CH 5

လင်းချင်းချင်း တစ်ယောက် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်နိုင်ရှာဘဲ အခန်းထောင့်လေးထဲမှာ ခွေခွေလေး လိပ်နေမိသည်။

 အပြင်က အဘွားအိုလင်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရရချင်းမှာပဲ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွားပြီး ခုံတန်းလျားလေးတစ်ခုကို ကပျာကယာ သွားယူရတော့သည်။ သူမသည် ထိုခုံလေးပေါ် လှမ်းနင်းကာ အပြင်ကလူတွေ အခန်းထဲ ဇွတ်အတင်း ဝင်မလာနိုင်အောင် တံခါးကို ခလုတ် အမြန်ချပိတ်လိုက်ရသည်။

"ချင်းချင်း... လင်းချင်းချင်း..."

လင်းချန်ရှန်း အပြင်ထွက်သွားတာနဲ့ အဘွားအိုလင်းနဲ့ အုပ်စုသည် အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာပြီး အော်ခေါ်တော့သည်။

အဘွားအိုလင်းရဲ့ အတွေးထဲမှာတော့ လင်းချင်းချင်းရဲ့ မွေးမိခင် ရှောင်းမန်က အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြေးသွားပြီဖြစ်လို့ လင်းချန်ရှန်းအနေနဲ့ နောက်တစ်မယား အနှေးနဲ့အမြန် ပြန်ယူမှာပဲ ဖြစ်သည်။ 

မိထွေးအသစ်ဆိုတာကလည်း လင်ပါသားသမီးကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ချင်မှာ မဟုတ်သလို၊ ပိုဆိုးတာက လင်းချင်းချင်းက မိန်းကလေး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ လင်းချင်းချင်းကို အိမ်မှာထားပြီး မိထွေးနှိပ်စက်တာ ခံရမယ့်အတူတူ တစ်နေရာရာကို မောင်းထုတ် ပို့ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ အဘွားအိုလင်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ "ပို့ပစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အစစ်အမှန်ကတော့ "ရောင်းစားပစ်တာ" သာ ဖြစ်သည်။ အဘွားအိုလင်းက တစ်ဖက်လူနဲ့ အကုန်လုံး ကြိုတင်ချိတ်ဆက်ပြီးသား။

"လင်းချင်းချင်း..." အဘွားအိုလင်းက တံခါးကို ဒုန်းဒုန်းထုရင်း "နင် အထဲမှာ ရှိနေတာ ငါသိတယ်။ တံခါးဖွင့်စမ်း၊ အဘွားပါဟဲ့" ဟု အော်သည်။

လင်းချင်းချင်းကတော့ မတော်တဆ အသံထွက်သွားမှာ စိုးလို့ လက်လေးနဲ့ ပါးစပ်ကို အတင်းပိတ်ထားရှာသည်။

ထိုအခန်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်က ဖန်ပြတင်းပေါက်လည်း မဟုတ်၊ စက္ကူကပ် ပြတင်းပေါက်လည်း မဟုတ်ဘဲ အခန်းရဲ့ အပေါ်ဘက် ခပ်မြင့်မြင့်မှာ အလျား ၂၀ စင်တီမီတာ၊ အနံ ၃၀ စင်တီမီတာလောက်သာရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်အသေးလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အပြင်ကလူတွေအနေနဲ့ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ တွားတက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

မူလကတော့ ဒီပြတင်းပေါက်မှာ လိုက်ကာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်းမန်က လိုက်ကာမပါတာကို သဘောမကျတာကြောင့် အောက်ဘက်ကနေ ဆွဲချလို့ရတဲ့ လိုက်ကာအသေးလေးတစ်ခုကို လင်းချန်ရှန်းအား အတင်း တပ်ခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါတောင်မှ ရှောင်းမန်က အဲဒီပြတင်းပေါက် အသေးလေးကို မကြိုက်ဘဲ အပြင်ဘက် ရှုခင်းတွေကို ဖွင့်ကြည့်လို့ရတဲ့ ဖန်ပြတင်းပေါက်တွေကိုပဲ လိုချင်ခဲ့သေးသည်။ သူမက လင်းချန်ရှန်းကို "ဒီလောက် ပြတင်းပေါက်ကလည်း သေး၊ အခန်းကလည်း ကျဉ်းကျပ်နေတာ... ဒီမှာ နေရတာ ထောင်ထဲ ရောက်နေရသလိုပဲ" လို့ တတွတ်တွတ် ညည်းညူဖူးသည်။

