကျွင်းက အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုနေသည်။

“ဒါတွေအားလုံးက  ဝေ့ပေါ်နဲ့ ကျစ်ဟူမှာ ဆွေးနွေးနေကြတဲ့ ရှာဖွေမှုအများဆုံး ခေါင်းစီးတွေ…တိုက်ရိုက်ပဲ ကူးယူထားတာလေ... ဒီ app က ရှေ့နေရဲ့ သတိပေးစာကိုလည်း မကြောက်ဘဲ ဖျော်ဖြေရေးနယ်ပယ်ကလွဲလို့ တခြားမေးခွန်းတွေကို မမေးဘူး…”

ကျန်းယင်က များစွာ သိထားသည်။

ကျန်းယင်ထံ စနစ်က တွဲဖက်ပေးသော ပြိုင်ဘက်က ဝင်ရောက်လာပြီး ဤတစ်ကြိမ် ပြိုင်ဘက်၏ အမည်မှာ [လမုန့်] ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့ရပ်တည်ချက်ကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသည်။ ကျန်းယင်၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်များမှာအဆင်ပြေသည်ဟု တွေးထားပုံရလေသည်။

[လမုန့်]: “ရှိနေလား…”

[လမုန့်]: “ဟန်ဟန် ရှက်နေပါပြီ…jpg”

[လမုန့်]: “ပြောစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်…ကျန်းယင်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေက တကယ်တော့ မဆိုးဘူး…မင်းက အွန်လိုင်းပေါ်မှာ သူ့သရုပ်ဆောင်မှုကို မကောင်းပြောထားတဲ့ အပိုင်းတွေကိုပဲ မကြည့်ပါနဲ့…မဟုတ်ရင် စိတ်ထဲမှာ အထင်အမြင်စောင်းသွားနိုင်တယ်…တချို့ အခိုက်အတန့်တွေမှာ သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ဖော်ပြတဲ့ပုံက တကယ်ကို ရိုးသားပြီး သဘာဝကျပါတယ်…”

[ဂဏန်းဘုရင်]:  ???

[ဂဏန်းဘုရင်]: “ငါတော့ ဒီလို မပြောနိုင်ဘူး…ကျန်းယင်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေက သိသိသာသာကိုပဲ ဆိုးနေတာလေ…”

[ဂဏန်းဘုရင်]: “အပြုံး.jpg…”

တိုက်ပွဲကို ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ချီကျွင်း: “…”

“မင်း တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား…”

ချီကျွင်းက မျက်လုံးပြူးလိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ကျန်းယင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ချစ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဂိမ်းတစ်ခုကို အနိုင်ရဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကောင်းပြောလိုက်တယ်လား…

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ကျန်းယင်ဆိုတာ သူ မသိပါဘူး…”

ကျန်းယင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။

[ဂဏန်းဘုရင်]: “ကျန်းယင်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလိုက်လဲ…မဟုတ်သေးဘူး…အဲ့ဒါကို သရုပ်ဆောင်တယ်လို့တောင် မခေါ်နိုင်ဘူး…မူလတန်းကျောင်းသားတွေ စာစီစာကုံးရေးရင်တောင် သူ စာသားတွေကို မှတ်တာထက် ပိုပြီး စိတ်ခံစားချက် ထည့်နိုင်သေးတယ်…”

[ဂဏန်းဘုရင်]: စာသားရွတ်တဲ့ပုံကလည်း ညံ့တယ်…စိတ်ခံစားချက်တွေကလည်း ဖော်ပြတာကို မမြင်ရဘူး…ကျန်းယင်ရဲ့ နာမည်ပါတဲ့ တီဗီစီးရီးတွေက ကြည့်ရှုနှုန်း မကောင်းဘူးဆိုတာကို မင်း သိလား…ရုပ်ရှင်မှာ သူ့နာမည်ပါသွားရင် ရုံတင်ကြည့်ရှုနှုန်းကလည်း လျော့လာတာပဲ…မင်း နားလည်ရဲ့လား…”

[ဂဏန်းဘုရင်]: “သူ့အဖေက သရုပ်ဆောင်ဖြစ်တာနဲ့ပဲ ကျန်းယင်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေက ကောင်းမယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့…”

