Ch 6

Chapter 06

[ဖျော်ဖြေသူတစ်ယောက်လို ရုပ်ဖျက်ထားခြင်း]

"စိတ်အေးအေးထား။ ဒီကောင်တွေက ဒုတိယထပ်ကို တက်သွား​​နေရုံပဲ။ မင်း အတူလိုက်သွားလို့ရတယ်။ သူတို့က မင်းအတွက် လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ နောက်ခဏနေရင် သူတို့က အလုပ်များသွားမှာမို့လို့ မင်းကို ဂရုစိုက်အားမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

ဤမြင်းစီးကလပ်သည် အထူးငှားရမ်းထားသော လက်ဖက်ရည်ဖျော်ဆရာများကို ခန့်အပ်ထားပြီး ၎င်းတို့အနက်မှ အချို့မှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပြိုင်ပွဲများတွင် ဆုရရှိဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယနေ့တွင် ထိုနယ်ပယ်၌ အထူးထင်ရှားကျော်ကြားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လာရောက်လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ယဲ့မန်၏အနားရှိလူများမှာ အစစ်အမှန် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ဆရာများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသော်လည်း စနစ်က သူ့အား မဆင်မခြင် မလုပ်ဆောင်ရန် ပြောထားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်မမြင်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏မျက်နှာများကို မမြင်နိုင်သကဲ့သို့ သူတို့အတွက်လည်း အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသာ ပူးပေါင်းပါဝင်ပါက မကောင်းတာဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ယဲ့မန် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မည်သို့မျှ ခုခံမှုမပြုတော့ဘဲ သူတို့၏အမိန့်များကို လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူတို့ပေးသော ချီဖောင်လဲဝတ်ရန်အတွက် ပထမဦးစွာ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိအဝတ်အစားများကို ချွတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူ အမှန်တကယ် ပူးပေါင်းချင်ပါသည်။ သို့သော် သူတို့ သူ့အနားသို့ ဝိုင်းရံလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောအခါ အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းများက အလုံးအရင်း ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး၌ ဖြတ်ပြေးသွားသော တုန်ယင်မှုကို သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်း ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ"

သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က သူ့လက်မောင်းကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ကျောပြင်တစ်လျှောက်တွင် ချွေးစေးများ ပျံကျလာပြီး ဖြူလျော့နေသော နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

"...ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဘာပိုက်ဆံလဲ"

"ထားလိုက်တော့၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ ငါတို့မှာ အချိန်မရှိဘူး။ သူ့အဝတ်အစား​ပေါ်ကနေ အလွယ်တကူထပ်ဝတ်လို့ရမယ့် တစ်ခုခုကိုပဲ ရှာလိုက်တော့"

စနစ် - "ယဲ့မန်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

ယဲ့မန်သည် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းနှင့်မှန်မှန် အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ထိတ်လန့်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

အဆင်ပြေပါတယ်။

သူက ထုံကျင်နေသောလက်ဖဝါးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့ ပစ်ပေးလိုက်သော နောက်ထပ်အရာတစ်ခုကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ သူ ထိုအရာကို သေချာစစ်ဆေးမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း ကောက်စွပ်လိုက်လေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဤတစ်ထည်က အရွယ်အစားပိုကြီးသဖြင့် သူ၏လက်ရှိအဝတ်အစားများပေါ်မှ တိုက်ရိုက်ထပ်ဝတ်နိုင်လေသည်။

သူ ဝတ်ဆင်ပြီးမှသာ ၎င်းမှာ အဖြူရောင် တရုတ်ပြဇာတ်ဝတ်စုံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အစုံလိုက်တော့မဟုတ်ပေ၊ ထိုသို့ဝတ်ဆင်ရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် အပေါ်ဝတ်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျယ်ဝန်းသော အင်္ကျီလက်များပါရှိပြီး ပိုးသားကဲ့သို့နူးညံ့ကာ အလေးချိန်မရှိသလောက် ပေါ့ပါးလှသဖြင့် ဈေးပေါသော အငှားဝတ်စုံမျိုးမဟုတ်ဘဲ တန်ဖိုးကြီးသည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်။