ဒီလို ပြတင်းပေါက် အခြေအနေကြောင့်ပဲ အဘွားအိုလင်းနဲ့ အုပ်စုသည် ပြတင်းပေါက်ကနေ အထဲကို ကျော်ဝင်လို့မရ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

"လင်းချင်းချင်း! နင့်ကို တံခါးဖွင့်ခိုင်းနေတယ်လေ၊ ကြားလား။" အဘွားအိုလင်းက "အူတူတူမလေး... နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စကားမနားထောင်ရတာလဲ" ဟု ကျိန်ဆဲတော့သည်။

အဘွားအိုလင်း တံခါးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ထုရိုက်နေသံကို ကြားရတော့ လင်းချင်းချင်းလေးမှာ ဘေးနားကို တိုးဖို့နေနေသာသာ မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ အခန်းထောင့်လေးမှာ ကုပ်ကုပ်လေး ပုန်းနေမိသည်။

"ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် ဇောက်ထိုးကျနေတာ... ကြီးလာရင် ဘာဖြစ်မလဲမသိဘူး။ ဒါ နင့်ကို ငါတို့က အလိုလိုက်လွန်းလို့ ဖြစ်ရတာ" ဟု အဘွားအိုလင်းက အပြစ်တင် ညည်းတွားသည်။

အဘွားအိုလင်းက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိုက်မဲတဲ့သူတွေ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြချင်သလိုမျိုး "လင်းချင်းချင်းကို အလိုလိုက်မိလို့" ဟု ချက်ချင်းပင် လေသံပြောင်းလိုက်သေးသည်။ အမှန်တော့ ကျေးလက်တောရွာတွေမှာ သမီးမိန်းကလေးတွေကို အလိုလိုက်တယ်ဆိုတာ ရှားမှရှားလှသည်။

 သမီးမိန်းကလေးဆိုတာ အိမ်ထောင်မပြုခင်အထိ အခလွတ်ခိုင်းလို့ရတဲ့ အလုပ်သမား သက်သက်ဖြစ်ပြီး၊ အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင်တော့ သူများအိမ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို့သာ သတ်မှတ်လေ့ရှိကြသည်။

အဘွားအိုလင်းရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ အခြားရွာက ရောက်လာတဲ့လူတွေ ရပ်နေကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ် မြေးဖြစ်သူမှာ အဖျားကြီးပြီး ဉာဏ်ရည်မမှန် ဖြစ်သွားတာကြောင့် အနာဂတ်မှာ ဘယ်သူကမှ မြေးဖြစ်သူကို ယူမှာမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး စိုးရိမ်နေတဲ့ အဘွားအိုကော့လည်း ပါဝင်သည်။ 

ထိုမိသားစုက ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်သောကရောက်နေကြပြီး "ကလေးသတို့သမီး" တစ်ယောက် ကြိုရှာထားဖို့ စဉ်းစားမိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေးအတွက် ကလေးသတို့သမီး ရှာတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း အဘွားအိုကော့က ရုပ်ရည်သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်လေးကိုပဲ လိုချင်သည်။ အဘွားအိုလင်းက လင်းချင်းချင်းကို ရောင်းဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေချိန်မှာ လင်းချင်းချင်းလေးက နည်းနည်း ပိန်ပိန်ပါးပါး ရှိပေမဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ရုပ်ရည်လေး ရှိနေသည်။ အဘွားအိုကော့သည် လင်းချင်းချင်းကို အရင်က မြင်ဖူးထားတာကြောင့် ငွေပေးပြီး ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင် ထွက်လာမှာလား၊ မထွက်လာဘူးလား။" အဘွားအိုလင်း တစ်ယောက် လင်းချန်ရှန်းသာ ပြန်ရောက်လာရင် ကိစ္စတွေ ပိုရှုပ်ကုန်တော့မယ်ဆိုတာ သိနေတာကြောင့် ပျာယာခတ်လာသည်။ သူ ပြန်မလာခင် လင်းချင်းချင်းကို အမြန်ဆုံး ပို့ပစ်လိုက်ဖို့ လိုသည်။