[လမုန့်]: …

[လမုန့်]: “ပြောဖို့မလိုအောင်ကို ကျန်းယင်မှာ ပရိသတ်အများကြီး ရှိနေတုန်းပဲ…”

[ဂဏန်းဘုရင်]: “မင်း စကားလမ်းကြောင်း လွဲသွားပြီနော်…စနစ်က မင်းကို အမှတ်လျှော့တော့မယ်…ပရိသတ်များတာနဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကောင်းတာက ဘာဆိုင်လို့လဲ…ငါ ပြောပြမယ်၊ သူ့ပရိသတ်တွေကတောင် သူ့သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည် ဆိုးတယ်ဆိုတာ သဘောတူကြတယ်…တကယ်ကို ဆိုးတာ…ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အလုပ်ကို လုံးဝကို မကြိုးစားဘူး…သူက ကောင်းကောင်းသရုပ်ဆောင်ချင်စိတ်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ မမြင်နိုင်ဘူး…”

[ဂဏန်းဘုရင်]: “အချစ်ရဲ့ တီးတိုးစကား” ထဲက မိုးရွာတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုမှာ သူ NG လုပ်ရတာ များလွန်းလို့ ဒါရိုက်တာတောင် သူ့ခေါင်းသူ ကိုင်ပြီး ငိုချင်သလို ဖြစ်သွားတာ…ပြီးတော့ ငါ ပြောပြဦးမယ်…သူ ရိုက်ဖူးတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းအရေအတွက်က မကောင်းတဲ့ ဇာတ်ကားတွေကို ဝေဖန်တဲ့ အကောင့်တစ်ခုကိုတောင် ထိန်းသိမ်းထားပေးလို့ရတယ်…ဝေ့ပေါ်မှာ အကောင့်တစ်ခု ရှိတယ်…နေ့တိုင်း သူ့ကိုပဲ မကောင်းပြောနေတာ…အခုဆို follower ငါးသောင်းတောင် ရှိသွားပြီ…”

[လမုန့်]: “မင်းက တကယ်ပဲ hater လား…”

[“လမုန့်” မှာ တစ်ဖက်လူ၏ မိခင်ကို မလေးစားသည့်စကား ပြောခဲ့သောကြောင့် စနစ်က ဂုဏ်သတင်းအမှတ် ၂၀ လျှော့ချခဲ့ပါသည်။ အမှတ် ၁၀၀ ပြည့်လျှင် အကောင့်ကို ပိတ်ပင်မည် ဖြစ်သည်။]

[စနစ်၏ သတိပေးချက်: “လမုန့်” မှာ ဂိမ်းမှ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး “ဂဏန်းဘုရင်” က ဤဂိမ်းကို အနိုင်ရရှိခဲ့ပါသည်။]

“ခေါင်းစဉ်သတ်မှတ်ထားတဲ့ အငြင်းပွားဂိမ်းက မခက်ပါဘူး…ဒါပေမယ့် ဖရီးဇုန်က ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတုန်းပဲ…”

ကျန်းယင်က ပြောလာသည်။

ဂိမ်းတစ်ခုလုံးကို ကြည့်နေခဲ့သည့် ချီကျွင်းက ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့သောကြောင့် နောက်ဆုံး၌ အင်တင်တင်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်ရသည်။

“မင်းက တကယ်ကို တော်တာပဲ…”

“သာမန်ပဲ ကစားတာပါ…”

ကျန်းယင်က အလွန်နှိမ့်ချနေသည်။

“ပြီးတော့ ငါ ဘာမှ မဟုတ်တာကို မပြောမိပါဘူး…ကျန်းယင်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေက တကယ်ကို ဆိုးတာပဲလေ…”

“မင်းက ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ်သိတာပဲ…”

ထိုအချိန် အခန်းထဲ၌ အခြားအသံတစ််ခု ထွက်လာခဲ့သည်။

မည်သည့်အချိန်က အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာမှန်း မသိသည့် ချီကျူးက နေကာမျက်မှန်နှင့် နှာခေါင်းစည်းတို့ကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူက  ကျန်းယင်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ငါ့အကြောင်းကို ငါကပဲ ပြောလို့ရတယ်…မင်း ပြောလို့မရဘူး…”