ချမ်းသာသောဖောက်သည်များအတွက် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ဆရာ ငှားရမ်းခြင်းသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ လေထုအငွေ့အသက်အတွက်ပါ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးများအတွက် ချီဖောင်နှင့် အမျိုးသားများအတွက် ကျုံးရှန်ကဲ့သို့သော ရိုးရာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိခြင်းမှာ သူတို့အတွက် သာမန်ကိစ္စပင်။

ကျုံးရှန်အင်္ကျီကို ရှာမတွေ့သောအခါ ဤလူများက ပြဇာတ်ဝတ်ရုံသည် "အတော်လေးနီးစပ်သည်"၊ ခေတ်ဟောင်းဆန်ပြီး ရိုးရာအငွေ့အသက် အနည်းငယ်ပါဝင်သည်ဟု တွေးကာ သူ့ထံသို့ ထိုးပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။

ယဲ့မန်သည် ကြုံရာလူတစ်ယောက်ဆီသို့ ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီလိုဆို ရပြီလား"

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် တီးတိုးရေရွတ်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

သူ၏အဖြူရောင် တုတ်ကောက်လေးမှာ အယူခံလိုက်ရပြီး ဘေးသို့လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏သေးသွယ်သော လက်ကောက်ဝတ်များပေါ်သို့ လက်များက အုပ်မိုးလာပြီး သူတို့ကြားထဲထည့်၍ ရှေ့သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။

"အချိန်ကျလာရင် မလိုအပ်တာတွေဘာမှမပြောနဲ့။ ပြောတဲ့အတိုင်းအတိအကျလုပ်"

ခလုတ်တိုက်မိမှုကြောင့် သူ ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသောအခါတွင်မူ မည်သည့်အဟန့်အတားမျှ မရှိတော့ပေ။

"သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့လက်ဖက်ရည်ဖျော်ဆရာပါ။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ရဲ့လက်ထောက်တွေပါ" သူ့အား ခေါ်ဆောင်လာသူများထဲမှ တစ်ယောက်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

လှေကားထစ်ရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်က သူ့ကို တစ်ချက်အကဲခတ်လိုက်ပြီး အကြမ်းဖျင်းစစ်ဆေးကာ ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုလိုက်လေ၏။

သူတို့သည် တံခါးပေါက်တစ်ခုသို့ ရောက်သည်အထိ လျှောက်လာခဲ့သည်။

စနစ် - "မုန့်ယောင်အထဲမှာရှိတယ်"

ဒေါက် ဒေါက်။

အတွင်းမှ "ဝင်ခဲ့ပါ"ဟူသော အသံတစ်ခုက တုံ့ပြန်လာလေသည်။

သူတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တန်းစီဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

အထက်တန်းလွှာများအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ဤသီးသန့် လက်ဖက်ရည်ခန်းလေးသည် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေလေသည်။ နှင်းဆီသစ်သားပရိဘောဂများနှင့် တစ်ဖက်မှ စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်လေး၏ တေးသံများလည်း ရှိနေသည်။ လူငယ်အချို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဓနဥစ္စာနှင့် ဩဇာအာဏာတို့ ဖြာထွက်နေလျက် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေကြသည်။ အားလုံးက အခွင့်ထူးခံခြံဝင်းများအတွင်း အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသူများဖြစ်၏။ အောက်ထပ်ရှိ ဆူညံနေသော အမွေခံများနှင့်မတူဘဲ ဤလူများမှာ အာဏာကိုကိုင်စွဲထားနှင့်ပြီးသော အမွေဆက်ခံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ရှန့်မိသားစုမှ ရှန့်သခင်လေးက တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ဒါက ဘာလဲ၊ ပြဇာတ်ကပြမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပေးမှာလား"

သူ၏ဘေးမှ ပေကျင်း ကျင်းငွေကြေးလုပ်ငန်းမှ ရွှီသခင်လေးက သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "စနောက်တာတွေထားတော့။ သူက ဒီအခန်းထဲက လူတိုင်းထက်ကို လေထုအငွေ့အသက်နဲ့ ကွက်တိလိုက်ဖက်နေတာပဲ"