ဒီကိစ္စသာ အပြီးအပြတ် ဖြစ်သွားရင် လင်းချန်ရှန်း ပြန်လာရင်တောင် အခြေအနေကို လက်ခံသွားလိမ့်မယ်လို့ အဘွားအိုလင်းက တွေးထားသည်။

'သူမက မိန်းကလေး အသေးလေးတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ၊ ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။ လင်းချန်ရှန်း နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင် သမီးတင်မကဘူး သားသမီးတွေပါ ထပ်ရနိုင်တာပဲ' လို့ တွေးနေပုံရသည်။

"အလွယ်လေး ပြီးမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား" အဘွားအိုကော့က မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မကျေမနပ် ပြောသည်။

"ခဏလေး စောင့်ပါဦး" အဘွားအိုလင်းက "မရရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို တံခါး ကန်ဖျက်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီကလေးကတော့ တကယ့်ကို..."

အဘွားအိုကော့ကတော့ အဘွားအိုလင်း ပြောတဲ့အထဲမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိဘူးလို့ မြင်သည်။ လင်းချင်းချင်း စကားမနားထောင်တာကလည်း သူမအတွက် ကိစ္စမဟုတ်။ တစ်ခါလောက် သူတို့အိမ် ရောက်သွားလို့ ထမင်းအငတ်ထားပြီး ဆုံးမလိုက်ရင် အလိုလို လိမ္မာသွားလိမ့်မည်။

ကလေးတွေဆိုတာ ငယ်သေးတော့ ဆုံးမရလွယ်ကူပြီး ဘာကို ကြောက်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိအောင် လုပ်လို့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

အဘွားအိုလင်းရဲ့ စကားတွေကို ကြားရတော့ လင်းချင်းချင်းလေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ နီရဲလာသည်။ ငိုချင်ပေမဲ့ မငိုရဲရှာဘူး။ လင်းချင်းချင်းလေး တစ်ချက်လေးတောင် အသံမထွက်ရဲဘဲ ထိုလူစုကြီး အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာပါစေနဲ့လို့သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။

ဒါပေမဲ့ လင်းချင်းချင်းလေးရဲ့ ဆုတောင်းက ပြည့်မလာခဲ့ပါဘူး။ အဘွားအိုလင်းက အကူအညီ တကယ်ခေါ်လိုက်ပြီ။

အိမ်ရဲ့ အပြင်ဘက်နံရံတွေကို ရွှံ့စေးတွေနဲ့ လုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အထဲက နံရံတွေနဲ့ တံခါးကတော့ သစ်သားတွေ ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုလင်းက လယ်ကွင်းထဲမှာ အမြဲအလုပ်လုပ်ပြီး ခွန်အားဗလ သန်မာတဲ့ သူမရဲ့ သားအကြီးဆုံး လင်းချန်ဟိုင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ လင်းချန်ဟိုင်းက သစ်သားတံခါးကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ ဝုန်းခနဲ ကန်ချလိုက်ရာ တံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

လင်းချင်းချင်းလေးမှာ အသည်းယားမတတ် ကြောက်လန့်သွားရသည်။ တံခါးပွင့်ထွက်လာတာနဲ့ သူမသည် ဗီရိုထဲကို ပြေးဝင်ပုန်းလိုက်တော့သည်။ ဗီရိုထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ အများကြီးမရှိတာကြောင့် လင်းချင်းချင်းလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။

"အောင်မယ်... ဒီမှာ ပုန်းနေတာကိုး။" အဘွားအိုလင်းက ဗီရိုတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

အခန်းက သေးလွန်းတာကြောင့် လင်းချင်းချင်း ပုန်းစရာဆိုလို့ ကုတင်အောက် မဟုတ်ရင် ဗီရိုထဲပဲ ရှိတာကိုး။

အဘွားအိုလင်းသည် လင်းချင်းချင်းကို အလွယ်တကူပဲ ရှာတွေ့သွားပြီး ဗီရိုထဲကနေ အားနဲ့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လင်းချင်းချင်း နာကျင်သွားမလားဆိုတာကို သူမ လုံးဝ ဂရုမစိုက်။ လင်းချင်းချင်း ခြေချော်လဲကျသွားရင်တောင် ဒါဟာ ပုန်းနေတဲ့ လင်းချင်းချင်းရဲ့ အပြစ်လို့ပဲ အဘွားအိုလင်းက သတ်မှတ်သည်။