ကျန်းယင်က သူ့ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ကာ app မျက်နှာပြင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီးနောက် ချီကျူးကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

“မင်း မလာနိုင်လောက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား…မင်းက ညကြီးကို နေကာ မျက်မှန်နဲ့ ဘာလုပ်တာလဲ…”

“မင်းက ငါ လာမလားကို မမေးခဲ့ဘူးလေ…ငါလည်း မလာဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူး…”

ချီကျူးက ကျန်းယင်၏ ဘေး၌ ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ငါက လူကြိုက်များတယ်၊ နေရာတိုင်းမှာ သတိထားနေရမယ်…”

“ဆိုလိုတာက ငါက မကျော်ကြားဘူးလို့ ပြောချင်တာလား…ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဒီလောက်ဆိုးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတူတူစားနိုင်မှာလဲ…”

ကျန်းယင်က ပြောသည်။

“ငါတို့ အတူတူတောင် မရှိသင့်ဘူး…”

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြားက ဆက်ဆံရေးက…”

ချီကျွင်းက စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး ထိုနှစ်ယောက်ကြားမှ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲ ဆန်းကြယ်နေကာ အပြင်လူများ ဆန်းစစ်ရန် မလွယ်ကူပေ။

လူများက တဖြည်းဖြည်း စုံလင်လာသောကြောင့် စကားဝိုင်းများမှ ခေါင်းစဉ်များမှာလည်း အာရုံစိုက်ရာတစ်ခုတည်းသို့ စုပြုံသွားလေသည်။ 

သူတို့၏ ဂျူနီယာအထက်တန်းကျောင်းမှာ H မြို့တော်၌ အကောင်းဆုံးကျောင်းများထဲမှ တစ်ကျောင်းဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများ၏ အရည်အချင်းမှာလည်း မြင့်မားသော်လည်း သူတို့၏ အတန်းထဲ၌ ကျန်းယင်၊ ချီကျူးနှင့် ချီကျွင်းတို့ကသာ ဖျော်ဖြေရေးနယ်ပယ်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

ဂျူနီယာအထက်တန်းကျောင်း၏ အတန်းပိုင်ဆရာကိုလည်း ဖိတ်ထားရာ ဆရာကျန်းက တံခါးမှ ဝင်လာသည်နှင့် သူက အထဲ၌ ကျန်းယင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးကော်မတီအဖွဲ့ဝင်လား…”

“အိုး ဟုတ်သားပဲ…”

ချီကျွင်းက သတိရသွားသည်။

“အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျန်းယင်က စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးကော်မတီအဖွဲ့ဝင်ပဲ…သူက မှတ်စုစာအုပ်အများကြီး စုထားပြီး အတန်းထဲက လူတိုင်းရဲ့ အသေးအမွှားကိစ္စလေးတွေကအစ မှတ်ထားတာ…ဘယ်သူက အိမ်စာကူးရေးတယ်၊ ဘယ်သူက အတန်းထဲမှာ အိပ်နေတယ်ဆိုတာတွေကို သူက ဆရာထက် ပိုသိတယ်…သေစမ်း၊ ငါ အဲ့တုန်းက နေ့တိုင်း ဘေးအတန်းက ကောင်မလေးကို ရည်းစားစာရေးပေးခဲ့တာ…အတန်းကလူတွေက ဒါကို ဘယ်လို သိသွားကြတာလဲ…”

“အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ ဝါသနာအနည်းငယ်တွေထဲက တစ်ခုလေ…”

စကားများစွာ ပြောလေ့မရှိသော ချီကျူးက ရုတ်တရက် ဖြေလိုက်သည်။

ချီကျွင်း: “?”