ယဲ့မန်၏သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ထိုဝတ်ရုံကို ဖောင်းပွမနေဘဲ ဝတ်ဆင်ထားနိုင်ကာ ခါးရှိခါးပတ်ကြိုးက သူ၏သေးသွယ်မှုကို ပို၍ပေါ်လွင်စေသည်။ သူသည် သေးသွယ်ရှည်လျားသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့် ဖြူလျော့သောအသားအရေရှိပြီး မည်းနက်သော ဆံပင်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ကျဆင်းနေကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးရောင်မရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီး မျက်ခုံးများက အထီးကျန်ဆန်သော ထိရှလွယ်မှုမျိုးကို ဖန်တီးပေးထားလေသည်။ တစ်ယောက်တည်းရပ်နေပုံမှာ အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်စိမ်းကားပြီး အတွင်းစိတ်၌ ခေါင်းမာကာ ဩဇာအာဏာရှိသူများအား အလုပ်အကျွေးပြုနေရသည့် အော်ပရာအဆိုတော်အလှလေးတစ်ဦးနှင့် အထင်မှားနိုင်လောက်ပေ၏။

အစပိုင်းတွင် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ နောက်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ကြည့်တာကြာလေလေ အချို့သောသူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောင်တစ်ကောင်လို ယားယံသည့်ခံစားချက်များ ပို၍ နိုးကြားလာရလေတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အတွင်းရေးမှူးချန်သည် အခန်း၏လေထုအငွေ့အသက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ယခုအခါ အများစု၏အကြည့်များမှာ ပေါ်တင်ဖြစ်စေ၊ သိုသိုသိပ်သိပ်ဖြစ်စေ ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကောင်လေးအပေါ်တွင်သာ ရပ်တန့်နေကြတော့သည်။

သူ့ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

ချီမိသားစုရဲ့ သခင်လေးက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ။

အလိုအလျောက်ပင် သူ၏အကြည့်များက မစ္စတာရွှီထံသို့ ရောက်သွားလေသည်။

ရွှီဟွိုင်ထင်သည် အခြားသူများ၏ဝိုင်းရံမှုကြားတွင် ထိုင်နေပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ထားကာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အဓိပ္ပာယ်ဖော်၍ မရနိုင်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယဲ့မန်သည် မုန့်ယောင်၏တည်နေရာကို စနစ်ထံမှ စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် လူများပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ မသဲမကွဲဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်များကို မြင်နိုင်သေးသော်လည်း သူစိမ်းများကြားထဲမှ မုန့်ယောင်ကို ရွေးထုတ်ရန်မှာမဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ လုပ်နိုင်လျှင်ပင် စဉ်းစားခြင်းက တစ်ပိုင်း၊ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းက တစ်ပိုင်းပင်။

ဒီလူတွေအားလုံးရဲ့ရှေ့မှာ ခပ်တည်တည်လျှောက်သွားပြီး တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို ထိုင်ချလိုက်ရမယ်? ထိုအတွေးက ယဲ့မန်ကဲ့သို့သော လက်ဖက်စိမ်း အကြံအစည်ထုတ်သူအတွက်ပင် မျက်နှာကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။

ယဲ့မန် - "စနစ်ကော... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကြောက်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြည့်များ၏အလေးချိန်ကို သူ ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ၏သေးသွယ်သော ပခုံးလေးများမှာ အနည်းငယ်မျှ တုန်ယင်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ အကဲခတ်ခံရမှုအောက်တွင် ယဲ့မန်၏မလုံခြုံမှုက အမြဲတမ်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတတ်သည်။ ပင်ကိုယ်သိစိတ်အရ သူသည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာပြီး သူ၏အမူအရာမှာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ထိရှလွယ်သည့်အသွင် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ရှန့်သခင်လေးက ဘေးမှနေ၍ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဟေး အလှလေး၊ ဘာလို့ ဒီအတိုင်းရပ်နေတာလဲ။ မစ္စတာရွှီကို မမြင်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်၊ လာ... မစ္စတာရွှီကို လက်ဖက်ရည်လာငဲ့ပေး"