 သူမသာ သွားမပုန်းရင် အဘွားအိုလင်း ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"ထစမ်း!" အဘွားအိုလင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း နှိမ်ချတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောသည်။ "အခု နင့်ကို လိုချင်တဲ့သူ ရှိနေပြီ။ နင့်အဘွားအသစ်နဲ့ လိုက်သွားပြီး မုန့်တွေ၊ အစားအသောက်ကောင်းတွေ စားရတော့မှာ။ ငါတို့က နင့်အပေါ် ရက်စက်တယ်လို့ မတွေးနဲ့။ အဲဒီရောက်ရင် နင့်အဘွားအသစ်က နင့်ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်လိမ့်မယ်။"

အမှန်တော့ အဘွားအိုလင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အဘွားအိုကော့က အရမ်းကပ်စေးနှဲပြီး လင်းချင်းချင်းကို ဘယ်လိုမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျွေးမွေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။

"သမီးမလိုက်ဘူး၊ မလိုက်ဘူး!" လင်းချင်းချင်းလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ထလာရင်း ငိုယိုကာ အော်သည်။ "ဖေဖေက သမီးကို စောင့်နေဖို့ ပြောသွားတာ။ သမီး လိမ္မာပါတယ်။"

လင်းချင်းချင်း ထိုလူတွေနဲ့ လုံးဝ မလိုက်ချင်သလို အိမ်ကနေလည်း မခွဲခွာချင်ရှာဘူး။

"ကဲ... ယူသွားလို့ရပြီ" အဘွားအိုလင်းက အဘွားအိုကော့ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

အဘွားအိုကော့ကလည်း အပိုစကားတွေ အများကြီး ပြောမနေတော့ဘဲ ပိုက်ဆံ ၂၀ ယွမ်ကို ထုတ်ပြီး အဘွားအိုလင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဒါက လင်းချင်းချင်းကို ဝယ်တဲ့ ငွေအဖြစ် သတ်မှတ်တာပေါ့။ ထိုခေတ်ထိုအခါက ၂၀ ယွမ်ဆိုတာ တကယ့်ကို မနည်းလှတဲ့ ပမာဏကြီး ဖြစ်သည်။

 အချို့သော လူကြီးတွေရဲ့ တရားဝင် မင်္ဂလာဆောင်တင်တောင်းငွေ မှာတောင် ၂၀ ယွမ် မပြည့်တတ်ကြချေ။ မြို့ပြတွေမှာ အများဆုံးရမှ ၆၆ ယွမ် သို့မဟုတ် ၈၈ ယွမ်သာ ရှိတတ်သည်။

ကျေးလက်တောရွာတွေမှာဆိုရင် တချို့ဆို နှံစားပြောင်း (ဂျုံကြမ်း) တစ်အိတ်နဲ့တင် မိန်းမတစ်ယောက်ကို လဲလှယ်ယူလို့ရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုကော့ စဉ်းစားတာကတော့ သူမမြေးက ဉာဏ်ရည်မမှန်တာဖြစ်ပြီး၊ လင်းချင်းချင်းလေးကတော့ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တာကြောင့် ဒီလောက် ပိုက်ဆံပေးရတာ တန်တယ်လို့ တွေးမိခြင်းပင်။

အဘွားအိုလင်းဘက်ကလည်း ပိုက်ဆံနည်းတယ်လို့ မညည်းရဲပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက သူတို့ ကနဦးကတည်းက သဘောတူထားတဲ့ ဈေးနှုန်းမို့လို့ပင်။ ဒါ့အပြင် လင်းချင်းချင်းက ငယ်လွန်းသေးတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကြီးပြင်းလာနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ချေ။

မိန်းကလေး အသေးလေးတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ။ လူအများစုက သမီးမိန်းကလေးဆို မွေးရမှာပျင်းလို့ လမ်းဘေးမှာပဲ ပစ်ထားတတ်ကြတာ။

 တစ်ယောက်ယောက်က ကောက်ယူမွေးစားရင် အသက်ရှင်မယ်၊ ဘယ်သူမှ မကောက်ရင်တော့ ငတ်ပြတ်ပြီး သေသွားမှာပဲ မဟုတ်လား။

