ဒီတစ်သက်မှာ ပြန်မရနိုင်တော့ပြီမို့....

ကျွန်မ ငယ်ငယ်လေးကတည်း ကျွန်မက ရှဲ့အိမ်တော်ရဲ့တတိယသခင်မ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိထားခဲ့ရတယ်။

ရှဲ့ရှန့်ကျီက ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက်ဝင်ယုံကြည်တယ်တဲ့။ အဲ့အတွက်ကြောင့်  တခြားမိန်းမပျိုလေးတွေ စွန်လွှတ်ကစားရင်း လွှဲဒါန်းစီးနေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ ဘုရားခန်းမဆောင်မှာ တနေ့လုံး တရားစာတွေ ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေခဲ့တယ်။

ရှဲ့ရှန့်ကျီက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တယ်။ သူက စိတ်သဘောထားခိုင်မာပြီး သည်းခံစွမ်းရည် မြင့်မားတဲ့ မိန်းခလေးကို သဘောကျတာတဲ့။ သူ့အတွက်နဲ့ ကျွန်မ မြင်းစီးသင်ခဲ့တယ်။  မြင်းပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး ခြေထောက်ကျိုးသွားတာတောင် ကျွန်မ မျက်ရည်တစ်စက် မကျခဲ့ဘူး။

သူ နှစ်သက်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်လာဖို့ ကျွန်မ တက်နိုင်သလောက်အင်အားနဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့်လည်း နောက်ဆုံးတော့ သူက ကျွန်မနဲ့ လုံးဝ မတူတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားတယ်တဲ့လေ။

ဘာတွေပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ ဘယ်အရာကမှ အိမ်တော်နှစ်ခုကြားက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို မပျက်ပြယ်စေနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မ ရက်စက်ပါတယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ သူ့ရဲ့အစ်ကို ရှဲ့ဝမ်ကျီနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရတယ်။

အိမ်ထောင်ပြုပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း သခင်ကြီးရှဲ့ဝမ်ကျီက သူ့ရဲ့ကောလဟာလတွေထဲကအတိုင်း မိန်းမတွေကို ဥပက္ခာပြုထားဆဲပဲ။

အဲ့တစ်ကြိမ်က လွဲရင်ပေါ‌လေ။ အဲ့တစ်ကြိမ်ဆိုတာက ရှဲ့ရှန့်ကျီတစ်ယောက် အရက်မူးမူးနဲ့ ကျွန်မကို တံခါးဝမှာ ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အချိန်ပေါ့။ ရှဲ့ဝမ်ကျီက ကျွန်မကို သူ့နောက်ရောက်အောင် ဆွဲသွင်းရင်း သူ့ညီလေးကို အေးစက်စက်အကြည့်တစ်ချက်နဲ့ ခပ်မာမာ လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

"အခု သူ(မ)က ရှဲ့မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်မ ဖြစ်နေပြီ။ မင်းက ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီလိုညသန်းခေါင်မှာ မင်းရဲ့မရီးဆီ ရောက်လာရတာလဲ?"