ယခုအခါ နောက်ပြောင်မှုများက အစွန်းရောက်သွားပြီး အသံများ၌ ဖြူစင်မှုမရှိတော့သည့် အရာတစ်ခု စွန်းထင်းနေလေသည်။

သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသော လှုံ့ဆော်မှုများအောက်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့ကာ အထီးကျန်ဆန်နေသည့်ပုံပေါက်နေသော ကောင်ချောလေး ပန်းရောင်ပိုသန်းလာသည်ကို လူတိုင်းက စောင့်ကြည့်နေလျက်။ ကျီးကန်းတောင်ပံကဲ့သို့ မည်းနက်သောမျက်တောင်လေးများက အောက်သို့စိုက်ကျနေပြီး သူ့အား ပို၍နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံပေါ်စေကာ ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပွေ့ဖက်ပြီး သူ ငိုသည်အထိ နောက်ပြောင်ချင်စိတ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးနေလေသည်။

"မစ္စတာ... ရွှီ?" ယဲ့မန်က တိုးညှင်းစွာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

သူ၏နှလုံးသားမှာ အောက်သို့ ထိုးကျသွားလေသည်။

ယဲ့မန် - “စနစ်ကော၊ သက်ရှိဘိုးဘေးကြီး ဒီမှာရှိနေတယ်လို့ ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ”

ပြီးတော့ စနစ်က ခုလေးတင် မုန့်ယောင် ဒီမှာရှိနေတယ်လို့ ပြောထားပြီး အခုကျမှ ဘာလို့ စကားတစ်မျိုးပြောင်းသွားရတာလဲ။

စနစ် - "ထူးဆန်းတယ်၊ ငါ ခုနလေးကမှ သူ ဒီမှာရှိနေတာကို စကင်န်ဖတ်မိလိုက်သေးတယ်လေ..."

သူ၏ပစ်မှတ်မရှိတော့သဖြင့် ယဲ့မန်သည် ထွက်သွားရန်မှ အခြားဘာကိုမျှ မလိုချင်တော့ပေ။

သူက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများမှာ လျင်မြန်စွာနီရဲလာလေသည်။

ရွှီဟွိုင်ထင်က မျက်လွှာအသာပင့်ကြည့်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အလွန်ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခုက ထိကပ်သွားလေသည်။ "ဒီကိုလာခဲ့"

သူ၏"လှုပ်ရှားမှုကြီး"အတွက် ယဲ့မန်၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုမှာ အဟန့်အတားဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် နှစ်စက္ကန့်မျှ ကြောင်သွားရသည်။

ရှန့်နှင့် ရွှီတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။

သူတို့က စနောက်လိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး ရွှီဟွိုင်ထင်က အမှန်တကယ် လက်ခံလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ ရွှီမိသားစု၏ အတွင်းရေးမုန်တိုင်းများနှင့် တောင်ပိုင်းသို့ စစ်ဆေးရေးခရီးစဉ်အတွင်း အဆိပ်ခတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုရှိခဲ့သည်ဆိုသည့် လက်တလော သတင်းများအရဆိုလျှင်... သူသည် အမည်မသိသူများ၏လက်မှ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်မည့်သူမျိုးမဟုတ်ပေ။

ရှန့်သခင်လေး၏မူလအစီအစဉ်မှာ ကောင်လေး ငြင်းပယ်ခံရသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် "နှစ်သိမ့်"ပေးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား ရွှီဟွိုင်ထင်က စကားဟလိုက်သည်နှင့် မည်သူမျှ ဝင်ပြောနိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပေ။

သူ့အနောက်မှ သူ့အား ခေါ်လာသူတစ်ဦးက သူ့ကျောကို တွန်းလိုက်လေ၏။ "မစ္စတာရွှီ မင်းကိုခေါ်နေပြီ။ သွားလေ"

တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ယဲ့မန်သည် ခြေကို တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။

လက်ဖက်ရည်ဖျော်စပ်ခြင်း အနုပညာနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ နားမလည်ချေ။  "ပထမတစ်ရေ၊ဒုတိယတစ်ရေ" စသည့် စကားစုများမှာ သူ့အတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ်လုံးဝမရှိပေ။

