CH 2

"မင်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

လင်းချန်ရှန်းရဲ့ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းတဲ့ အမူအရာကြောင့် အဘွားအိုလင်းတစ်ယောက် လန့်သွားမိသည်။

 လင်းချန်ရှန်းကို စစ်တပ်ထဲ လုံးဝမလွှတ်လိုက်သင့်ဘူးဟု သူမ အမြဲပြောခဲ့ဖူးသည်။ အရင်က လက်သည်းညှပ်ခံထားရတဲ့ ကြောင်သူတော်လေးက အခုတော့ ထက်မြက်တဲ့ လက်သည်းခြေသည်းတွေနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လို့နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ရှောင်းမန် ထွက်ပြေးသွားတာ ရှိပါစေတော့။ သူက မင်းနဲ့ မနေချင်မှတော့ အခြားနေချင်တဲ့သူတွေ ရှိပါသေးတယ်။ အမေ မင်းအတွက် နောက်တစ်ယောက် ရှာပေးမယ်"

"မလိုဘူး၊ အမေ ဝင်မပါနဲ့" လင်းချန်ရှန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ လုံးဝစိတ်ကူးမရှိပေ။

ဒီဘဝမှာ ရှောင်းမန်အပေါ် သံယောဇဉ် ကျန်နေသေးလို့တော့ မဟုတ်ပါ။ သူ့သမီးလေးအပေါ် အကြွေးတွေ အများကြီး တင်ခဲ့တယ်လို့ ခံစားနေရခြင်းကြောင့်သာ။ 

ကောင်းကင်ကြီးက သူ့ကို တစ်ကျော့ပြန် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးပြီး သမီးလေး အသက်ထင်ရှားရှိနေတာကို မြင်တွေ့စေခဲ့တာဟာ သူ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲလို့ သူ ယုံကြည်သည်။

လင်းချန်ရှန်းအနေနဲ့ သူ့သမီးလေး လင်းချင်းချင်းကိုပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ချင်တော့သည်။ သမီးလေးက အရမ်းငယ်ပါသေးတယ်၊ အရင်ဘဝကလို အချိန်မတိုင်ခင် အသက်မဆုံးရှုံးစေရဘူးဟု သူ ကျိန်ဆိုထားသည်။

"မိထွေးရှိရင် ပထွေးဖြစ်တတ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားရှိပေမဲ့ လင်းချန်ရှန်းကတော့ သူ့သမီးအတွက် ဘယ်တော့မှ ပထွေးလိုလူမျိုး ဖြစ်မလာစေရဘူးလို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

 သို့သော်လည်း အကယ်၍ မိထွေးက သူ့ကွယ်ရာမှာ သမီးလေးကို နှိပ်စက်ရင်ကော? မိထွေးက ကလေးက စကားမနားထောင်ဘူးလို့ တိုင်တောလာရင် အဖေဖြစ်သူက သမီးလေးဘက်က အမြဲ မှန်ပါတယ်လို့ ယုံကြည်ပေးနိုင်ပါ့မလား။

လူ့စိတ်ဆိုတာ အမှန်းရခက်လွန်းလှသည်။ အရင်ဘဝတုန်းက သမီးလေးမရှိတာတောင် သူ နောက်အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေနိုင်ခဲ့သေးတာပဲ။ ဒီဘဝမှာ သမီးလေးရှိနေတာမို့ သူ ဘာကြောင့် တစ်ကိုယ်ရေတစ်ကာယ အမြဲမနေနိုင်ရမှာလဲ။

"မင်းမှာ အလုပ်ရှိသေးတာပဲ..."