အဘွားအိုကော့က လင်းချင်းချင်းကို ဖမ်းဆွဲဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေမဲ့ လင်းချင်းချင်းက လှစ်ခနဲ ရှောင်လိုက်သည်။

"လိမ္မာရမယ်လေ... အခုကစပြီး ငါက နင့်ရဲ့ အဘွားအသစ်ပဲ" အဘွားအိုကော့က ဟန်ဆောင်ပြုံးရင်း ပြောသည်။ သူမက အစကတော့ တင်းတင်းမာမာ လုပ်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးကို သူတို့အိမ်အရောက် အချိုသတ် ဖြားယောင်းခေါ်သွားဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ တွေးလိုက်တာကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကလေးသာ သူတို့ဆီ ရောက်သွားရင် အားလုံးက ပိုလွယ်ကူသွားပြီလေ။

"မဟုတ်ဘူး! အဘွားက သမီးအဘွားမဟုတ်ဘူး!" လင်းချင်းချင်းလေးက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဘွားအိုကော့က လင်းချင်းချင်းကို အတင်းလှမ်းဆွဲပြီး တံခါးဝဆီကို ဆွဲခေါ်တော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းချင်းချင်းလေးက အဘွားအိုကော့ရဲ့ လက်ကို အားကုန် သွားနဲ့ ကိုက်ချလိုက်ရာ အဘွားအိုကော့မှာ နာလွန်းလို့ လက်ကို ရုတ်လိုက်ရပြီး လင်းချင်းချင်းလေးလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတော့သည်။

လင်းချင်းချင်းလေးရဲ့ ဆံပင်တွေ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ပျက်နေပြီး အဘွားအိုကော့နဲ့ လိုက်မသွားဖို့ အတင်း ရုန်းကန်နေရှာသည်။

"နင့်အဖေကိုယ်တိုင် သဘောတူထားတာဟဲ့" အဘွားအိုလင်းက လင်းချင်းချင်း စိတ်ပျက်ပြီး လက်လျှော့သွားအောင် တမင်တကာ လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဖေဖေက သဘောမတူဘူး။" လင်းချင်းချင်းလေးက သူမဖေဖေသည် သူမကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ ကြောက်လန့်နေပေမဲ့လည်း သူမ တွန်းလှန်ထားရမည်။

အဘွားအိုကော့က လင်းချင်းချင်း ကိုက်လိုက်လို့ တကယ်ပဲ နာသွားပေမဲ့ လင်းချင်းချင်းက သုံးနှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးပြီး ခွန်အားမရှိတာကြောင့် ဒီကိစ္စကို အချိန်ဆွဲမနေချေ။ သူမ သမီးလေးကို အမြန်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားချင်တာကြောင့် ထပ်ပြီး ဖမ်းဆွဲဖို့ လက်လှမ်းပြန်သည်။

ရွာကနေ မြို့ကို သွားရင် မိနစ် ၃၀ လောက်ပဲ လမ်းလျှောက်ရလို့ တော်တော်လေး နီးစပ်သည်ဟု ပြောနိုင်သည်။ သာမန်ရက်တွေမှာ ကားမရှိပေမဲ့ စက်ဘီးရှိတဲ့သူတွေဆိုရင်တော့ ၁၀ မိနစ်ကျော်လောက်နဲ့ အမြန် ရောက်သွားနိုင်သည်။

လင်းချန်ရှန်းသည် မြို့ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဝယ်ယူခဲ့တာကြောင့် စုစုပေါင်း တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာခဲ့သည်။ သမီးလေးတစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တာကြောင့် တစ်ခုခုဖြစ်မှာစိုးပြီး မြို့ထဲမှာ အကြာကြီး မနေရဲဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူက ထင်ထားမလဲ... လင်းချန်ရှန်း အိမ်ကို မရောက်ခင် အဝေးကနေတင် သူ့အိမ်တံခါးဝမှာ လူတွေ စုပြုံနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ!" လင်းချန်ရှန်းက အေးစက်စက် အော်မေးရင်း လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ပစ်ချကာ ပြေးလာတော့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး နဖူးမှာ ဘုအကြီးကြီး ထွက်နေတဲ့ လင်းချင်းချင်းလေး ဆီကို ရောက်လာသည်။