သူတို့အတန်း၏ လေထုမှာ အလွန်ကောင်းပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းက ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်၌ စိမ်းသွားကြခြင်းမျိုး မရှိပေ။ အားလုံးက သူတို့၏ လက်ရှိအောင်မြင်မှုများအကြောင်း ကြွားဝါမပြောကြဘဲ အတိတ်မှအကြောင်းအရာများကိုသာ ပြောကြလေသည်။

“ဟေး မင်း မှတ်မိလား….ကျောင်းက အပြင်စာ မှာစားခွင့် မပြုတာကို ကျန်းယင်က အဲ့အချိန်တုန်းက ချီကျူးရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး မှာခဲ့တာလေ.. ရလဒ်အနေနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အတန်းရှေ့ထွက်ရပ်ဖို့ အပြစ်ပေးခံခဲ့ရတာလေ…”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်…နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်…ကျန်းယင်က ရက်ပ်ကို အစမ်း ရွတ်ပြခဲ့တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မြန်မြန် ပွဲဦးထွက်ဖို့ အော်ပြောခဲ့တာလေ…”

ကျန်းယင်: “ဒီလိုပြောနိုင်ဖို့ ဘယ်နှခွက်လောက် သောက်ထားကြတာလဲ…ဒီလောက် ကြာသွားတဲ့ ကိစ္စကို သယ်လာပြီး ငါ့ကို လှောင်နေကြတာလား…”

အကြောင်းအရာက မတူညီသော အကြောင်းအရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ ကျန်းယင်က သူ့ဘေးမှ ချီကျူးကို ကြည့်ကာ [ဂဏန်းဘုရင်] အတွက် နာမည်ပြန်ရှင်းပေးရန် လိုအပ်သေးကြောင်း သတိရလာသောကြောင့် သူက ထိုသူ့ကို ရန်စရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“အစားစားနေတုန်း ဖုန်းနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

ကျန်းယင်က သူ့အစ်ကို အမြဲ ဆုံးမတတ်သည့် လေသံအတိုင်း အတုယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာက ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့လဲ…”

ချီကျူးက ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းယင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်၌ မည်သည့်အမူအရာမှ မရှိသော်လည်း မျက်လုံးများထဲ၌ အနည်းငယ် ပို၍ ကစားလိုသည့် စိတ်က ပေါ်ထွက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်…စားတာထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်…”

ကျန်းယင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ကာ မကောင်းသည့် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို ခံစားမိသွားသည်။

“ဘာလဲ…”

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ စားပွဲပေါ်မှ သူ၏ ဖုန်းက ထမြည်လာကာ သူ့လက်ထောက် ချန်ရှုထံမှ ခေါ်ဆိုမှုဖြစ်သည်။

ကျန်းယင်က ထွက်မလာမီ လက်ထောက်ချန်ကို ပေးခဲ့သော ကတိကို သတိရကာ ကြိုပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူး…အတန်းဖော်တွေ စုဝေးပွဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်…”

လက်ထောက်ချန်: “…ငါ  သိပါတယ်…”

“အဲ့ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

ကျန်းယင် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

 ချန့်ရှုက ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ကို ခေါ်လေ့မရှိဘဲ အမြဲ ဝီချက်မှသာ ပြောကာ သူ ဖုန်းခေါ်သည့်အချိန်တိုင်းမှာ သူရှာဖွေမှုအများဆုံးစာရင်း၌ ပါဝင်ချိန်များတွင် ဖြစ်သည်။

“ငါ ရှာဖွေမှုစာရင်းထဲ ရောက်နေတာလား…”

ကျန်းယင်က စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ပေါက်ကွဲနေပြီ…”

လက်ထောက်ချန်က ပြောသည်။

“အမှန်ပဲ…အတိုချုပ်ပြောရရင် မကြာခင်က T.ATW အဖွဲ့ဝင် ချီယွင်ခိုင်က ရသစုံရှိုးတစ်ခုမှာ ပါနေတာ…ပြီးတော့ သူက အစီအစဉ်တစ်ခုမှာ ‘ဆူညံမှု’ လို့ခေါ်တဲ့ app ကို သုံးပြီး ကျပန်းပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်နဲ့ ငြင်းခုံရမယ့် တစ်ခုကို ရွေးမိသွားတယ်…ဒီ  app ကို မင်း သုံးဖူးလား…ထွက်ခဲ့တာတော့ နှစ်အတော်ကြာပြီ…ငြင်းခုံဖို့ သုံးတဲ့ app ပါပဲ…ပြီးတော့ ဒီ app ကို သုံးတဲ့ လူတွေက စားဖို့ကလွဲရင် လုပ်စရာမရှိတဲ့ လူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်…”