"အလုပ်ကို ရောင်းလိုက်ပြီ"

ရှောင်းမန်ကို လိုက်မရှာခင်ကတည်းက လင်းချန်ရှန်းက အလုပ်ကို ရောင်းချခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းချင်တော့ ရှောင်းမန် ထွက်ပြေးသွားပြီးမှ အလုပ်ရောင်းရတာမို့ အဲဒီငွေတွေက ရှောင်းမန်လက်ထဲမပါဘဲ သူ့လက်ထဲမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းမန် ထွက်ပြေးသွားစဉ်က အိမ်က ငွေအားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူသွားပြီး လင်းချန်ရှန်းအတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ချန်မထားခဲ့ပေ။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ မြို့တက်ဖို့ လမ်းစရိတ်နဲ့ နေထိုင်စရိတ် လိုအပ်မှာမို့ ယူသွားတာ သဘာဝကျပါတယ်လေဟု သူ တွေးခဲ့မိသည်။ 

ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလိုကိစ္စမျိုး စိစစ်မနေသင့်ဘဲ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လုပ်ကျွေးနိုင်ရမည်ဟု သူ ခံယူထားခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်တုန်းက လင်းချန်ရှန်းဟာ ရှောင်းမန်နဲ့ ယှဉ်ရင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိုက်တန်ဘူးဟု တွေးကာ သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ ရှောင်းမန်က မြို့သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အပြင် နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း မကောင်းသော်လည်း လှပပြီး ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ 

လင်းချန်ရှန်းက ရှောင်းမန်အတွက်ကြောင့်နဲ့ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်စစ်ဗိုလ်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်းမန်က သူ့ဘေးနားမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံနေရတယ်လို့ပဲ သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

အခုအချိန်မှာတော့ လင်းချန်ရှန်း မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ပါးရိုက်ပစ်ချင်တော့သည်။ ရှောင်းမန်ရဲ့ နှလုံးသားက အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အသုံးချနေခဲ့တာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ဖို့ကောင်းတာ တစ်ခုကတော့ သူတို့မှာ ချစ်စရာကောင်းပြီး လိမ္မာတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။

"မင်း... မင်း ရောင်းလိုက်ပြီ ဟုတ်လား" အဘွားအိုလင်း အံ့ဩလွန်းလို့ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မင်း အလုပ်ကို ရောင်းလိုက်တယ်၊ အိမ်ကိုလည်း တစ်လုံးမှ မဟဘူးပေါ့"

လင်းချန်ရှန်းက သူတို့ကို လစဉ် လုပ်ကျွေးရမည့် ပင်စင်ထောက်ပံ့ကြေး ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

 အဘွားအိုလင်းက အိမ်ခွဲနေဖို့ သဘောတူခဲ့ရခြင်းမှာလည်း ထိုထောက်ပံ့ကြေးကို မက်လို့သာ ဖြစ်သည်။ လင်းချန်ရှန်းက အကယ်၍ အိမ်ခွဲမနေရရင် နောက်နောင် မိသားစုကို ငွေတစ်ပြားမှ မပေးတော့ဘဲ အဘွားအိုလင်းကိုလည်း လုပ်ကျွေးတော့မည်မဟုတ်ဟု အကျပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အခြေအနေက တင်းမာခဲ့ရသည်။

 ထို့ကြောင့် အဘွားအိုလင်းက မတတ်သာဘဲ အိမ်ခွဲပေးဖို့ သဘောတူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အခုတော့ လင်းချန်ရှန်းမှာ အလုပ်မရှိတော့ရင် မိမိကို ထောက်ပံ့ကြေး ပေးနိုင်တော့မည်မဟုတ်မှာကို အဘွားအိုလင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားရပြီ။

"အဲဒါ ကျွန်တော့်အလုပ်၊ အမေ့ကို ပြောပြနေဖို့ မလိုဘူး" လင်းချန်ရှန်းက သမီးလေး လင်းချင်းချင်း လန့်သွားမှာစိုး၍ သူ့နောက်ကွယ်မှာ ကွယ်ထားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါတို့ကို လုပ်ကျွေးတဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးတော့ ပေးရဦးမှာပဲ..."

"လုပ်ကျွေးရမယ့် တာဝန်က အမေ့ရဲ့ အရိုးအရင်းထဲက မွေးတဲ့ သားအရင်းဆီမှာပဲ ရှိတယ်" လင်းချန်ရှန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... ဘာစကားပြောတာလဲ" အဘွားအိုလင်း ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း မာန်တင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ဝမ်းနဲ့လွယ်မွေးထားတဲ့ သားအရင်းပဲ။ မင်းက မင်းအဖေနဲ့ ငါနဲ့ မတူရုံလေးနဲ့ သားအရင်းမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူး။ မင်းက မင်းဦးလေးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတာ!"