လင်းချန်ရှန်းက သမီးဖြစ်သူကို အမြန် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အဘွားအိုလင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အကြည့်နဲ့ လူသတ်လို့ရရင် အဘွားအိုလင်းတစ်ယောက် အကြိမ်ကြိမ် သေနေလောက်ပြီ။

"နင့်မိသားစုက ပိုက်ဆံ လက်ခံပြီးပြီ။ ဒီကောင်မလေးက ငါတို့ပိုင်ပြီ" အဘွားအိုကော့က အဘွားအိုလင်း စကားမပြောနိုင်ခင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ခင်ဗျားပိုက်ဆံကို ယူတာလဲ။ သွားရှာလိုက်လေ!" လင်းချန်ရှန်းက အံကြိတ်ရင်း "ဒါ ငါ့သမီး။ ငါ့သမီးကို ရောင်းဖို့ ငါ လုံးဝ သဘောမတူဘူး!" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လင်းချန်ရှန်း တကယ့်ကို ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲနေပြီ။ သူ မြို့ထဲကို ပစ္စည်းခဏသွားဝယ်တာကို ဒီလူတွေက သူ့သမီးကို လာပြီး အတင်းအဓမ္မ လုယူရဲကြသည်။ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းကလည်း ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြစ်ခဲ့တာလားဆိုတာ သူ တွေးတောမိပြီး ဒီအကြောင်းတွေကို ကြိုမသိခဲ့ရလေခြင်းလို့ နောင်တရမိသည်။

 သူက အိမ်အတွက် စားစရာဝယ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားမိပြီး ဒီလူတွေ ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေမိသည်။

အမှန်တော့ အဘွားအိုလင်းက လင်းချန်ရှန်း မရှိတဲ့အချိန် ကိစ္စပြတ်သွားအောင် ဘေးရွာက အဘွားအိုကော့ကို လာခေါ်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို တမင်တကာ ကြိုလွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူတို့က အုတ်အိမ်နဲ့ နေတာ၊ ပိုက်ဆံလည်း ရှိတယ်။ ချင်းချင်း အဲဒီရောက်ရင် ဒုက္ခမရောက်ပါဘူး" အဘွားအိုလင်းက "ပိုက်ဆံကိုတော့... ချင်းချင်းအတွက် အခုထိ ကုန်ခဲ့တဲ့ စရိတ်စကတွေကို ကာမိတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" ဟု ဆင်ခြေပေးသည်။

"ထွက်သွားစမ်း!" လင်းချန်ရှန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီကလေးကို ခေါ်သွားရမယ်။ ငါ ပိုက်ဆံ ပေးထားပြီးပြီ..." အဘွားအိုကော့က ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုသည်။

"ငါ သူတို့နဲ့ အိမ်ခွဲပြီးသား။ သူတို့ ခင်ဗျားပိုက်ဆံ ယူထားရင် သူတို့အိမ်ကိုသွား။ သူတို့အိမ်မှာလည်း မိန်းကလေးတွေ ရှိတာပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွားလိုက်!" လင်းချန်ရှန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ဒီစကားအတွက် သူ ဘာမှ အားနာမနေသလို သူ့ရဲ့ တူမဆိုတဲ့သူတွေကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ ဒီလူတွေက သူ့သမီးကို ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ထားမှတော့ သူတို့အပေါ် ကြင်နာပြနေဖို့ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား။

"အဲဒီမိန်းကလေးတွေက နင့်သမီးလောက် ရုပ်မချောဘူး၊ ဒီဈေးနဲ့မတန်ဘူး" အဘွားအိုကော့က အဘွားအိုလင်းကို လှည့်ပြောသည်။ "နင်တို့က တစ်မျိုးပြော၊ တစ်မျိုးလုပ်လို့ မရဘူးလေ။"

"ခင်ဗျားတို့ ကလေး ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ကျွန်တော် ရဲခေါ်ရမလား။" လင်းချန်ရှန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အေးစက်တောင့်တင်းနေပြီး အဘွားအိုကော့နဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို စိုက်ကြည့်ကာ "ထောင်ထဲက ဘဝက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လို့လား" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား သတိပေးလိုက်တော့သည်။