သူသည် စားပွဲရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခွက်များကို စမ်းတိစမ်းတမ်း ရှာဖွေလိုက်၏။ သူ ယောင်ချာချာဖြစ်နေသည်ကို မျက်စိပါသူတိုင်း သိနိုင်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မည်သူမျှ ဝင်မနှောင့်ယှက်ကြပေ။ "လက်ထောက်"များထဲမှ တစ်ယောက်က အနီးတွင်ဝဲပျံနေပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုစီကို အချိန်မီကမ်းပေးကာ တစ်ခုခုကိုဖျော်စပ်နိုင်ရန် ကူညီပေးနေခဲ့သည်။

ချွေးသံတရွဲရွဲနှင့် အချိုးမကျသော ဖျော်စပ်မှုအပြီးတွင် သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်၌ သူ၏အစောပိုင်းဒဏ်ရာ အများစုမှာ ပျောက်ကင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သောရက်များက သွေးအားနည်းရောဂါမှာ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အချိန်အကြာကြီး ဒူးထောက်ထားရသဖြင့် ခြေထောက်များထုံကျင်နေကာ ရွှီဟွိုင်ထင်ထံသို့ ခြေနှစ်လှမ်းလှမ်းအပြီးတွင် ခေါင်းမူးပြီး ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။

ပူလောင်နေသော ခွက်က တိမ်းစောင်းသွားပြီး ထိုအမျိုးသား၏ပေါင်ပေါ်သို့ လက်ဖက်ရည်များ ဖိတ်ကျတော့မည့်ဆဲဆဲပင်။

ယဲ့မန်၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်လုံးများကို အလိုအလျောက် မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။

သူ၏လက်ကောက်ဝတ်အား ရုတ်တရက် အလေးချိန်တစ်ခုက ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်ကို သူ ခံစားမိလိုက်၏။ တည်ငြိမ်သော ဆွဲယူမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ရွှီဟွိုင်ထင်၏ပေါင်ပေါ်တွင် ဘေးတိုက်ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားပြီမှန်း သူ သိလိုက်ရသည်။ သန်မာသောလက်တစ်ဖက်က သူ၏ခါးကိုထိန်းကိုင်ထားပြီး ခွက်မှာ သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုထဲတွင် ပကတိအတိုင်းရှိနေကာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် လေကို ပြင်းပြင်းရှိုက်သွင်းလိုက်သံတစ်ခုက လှိုင်းပမာ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

စနစ် - "မုန့်ယောင် ဒီမှာမရှိဘူး။ ငါတို့ ပြန်သင့်ပြီ။ ရွှီဟွိုင်ထင်က မရိုးသားတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ သူ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့သူတွေကို မုန်းတယ်။ အရင်တုန်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို မတော်တဆလဲကျသလို ဟန်ဆောင်ခဲ့တဲ့သူတိုင်း လုံခြုံရေးတွေ ဆွဲထုတ်တာ ခံခဲ့ရဖူးတယ်"

ယဲ့မန်၏စိတ်က ထုတ်မပြောလိုက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းဖမ်းဆုပ်မိသွားလေသည်။

သူသည် လက်ဖက်ရည်ကို ရွှီဟွိုင်ထင်ထံသို့ ချက်ချင်း မြှောက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မစ္စတာရွှီ၊ လက်ဖက်ရည်သုံးဆောင်ပါဦး"

ထို့နောက် အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ခံရရန် အားတင်းထားလိုက်လေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်စောင့်ပြီးနောက် မည်သည့်လုံခြုံရေးမျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသော အကြည့်တိုင်းမှာ ပို၍စူးရှလာပုံရပြီး ကျောပြင်တစ်လျှောက်တွင် ဆူးများဖြင့် စူးနှစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအကြည့်များအားလုံးအောက်တွင် အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ပေါင်ပေါ်၌ ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ထိုင်နေရခြင်းက ခွက်ကိုကိုင်ထားသော သူ၏လက်များကို တုန်ယင်လာစေခဲ့သည်။