သူမပြောတဲ့ ဦးလေးဆိုတာက အိမ်ကို အဝင်အထွက်ရှိတဲ့သူ မဟုတ်ဘဲ မိသားစုနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေခဲ့တဲ့ ဦးလေးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါး သံသယမဝင်စေရန်အတွက် အဘွားအိုလင်းက လင်းချန်ရှန်းသည် သူ့ဦးလေးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူလှချည်းရဲ့ဟု ရှေးယခင်ကတည်းက အမြဲ လိမ်ညာပြောဆိုလာခဲ့သည်။

ထိုသို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အဖန်ဖန် ပြောလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဘွားအိုလင်း ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအချက်ကို အမှန်ဟု ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီဦးလေးဆိုတဲ့လူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး" လင်းချန်ရှန်းက အရင်ဘဝကတည်းက သံသယဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

 အကယ်၍ သူသာ အဘွားအိုလင်းရဲ့ သားအရင်း ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမက သူ့အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ရက်ရတာလဲ။ လင်းမိသားစုထဲက အခြားသူတွေအပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ မကောင်းပါစေ၊ သူ့အပေါ် နှိပ်စက်သလောက်တော့ မဆိုးခဲ့ပေ။

"လင်းချန်ရှန်း! မင်း ငါ့ကို လုပ်ကျွေးရမယ့်ငွေကို မပေးချင်လို့ ဉာဏ်ဆင်နေတာမလား" အဘွားအိုလင်းက အော်ဟစ်ငေါ့တော့သည်။ "ငါတို့ ကော်မတီရုံးမှာ သက်သေတွေအလယ်မှာ စာချုပ်ချုပ်ထားပြီးသားဟဲ့!"

သူမက သူတစ်ပါး စိတ်ဝင်စားလာစေရန် တမင်တကာ အသံကို ကျယ်ကျယ်အော်ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်းမန် ပြေးတာက သူ့ပြဿနာလေ။ အဲဒါကို မင်းက ဘာလို့ ငါတို့အပေါ် လာရစ်နေတာလဲ"

"ငါတို့က ရှောင်းမန်အပေါ် မကောင်းခဲ့လို့လား။ မင်း မိဘတွေ အသက်ထင်ရှားရှိနေတုန်းမှာပဲ အဲဒီမိန်းမကြောင့် အိမ်ခွဲနေခဲ့တာတောင် မလောက်သေးဘူးလား"

"မင်းလို မိုက်မဲတဲ့ကောင်ကို ငါ ဝမ်းနဲ့လွယ် မမွေးခဲ့သင့်ဘူး"

အဘွားအိုလင်းက တတွတ်တွတ် ဆက်လက် ဆဲဆိုကျိန်ဆဲနေတော့သည်။

 သူမသည် လင်းချန်ရှန်းကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မိသော်လည်း လင်းချန်ရှန်းက မိမိကို သံသယဝင်သွားမှာကိုတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ပါ။

 လင်းချန်ရှန်းသည် ဒီဘဝမှာ သူမရဲ့ သားအရင်းသာ ဖြစ်ရမည်၊ သူမဗိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ သားသာ ဖြစ်ရမည်။

အဘွားအိုလင်းအနေနဲ့ သူမရဲ့ သားအရင်း ဘယ်မှာရှိနေမှန်း အတိအကျမသိပေမဲ့ ဘယ်မြို့မှာ ရှိနေသလဲဆိုတာကိုတော့ သိသည်။ ကလေးကို လာခေါ်သွားတဲ့သူ ပြောတာကို သူမ တစ်ဆင့် ကြားလိုက်ဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