ကျန်းယင်: “…”

လက်ထောက်ချန်က အလွန် ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်ပြီး သူ့စကားလုံးများက ပို၍ ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာသည်။

“ပရိုဂရမ်အဖွဲ့ကလည်း အဲ့မှာ ‘ကျန်းယင်ရဲ့  သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေက ဆိုးလား’ ဆိုတာလိုမျိုး မေးခွန်းတွေ  ပေါ်လာမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး ထင်တယ်…ချီယွင်ခိုင်က ကုဝေ့ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး မင်းကို ချီးကျူးဖို့ တကယ် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်…ဒါပေမယ့် သူနဲ့ကျတဲ့ ပြိုင်ဘက်က အရမ်း ပြင်းထန်တယ်…ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ hater ဖြစ်ပုံရတယ်…သူက အရာအားလုံးကို သုံးပြီး မင်းကို မကောင်းပြောနေတာ…အဲ့အပိုင်းကို မကြာခင်ကပဲ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ထားပြီး အခု လူတိုင်း မြင်သွားကြပြီ…ဒီ [ဂဏန်းဘုရင်] ဆိုတဲ့ကောင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရရင် ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်…”

ကျန်းယင်: “…”

“မင်း ငြင်းခုံနိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပရိသတ်တွေကလည်း ငြင်းခုံတတ်ကြတယ်…ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာ ဒီလို အင်အားကြီးတဲ့ ပြိုင်ဘက်မျိုးနဲ့ တွေ့ရမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားမိဘူး…”

လက်ထောက်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါပါပဲ…အခု ဖုန်းချလိုက်မယ်…မင်းအတွက် PR လုပ်ပေးဖို့ ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာဦးမယ်…”

ကျန်းယင်: “…ကောင်းပါပြီ…”

သူ့ရဲ့ ငြင်းခုံတဲ့အကောင့်က မကြာသေးခင်က နည်းနည်း ကံမကောင်းဖြစ်နေတယ် ထင်တယ်…ပုံမှန်အတိုင်း ငြင်းခုံလိုက်တာကို ရှာဖွေမှုအများဆုံးစာရင်းထဲ ဝင်သွားတယ်…အချိန်ကောင်းလည်း မဟုတ်သေးဘူး…

သူက ချီကျူး၏ ဖန် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်မီမှာပင် သူက ကျန်းယင်၏ hater ဖြစ်လာလေပြီ။

“မင်း ဘာတွေးနေတာလဲ…”

ချီကျူးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ကျန်းယင်၏ ရှေ့တွင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…”

ကျန်းယင်က အသိပြန်ဝင်လာသည်။

“မင်း အဲ့ဒီ ရှာဖွေမှုအများဆုံးစာရင်းကို မြင်ပြီးပြီလား…”

ချီကျူးက သူ့ဖုန်းကို ကျန်းယင်၏ ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

“ဒီ app က စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ပုံပဲ…မင်း သဘောကျမယ့်အမျိုးအစားမျိုးပဲ…မင်းနဲ့ သင့်တော်တယ်…ဘာလို့ ဒေါင်းမထားတာလဲ…”

“ငါ မသုံးဖူးဘူး၊ မကြိုက်ဘူး….”

ကျန်းယင်က တစ်ဖက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

“ဝိုး…ကျန်းအားရှောင်…ဒါက မင်း ခုနလေးတင်…ဝိုး…”

ချီကျွင်းက မျက်လုံးအစွန်မှ ချီကျူး၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို မြင်သွားကာ သူ စကားပြော၍ မပြီးသေးမီ ကျန်းယင်ထံမှ ခြေထောက်နှင့် တက်နင်းခံလိုက်ရသည်။

ကျန်းယင်က စားသောက်နေချိန်တစ်ဝက်လောက်၌ စားလိုစိတ်မရှိတော့ပေ။ သူ သိသော ဖန်များစွာကလည်း သူ့ကို စာများ ဆက်တိုက် ပို့လာကြလေသည်။

[ကောကော…ဒီ “ဂဏန်းဘုရင်” က ကောကို ကြိမ်းမောင်းနေတယ်…သူက အရမ်းလွန်လွန်းတယ်…]

[ငါတို့ မင်းကို ချစ်တာက မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကြောင့် မဟုတ်ပေမယ့် သူ မင်းကို ဒီလို တိုက်ခိုက်နေတာကို ဒီတိုင်းသည်းခံပြီး မနေနိုင်ဘူး...]