ကောင်လေး၏နားရွက်များ နီရဲလာပြီး သွေးထွက်တော့မည့်အလား ရဲတက်လာသည့်အပေါ် ရွှီဟွိုင်ထင်၏အကြည့်များက အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိတွယ်နေခဲ့၏။

"မစ္စတာ... မစ္စတာရွှီ... လက်ဖက်ရည်လေ" ယဲ့မန်က သနားစရာကောင်းပြီး ကျိုးနွံသည့်အမူအရာကို ကြိုးစားဖန်တီးရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

မည်သူကများ ထိုအရာကို ခုခံနိုင်မည်နည်း။

ယဲ့မန်၏လှည့်ကွက်များကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိထားသော အတွင်းရေးမှူးချန်သည်ပင် ဤသရုပ်ဆောင်မှုမှာ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိဟု ဝန်ခံရပေမည်။ ထိုမျက်နှာလေးနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် သရုပ်ဆောင်ဆုတစ်ခုကိုပင် အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ပေသည်။ ဤမျှ လှည့်ကွက်လေးများကို အသုံးပြုနေရသည်မှာ တကယ့်ကို နှမြောစရာကောင်းလှသည်။ မစ္စတာရွှီသည် ဤသို့သောအရာများတွင် အလိမ်ခံရမည့်သူမဟုတ်ပေ။

အတွင်းရေးမှူးချန်သည် သူဌေးကအချက်ပြလိုက်သည်နှင့် လှုပ်ရှားဖို့ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

မည်သည့်အချက်ပြမှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ထိုအစား ရွှီဟွိုင်ထင်၏လက်ဖဝါးက ကောင်လေး၏ခါးတွင် တင်းကြပ်စွာ ရှိနေပြီး လက်ချောင်းများက ပျင်းရိပျင်းတွဲ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

သူဖက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ဤမျှနီးကပ်စွာရှိနေသဖြင့် ခပ်သိမ်သိမ်လေး တုန်ယင်သွားသည်ကိုပင် သတိပြုမိနိုင်ပေသည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်ထားသော ဖြူလျော့လျော့နှင့်နီရောင်သန်းနေသည့် လက်ချောင်းများမှာ အပူရှိန်ကြောင့် အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူက မည်သည့် ညည်းညူသံမျှမထွက်ခဲ့ဘဲ အကြောင်းပြချက်မသိရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ့ခါး၌ရှိနေသော လက်အောက်တွင် သက်တောင့်သက်သာမရှိသဖြင့် ယဲ့မန်က ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်လေသည်။

"မလှုပ်နဲ့" ဟူသော ပျင်းရိလေးတွဲသည့် တီးတိုးရေရွတ်သံက သူ့အနားမှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ရှင်းလင်းနေသော "လက်ထောက်"က ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ပြကာ ပြေးဝင်လာသည်။

"ရွှီမျိုးရိုး... သေလိုက်တော့"

ယဲ့မန်မှာတုန်တက်သွားရသည်။ အခန်းထဲတွင် အော်ဟစ်သံများ၊ ညည်းတွားသံများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသည့် ဘုန်းခနဲ အသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

ရှန့်သခင်​လေးက ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ ကြွေခွက်များက 'ခွမ်း'ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကွဲကြေသွားလေသည်။

အသည်းအသန်မြင်ရရန် ကြိုးစားရင်း ယဲ့မန်သည် သူ့ခေါင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ခါရမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ အမြင်အာရုံအစွန်းများတွင် ထူးဆန်းသောပုံစံများဖြင့် ကခုန်နေသည့် ဝေဝါးသောအရိပ်များကိုသာ သူ မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။

သူ၏အမြင်အာရုံအများစု ဆုံးရှုံးပြီးကတည်းက ၎င်းမှာ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမဟုတ်ဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောခဲ့လေသည်။ သူ့မျက်နှာလေး ရှိနေသရွေ့ သူ့ဘဝခရီးလမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်သေးသည်ဟူ၍ပင်။

ဤသည်မှာ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မမြင်ရခြင်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လူတွေက သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ ရန်ဖြစ်နေကြသော်ငြား သူ မည်သည့်နေရာ၌ ပုန်းရမည်ကိုပင် မသိခဲ့ပေ။ အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ သူ ခြေရာမခံနိုင်ခဲ့။