 သူမ မှတ်မိနေသော်လည်း ငွေမရှိခြင်းနှင့် တောနယ်ကနေ မြို့တက်ဖို့အတွက် ခရီးသွားလာခွင့် လက်မှတ် လိုအပ်ခြင်းတို့ကြောင့် သားအရင်းကို သွားရောက်မတွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ ပြီးနောက်မှာတော့ မူဝါဒတွေ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျေးလက်က လူတွေ မြို့တက်ဖို့ ပိုမိုလွယ်ကူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုလင်းသည် သူမရဲ့ သားအရင်းကို လိုက်ရှာဖို့ စိတ်ကူးရှိနေဆဲပင်။ အခုအချိန်ဆိုရင် သူမရဲ့ သားအရင်းက ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး အေးအေးလူလူ စည်းစိမ်ခံနေလောက်ပြီ။

 အမှန်တော့ လင်းချန်ရှန်းရဲ့ ဖခင်အရင်းက စစ်ဗိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် သူမနဲ့ သူမယောက်ျားက ကလေးချင်း လဲလှယ်ပစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဲဒီတုန်းက လင်းအဖိုးကြီးက ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း သူမရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်လုပ်ခဲ့ရသည်။

ကလေးဆိုတာ အရွယ်ပြောင်းလဲလွယ်သည် မဟုတ်ပါလား၊ အထူးသဖြင့် မွေးကင်းစကနေ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အရွယ်အထိဆိုရင် ကလေးရဲ့ ရုပ်ရည်က သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပေသည်။

"ဖေဖေ..." လင်းချင်းချင်းလေး ကြောက်လန့်တုန်ရီနေရှာသည်။

ထိုစဉ် လင်းချင်းချင်းရဲ့ ဗိုက်ထဲက ဝူးဝူးဝါးဝါး မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မနက်ပိုင်းက ဆန်ပြုတ် အနည်းငယ်သာ သောက်ခဲ့ရပြီး နေ့လယ်စာလည်း မစားရသေးပေ။

 သူတစ်ပါးအိမ်မှာ နေရစဉ်ကလည်း "ကလေးမလေးက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာကို အစားကြီးလိုက်တာ" ဟု ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင် စကားဆိုကြမှာကို ကြောက်တာကြောင့် အများကြီး မစားရဲခဲ့ရှာပေ။

ထိုသို့ ပြောဆိုသံကို ကြားရကတည်းက လင်းချင်းချင်းလေးက ငတ်ငတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ အနည်းငယ်သာ စားခဲ့ပြီး ထပ်မတောင်းရဲခဲ့ပါ။

သူတစ်ပါးတွေကလည်း သူမကို အစားအစာ နည်းနည်းပဲ ကျွေးကြသည်။ သူမ ဗိုက်ဆာသော်လည်း ထပ်ကျွေးဖို့ မတောင်းဆိုရဲခဲ့ပေ။

လင်းချန်ရှန်းက သမီးလေးရဲ့ ဒုက္ခကို သတိပြုမိသွားသည်။ အဘွားအိုလင်းနဲ့ စကားများပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမိတာ သူ့အမှားပဲ ဖြစ်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့" လင်းချန်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"လင်းချန်ရှန်း!" အဘွားအိုလင်းသည် လင်းချန်ရှန်းက လင်းချင်းချင်းကို ပွေ့ချီကာ မိမိကို လျစ်လျူရှုပြီး ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရွာသားအချို့ ရှိနေသော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လင်းချန်ရှန်းကို ဘယ်သူမှ ဝင်မတားရဲကြချေ။ လင်းချန်ရှန်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက အင်မတန် ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသူ ဖြစ်သော်လည်း အရှိန်အဝါ သိပ်မရှိခဲ့။ သို့သော် သူ အရွယ်ရောက်လာပြီးနောက်မှာတော့ အခြားသူတွေက သူ့ကို အထင်မသေးရဲသလို၊ မပြစ်မှားရဲကြတော့ပေ။

လင်းချန်ရှန်းက သန်မာလွန်းလှပြီး အုတ်ခဲတွေကိုတောင် လက်ဗလာနဲ့ ရိုက်ခွဲနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လင်းချန်ရှန်းသာ သူတို့ခေါင်းကို အိတ်နဲ့စွပ်ပြီး ရိုက်နှက်သွားရင်တောင် ဘာသက်သေမှ ရှာရမှာမဟုတ်ဘဲ အလကားနေရင်း အရိုက်ခံရရုံသာ ရှိမည်။ 