[ကောကောရေ၊ နောက်ဆုံးရသတင်းက ဂဏန်းဘုရင်က ချီကျူးရဲ့ ဖန်တဲ့...ပြီးတော့ အသေအချာကိုပဲ သူတို့က ကောကို အပုပ်ချနေကြတာ... ]

“အိုင်ဒေါတွေက ပရိသတ်တွေရဲ့ ဘဝနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေသင့်တယ်...”

ချီကျူးက သဘောမတူစွာ ပြောသည်။

ကျန်းယင်က ချီကျူးကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်ကာ ဤလူက ယခု အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝေ့ပေါ်ဖန်အဖွဲ့ထဲ၌ ပရိသတ်အကြီးများက အရိပ်လေးများကို နှစ်သိမ့်ပေးနေလေသည်။

[အရိပ်ဖန်: “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ညီအစ်မတို့...ဒီလို လူမျိုးက လူတွေအကြောင်း နောက်ကွယ်ကနေပဲ ပြောတတ်တာ...တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် လူကောင်းမဟုတ်တာ သေချာတယ်...သူသာ သတ္တိရှိရင် ငါတို့နဲ့ တိုက်ရိုက် လာတိုက်ခိုက်မှာပဲ...”](အရိပ်လေး=ကျန်းယင်ဖန်ကလပ်နာမည်)

[အရိပ်ကလေး 1: “အမှန်ပဲ...သူက ငါတို့ ကျန်းယင်ရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို လက်ခံဖို့ လိုတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်...”]

[အရိပ်ကလေး 2: ချီကျူးဘက်က လူတွေက တကယ် လွန်တယ်...”]

***

“လာပါ...အသီးအရွက်လည်းစား...”

ကျန်းယင်က သူ့ဖုန်းကို ငေးကြည့်နေပြီး စားရန် အချိန်မရှိပေ။ ချီကျူးက သူ့ထဲသို့ ဟင်းအနည်းငယ် ထည့်ပေးကာ သူ၏ ယခင်လေသံကို အတုခိုးလိုက်ပြီး သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ကြားပေးလိုက်သည်။

“အစားစားနေတုန်းကို ဘာလို့ ဖုန်းကြည့်နေတာလဲ...”

ဤ ရှာဖွေမှုအများဆုံးအကြောင်းအရာကို ဖယ်ရှားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အင်တာနက်အသုံးပြုသူများ၏ စိတ်ကူးများကို တော့ မတားဆီးနိုင်ပေ။ အခြေအနေက ဆက်တိုက်ပြင်းထန်လာကာ ကျန်းယင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်၌ [ဂဏန်းဘုရင်] က အင်တာနက်အသုံးပြုသူများထံမှ ဖန်တစ်ယောက်အဖြစ် အတည်ပြုခံထားရပြီး သူ၏ ဖန်များက ချီကျူး၏ ဖန်များနှင့် စကားစစ်ထိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“အာ...ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ...”

ကျန်းယင်က အိပ်ရာပေါ်၌ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

“ဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ...”

သူ၏ စကားလုံးများထဲမှ

မည်သည့်စကားက smart speaker ၏ စတင်သည့် ပရိုဂရမ်ကို အသက်သွင်းလိုက်မိကြောင်း မသိလိုက်ပေ။ ဖရဲသီးလေး၏ ဟန်များသော စက်ရုပ်သံက အခန်းထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဘဝက အရမ်း လှပတာကို ဘာက သခင့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာလဲ...ဖရဲသီးလေးက သခင့်အတွက် “ကံကောင်းပါစေ” သီချင်းကို ဖွင့်ပေးမယ်...သခင် နေ့တိုင်း ကံကောင်းပြီး အမြဲ ပြုံးနေနိုင်ပါစေ...”

😍😍😍