မုန်တိုင်း၏ဗဟိုချက်တည့်တည့်၌ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ အသုံးမကျစွာ ရပ်နေရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုသို့သိမြင်နားလည်သွားမှုက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ စူးရှအေးစက်စွာ ထိုးနှက်သွားလေသည်။

အမြစ်မရှိသော ပေါင်းပင်တစ်ပင်ပမာ သူ၏လက်ချောင်းများအောက်ရှိ အဝတ်စဖြစ်သော၊ သူ၏တစ်ခုတည်းသော အားထားရာကို အလိုအလျောက် ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

ယခုအခါ သူ့ထံတွင်ရှိသော အနည်းငယ်မျှသော အမြင်အာရုံလေးက သက်သာရာမရစေတော့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ပြခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။ လက်တွေ့ကမ္ဘာကြီးက အရည်ပျော်နေသော ဆေးဆီချယ်ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ပေကျံနေပြီး ပုံဏ္ဍန်များနှင့်လူများက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောထွေးကုန်ကာ ပြတ်သားသော အစွန်းအနားများမရှိတော့ဘဲ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးလိမ်ကောက်နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အရောင်တစ်ခုအဖြစ်ရောနှောနေလေသည်။

အူသံတစ်ခုက သူ၏နားထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူ့စိတ်များ ဝေဝါးသွားရလေသည်။

စနစ်က အသည်းအသန်အော်ဟစ်နေသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရပြီး ပြန်ဖြေရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏လည်ချောင်းမှာ ပူလောင်နေကာ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ရွှီဟွိုင်ထင်၏လက်က သူ့နောက်စေ့ကို ဖိချလိုက်လေသည်။

လမ်းညွှန်မှုနှင့်အတူ ယဲ့မန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ကုတ်အင်္ကျီမှ ဆေးလိပ်နံ့သင်းသင်းလေးထဲသို့ တိုးဝင်သွားမှန်း သိလိုက်ရပြီး ကော်လံကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏လက်ချောင်းများမှာ ဖြူဆွတ်နေလေသည်။

ခေါင်းပေါ်မှအသံမှာ တိုးညှင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ အာဏာကို ကိုင်စွဲလေ့ရှိသူတစ်ဦး၏ ဂရုမစိုက်တတ်သော ဩဇာအာဏာမျိုး ပါဝင်နေသည်။

"မကြောက်နဲ့။ ကိုယ် ရှိတယ်။ မင်းကို ဘယ်သူမှ  ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့မရစေရဘူး"

ရှုပ်ထွေးမှုများ၏အလယ်တွင် သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး ယဲ့မန်အား ဖက်ထားကာ တစ်လက်မလေးပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ အေးစက်သော မီးခိုးရောင်မျက်ဝန်းများက တိုက်ခိုက်သူ၏သွေးရဲနေသော ဒေါသကို တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ယဲ့မန်၏ရင်ဘတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာက လျော့ရဲသွားလေသည်။

သူ၏သွေးကြောများထဲတွင် သွေးများ ပြန်လည်စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားရသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက်ပင် သူ ပြန်လည်တောင့်တင်းသွားလေ၏။

ဒုန်း... တံခါးက ပွင့်ထွက်သွားလေသည်။

အသက်ရှူမဝဘဲ တင်းမာနေသော ချီကျွယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ရှောင်မန်"

သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် သူ အေးခဲသွားရသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ပေါင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော သူ၏ညီငယ်... ပြီးတော့ သူ့အား မော့ကြည့်လာသော ရွှီဟွိုင်ထင်။ ချီကျွယ်၏မျက်နှာအရောင်မှာ ဖြူရော်ရော်ဖြစ်နေရာမှ ခရမ်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားလေတော့သည်။

"မစ္စတာရွှီ" သူက မေးကြောများ တင်းမာနေလျက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ညီကို လွှတ်ပေးပါ"

စနစ် - "..."

ဇာတ်ညွှန်းက လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေတယ်... ဒါပေမယ့် တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရတယ်နော်...?