လင်းချန်ရှန်းက ဒီလိုမျိုး အရင်ကလည်း လုပ်ဖူးပြီးသားမို့ အချို့လူတွေ အရိုက်ခံခဲ့ရဖူးသည်။

 သို့သော် သူက ဘာသက်သေမှ ချန်မထားခဲ့တာကြောင့် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ သူက ပွင့်လင်းပြတ်သားပြီး နာမည်ပျက်မှာကိုလည်း ဂရုစိုက်မနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

လင်းချန်ရှန်း စစ်တပ်ထဲ ဝင်သွားတုန်းက ရွာကလူတွေအားလုံးက သူ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာကိုပဲ ဝမ်းသာခဲ့ကြသည်။

ရွာသားတွေက လင်းချန်ရှန်းရဲ့ တကယ့် အမှတ်အသား အမှန်ကို မသိကြပေ။ ဒီလို ရန်ပွဲလေးတွေကို သာမန်ကိစ္စလေးတွေလို့ပဲ ထင်မှတ်ပြီး စစ်တပ်ထဲဝင်တာကို မတားဆီးခဲ့ကြပါ။ ရွာလူကြီးကပင် လင်းချန်ရှန်း စစ်တပ်ထဲဝင်ပြီး တိုင်းပြည်ကာကွယ်တာ ကောင်းပါတယ်ဟု ပြောခဲ့သေးသည်။

လင်းချန်ရှန်း စစ်တပ်က ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့တပ်ရင်းမှူးက နှမြောတသ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ လင်းချန်ရှန်းက ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတာကို မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့်နဲ့ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူက လူမိုက်ပဲ။ မွေးကည်းကတည်းက အိမ်သာခွက်ထဲ နှစ်သတ်လိုက်ရမှာ" အဘွားအိုလင်းက သွားကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလေသည်။ "မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မိဘကို ပစ်ပယ်တဲ့ကောင်"

"သူက အဘွားရဲ့ သားအရင်းမဟုတ်ဘူးလို့ အခုတင် ပြောသွားတာ မဟုတ်လား" တစ်ယောက်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ခုနက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေတဲ့ လူအချို့က လင်းချန်ရှန်းရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူက ငါ့သားအရင်းမဟုတ်ရင် မင်းသားမို့လို့လား" အဘွားအိုလင်းက ပြန်လည်အော်ငေါက်လိုက်သည်။

 "သူက အရှက်မရှိတဲ့ကောင်မို့လို့ပါ။ ငါ့ကို လုပ်ကျွေးရမယ့်ငွေကို မပေးချင်လို့ သားအရင်းမဟုတ်ဘူးလို့ လျှောက်ပြောနေတာ"

လင်းချန်ရှန်းက သူမရဲ့ သားအရင်း ဟုတ်၊ မဟုတ် ဆိုတာကိုတော့ လူငယ်ပိုင်းတွေက သေချာမသိကြပေ။ လူကြီးပိုင်းတွေသာ အနည်းငယ် သိနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း စစ်ပြီးခေတ် ဖြစ်တာကြောင့် ရွာသားအများစုက နောက်မှ ပြောင်းရွှေ့လာကြသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အဘွားအိုလင်းက သူမရဲ့ သားအရင်းရော၊ လင်းချန်ရှန်းကိုပါ အိမ်မှာ အတူတူမွေးမြူခဲ့ပြီး ကနဦးကတည်းက လိမ်ညာဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာမို့ အခြားသူတွေအနေနဲ့ အမှန်တရားကို သိနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလှသည်။

လင်းချန်ရှန်း သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ စားစရာ ရှာဖွေတော့သည်။ အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက်မှာတော့ ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ်သာ တွေ့ရပြီး ဆန်ကတော့ လက်တစ်ဆုပ်စာတောင် မပြည့်ချင်တော့ပေ။

လင်းချန်ရှန်း ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ သမီးလေးက တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းနဲ့ အိမ်ကြမ်းပြင်ကို လှည်းကျင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သမီး ဒီနေ့ တံမြက်စည်းလှည်းဖို့ မေ့သွားလို့ပါ" လင်းချင်းချင်းလေးက ပျာပျာသလဲနဲ့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် ပြောရှာသည်။ "ချင်းချင်း တမင်မေ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... ချင်းချင်း..."

"မလှည်းနဲ့တော့ သမီး" လင်းချန်ရှန်း သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲ ဆို့နင့်သွားရသည်။ သမီးလေးရဲ့ ဒီလို ကြောက်ရွံ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင် ရှောင်းမန်က သမီးလေးအပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့သလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရုံနဲ့ သိနိုင်သည်။

 ဒီလောက် အရွယ်ငယ်ငယ်လေးကို အိမ်အလုပ်တွေ အကုန် ခိုင်းစေခဲ့တာလား။

ချက်ချင်းပင် လင်းချန်ရှန်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အမြန် လျှောက်လှမ်းသွားကာ သမီးလေးရဲ့ အင်္ကျီလက်စကကို ဆွဲတင်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းချင်တော့ ဒဏ်ရာ အမာရွတ်တွေ မရှိပေ။ ထိုမှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ 

အရင်ဘဝတုန်းက မိဘတွေက ကလေးတွေကို ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်တတ်ကြတယ်၊ မိထွေးတွေက ကလေးကို သေအောင်ရိုက်တာမျိုးတင်မက သားသမီးအရင်းတွေကိုတောင် သေအောင်ရိုက်တဲ့ မိခင်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သူ ကြားဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတရံမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာမရှိရင်တောင် စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"နောက်နောင် သမီး ဒီလို အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်စရာမလိုတော့ဘူး" လင်းချန်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူ ငွေရှာပြီး အနာဂတ်မှာ သမီးလေးကို မင်းသမီးလေးတစ်ပါးလို ထားနိုင်ဖို့အတွက် အိမ်စေတွေ၊ အလုပ်သမားတွေ ငှားရမ်းပေးမည်ဟု စိတ်ကူးထားသည်။

လင်းချန်ရှန်းအနေနဲ့ တောနယ်က ကိစ္စအချို့ကို ရှင်းလင်းပြီးရင် သမီးလေးကို မြို့ပေါ် ခေါ်သွားဖို့ ကြံရွယ်ထားသည်။ တောနယ်က မူကြိုကျောင်းတွေက မပြည့်စုံသော်လည်း မြို့ပေါ်က ကျောင်းတွေက ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ အဓိကအချက်ကတော့ အခုအချိန်က ငွေရှာရမယ့် ခေတ်ကောင်းအချိန်မို့ တောနယ်မှာ အချိန်ပုပ်မခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ ထိုင်နေနော်" လင်းချန်ရှန်းက သမီးလေးကို ကုလားထိုင်အသေးလေးပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး နားနေစေလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေတဲ့ ဂျုံမှုန့်လေးကို သုံးပြီး လင်းချန်ရှန်းက ဂျုံခေါက်ဆွဲစွပ်ပြုတ် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ အိမ်မှာ ဆီအနည်းငယ် ကျန်သေးတာမို့ ကောင်း၊ မကောင်း အရင် အနံ့ခံကြည့်ပြီးမှ သုံးစွဲလိုက်သည်။ လင်းချန်ရှန်းက အိမ်နီးနားချင်းဆီကနေ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အရွက်အနည်းငယ် တောင်းယူပြီး စွပ်ပြုတ်ကို ပိုမို အရသာရှိအောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ... သမီးကို... ရောင်းပစ်တော့မလို့လားဟင်။ သမီးကို သူများအိမ်က ကလေးချွေးမအဖြစ် ပေးတော့မလို့လား" လင်းချင်းချင်းလေးက မိမိရှေ့ ရောက်လာတဲ့ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ရှာသည်။ 

သူမ တစ်ခါမှ ဒီလို အရသာရှိတဲ့အစားအစာမျိုး မစားခဲ့ဖူးပေ။ ဖေဖေက သူမကို မလိုချင်တော့လို့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အစားအစာကို ကျွေးတာနေမှာပဲဟု သူမ ကြောက်ရွံ့မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။